Dag 112 – Angst als startpunt

Ik heb een relatie gestart uit angst, en als ik dat niet gedaan zou hebben zou dat ook uit angst geweest zijn. Ik heb deze relatie gestopt, en de angst van ervoor komt maximaal omhoog. Eigenlijk zie ik dat wat ik op dit gebied ook doe, er altijd angst een rol speelt. En als ik iets doe zonder angst komt erna de twijfel omhoog als angst of ik wel het juiste gedaan heb, wat veroorzaakt wordt door deze angst. In dit punt leef ik constant in angst, beweeg ik in angst, praat ik in angst, is mijn fysiek verkrampt van angst. Ik ben geboren in deze angst en ik weet niet hoe ik dit kan stoppen, ik weet niet wie ik ben zonder deze angst en hierin komt het karakter van opgeven levensgroot naar voren. Waar het op neer komt is dat ik niet weet wie ik ben als ik alleen sta zonder (relaties in/als) de mind. Wat een afschuwelijk slachtofferblog is dit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ergeren over dit blog wat ik schrijf, en door deze ergenis bijna geen zelfvergevingen uit te willen schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het bijltje erbij neer te willen gooien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf te walgen in deze angst welke zich fysiek manifesteert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om mezelf te ondersteunen in deze walging als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dus hierin te willen laten vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik mezelf kan ondersteunen in deze angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de boel kort en klein te willen slaan uit frustratie die ik ervaar door fysieke stagnatie, welke natuurlijk voortkomt uit de stagnatie/vastzetting in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te worden van het feit dat er nu weer nadruk ligt op een agreement waarin fysieke seks zo ondersteunend is, welke mijn frustratie in relatiesysteem van het niet vinden van een passende partner volledig triggert en waarin ik mezelf volledig frustreer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor deze frustraties op het niet kunnen vinden van een passende partner terwijl ik dat wel graag wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te frustreren dat ik in seksualiteit wel intiem kan zijn maar niet in expressie in woord, waardoor er uiteindelijk geen seks meer plaatsvindt zolang er geen basis als agreement in vertrouwen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin dus zelfvertrouwen te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb rond te draaien in dit eeuwige frustratiecirkeltje in plaats van mezelf een halt toe te roepen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik dit frustratiecirkeltje creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met deze angst, frustratie en schaamte mezelf in de weg te zitten voor het eventueel aangaan van een agreement aangezien ik me zo schaam voor dit verlangen en hierin de frustratie van het steeds niet vervulde verlangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te mogen verlangen naar een relatie van mezelf doordat ik weet dat ik toch alleen zal moeten staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf hierin af te scheiden van het verlangen naar een relatie als agreement, waarin ik zoveel verdriet ervaar over het niet lukken al zo lange tijd van het wandelen van een ondersteunende agreement.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van het verdriet wat ik ervaar om het niet lukken van het wandelen van een agreement met een ander, waarin ik steeds maar niet weet wat een agreement met mezelf is, en waarin ik niet begrijp hoe ik een partner moet vinden en wat als dat niet lukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik straks oud ben en het me niet is gelukt om in mijn bloesemjaren een agreement te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik straks geen bloesemjaren meer heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven zeggen wat bloesemjaren inhoudt.

SEX! Natuurlijk wat anders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus gefrustreerd te zijn dat ik geen seks kan beoefenen op het moment, wat op het moment ok is maar waarin ik constant angst als mezelf als constante angst ervaar dat het nooit zal gebeuren, waarin ik mezelf volledig bezet door de mind als bezeten zijn in angst voor een gemis in de toekomst, waardoor ik mezelf nu mis en dus een gemis in de toekomst (van) zelf creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bezetten door de mind als bezeten zijn in/als de mind, waardoor ik als bezet door het leven ga, waarin dus helemaal geen plaats is voor een agreement met een ander aangezien ik als bezet als bezeten ben in/als de mind,  in plaats van een en gelijk als zelf te leven, Hier Aanwezig.

Als ik mezelf rond zie cirkelen in deze angst voor een gemis in de toekomst, dan stop ik, ik adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik mezelf hier kan halen in deze mindbezetenheid, waarin ik mezelf werkelijk volledig bezet en geen reden meer zie om mezelf hier te halen, welke ik weerspiegeld zag/zie in (e)x.

Ik ga zitten en omarm mezelf, en sta mezelf toe het verdriet en de wanhoop te ervaren. Als ik mezelf hiervan probeer weg te houden door een weten in/als de mind dat het niet echt is, lukt het me niet hier doorheen te komen. Dus ik zit, ik zie mezelf onder ogen en realiseer me dat dit een mindconstruct is die zich in mij gemanifesteerd heeft die alleen ikzelf kan stoppen en welke niet 1-2-3 gestopt is. Ik realiseer me dat ik dit mindconstruct niet ben als Leven, maar dat ik mezelf heb toegestaan het te worden en dat ik het dus ook kan stoppen. Echter het is vanaf de geboorte meegegeven en verder zelf ontwikkeld in de loop der jaren, dus ik zal tijd en geduld nodig hebben om er in op te staan. Ik realiseer me dat het geen zin heeft me ervoor te schamen, aangezien dit alleen een nieuwe laag creeert. Ik realiseer me dat het geen zin heeft het stom te vinden om gevangen te zitten in dit mindconstruct, aangezien ook dat alleen een nieuwe laag creeert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo stom als dom te vinden dat ik gevangen zit in dit mindconstruct terwijl ik toch ‘beter weet’. Niet dus.

Ik adem, ik huil, ik ben hier. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen verdere corrective statements te kunnen en willen toepassen op het moment.

www.desteniiprocess.com

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

www.eqafe.com/free

www.desteni.net

www.equalmoney.org

Advertenties

3 thoughts on “Dag 112 – Angst als startpunt

  1. Ronald schreef:

    Waar kom ik vandaan
    Wat doe ik hier
    Waar ga ik heen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s