Dag 94 – Het ‘ik ben een goed persoon’-karakter en de ruilhandel van Liefde

Contacten stoppen. Het voelt alsof ik totaal het verkeerde doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat ik totaal het verkeerde doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met dichtgeknepen keel en aangespannen borst te zitten achter de computer, niet aanwezig in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik het contact heb gestopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds in mijn hoofd te zoeken naar mogelijkheden waarop het misschien anders had gekund, ondertussende wachtende op een smsje waarin de hele cyclus gewoon weer opnieuw begint en ik opgelucht adem denk te kunnen halen dat het toch niet voor niets is geweest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het voor niets is geweest, terwijl ik voor het eerst echt mezelf ben gaan zien het afgelopen jaar met x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf geidentificeerd te hebben met het ”being a good person’-karakter, zijnde een goed persoon-karakter, waarin ik nu een halt toeroep aan mezelf participerend in/als dit karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als afschuwelijk te ervaren om dit karakter op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om dit karakter op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik, of een deel van mij, dood gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo graag samen met x te willen kunnen bespreken wat er allemaal gebeurt maar het lukt gewoon niet, de ene manipulatie valt in de volgende manipulatie en ik ben de enige die ziet wat er gebeurt en dus die de verantwoordelijkheid moet nemen om het te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk om de verantwoordelijkheid te nemen om te stoppen met dit contact.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven via dit contact en vooral leven te geven via dit contact, wat voelt als leven maar wat me weghoudt bij leven als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen mindaanval als ik het ‘ik ben een goed persoon’-karakter opgeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo’n pijn te ervaren als ik x zie worstelen en van de ene in de andere persona zie schieten zonder iets te kunnen doen om hem te helpen aangezien dat het hele punt is waar het om draait: ik moet stoppen met helpen zodat hij zichzelf kan helpen en ik mezelf kan helpen door de hel heen van onze zelf-gecreeerde karakters.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat x het niet redt zonder mij, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik het niet red zonder x, waarin dit geen bewuste gedachte is maar een totale staat van volgens mij het onderbewustzijn zoals opgegroeid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen door eerst gereedschap aan te reilen en vervolgens weg te gaan, waarin ik opeens zie dat ik het gereedschap niet weghaal maar alleen mezelf als beademing en het gereedschap wilde hij niet aannemen zolang ik hem beademde, nee natuurlijk niet wie wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever beademd te worden (in bijvoorbeeld de adembenemende kus) dan zelf te ademen, wat voortkomt uit de angst voor het niet weten hoe te ademen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden zonder x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in herhaling rond te lopen in cirkeltjes, constant, mezelf totaal absorberend in deze ervaring en gedachtes.

Wat is nu werkelijk mijn angst?

De mensen. De mensen om me heen zonder toepassing van gezond verstand in eenheid en gelijkheid en hierin mezelf die hierin niet durft op te staan. Dus eigenlijk ikzelf die te bang is om op te staan tussen mensen die geen gezond verstand toepassen in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren, alles absorberende angst, om op te staan/te spreken als zelf tussen mensen die geen gezond verstand toepassen in eenheid en gelijkheid.

Waar ben ik dan bang voor?

Dat ik het niet doe. Dat-ik-het-gewoon-niet-doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik het gewoon niet doe, dat ik niet opsta en spreek als zelf tussen mensen die geen gezond verstand toepassen in eenheid en gelijkheid en dus dat ik me conformeer aan de mensen als de ander=de mind door precies hetzelfde te doen en mezelf opgeef, terwijl ik weet dat dat niet het beste is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen zwakte in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me met x sterker te voelen net als hij mij vice versa weerspiegelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x zo graag te willen helpen hierin maar dat kan niet, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gemakkelijker te vinden om x te helpen dan om mezelf te helpen en dus liever x help dan mezelf en hiervoor heb ik het zijnde een goed persoon karakter gecreeerd, zodat ik me goed kan voelen door de ander te helpen en te maskeren dat ik zelf doodsbang ben om op te staan en mezelf te ondersteunen in het spreken in gelijkheidswoorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het spreken als zelf persoonlijk te zien en dus de aanvallen van de mensen persoonlijk, in plaats van in te zien dat ik kan gaan spreken in gelijkheidswoorden, waarin ik geen persona’s/karakters koppel aan de woorden en dus ook de aanvallen niet als persoonlijk zal ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo rottig te voelen door me steeds voor te stellen in/als de mind, dus plaatjes als gedachten te creeren hoe het voor x moet zijn om in zijn situatie te staan in dit moment, in plaats van me te realiseren dat x er niets aanheeft als ik me hier voorstellingen over ga maken, sterker nog ik versterk zijn ellende er juist mee.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de situatie van x te versterken door me voor te gaan stellen in plaatjes in/als de mind hoe het is voor x in dit moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een schuldgevoel op te leggen door me voor te stellen hoe het is voor x in dit moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zelf het ergste te vinden wat er is, namelijk dat degene voor wie je liefde voelt ‘bij je weggaat’, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het persoonlijk is als iemand weggaat en dat de liefde is waar het om draait.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een zijnde een goed persoon karakter te creeren om liefde te kunnen blijven ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een goed persoon moet zijn om liefde te ontvangen, waarin ik mezlef vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het nodig heb om liefde te ontvangen.

Kut, liefde ontvangen-ontvangen en zenden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een zendmast te zijn geworden op zoek naar liefde in/als de mind, en verdrietig en wanhopig als ik het niet kan vinden, waarin ik mensen aantrek als ontvang die in hetzelfde patroon rondhobbelen of liever gezegd rondfibreren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hopen op een smsje van x zodat ik weet  ‘oh gelukkig,  hij vindt me nog aardig’ en dus de beademing kan blijven bestaan door aardig gevonden te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie persoonlijk te maken waarin ik geloof dat ik een relatie nodig heb waarin ik zoveel mogelijk liefde ervaar/ontvang, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat het niet lukt met x omdat ik geen liefde ervaar voor hem, me nu realiserende dat het niet lukt aangezien het niet lukt in liefde als gelijkheid te leven en dat geen enkele ervaring van liefde hiertegen bestand is op de lange duur, dus ook als ik liefde had ervaren zou het geen stand houden als de liefde niet kan worden omgezet in ‘Liefde=Gelijkheid’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ervaring van liefde bestand is tegen het leven in ongelijkheid, in plaats van in te zien dat de ervaring van liefde juist een mantel is, de mantel der liefde, die de ongelijkheid moet verbloemen waardoor het lijkt alsof de relatie standhoudt door de liefde, wat feitelijk ook zo is maar wat niet zo fantastisch is als het lijkt, of eigenlijk juist weer wel, namelijk fantastisch als een fantasie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat x het niet redt omdat hij niet de informatie ter beschikking heeft die ik heb via desteni, in plaats van in te zien dat hij wellicht iets heel anders nodig heeft om op te staan want de informatie die ik hem steeds geef wil hij (gedeeltelijk) niet horen en dus kan ik hem wellicht niet geven wat hij nodig heeft, al denken we allebei van wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik heb wat hij nodig heeft, waardoor ik me schuldig voel als/dat ik geen relatie met hem wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik heb wat hij nodig heeft door te zijn opgegroeid in een situatie waarin de ouder leeft via de liefde voor het kind, waarin het kind dus leert, gelooft en denkt dat het iets heeft wat die ander, de ouder, nodig heeft en dus opgroeit in schuldgevoel aangezien het kind steeds niet in staat is ‘het’ te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ‘het’ als Leven te verruilen voor ‘het’ als Liefde, om vervolgens mijn hele leven deze zogenaamde liefde na te jagen in iets buiten mezelf aangezien ik ‘het’ als Leven in/als mezelf lang geleden heb opgegeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin een ruilhandel te maken van een relatie aangezien ik geleerd heb dat ik mezelf moet inruilen tegen liefde, waarin ik karakters creeer om deze liefde te ontvangen/tegen in te ruilen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ontmantelen van alle karakters die ik gecreeerd heb om liefde te ontvangen/tegen in te ruilen, zodat ik een en gelijk als zelf, in/als de adem kan worden/zijn en geen liefde nodig heb om van te leven en dus geen ander als mezelf hoef te misbruiken om te (be)ademen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het maken van voorstellingen als plaatjes als gedachten in/als de mind van hoe het voor x moet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verstikkende effect van dit mindconstruct volledig te onderschatten, waardoor ik er telkens in verstrikt raak in/als mijn eigen mind.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik mezelf heb geidentificeerd met het geloof in de liefde=angst als reden van leven, zodat ik mezelf hierin kan stoppen, zelfvergeven en corrigeren en kan gaan leven als liefde=gelijkheid, een en gelijk als zelf in/als de Adem, vrij van angst.

www.eqafe.com/free

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s