Dag 107 – Brandend maagzuur

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet precies te zien waardoor ik sinds gisteren avond opeens last van maagzuur heb, behalve dat ik een appel heb gegeten die ik niet goed verteer; maar er is meer, alsof er iets blijft steken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben gecreeerd alsof er iets blijft steken, iets omhoog komt wat omlaag moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel erg moe te worden van deze pijnervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te worden om te eten omdat na het eten deze pijnervaring komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren door deze pijn welke voortkomt uit de angst dat ik niet kan eten en ik eet graag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan eten en dus angst te ervaren/creeren als er iets is waardoor ik wellicht niet kan eten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er niets leuks meer is in de dag als ik niet meer kan eten en kan koffie drinken, waarin een verslaving verscholen zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wat er omhoog komt, omdat ik gisteren juist mezelf in praktijk in gelijkheid heb uitgedrukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het te benoemen als uitdrukken in plaats van zelfexpressie, waarin het erop lijkt dat ik mezelf uit druk, als niet aan; aan-uit, waarin ik zie in mezelf dat ik steeds meer ga staan in gelijkheid als mezelf waarin geen weg terug is, en dat ik hierin geen controle heb op wie er wel en wie er niet hierin naast me komt staan, doordat ik mezelf uitdruk als de mind als het verleden uit me drukken, de mind uit door me uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet en opluchting tegelijk te ervaren over het feit dat ik steeds meer de beslissing neem wie ik ben en me hierin uitdruk, onafhankelijk van wat de ander zegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opluchting en verdriet te ervaren bij het duidelijk zien dat moeder er niet voor kiest zich op deze manier in de wereld te zetten door ons uit te spreken heen en weer en te bespreken wat we wel en niet doen en wel en niet prettig vinden hierin, en hier hebben we opeens gewoon een gesprek in gelijkheid welke een nieuw startpunt geeft en wordt eindelijk duidelijk waar we steeds op botsen, wat niet zo erg is zodra het Hier is als zichtbaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb veel rust/stevigheid/standvastigheid te ervaren bij dit nieuwe startpunt, welke rust/stevigheid/standvastigheid ik jarenlang/levenslang gemist heb en welke ik nu zie dat die veel angst veroorzaakt heeft doordat alles onzichtbaar en onbespreekbaar is gebleven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb veel angst te creeren/veroorzaken in mezelf door niet te spreken in gelijkheid als mezelf en dus onzichtbaar te blijven, en hierin de ander ook de kans niet te hebben gegeven te spreken in gelijkheid als zelf zoals we zelf zijn in het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onzichtbaar te houden uit angst voor alle oordelen als projecties van de ander=de mind waar ik geen toepassing als oplossing voor had als zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat ik dit dus echt alleen wandel, dat de ander niet zomaar meegaat, welke ik altijd ervaren heb maar nooit heb durven zien, aangezien ik dan alleen moet gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van mijn niet opstaan, in plaats van in te zien dat ik de enige ben die op kan staan, no matter what de ander doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hier ergens een emotie te onderdrukken waardoor ik pijn creeer in de borst- en keelgebied.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien wat er brandt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd geloofd te hebben dat ik niet dit mag doen, dat ik niet mag spreken als zelf welke wellicht conflict brengt en dus heb ik mezelf onderdrukt als uitgedrukt in mezelf, het vuurtje gedoofd, in plaats van mezelf uit te drukken in zelfexpressie, waarin ik mezelf niet heb kunnen zien in woorden die ik spreek zodat ik mezelf kan corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel door te ademen als ik maagzuur of lucht omhoog voel komen die zich niet wil uiten in  een boertje. Ik zie dat ik me steeds wil ontluchten door een boertje, in plaats van lucht als adem te bewegen in mijn fysiek via de ademhaling, en hierin geen boertje hoef te forceren aangezien dat nu pijn doet als het boertje niet komt. Het lijkt erop of de beweging zich moet/gaat verplaatsen van de spijsvertering (emoties) via ontluchting omhoog naar de ademhaling omlaag, van mind naar leven.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke emotie omhoog komt als ik de pijn ervaar, en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik stel mezelf ten doel de communicatie in gelijkheid voort te zetten en me hier iedere keer opnieuw voor in te zetten als in te staan, hoe bang ik ook ben of hoeveel weerstand ik ook ervaar. Ik pas zelfvergevingen toe op de angst en/als weerstand, schrijf waar een patroon moet worden uitgeschreven en dus mezelf door in het fysiek zodat er een fysieke verandering kan plaatsvinden.

Ik realiseer me dat ik kan blijven staan als ik spreek in gelijkheid, ook als de ander dit niet wil doen. mijn neiging om weg te lopen is niet effectief aangezien er dan niets verandert; niet in mezelf want ik loop weg dus laat de mogelijkheid tot spreken/aanwezig zijn  in/als verandering liggen, en niet voor de ander aangezien die niet ziet waar het over gaat als ik wegloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er altijd op vertrouwd te hebben dat de ander ook wel ziet waar het over gaat, en dus vind ik dat die ander het zelf maar uit moet zoeken/corrigeren, in plaats van in te zien dat ik hierin dus mezelf projecteer op de ander door mijn inzicht op de ander te plaatsen, waarin dus geen enkele verandering plaats vindt aangezien ik het vertrouwen buiten mezelf plaats als projectie op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn vertrouwen te plaatsen in/op de ander, waarin ik mezelf elke keer laat teleurstellen als blijkt dat de ander niet ziet waar het over gaat en dus niet verandert, in plaats van in te zien dat ik teleurgesteld ben doordat ik zelf niet verander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo bang te zijn voor de projecties van de ander dat ik mijn vertrouwen op de ander plaats zodat ik niet hoef op te staan in zelfvertrouwen – dat kan niet want het vertrouwen ligt al bij de ander, en dus datgene doe waar ik zelf bang voor ben, namelijk projecteren op de ander.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertrouwen door alles terug naar zelf te halen, te vergeven en corrigeren in de praktijk, totdat ik een en gelijk als zelf ben als Zelf-Vertrouwen.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.desteni,net

www.eqafe.com/free

Advertisements

2 thoughts on “Dag 107 – Brandend maagzuur

  1. Sylvie Jacobs schreef:

    Fijn met je moeder gegaan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s