Dag 100 – Angsten en Bewijzen

Ik las in les 9 dat de reptilians er vanuit gaan dat wij als mens niet op zullen staan omdat we te bang zijn voor onszelf. Dit is verhelderend, aangezien ik niet snapte waarom er zelfs niet gestart wordt met het in zelf zien. Ik zie in mezelf dat het deels oefening is; door fysieke klachten en een studie van natuurgeneeskunde ter ondersteuning heb ik mezelf getraind als het ware in het in zelf zien, en hierin geleerd niet bang te zijn voor mijn eigen emoties. Waarin ik natuurlijk nog wel bang ben anders zou ik geen fysieke klachten meer ervaren en in stand houden en anders zou ik natuurlijk al staan in fysieke zelfexpressie, wat niet zo is. Het is niet zozeer het in zelf zien waar ik bang voor ben maar meer voor het toepassen ervan in de buitenwereld.

Het is dus een oefening met praktische toepassing waarin tijd, rust en ondersteuning van een persoon die spreekt in gezond verstand nodig is om in zelf te gaan zien. Tijd en rust is grotendeels afhankelijk van het geldsysteem, waarin de meesten nog vast zitten ter overleving zonder voldoende ruimte tot in zelf zien. En als die tijd eenmaal komt (pensioen), is het systeem zo fysiek gemanifesteerd dat het ofwel ziektes veroorzaakt of dat de persoon hier geen zin meer in heeft/niet meer toe in staat is, aangezien het een ‘helse klus’ is en de persoon zich al een slag in de rondte heeft gewerkt in het systeem.

Ik vind het tevens verontrustend, dat het dus werkelijk een tendens is in de mens om gewoon niet op te staan en vooral dat een groep wezens hier vanuit gaat dat het niet gebeurt. Welke natuurlijk allang zichtbaar is in de wereld en in mezelf. En waarin mijn onzekerheid naar voren komt zodra een ander ‘er niet in gelooft’.

Angsten:

Dat ik niet volledig opsta

Dat er niet voldoende mensen op zullen staan

Dat mijn darmen niet meer volledig herstellen naar een staat van gezond spierweefsel zonder kramp-programmering van de mind, waarin dus de angst ligt dat ik niet in staat ben mezelf te helen en gelijk te gaan staan aan mijn fysieke klachten en aan mijn mind-systeem, en dus slaaf blijf van kramp-programmering van mezelf als mind

Dat ik onderhevig blijf aan fysieke klachten

Dat ik nooit meer kan poepen

Dat een jongen met wie ik graag een agreement zou willen niet opstaat en bereid is/nog niet in staat is in zichzelf te zien en zichzelf te veranderen

Dat ik zelf beslis dat ik geen agreement kan wandelen met de jongen met wie ik een agreement zou willen wandelen

Dat ik nooit fysieke seks met een partner zal kunnen beoefenen

Dat het systeem wint en alle mensen zeggen, zie je wel Ingrid, het heeft toch geen zin

Fysieke pijn aangedaan door een ander

Molestering van het fysiek en de fysieke omgeving

Altijd bang te blijven

Spreken in zelfexpressie in het moment, of eigenlijk dat het me niet lukt te spreken in zelfexpressie in het moment en hierin mezelf verloochen

Dat het me niet lukt mezelf toe te passen waar anderen bij zijn.

Dat ik zie waartoe ik in staat ben maar dat ik hier niet werkelijk in op sta, welke de algemeen overheersende angst is die ik in mezelf ervaar.

Dieren mishandeling en hier machteloos in staan

Ik stel mezelf ten doel mezelf als angsten als mind-programmering volledig te onderzoeken en uit te schrijven, zelf te vergeven en corrigeren totdat het stil wordt/is van binnen en ik kan bewegen in/als de adem in eenheid en gelijkheid als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik niet opsta doordat de ander=de mind er niet in gelooft dat dit mogelijk is, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mezelf als mind die mezelf als leven onderuit haalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan het woord bewijzen, terwijl ik hier mezelf dien te bewijzen dat ik op kan staan. Bewijzen heeft een herdefenitie nodig om mezelf niet in de weerstand te brengen van ‘als ik het moet bewijzen dan hoeft het niet, dan doe ik het niet’.

Bewijs (Wolters woordenboek):

De gronden waarop een bewering rust.

Bewijzen:

Mezelf ondersteunen in de dagelijkse toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie, waarin ik zie dat ik gelijk kan gaan staan aan wie ik ben gewoorden (lol) als mind, zodat ik niet meer bang hoef te zijn voor wie ik geworden ben, aangezien ik zichtbaar word, en dat wat zichtbaar is kan ik veranderen met het gereedschap van zelfvergeving en zelfcorrectie. Hierin wandel ik adem voor adem, dag voor dag. In de kleine correcties vindt de werkelijke verandering plaats. Totdat het gedaan is. In dit totdat het gedaan is valt het bewijzen als ‘moeten laten zien voordat het te laat is’ weg, en hierin valt tevens de angst als ‘ja maar’ weg, aangezien ik doorwandel totdat het gedaan is. Punt.

Waarin ik de grond/gegrond word als fysiek/aards waarop/waarin ikzelf als leven als zelfexpressie als Levende Woord geboren kan worden.

Niet willen bewijzen is een backdoor open willen houden uit angst dat het niet lukt. Faalangst.

Waarin ik zie dat de grootste angst is dat ik mezelf niet kan vergeven en dus mezelf voor eeuwig gevangen houd in schuld in/als de mind.

———————————————————————————————

Na het schrijven van dit blog knijpt mijn middenrif samen van angst en ervaar ik verlamming van angst dus ik ga verder met zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de angst die ik ervaar echt is, en zolang ik geloof dat deze angst die ik ervaar echt is, hoef ik niet op te staan en kan/mag ik me (van mezelf) blijven vasthouden aan de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x vast te willen klemmen om nooit meer los te laten nu we zien hoe de zaken ervoor staan en we ons niet meer aan elkaar vast kunnen klampen en dus de kans groot is dat we allebei in een ander land gaan wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x hier te willen houden maar niet werkelijk een agreement met hem te willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie te starten vanuit dit startpunt van angst in/als de mind welke nu levensgroot naar voren komt nu de relatie gestopt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst niet te kunnen benoemen maar alleen fysiek te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst als afschuwelijk te ervaren, als iets wat ik koste wat het kost moet vermijden en dus geloof ik dat ik iets verkeerd doe als ik deze angst ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets verkeerd doe als ik deze angst ervaar, en dus besluit ik telkens om er niet in op te staan aangezien het voelt alsof ik iets verkeerd doe en reddeloos verloren ben als ik hierin opsta, in plaats van in te zien dat de mind hier alles omdraait en ik reddeloos verloren ben in de angst zoals de mind ook aangeeft, als zijnde de situatie als gevoel in/als de angst: reddeloos verloren; de mind geeft de status qua aan waarin ik me bevind en niet wat er gebeurt als ik hier verandering in breng.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s