Dag 103 – Ik geloof mijn eigen angst

Na het lezen van een blog van Cathy over verwachten van het onverwachte werd me iets duidelijk: ik ervaar angst welke vanuit een herinnering in mijn ogen ‘plotseling’ omhoog komt, en door het ervaren van deze angst verwacht/geloof ik dat dat waarvoor ik angst ervaar ook gaat plaats vinden. Waarmee ik het in dit geloof opnieuw creeer. En zo blijf ik in herinneringen en angsten lopen. En dit kan iets leuks als iets opwindends als een ontmoeting zijn, waarin ik wacht/hoop op dit onverwachte, als zijnde ‘nu gaat het eindelijk beginnen’, welke met de liefde te maken heeft en dus ook angst is, en het kan iets niet leuks zijn waarin ik het ervaar als een ergste nachtmerrie die zal plaats vinden, wat net zo goed weer het verliezen van zo’n liefde kan zijn; het is divers. Ik werd de laatste paar dagen soms opeens ’s nachts wakker met kloppend hart, vol van adrenaline, met angst voor iets dat zou gebeuren wat ik echt niet meer wilde maar wel bang voor was, en door deze angst in het ’s nachts wakker worden ging ik geloven dat het ook zou gaan gebeuren zonder dat ik er controle over heb.

Zodra ik dit inzag verdween de angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor het herhalen van een herinnering als gebeurtenis in het verleden, en vervolgens bang te zijn dat het echt zou gaan gebeuren doordat ik deze angst ervaar en dus moet het wel gaan gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen angst te geloven als zijnde iets wat moet/zal gebeuren zonder dat ik er invloed op heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaak op deze manier geloofd te hebben dat er iets leuks als een ontmoeting van een nieuwe liefde zal gebeuren als ik dit gevoel van opwinding als verwachting van iets onverwachts ervaar, in mijn ogen plotseling vanuit het niets, waarin ik niet gezien heb dat deze opwinding dezelfde energie als angst is en dus morgen gewoon als angst kan/zal manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te wachten op gebeurtenissen die zijn voorgeprogrammeerd in het mindsysteem en er trots op te zijn als ik gebeurtenissen voorvoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er trots op te zijn als/dat ik gebeurtenissen voorvoel, waarin ik mezelf als speciaal zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb in te zien dat ik de angst zelf creeer/herhaal door herinneringen/programmeringen uit het verleden waarin ik mijn zelfbeweging heb weg gegeven en me overgeleverd heb aan manipulatie in/als de mind, te geloven en hiermee opnieuw te creeren doordat ik in dit geloof deze herinnering opnieuw ga volgen in manipulatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik er goed aan doe om deze herinneringen in/als manipulaties in/als de mind te volgen, en hierin te bewegen als het goede-persoon-karakter, waarin ik deze herinneringen als manipulaties wel moet blijven volgen om te voldoen aan het goede-persoon-karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in deze verwachting hoop te creeren op een gebeurtenis als herinnering uit het verleden die me eindelijk hieruit haalt en tot leven brengt, welke in feite een hoop op liefde is die me een gevoel van leven geeft, zonder in te zien dat als er al een liefde naar voren komt, dit een vermomde angst is die me niet hier haalt maar in de illusie van de mind als ik het niet in wil zien in realiteit, en dus creeer ik hierin tegelijkertijd een onwil om te wandelen in realiteit want dan zal ik mijn illusies in gaan zien, en dus blijf ik liever hopen in/als de mind op betere tijden; no problem, ik vermaak me wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vermaken in/als de mind in hoop op betere tijden, niet ziende dat ondertussen de fysieke wereld vergaat door verkeren in illusie in/als de mind, aangezien niemand iets uitvoert maar afwacht in/als de mind en zich daar zo go(e)d als mogelijk vermaakt in relatie tot zijn eigen geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen sturing in situaties heb, dat het niet geoorloofd is om iets te zeggen, om nee te zeggen, om te zeggen, ho stop, tot hier en niet verder, alleen maar omdat IK HET NIET WIL.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik die het niet wil onvoldoende reden is om te zeggen, ho stop, tot hier en niet verder, aangezien ik niet precies begrijp wat er gebeurt en zolang ik niet begrijp wat er gebeurt heb ik geen recht om nee te zeggen, ook al zie/ervaar ik in mezelf dat er iets wezenlijks niet klopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfsturing in deze momenten volledig weg te geven, uit angst om op te staan, en vervolgens deze herinnering te herhalen en herhalen en te blijven zitten/liggen/hangen in deze herinnering van machteloosheid als angst; machteloos in een situatie van mind-manipulatie die ik niet begrijp en waarin ik dus niets durf te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf het zwijgen op te leggen doordat ik iets niet begrijp, en niet de steun ervaar om te spreken zonder dat ik het begrijp, maar alleen omdat ik in mezelf ervaar dat er iets niet klopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te steunen in het spreken zonder dat ik iets begrijp, alleen omdat ik in mezelf ervaar dat het niet ok is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als onvoldoende reden te zien om te spreken en te zeggen, ho stop, tot hier en niet verder, zonder te zien dat ik hiermee instem in manipulatie in/als de mind, en in deze instemming mezelf toesta hetzelfde patroon in mezelf te manifesteren en gaan leven als herhaalde herinnering, dan wel als slachtoffer, dan wel als dader.

Als ik mezelf in angst zie schieten dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een herinnering ervaar waarin ik machteloosheid ervaar en bang ben om mezelf over te leveren aan manipulatie in/als de mind, waarin ik geloof dat ik zelf als reden onvoldoende ben om de manipulatie te stoppen en richting te geven aan mezelf en hiermee aan de situatie, en dus stem ik opnieuw in met manipulatie in/als de mind, en ga ik opnieuw de cirkel rond. Ik sta mezelf niet toe mezelf over te leveren aan manipulatie in/als de mind, in het geloof dat ikzelf als reden onvoldoende ben om de manipulatie te stoppen, waarin ik nu zie dat ik mezelf als ‘reden’ zie, dus als mind, wat aangeeft waarom ik mezelf als onvoldoende ervaar aangezien ik mezelf al minderwaardig heb gemaakt aan mezelf als leven in het geloof in de mind in manipulatie, en aangezien ik ervaar dat deze manipulatie bestaat in polariteit en altijd polariteit creeert, creeer ik automatisch schuldgevoelens hierover, en ervaar ik mezelf als niet waardig genoeg om voor/in op te staan.

Ik stel mezelf ten doel mijn angsten te stoppen zodra ik ze in me omhoog zie komen. Ik onderzoek waar de angst als herinnering vandaan komt en schrijf de herinneringen uit en vergeef en corrigeer mezelf hierin, zodat ik mezelf kan stoppen in deze angst-programmering.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met manipulatie in/als de mind, zodat ik niet opnieuw minderwaardigheid en eventuele schuldgevoelens creeer. In plaats hiervan los ik de minderwaardigheid uit het verleden op door in zelf te zien en uit te schrijven waar ik participeer en geparticipeerd heb in polariteit welke schuldgevoelens creeert doordat ik denk iets fout te doen; fout als verkeerd/gekeerd in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen met participatie in hoop in verwachting van het onverwachte als iets wat mijn leven zal veranderen. Ik adem, ik ben Hier. Ik schrijf zelfvergevingen en zelfcorrecties zodat ik mezelf in het fysiek kan corrigeren en kan gaan bewegen in/als de adem als wat het beste is in eenheid en gelijkheid voor alle leven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in ervaringen van angst-liefde.

www.desteniiprocess.com

www.desteni.net

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free

Advertisements

2 thoughts on “Dag 103 – Ik geloof mijn eigen angst

  1. Sylvie Jacobs schreef:

    Lol “herinnering in mijn ogen”, het doosje achter onze ogen waarmee we denken en herinneringen opgeslagen worden/zijn 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s