Dag 92 – De consequenties van Jaloezie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden door jaloezie op iets buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met name jaloers te zijn op de manier van leven van de Poolse man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van de manier van leven van de Poolse man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de manier van leven van de Poolse man niet in me heb, dat ik dit alleen kan leven via de ander/de Poolse man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelfverantwoordelijkheid hierin te nemen door jaloers te willen blijven op de manier van leven van de Poolse man, waarin ik verdrietig kan blijven om het missen hiervan in mezelf waarmee ik energie genereer in/als de mind ter overleving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze overleving die ik zie in de manier van leven van de Poolse man als Leven te definieren aangezien het minder in vaste structuren is gelegd als mijn eigen leven in Nederland, waarin ik regelmaat, vaste baan, vast huis als vaste structuren omschrijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het geen verantwoordelijkheid nemen binnen deze vaste structuren als leven als vrijheid te zien, welke ik terug zie in de manier van leven van de Poolse man, welke geen werkelijke vrijheid is maar noodgedwongen is gecreeerd door een tekort aan leefbare situatie (werk-geld) in hun geboorteland.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus jaloers te zijn op een leefsituatie waarin je zo druk moet zijn met overleven zodat er geen ruimte is voor werkelijk zelfverantwoordelijkheid nemen aangezien eerst de basis als voedsel en huisvesting gelegd moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb jaloers te zijn op iets buiten mezelf wat voortkomt uit angst om zelf zelfverantwoordlijkheid te nemen voor/in/als mezelf als Leven en hierin te kiezen voor Zelf als Leven, waarin geen ruimte meer is als backdoor tot het lantefanteren als rechtvaardigen van handelingen en momenten van onverantwoordelijk gedrag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onverantwoordelijk gedrag als niet zelfverantwoordelijk te zien als vrijheid, vrij van de ‘zware taak’ van volledig zelfverantwoordelijk zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfverantwoordelijkheid als ‘zware taak’ te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ikzelf in zelfverantwoordelijkheid niet voldoende ben om in/als/van te leven en dus iets nodig heb buiten mezelf om mezelf mee te voeden en dus een backdoor wil openhouden welke automatisch onverantwoordelijkheid inhoudt, hoe klein ook, in plaats van in te zien dat ik mezelf niet ken in zelfverantwoordleijkheid, alleen in onverantwoordlijkheid in/als de mind waarin ik altijd tekorten heb ervaren in/als de mind en dus mezelf ervaar als niet voldoende.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb consequenties te creeren bij de ander door te spreken in emotie welke niet zelfoprecht als zelfverantwoordelijk is, waarin ik een voorbeeld van zelftwijfel als onverantwoordelijk gedrag geef wat zelftwijfel voortbrengt bij de ander op wie ik jaloers ben en waar ik dus iets wil weghalen om mezelf op te vullen/beter te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn daden wel in zelfverantwoordelijkheid te nemen maar mijn woorden te spreken in onverantwoordelijkheid als het uitspreken van gedachtes, gevoelens en emoties, waarin ik een emotie van onrechtvaardheid ervaar als ik deze niet uitspreek in/uit angst om vergeten te worden/niet gezien te worden aangezien iedereen denkt dat het wel goed gaat met me als ik niet uitspreek hoe miserabel ik me voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met het uitspreken van gedachtes, gevoelens en emoties veel verwarring als zelftwijfel te scheppen zowel bij mezelf als bij de ander waarin ik het moeilijker maak voor mezelf en de ander om in zelfverantwoordelijkheid te leven en de praktische zelfbeweging hierin enorm te vertragen door deze verwarring als zelftwijfel/zelfsplitsing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet aan mezelf in zelfverantwoordelijkheid kan voldoen en dus mezelf niet uitspreek in zelfverantwoordelijkheid een en gelijk als zelf maar in zelftwijfel in gedachtes, gevoelens en emoties, waarin ik niet zie dat ik hiermee juist de zelftwijfel creeer en in stand houd en dus is dit een trucje van de mind om mezelf in/als de mind vast te houden in zelftwijfel waarin ik jaloers blijf op iets buiten mezelf in/als de mind om mezelf op te vullen in/als de mind in zelftwijfel.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in het spreken in gedachtes, gevoelens en emoties in zelftwijfel waarin ik jaloezie creeer op iets buiten mezelf doordat ik mezelf in twijfel trek is in/als de mind trek, waarin ik iets zoek buiten mezelf om de leegte/gaten van niet een en gelijk als zelf zijn op te vullen, waarin ik datgene wil opvullen waarin ik mezelf in twijfel en dus in de mind getrokken heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander mee te trekken in mijn zelftwijfel de mind in door te spreken in ongelijkheid als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander mee kan trekken en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een ander mij mee kan trekken, in plaats van in te zien dat ik alleen mezelf mee kan trekken de mind als reactie op een ontvangst van een gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf verantwoordelijk te maken voor de ander door signalen uit te zenden naar de ander, waarin ik niet verantwoordelijk ben voor de ander maar wel voor mijn signalen die ik uitzend en ook nog eens uitspreek, waarmee ik consequenties creeer en dus ben ik verantwoordelijk voor deze consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien hoe ik met mijn gedachten signalen uitzend die een ander oppikt en waarmee ik diegenen aantrek die deze signalen ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe er nog iets kan gebeuren of bewegen als ik geen gedachten, gevoelens en emoties meer heb, aangezien dit de enige manier is die ik ken die situaties creeert als consequentie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in gedachten en plaatsjes in mezelf te zien om ‘erachter te komen’ wat ik wil of niet wil, in plaats van in te zien dat ik door dit onderzoek in/als de mind datgene creeer wat ik onderzoek in gedachten en diegene aantrek die deze signalen als gedachten ontvangt, waarin ik vervolgens geloof dat ik deze situatie moet volgen aangezien deze zich zo voordoet in mijn leven en ik dus ook geloof deze in realiteit te moeten onderzoeken zonder in te zien dat ik deze realiteit als onderzoek zelf creeer/aantrek door dit onderzoek in/als de mind als signalen uit te zenden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in het participeren in gedachten, gevoelens en emoties en zelfvergevingen toe te passen op de gedachten, gevoelens en emoties die ik niet kan stoppen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participeren in plaatjes in mijn hoofd waarin ik iets voorstel, waarvan ik vervolgens geloof dat ik dit moet gaan onderzoeken en wat ik zelfs vervolgens in realiteit aan een ander ga voorstellen om in realiteit te onderzoeken.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in het fysiek en/of in woorden te corrigeren als ik zie dat ik consequenties aan het creeren ben; ik realiseer me dat ik de consequentie kan stoppen als er nog geen fysieke situatie gecreeerd is, en niet helemaal opnieuw hoef door te wandelen in realiteit als in ‘wie a zegt moet ook b zeggen’; ik kan mezelf vergeven en verontschuldigen dat/als ik a heb gezegd in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een opwindend gevoel te ervaren als ik een consequentie creeer, waarin ik participeer in verwachting en nieuwsgierigheid op wat komen gaat in/als de mind, waarin ik mezelf nu realiseer dat ik de energie in/als de mind in/als mind-creatie ervaar welke ik nog ervaar als ‘spannend’ als spanning als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het saai wordt als ik niet meer kan creeren en participeren in/als de mind, waarin ik mezelf niet realiseer dat de mind altijd een herhaling creeert en dus leeft, wat uitermate saai is en waarin dus steeds iets nieuws moet ‘verschijnen’, terwijl het leven hier in/als de adem geen nieuwigheid nodig heeft aangezien ik hierin aanwezig ben in het fysiek in ieder moment zonder herhaling als herinnering.

www.eqafe.com/free

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s