Dag 109 – Mijn Soulmate is een Weedroker

Ik betwijfel of ik ooit echt gedacht heb dat hij mijn soulmate was. Als ik de beschrijvingen van ‘soulmates’ las was er steeds die twijfel; zo van er klopt iets niet maar ik wil het zo graag, want als hij mijn soulmate is dan moeten we wel een relatie krijgen. Wat ik wel echt gedacht en geloofd heb is dat hij het is, dat hij degene is met wie ik een relatie wil, zal, kan en moet hebben. ‘Met hem moet ik het doen’. En ik was er ok in. ik vond (vind) hem zo leuk, het is zo fijn om bij hem te zijn dat ik bereid was al het andere als 20 rode vlaggen te negeren, goed te praten of te geloven/hopen dat er wel een oplossing voor is. Het hoop-karakter die me behoorlijk gevangen in de mist van de mind hield waar alles op de een of andere manier wel ‘goed’ zou komen.

1 van de rode vlaggen, of eigenlijk de grootste, is dat hij va zijn 16e verslaafd is aan wiet roken. Het hele scenario wat wordt omschreven in my life as a weedsmoker zie ik in hem, ik wist alleen niet dat het zo algemeen bij wiet roken voor komt.

Ik heb er ruim 2 jaar over gedaan om tot het punt te komen dat ik zie dat een relatie niet haalbaar is, laat staan een agreement. 2 jaar waarin we elkaar 1x gezien hebben en ik een relatie met een ander gehad heb en dat is het beste want als we elkaar zien is het zo prettig om in elkaars nabijheid te zijn dat alle praktische/realistische obstakels als sneeuw voor de zon verdwijnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen geloven dat hij mijn soulmate is zodat ik zeker weet/wist dat we wel een relatie zouden moeten krijgen/voortzetten, in plaats van in te zien dat ik twijfel, welke me een hoop verdriet had kunnen besparen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen door te willen geloven dat hij mijn soulmate is waardoor ik niet kan/kon accepteren dat hij gewoon wegging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden en verdriet te ervaren dat we geen relatie kunnen hebben, al dan niet soulmate, het was/is zo fijn om in elkaars fysieke nabijheid te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe het zo prettig kan zijn in elkaars fysieke nabijheid en fysieke aanraking en dat het toch niet mogelijk is om een relatie te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb helemaal niet zo nodig een soulmate te hoeven maar dit gebruikt te hebben als soort van verzekering om mezelf te doen geloven dat ik wel een relatie moet krijgen aangezien ik een soulmate heb dus ‘ik ben al voorzien’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te voorzien van een geloof in/als de mind, zodat ik me veiliger voel in deze onveilige wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen dat hij niet in zichzelf kan en wil zien, waarin ik wederom lang mijn eigen inzichten op hem geprojecteerd heb als gelovende dat hij toch ergens hetzelfde moet zien maar dit niet wil toegeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet gedacht te hebben dat er nog leven zou zijn na dit inzicht dat we geen werkelijke relatie samen kunnen hebben, in plaats van in te zien dat het leven pas werkelijk kan plaats vinden als ik niet gebonden ben aan geloof/afhankelijkheid aan relaties in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze relatie in/als de mind graag te willen veranderen in een fysieke agreement, welke niet mogelijk is aangezien hij niet fysiek aanwezig is en wil en kan zijn, en dit dus niet het beste is voor mij en dus ook niet voor hem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het beste ben voor hem en hij het beste is voor mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te zien dat hij niet het beste is voor mij maar nog niet echt te zien dat ik niet het beste ben voor hem, en dus voel ik me schuldig dat ik geen relatie met hem kan hebben, terwijl hij degene is die constant afwezig is dus waar voel ik me schuldig over?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hij afwezig is omdat ik nog iets moet leren, en zodra ik dit geleerd heb is hij er ook ‘klaar voor’, en komt hij naar me toe, in plaats van in te zien dat wat hij ziet en doet niet afhankelijk is van wat ik zie en doe, en dus heb ik er geen controle over en kan ik niets anders doen doen dan hem loslaten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hij naar me toe zal komen als ik er klaar voor ben, en verdriet te ervaren nu ik zie dat het zo niet werkt en dat we niet ‘gelijk op gaan’ hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat we gelijk op gaan, waarin ik me gelijk stel aan de ander(=de mind), in plaats van een en gelijk als zelf als leven te gaan staan, onafhankelijk van wat de ander doet en ziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn vertrouwen buiten mezelf in hem gelegd te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik hier niet in kan gaan staan als ik hem zou zien, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik niet een en gelijk als zelf kan staan als ik hem zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn hem pijn te doen en in de steek te laten, in plaats van in te zien dat ik mezelf heb pijn gedaan en in de steek gelaten door op hem te vertrouwen in plaats van als zelfvertrouwen te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever mezelf pijn te doen en in de steek te laten dan hem pijn te doen en in de steek te laten, wat niet werkelijk zo is, want ik weet dat ik uiteindelijk voor mezelf zou kiezen als echt nodig, en hem dan alsnog of eigenlijk pas echt pijn zou doen en in de steek zou laten, wat ik kan voorkomen door nu voor mezelf te kiezen en geen relaties te starten in zelfonoprechtheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd te geloven dat de relatie niet plaats vond omdat ik niet durfde, in plaats van in te zien dat de relatie wellicht gewoon niet plaats vindt omdat het niet het beste is wat duidelijk zichtbaar is aangezien hij niet fysiek en in communicatie aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik genoegen kan nemen met een relatie met een man die niet fysiek en in communicatie aanwezig is, zolang ik maar zeker weet dat hij van me houdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb genoegen te nemen met wederzijdse liefde in/als de mind als veilige haven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat liefde alles overwint, waarin ik hierin zie dat dat niet zo is, de liefde is absoluut niet voldoende om fysiek een relatie te starten en om hem fysiek hier te laten zijn en bijvoorbeeld te stoppen met roken van wiet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat alles draait om de liefde, wat inderdaad zo is, de mind draait rondjes om de liefde, tolt in het rond totdat/zodat we duizelig als ‘licht in het hoofd’ zijn en niet meer zien wat werkelijk hier is.

Ik stel mezelf ten doel te gaan staan voor mezelf als wat het beste is voor mijzelf en hierin voor de ander waarin ik stop mezelf en de ander te misleiden tot/door valse voorwendselen in naam van de liefde.

Ik stel mezelf ten doel de praktische toepassing van een eventuele relatie als agreement volledig te onderzoeken en bespreken zonder mezelf te laten verblinden door gevoelens van liefde.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met spreken in woorden die ik niet in praktijk breng/kan brengen, totdat/zodat ik een en gelijk als mijn woorden ben.

Ik stel mezelf ten doel Hier te zijn voor communicatie zonder direct een relatie te willen en/of verwachten.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het verwachten van/hopen op een relatie welke communicatie in gelijkheid in/als mezelf in de weg staat en welke tevens het plezier weghaalt van welke communicatie dan ook.

Ik stel mezelf ten doel plezier te hebben in communicatie in eenheid en gelijkheid in/als mezelf zonder verwachtingen in/als de mind en verwachtingen die opkomen zelf te vergeven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s