Dag 98 – Alles komt goed zolang ik liefde ervaar

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hartkloppingen te ervaren van een vrijwel onbekende jongen in de winkel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan gloeien als er een gedachte aan deze vrijwel onbekende jongen opkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het prettig te vinden als deze vrijwel onbekende jongen in de winkel is, en tegelijkertijd ervaar ik mezelf als zo ongemakkelijk dat ik heel diep moet ademen wil ik nog een woord uit kunnen brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een toestand van mijn fysiek waarin ik verkramp, hartkloppingen ervaar, zenuwachtig word, niet meer kan eten, niet meer kan spreken en alleen nog maar schaapachtig kan grijnzen als prettig als waardevol als leven gedefinieerd te hebben, als een toestand waarnaar ik verlang en waarnaar ik op zoek ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tegelijkertijd te ervaren dat ik niet in deze toestand kan blijven (be)staan, en dus geloof ik dat ik niet sterk genoeg ben om te blijven staan als er een jongen/man binnenkomt waarbij ik deze toestand ervaar, terwijl ik geloof dat dit leven is en dat ik hier wel in moet kunnen blijven staan, dus hoe moet dat dan?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze ervaring aan de jongen te koppelen, waardoor een deel van mezelf steeds verlies zodra de jongen vertrekt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig te voelen bij een jongen waarbij ik deze toestand ervaar aangezien ik het ervaar alsof deze jongen zelf staat en dus niet zal proberen om via (zijn gevoelens voor) mij te leven, terwijl ik wel via mijn gevoelens voor hem leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gevoelens voor een jongen aan de jongen weg te geven door het te koppelen aan de jongen, waarin ik mezelf kwijt raak zodra de jongen wegloopt, in plaats van in te zien dat het mijn gevoelens zijn waarvan ik me heb afgescheiden, en waarvan ik geloof dat ik deze gevoelens na moet jagen en moet behouden/leven/in werkelijkhjeid zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mijn gevoelens voor een jongen moet volgen, leven, in werkelijkheid moet zetten waardoor ik een illusie buiten mezelf na blijf jagen, welke me niet lukt om in werkelijkheid te zetten en dus blijf ik gefrustreerd en met een minderwaardigheids ervaring achter, in plaats van in te zien dat ik deze gevoelens kan stoppen, mezelf er gelijk aan kan maken, erin kan ademen, ze kan zelfvergeven en absorberen in mijn fysiek, waardoor ik er gelijk aan word en in op kan staan en de fysieke onrust hierin kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik me gelijk moet maken aan deze jongen zodat ik met deze jongen samen kan zijn, in plaats van in te zien dat ik me gelijk moet maken aan deze reacties in mezelf, zodat ik samen als een kan zijn/worden met/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gevoelens moet (na)leven in plaats van in te zien dat ik gevoelens dien te stoppen en zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig te voelen met bijvoorbeeld deze vrijwel onbekende jongen in de buurt of met gedachteen aan deze vrijwel onbekende jongen doordat ik me beter voel over mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf beter te voelen als ik deze jongen zie of als ik deelneem aan gedachten over deze jongen zonder me te realiseren dat ik hiermee illusies creeer die geen werkelijkheid zijn en worden, en hiermee een ervaring van teleurstelling creeer in mezelf, en tevens het bewustzijnssysteem oplaadt in de hele wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik illusies als gedachten over een vrijwel onbekende jongen nodig heb om me beter te voelen dan mezelf alleen, waarin ik niet heb gezien dat ik juist door te participeren en geloven in het volgen van deze gevoelens als illusie mezelf minder heb gemaakt dan gevoelens in/als de mind, ook nog eens gekoppeld aan een persoon buiten mezelf, waarin ik deze ervaring van me minder voelen als ik alleen ben zelf creeer, net zolang totdat ik niet meer alleen wil zijn aangezien ik me dan zo mis-erabel voel van het gemis van mezelf als verlies van mezelf in deze gevoelens gekoppeld aan iets buiten mezelf,  dat ik er niet meer aan wil beginnen om Al(l)Een te staan.

Als ik mezelf zie participeren in gedachten over een samenzijn met de vrijwel oonbekende jongen dan stop ik, ik adem. Ik stop iedere gedachte/ieder gesprek in mijn hoofd dat ik automatisch wil gaan voeren met het plaatje van deze jongen in mijn eigen mind zodra ik waarneem dat ik deelneem aan een gesprek/gedachte in/als de mind. Ik stop, ik adem, net zolang tot er geen gedachten en gesprekken meer opkomen in mijn hoofd gerelateerd aan deze vrijwel onbekende jongen.

Als deze jongen binnenkomt in de winkel, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat mijn reacties zijn en realiseer me dat ik kan lachen om mezelf in plaats van me er onzeker door te gaan voelen, want eigenlijk is het toch een giller om het liefst direct met deze jongen te willen vertrekken en nooit meer terug te komen terwijl ik de jonegn slechts enkele malen, malen malen, heb gezien in de winkel en niets weet over deze jongen. Hierin geef ik mezelf de mogelijkheid gelijk te gaan staan als mezelf in gelijkheid tot jongen en te oefenen met spreken in gelijkheid zonder angst voor wat de jongen van me denkt of vindt, en hierin plezier te hebben in het ontmoeten van een ander persoon in gelijkheid. Ik laat de gevoelens door me heen gaan in de adem zonder er iets mee te doen, waarin ik ze absorbeer in mijn fysiek totdat de onrust verdwijnt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst te willen vertrekken met een onbekende jongen om nooit meer terug te komen, wat een vertrekken is in een fantasie/illusie in/als de mind in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gevoel te ervaren alsof alles wel goed komt als deze vrijwel onbekende jongen in de buurt is, wat de illusie van liefde is die de angst bedekt, waardoor ik niet opsta aangezien ik geloof dat alles wel goedkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat alles wel goed komt doordat/omdat ik een gevoel van liefde ervaar in/als de mind, waarvan ik me realiseer dat alle gezond verstand hierin totaal verdwenen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een ervaring van totale illusie zonder aanwezigheid van (mezelf als) gezond verstand een werkelijkheid is die ik moet naleven.

Ik realiseer me en ervaar nu ook dat mijn fysiek zeer onprettig aanvoelt in deze onrustige toestand, waarin ik totaal bezeten raak als ik mezelf niet praktisch hier houd, tot aan niet willen eten en darmproblemen toe.

Ik stel mezelf ten doel deze gevoelens van onrust gekoppeld aan een droomjongen te stoppen in mezelf, te absorberen in mijn fysiek en zelf te vergeven, zodat ik hier kan blijven in de rust van mijn eigen fysiek, want dat is toch wat ik het allerliefste wil en wat het beste is voor alle leven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het volgen van droombeelden en gevoelens in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waarom ik deze droombeelden heb gecreeerd en waarom ik deze gevoelens van liefde zo graag wil volgen, welke angsten eraan ten grondslag liggen waardoor ik zo graag wil verdwijnen in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel een voorbeeld te zijn/worden waarin zichtbaar is dat bezetenheid in gevoelens van liefde niets te maken heeft met liefde als gelijkheid voor alle leven, en dat er helemaal niets gebeurt en goedkomt zolang we blijven participeren in deze illusie van gevoelens van liefde aangezien degenen die hierin verandering kunnen brengen: WIJ, ALS MENS, verdwenen zijn in een illusie van ‘alles komt goed’.

Ik sta op, ik adem, ik ben Hier en onderzoek mezelf in wie ik geworden ben als bezeten van/door de illusie van liefde.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.equalmoney.org

http://www.eqafe.com

http://www.desteni.net

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s