Dag 113 – Pijn in mijn linkerheup

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn in mijn linkerheup te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij iedere stap die ik zet pijn in mijn linkerheup te ervaren en nu pas door te hebben hoe moe ik hiervan word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op het einde van mijn latijn te zijn, waarin ik niet weet wat latijn in deze uitdrukking betekent.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een soort van terugval te ervaren in moeheid en uitputting die ik lang niet heb ervaren, welke opeens heeft ingezet, waarin ik zie dat ik in een aloude relatie-structuur ben gevallen welke in den beginne al deze klachten veroorzaakt heeft en welke ik nog volledig dien te onderzoeken, uit te schrijven, zelf te vergeven en te corrigeren in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst en verdriet te vervaren om deze terugval in moeheid, en hierbij ervaar ik een opzien tegen alles door de fysieke moeheid/moeite die ik overal voor moet doen als ik deze moeheid ervaar, waarvan ik me bewust ben van iedere stap en iedere stap teveel is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe uit te rusten van deze moeheid want het is geen moeheid die met slapen wordt opgelost, ik ben ook niet slaap-moe; langer slapen maakt de moeheid alleen maar erger.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ervaren te hebben de pijn in mijn heup soms op te kunnen vangen in de adem, maar ook dat lukt me op het moment niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet op te kunnen vangen in de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf niet op kan vangen in de adem.

Als ik pijn ervaar in mijn heup, dan focus ik direct op de adem, en onderzoek hoe ik het beste kan ademen waarin ik mezelf in deze pijn het meeste ondersteun. Ik realiseer me dat de pijn in relatie staat tot controle behouden op/als ‘bepaalde’ structuren in mezelf, dus structuren die zijn bepaald door iets of iemand buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar de pijn vandaan komt, hoe ik mezelf heb vastgezet in bepaalde structuren door iets of iemand van buitenaf.

Als de pijn lang aanhoudt tot na oktober ga ik op onderzoek naar een beoefenaar ter ondersteuning van het fysiek in weefsel of in wervelkolom, om te zien of er iets fysiek gecorrigeerd dient te worden.

Als ik moeheid ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit jaar zoveel veranderingen heb doorgevoerd in relatief korte tijd, welke ik niet eens voor mogelijk heb gehouden dat ik hier alweer toe in staat zou zijn. Dus als ik nu moeheid ervaar, dan is dat zo.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurstelling te ervaren dat ik moeheid ervaar terwijl het zo lang ‘goed’ ging en ik mezelf op kon vangen en kon blijven bewegen, in plaats van in te zien dat ik misschien wel ben blijven bewegen uit angst voor deze moeheid en de structuren die zich gemanifesteerd hebben in mijn fysiek en de ervaring van moeheid veroorzaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik instort.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid en oneerlijkheid te ervaren dat ik weer fysieke moeheid  en pijn ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn nog verder terug te vallen naar de conditie van en paar jaar geleden, waarin ik me nu afvraag hoe ik het destijds toch gered en volgehouden heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dit blog te zien afraffelen, waarin ik geen plezier ervaar in het blog schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens weer alleen maar ‘dingen van plezier’ te willen doen, in plaats van plezier te ervaren in wat ik doe.

Ik realiseer me dat mijn tempo te hoog ligt, wat nodig was om de veranderingen door te voeren maar wat nu niet meer nodig is en ook niet meer ondersteunend. Ik vertraag mijn tempo door minder te plannen op een dag en wat ik doe, in een lager tempo uit te voeren. Hierbij zie ik erop toe dat ik in de adem uitvoer wat gedaan moet worden en stop ik met het doorduwen van mezelf als dit niet in de adem is. In dit lagere tempo kan ik het plezier van hier aanwezig zijn vinden/ervaren zodra ik aanwezig ben in/als de adem.

Ik stel mezelf ten doel mijn blikveld te verkleinen en te stoppen met buiten mezelf zoeken naar vervulling, maar in plaats hiervan de verlangens naar vervulling uit te schrijven en vergeven, zodat ik een en gelijk kan worden als mijn verlangens waarin ik dichterbij mezelf kom en dus steeds minder veraf buiten mezelf hoef te zoeken.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.eqafe.com/free

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s