Dag 93 – Verliezen van het overzicht

<BernardPoolman1> it is ok to let go and lose control

(chat zaterdag 4 augustus)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om de controle als overzicht te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles in de gaten te houden door het overzicht in/als het bewustzijn te bewaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om iemand tekort te doen als ik het overzicht verlies en vergeet aandacht te geven aan iets of iemand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn/het gevoel te hebben om het fout te doen als ik ‘vergeet’ aandacht aan iets of iemand te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hoofdpijn en menstruatiepijn te creeren door te proberen het overzicht te bewaren in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hoofdpijn en menstruatiepijn te creeren door steeds maar te proberen het goed te doen en mijn geheime gedachtes te verbergen welke voortkomen uit zelfinteresse of waarvan ik denk dat het voortkomt uit zelfinteresse wat wellicht niet eens zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en opgegroeid te zijn met de gedachte dat het ‘verkeerd’ is om de aandacht in/als/op zelf te vestigen maar waarin de aandacht altijd op iets buiten mij gevestigd moet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet voor zelf mag kiezen ook niet als dit het beste is, wat juist een zelfinteresse als ego creeert aangezien het ego hier natuurlijk tegen in verzet gaat en er dus juist een zelfinteresse mee gecreeerd wordt, welke zichtbaar is in de hele wereld: we doen alsof we zorgen voor elkaar, degene die werkelijk opstaat voor wat het beste is voor zelf als leven als Alle Leven wordt op zijn minst in twijfel getrokken, waarin in twijfel trekken net zo goed een kruisiging is van het fysiek aangezien het fysiek gesplitst/gespleten wordt door zelftwijfel, waarin iemand in zelftwijfel onmogelijk kan doen wat het beste is voor zelf als alle leven, maar natuurlijk wel het beste wil in ieder geval voor zelf, en dus opnieuw controle als bewustzijn als overzicht creeert om de buurman in de gaten (lees in de zwarte gaten van het bewustzijn) te houden in plaats van de buurman lief te hebben als zelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets verlies als ik het overzicht als aandacht op iets buiten mezelf verlies als zijnde dat ik iets mis, in plaats van in te zien dat ik dit overzicht buiten mezelf ben gaan behouden als opvulling van het missen van mezelf in het aandacht leggen op iets buiten mezelf waarvan ik me heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn iets te missen als ik het overzicht verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de mensen mij vergeten en dat ik alleen achterblijf (lees zonder eten en drinken) als ik het overzicht verlies en de aandacht in/als zelf houd waarin/zodat ik mezelf richting kan geven in het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mijn angst voor verlies van iets buiten mezelf mijn zelfvertrouwen verloren te hebben.

Als ik mezelf zie participeren in aandacht op iets buiten mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat door de aandacht buiten mezelf te vestigen ik mezelf volledig mis en dus ook het plezier in mezelf volledig mis aangezien ik mezelf niet meer kan vinden en dus zoek naar iets buiten mezelf om me dit plezier ‘terug’ te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van iemand buiten mezelf te vragen en/of verwachten om mij plezier te geven waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus te wachten op iets of iemand buiten mezelf om mij te vullen met plezier, waarin ik iets of iemand buiten mezelf altijd zal beperken en/of vasthouden in de angst dat het wegloopt bij mij en ik onvervuld achterblijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid voor het leven als zelf gevuld als zelf als leven in/als de adem bij iets of iemand buiten mij te leggen, om vervolgens boos en/of verdrietig te worden als dat iets of iemand buiten mijzelf niet doet wat mij vervult.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat dit geen prettig patroon is en dus heb ik mezelf volledig teruggetrokken en ben ik in de oppositie gaan hangen waarin ik niets meer vraag van de ander en geloof dat ik de ander ‘onvoorwaardelijk’ lief moet hebben no matter what, waarin ik mezelf opnieuw verloochen en tevens de ander toesta in hetzelfde gemakzuchtige patroon te vervallen/blijven hangen van niets hoeven en alles mag in de naam van de liefde.

Ik stel mezelf ten doel met niets minder genoegen te nemen dan wat het beste is voor zelf als voor alle leven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met de zelfverloochening, hoe bang ik ook ben om alleen te staan. Deze angsten kan ik mezelf vergeven en hierin kan ik mezelf gaan zien.

Ik stel mezelf ten doel een en gelijk als zelf als leven te worden door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties, waarin ik in zelfexpressie kan spreken zonder mezelf van slag te laten brengen door projecties van anderen die zeggen dat het niet ok is om op zelf gericht te zijn.

Ik stel mezelf ten doel te zien in ieder moment dat de woorden van de ander ECHT OVER DIE ANDER GAAN en niet over mij, en vice versa met de woorden die ik spreek.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als leven geboren te laten worden in het fysiek in plaats van iets of iemand buiten mezelf als doel te hebben om te ‘bemachtigen’, wat inhoudt dat ik macht wil hebben/behouden over iets buiten mezelf.

Ik stel mezelf ten doel alles en iedereen los te laten wat/wie hierin niet gelijk wil staan in/als ondersteuning van Leven en waarvan ik nog denk/geloof het nodig te hebben.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben in dit proces met mezelf en anderen waarin ik zie dat het alles snel klaar willen hebben het toepassen is van kennis en informatie in/als de mind in plaats van de principes van eenheid en gelijkheid te leven in/als het fysiek, waarin ik me realiseer dat zolang ik ongeduld ervaar ik iets nodig heb/verwacht van iets of iemand buiten mezelf.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s