Dag 139 – Absorberen, consumeren, verorberen

Ik zie in mezelf een alles absorberend, consumerend vast willen houden aan een relatie in/als de mind. En dat dit hetgeen is waar ik voor wegloop in relaties, of waar de ander voor wegloopt bij mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig te consumeren in het vast willen houden aan een mind-relatie, gebaseerd op seks.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander volledig te willen consumeren, opeten, seksueel verorberen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf volledig verorberd en geconsumeerd te willen worden in een seksuele omhelzing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn volledig te worden geconsumeerd in een relatie waar ik nooit meer uit kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het hele jaar deze angst te ervaren om volledig te worden geabsorbeerd in een relatie, waar ik niet meer uitkom, en ondertussen te willen dat ik me hieraan kan overgeven, aan deze volledig absorberende toestand, en teleurgesteld ben in mezelf als dat lukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn in mezelf als het me niet lukt me over te geven aan een volledig wederzijds absorberende relatie, vastgeklonken aan elkaar om elkaar nooit meer los te laten, waarin ik geloof dat ik iets fout doe waardoor ik me hieraan niet kan overgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dit is wat een relatie een relatie maakt, waardoor je bij elkaar blijft, terwijl ik ondertussen niet snap hoe iemand dit doet aangezien het geen leven is in deze toestand en ik bovendien helemaal niet in deze toestand kan/wil komen, aangezien ik merk als we fysiek bij elkaar zijn dat er aan alle kanten weerstand omhoog komt waardoor ik niet in deze alles absorberende toestand kan/wil geraken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf alleen hieraan over te kunnen geven voor/rondom de ovulatie, waarin ik geen weerstanden ervaar en alleen maar seksueel contact wil en alles hierin prettig vind, om na de ovulatie in mezelf terug te keren en weerstanden te ervaren en bovendien consequenties heb gecreeerd als ik me heb over gegeven aan deze alles absorberende seksuele honger.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze seksuele honger is waar ik moet zijn, in plaats van in te zien dat dit de honger is van mezelf in/als de mind, waarin ik energie wil genereren door seksueel gemeenschap te hebben en me hierin te voeden zodat ik weer even verder kan, niet ziende dat ik hierin mijn fysiek opeet, opbrand, door een energieniveau wat ik als bijna niet te handhaven ervaar en dus ook niet lang kan handhaven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dit hoge energieniveau is waar een werkelijke relatie op gebaseerd is, en dat ik mezelf dus ‘sterker’ moet maken zodat ik dit hoge energieniveau kan handhaven/kan blijven (be)staan in dit hoge energieniveau, om vervolgens moedeloos, radeloos, wanhopig, onbegrijpend en teleurgesteld achter te blijven als ik uitgeput achterblijf zonder relatie die heeft stand gehouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te worden uitgelokt/verleid door de ander die me zo’n relatie voorspiegelt en die me deze ook wil bieden, volledig in elkaar opgaand en alles delend wat te delen valt, waarin ik mezelf afbrand voor het feit dat ik dat niet wil met hem, ondertussen teleurgesteld dat ik weerstand ervaar naar diegene waardoor ik niet in deze alles absorberende gemeenschappelijke toestand kan stappen, behalve vlak voor de ovulatie, wat ik mezelf niet meer toesta aangezien ik gezien heb dat dit niet te vertrouwen is in mezelf en dat ik geen gemeenschap meer wil als ik niet zeker weet dat we samen verder kunnen/willen wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren om het feit dat ik niet in deze gemeenschappelijke deler als alles absorberende toestand kan stappen, in plaats van in te zien dat de weerstanden die ik ervaar een aanwijzing en ondersteuning zijn voor mezelf dat er iets niet klopt en dat ik dit dien te onderzoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er iets niet klopt in mij doordat ik steeds maar niet in deze alles absorberende overheersende toestand kan stappen, in plaats van in te zien dat er iets niet klopt in de informatie die ik hierover in mezelf heb opgeslagen/geprogrammeerd heb gekregen waar ik me mee vereenzelfvigd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te hebben ver-een-zelv-igd met informatie in/als de mind, waarin ik ver van de eenheid met zelf als eenzelvig geraakt ben.

Als ik mezelf zie participeren in deze alles absorberende honger/lust, dan stop ik, ik adem. Ik breng mezelf hier in het fysiek. Ik realiseer me dat dit niet een toestand is om na te jagen. Ik pas zelfvergevingen toe op de gevoelens en emoties die ik ervaar. Eventueel breng ik mezelf meer in het fysiek door in de adem masturbatie te beoefenen, waarin ik beter in de adem kan komen/blijven en mezelf hier kan brengen, en tegelijkertijd de lustgevoelens kan stoppen.

Ik stel mezelf ten doel deze alles absorberende relatie verlangens volledig te onderzoeken en in te zien waar het vandaan komt, hoe ik deze in mezelf gemanifesteerd heb, zodat ik de structuren als programma in mezelf kan stoppen door de structuren uit te schrijven en zelf te vergeven, om mezelf vervolgens te corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mijn startpunt van een relatie volledig te onderzoeken voordat ik samenleven en seksuele gemeenschap toesta en consequenties creeer voor mezelf en de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en de ander enorm veel verdriet te doen door mezelf seksueel te delen voordat ik onderzocht heb of het mogelijk is om onszelf volledig te delen in expressie waarin we een gelijk startpunt en doel hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het willen van een relatie als gelijk startpunt te zien, in plaats van in te zien dat hiermee nog geen gelijk startpunt is van een leven in eenheid en gelijkheid voor alle leven als agreement in/als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het seksueel samenzijn met de ander zo verschrikkelijk te missen, waarin we echt even fysiek samen konden zijn als we een struikelpunt in/als de mind hadden doorlopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit seksueel samenzijn als voldoende te zien om de relatie op voort te zetten, gelovende dat we hiermee wel door de punten van ongelijkheid heen zouden komen, in plaats van in te zien dat door de punten van ongelijkheid als startpunt van ongelijkheid met zelf, op een gegeven moment ieder seksueel samen zijn in de weg staat, en zelfs ieder fysiek samen zijn in de weg staat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het ongelijke startpunt wat we niet helder krijgen, waarin ik angst ervaar om de ander los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om de ander los te laten.

——————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 138 – Terug in herinnering

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb terug te willen in een situatie die ik gestopt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb buikpijn en verdriet te ervaren van het niet willen loslaten van een situatie die ik gestopt heb in praktijk maar nog niet in mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in twee werelden te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat we nog gewoon terug kunnen, dat het even een proberen is en als het niet lukt dat we dan gewoon kunnen leven zoals 8 maanden terug waarin het een aantal weken ok was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen de weken waarin het ok was te herinneren, en het punt van ongelijkheid als ongelijk startpunt, welke elke dag terug kwam, gewoon te vergeten alsof het er niet toe doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de mooie herinneringen vast te houden en te geloven, en hiermee twijfel te behouden in mezelf over het nemen van de beslissing om alleen te gaan wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heimwee te ervaren naar het leven samen in het oude huis, waarin het heimwee vooral een heimwee is naar een plaatje wat ik heb bij dit leven in het oude huis, gecombineerd met de ervaring van hoe we nu meer in gelijkheid kunnen communiceren dan destijds in 1 huis, welke komt doordat we meer zelfstandig zijn geworden door meer in onszelf te staan, ook al worstelen we allebei met het alleen staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of we dit toch niet samen in het huis hadden kunnen doorwandelen, waarin ik voor het gemak vergeet dat samen in dit huis ik juist de hele tijd met mijn hoofd in een huis alleen zat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de realiteit van hier leven uit het oog te verliezen, waarin ik zie dat er hier in dit moment niets aan de hand is, dat ik er een drama van maak in mijn hoofd door herinneringen op te halen die ik niet los wil laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb herinneringen niet los te willen laten door het toestaan van twijfel in mezelf, en door in de herinneringen te gaan zoeken probeer ik daar een antwoord te vinden op de vraag of ik de juiste beslissing heb genomen, of eigenlijk probeer ik een antwoord te vinden als bevestiging dat ik de juiste beslissing heb genomen, en zoek ik dus met angst naar deze bevestiging, waarin ik eenzijdig zie in angst in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren om het feit dat ik gemist heb dat we uberhaupt geen gelijk startpunt hadden door het verschil in rijkdom waarin we zijn opgegroeid en leefden/leven op het moment van ontmoeting waarin ik dit verschil in startpunt heb proberen op te lossen door huis en haard te delen, waardoor er geen ruimte en rust is geweest om het startpunt in onszelf te onderzoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat het me niet gelukt is huis en haard te delen en x hierin een gelijk startpunt te bieden van waaruit we kunnen onderzoeken of we beiden vanuit het startpunt voor eenheid en gelijkheid voor alle leven in onszelf willen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb huis en haard als gelijk startpunt te bieden om dit vervolgens weg te halen zodat de ongelijkheid in de communicatie zichtbaar wordt, zonder me te realiseren dat door het huis als gelijk startpunt weg te halen, er 2 ongelijkheden ontstaan waarin de ander niet zo gemakkelijk prettige woonruimte vindt in Nederland.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de enige mogelijkheid waarop het misschien had kunnen lukken in gelijkheid in communicatie te komen weg te halen doordat ik me verstikt voelde in de afhankelijkheid van de ander aan mij hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen over het ongelijke startpunt wat we hebben gehad in ons leven en nu in ons leven hebben in Nederland, waarin ik deze ongelijkheid heb proberen weg te nemen/verdoezelen door huis en haard te delen, zonder werkelijk te zien dat ik hierin mezelf compromitteerde in het onderzoeken of een gelijk partnerschap wel mogelijk is voordat huis en haard worden gedeeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schuldgevoel en angst als startpunt te hebben gebruikt voor het starten van een relatie.

Als ik mezelf zie participeren in herinneringen als zoektocht naar een bevestiging van de vraag of ik de juiste beslissing heb genomen door alleen te gaan wonen en of het ook anders had gekund, dan stop ik, ik adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te zien dat het ook anders had gekund, dat we ook samen hadden kunnen blijven wonen in het oude huis en dat we/ik door het punt heen zouden kunnen wandelen maar dat het mijn angst en zelfinteresse was waardoor ik ben weggegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik ben weggegaan met de gedachte dat er wel een betere relatie mogelijk is met wel een gelijk startpunt, qua huisvesting/werk en qua innerlijk startpunt, om er nu langzaam achter te komen dat ik de boot gemist heb in zelfinteresse, in plaats van in te zien dat ik een jaar lang in mezelf onderzocht heb wat ik wilde toen we samen waren en dat dit voor mij echt kiezen is voor mezelf, waarin ik nu mezelf saboteer in zelftwijfel met een gedachte over het wel of niet kunnen hebben/krijgen van een relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik even snel in een jaartje door het punt van alleen gaan staan heen kan wandelen, in plaats van in te zien dat dit een proces is van minimaal 7 jaar, en dat ik hierin gekozen heb om dit alleen in een huis te wandelen aangezien ik zie in mezelf dat ik hierin het meest stabiel ben en mijn angsten van alleen staan het best onder ogen krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel snel terug te willen in een herinnering van een veilige relatie, waarin ik me alleen de ‘goede’ dingen herinner, om mezelf weg te houden van de realiteit van het werkelijk alleen staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te worden verbrand als ik werkelijk onder ogen zie dat ik werkelijk alleen ben, in plaats van in te zien dat ik mezelf nu steeds verbrand/afbrand in het vasthouden aan herinneringen en gedachten van zelftwijfel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen terug rennen in de droom van de relatie die x me voorspiegelt, waarin ik nu zie dat er binnen de relatie een mogelijkheid is tot het veranderen in een agreement, maar dat de hele relatie weghalen geen praktische oplossing is om tot een agreement te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het stoppen als weghalen van de relatie als enige mogelijkheid om de structuren zichtbaar te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik zomaar huis en haard wil en kan delen, in plaats van in te zien dat dat is wat ik nu juist niet zomaar wil, aangezien ik dan de mogelijkheid in mezelf weghaal tot het alleen staan binnen een relatie/agreement waarin ik terug naar huis kan waar ik beter in zelf kan zien, om later opnieuw samen te kunnen komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze factor zomaar weg te halen bij mezelf en hiermee mezelf onderuit te halen, dan wel in het moment door direct te gaan samen wonen, dan wel achteraf door te vinden dat ik het samen wonen maar gewoon door had moeten zetten.

Ik zie in mezelf dat ik bij het eindpunt begonnen ben uit angst voor het alleen staan wat ik vertaal als alleen gelaten worden, in plaats van eerst alleen te staan en vanuit dit startpunt te zien of een relatie/agreement mogelijk is, als hier zich een mogelijkheid voor aandient. Ik realiseer me dat het zo moeilijk is nu omdat we al veel praktische zaken in het huis voor elkaar hadden, die we nu weer hebben moeten loslaten. Dit is de consquentie van beginnen bij het eindpunt.

Ik realiseer me dat als ik echt samen wil leven, ik hierin zal moeten veranderen en wellicht hierin ook moet starten in een nieuw huis waar ik niet eerst alleen heb gewoond, aangezien ik in een huis waarin ik eerst alleen woon, mijn territorium ga verdedigen. Ik realiseer me dat dit een reactie is in/als de mind, maar wel een reactie die ik  niet zomaar opzij kan schuiven. Als ik dit wil veranderen in mezelf heb ik 100% zelfwil hierin nodig, en geen zelftwijfel over de situatie, aangezien ik deze zelftwijfel zal gebruiken om mijn territorium te verdedigen.

Ik stel mezelf ten doel mijzelf als mind als territorium te onderzoeken, in te zien, zelf te vergeven en te corrigeren, waarin ik met zorg omga met mezelf en de ander=de mind zonder de hele boel onderuit te halen in sabotage vanuit toegepaste kennis en informatie over eenheid en gelijkheid.

——————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 137 – Mezelf in de kou zetten

Ik ervaar walging en ongeloof als het principe van gelijkheid wordt afgedaan als een verschil in mening. Het lukt me nu om mijn mond te houden en eerst in mijn eigen reacties te gaan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren bij de woorden van een ander die een principe van gelijkheid afdoet als een verschil in mening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ongeloof te ervaren als een stil vallen met de mond vol tanden als iemand het principe van gelijkheid afdoet als een verschil in mening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er een hekel aan te hebben om te worden afgedaan, afgescheept.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om teveel problemen te veroorzaken als ik me niet laat afdoen, afschepen, en dus sta ik het toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb toe te staan dat ik word afgedaan, afgescheept door een ander die een principe van gelijkheid wat ik naar voren breng om in te zien, afdoet als ‘hierin zullen we altijd van mening blijven verschillen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al geen zin meer te hebben om ook maar iets uit te leggen als iemand een principe van gelijkheid afdoet als een verschil in mening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik niet in gelijkheid gezien word door de ander, in plaats van in te zien dat die ander zichzelf niet in gelijkheid ziet en dat dit niets over mij zegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het afdoen van de ander van een principe van gelijkheid als een verschil in mening, iets over mij zegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst weg te willen lopen van deze persoon en nooit meer terug te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedachtes als ‘bekijk het maar’ en zak maar in de stront’ in me te laten bestaan als reactie op het afdoen van een principe van gelijkheid als verschil in mening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe te communiceren met iemand die principes van gelijkheid afdoet als een verschil in mening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf niet gelijk te gaan staan aan iemand die een principe van gelijkheid afdoet als een verschil in mening, aangezien het zo’n pijn doet om hier gelijk aan te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik verbrand word als ik gelijk ga staan aan de ander die een principe van gelijkheid afdoet als een verschil in mening, in plaats van in te zien dat ik niet gelijk hoef te gaan staan aan de ander maar als mezelf in reactie als pijn op het afdoen van die ander van een principe van gelijkheid als een verschil in mening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik verbrand word als ik gelijk ga staan aan mijn  reactie op de ander(=de mind) die een principe van gelijkheid afdoet als een verschil in mening, waarin ik ervaar alsof ik alles van mezelf opgeef als ik hier niet tegen protesteer, in plaats van in te zien dat ik ooit mezelf heb opgegeven door te protesteren en in dit protest in/als de mind ten onder te gaan/mezelf op te geven, en dus moet ik deze gemanifesteerde verdediging blijven verdedigen als enig houvast; het is dit of toegeven dat ik destijds fout/verkeerd zat in het opgaan in mijn protest met alle jarenlange consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb koud te zijn geworden als reactie op de ander=de mind die een principe van gelijkheid afdoet als verschil in mening, waarin ik me heb afgescheiden van mezelf als reactie/protest hierop en dus zelf precies hetzelfde doe, namelijk ongelijk gaan staan aan mezelf als mind als de ander=de mind in afscheiding/een anders willen zijn, terwijl ik dit ook in mij heb bestaan en in afscheiding van mijn reactie hierop, op hetgeen in mijzelf bestaat, kan ik niet een en gelijk als zelf worden, en dus verkies ik kou boven gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mijn reactie als ‘je bekijkt het maar’ hetzelfde te doen als de ander naar mij doet in het afschepen van een principe van gelijkheid als een verschil in mening, waarin de ander feitelijk naar mij zegt ‘je bekijkt het maar, ik ga niet gelijk staan en in zelf zien, ik heb een andere mening en in die mening hoeft dat niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren in de weigering van de ander=de mind om in zelf te zien, en hierin zelf (opnieuw)  te weigeren om in de gelijkheid als mezelf als de ander te zien in de weigering om in zelf te zien.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen reacties van verongelijking in mezelf op de ander=de mind, die een principe van gelijkheid afdoet als een verschil mening, te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en corrigeren totdat ik geen reactie meer ervaar in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel stil te zijn in mijn reacties van verongelijking op de ander=de mind die een principe van gelijkheid afdoet als een verschil in mening zodat ik mezelf de mogelijkheid geef in zelf te zien zonder afleiding van een conflict met de ander=de mind.

Ik stel mezelf ten doel geen onnodige vragen te stellen waarvan ik weet dat dit een reactie van de ander=de mind uitlokt als afdoen van een principe van gelijkheid als een verschik in mening zolang ik deze vragen in zelf kan beantwoorden, aangezien dit onnodig vragen stellen een uitlokking is van de ander=de mind ter bevestiging van de mind als zijnde ‘zie je wel, die ander doet het nog steeds, die ander ziet nog steeds niet wat ik bedoel’, waarin ik conflict in mijzelf creeer met een mogelijkheid om me beter te voelen dan die ander wat een genereren van positieve energie is ter overleving in/als de mind dus in afscheiding/ongelijkheid van mezelf als leven, welke ik gereflecteerd zie in het antwoord in ongelijkheid van die ander (=de mind).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de reactie van de ander=de mind te willen uitlokken en gebruiken om mezelf beter te voelen in/als de mind, door ondertussen boos te worden dat de ander in ongelijkheid reageert op mijn uitlokking in/als de mind, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van de ander te verwachten wat ik zelf niet toepas.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kennis en informatie van principes van gelijkheid toe te passen als uitlokking van een reactie in de ander=de mind om mezelf beter te voelen in/als de mind ter overleving in/als de mind als positieve energie.

Ik stop, ik adem, ik ben Hier. Ik wandel het proces in mezelf voor mezelf, waarin ik stop met reacties van de ander=de mind persoonlijk te nemen ter overleving in/als de mind in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mezelf in de kou te zetten door reacties van de ander=de mind uit te lokken en vervolgens deze reacties persoonlijk te nemen, waarin ik mezelf afscheid in het beter voelen dan die ander=de mind.

Ik stel mezelf ten doel de afscheiding als isolatie in mezelf te stoppen welke ik gecreeerd heb in reacties op de ander=de mind, door deze reacties adem voor adem  in te zien, zelf te vergeven en te corrigeren in het fysiek, zodat ik steeds minder isolatiemateriaal nog heb om mezelf warm als levend te houden in deze afscheiding als overleving en in plaats daarvan een en gelijk dus warm als Levend als Levensadem wordt.

—————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 136 – Ergenis in mezelf aan mezelf

Ik erger me aan mezelf en mijn eigen zelfsabotage. En toch stop ik het niet. Ik benoem het niet. Ik wil het bewaren als achterdeurtje. En ik snap niet helemaal waarom. De vraag komt in me op: ja maar mag ik dan niet 1x langer slapen? Mag ik dan niet 1x kiezen voor een avondje tv kijken na een lange dag werken in plaats van een blog schrijven? Hierin maak ik ergens een draai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf voor de gek te houden met de vraag of ik dan niet 1x een avondje tv mag kijken na een lange dag werken, waarin ik dan geen blog meer kan schrijven, in plaats van in ieder moment te zien wat het beste is; is er tijd voor even tv kijken dan is dat prima, is het nodig om een blog te schrijven dan doe ik dat en laat ik de tv uit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het avond je tv kijken ‘de schuld’ te geven, in plaats van in te zien dat ik na dit avondje tv kijken veel langer ben blijven slapen, en dat is de werkelijke reden van de ergenis in mezelf aan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vandaag nergens zin in te hebben wat komt door het opgeladen zijn in de mind, doordat ik mezelf niet heb doorgeduwd in het opstaan doordat ik zoveel zin had nog even te blijven liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moeite te hebben met opstaan nu het kouder is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren aan de kamer/het raam in de slaapkamer wat niet goed geisoleerd is waardoor het veel kouder is in die kamer dan in de rest van het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het bellen naar de woningbouw over dit raam uit te stellen, terwijl ik over het algemeen dit soort zaken meteen oppak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze dagen van ergenis heel vervelend te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mezelf in de kramp in mijn darm een ‘nee’ te ervaren, terwijl ik niet weet wat die nee is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar deze nee doordat ik geloof dat ik hier rekening mee moet houden aangezien deze nee zich in mij gemanifesteerd heeft en dus echt is geworden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik rekening moet houden met mijn eigen gevoelens en emoties en dus met deze nee in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me pas te gaan ergeren als ik deze nee fysiek ervaar, en dat ik daarvoor mezelf deze nee toesta in gedachten als ‘het kan wel een keertje’, ‘het is wel ok’, ‘ik red het zo ook wel als ik iets langer slaap’, etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen nee goed te praten in mezelf, totdat ik er fysiek last van krijg en ik me hier zo aan erger dat ik het op ga pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds zolang te wachten totdat ik een weerstand fysiek manifesteer voordat ik mezelf corrigeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wanneer ik wel eens iets kan toestaan en wanneer niet, waarin de vraag in me opkomt: misschien wel helemaal niet meer?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf altijd een bepaalde gradatie toe te staan, heel subtiel, waarin ik geloof/denk dat dit niet uitmaakt, het is zo klein, dat kan wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat kleine gradaties van manipulatie/mindsturing nog mogen worden toegestaan, in plaats van in te zien dat dat hetgeen is waarin ik ben opgegroeid, en dat alles wat ik mezelf heb toegestaan in deze kleine gradaties is gebeurd, en dus moet ik juist deze kleine gradaties van toestaan in mezelf stoppen wil ik echt effectief worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet direct fysieke gevolgen te ervaren van kleine gradaties toestaan maar pas een paar dagen later waarin ik mezelf steeds iets  meer toesta, waarna ik het fysiek gemanifesteerd heb zodat het echt zichtbaar wordt voor me.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het wel eerder te zien, mijn hele leven al, waarin de gedachte omhoog komt: ‘ik zou eigenlijk…’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te stoppen in deze gedachte en dat te gaan doen wat ik eigenlijk zou moeten doen, en in plaats hiervan hetgeen te doen wat ik eigenlijk niet zou moeten doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een polariteit te creeren over wat ik eigenlijk wel en niet zou moeten doen, waarin ik onduidelijkheid, weerstand en twijfel in mezelf creeer wat ik als uitweg gebruik om niet te hoeven doen wat gebeuren moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het korter slapen een van de moeilijkste dingen te vinden om mezelf in door te duwen, waarin ik in mezelf een weerstand en verdriet ervaar dat ik dit niet los wil laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het langer slapen niet los te willen laten, en hierop werstand en verdriet te ervaren/creeren die ik geloof, waardoor ik denk dat ik mezelf meer tijd moet geven hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf iets aandoe als ik mezelf door duw in het opstaan in de ochtend.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen zodra ik mezelf zie geloven dat ik rekening moet houden met mijn eigen weerstanden als gevoelens en emoties.

Ik stel mezelf ten doel deze gevoelens en emoties uit te schrijven zodat ik mezelf hierin niet opzij schuif maar zie hoe ik deze gevoelens en emoties gecreeerd heb/opgeslagen heb.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in de ochtend door te duwen in het opstaan en de gevoelens en emoties die opkomen in dat moment direct op te schrijven, zodat ik mezelf hierin kan opvangen en bevrijden van deze weerstanden. Ik realiseer me dat ik door langer te slapen deze gevoelens en emoties ‘wegslaap’, waarin ik geloof er geen last van te hebben, wat niet zo is, want ik ervaar ze als krampen in mijn fysiek waarin ik ze onderdrukt/weggestopt heb. Door langer te slapen onderdruk ik mezelf, als gevoelens en emoties en daaronder weer als zelf. Hierin is het veel moeilijker om mezelf te zien, en zit ik eigenlijk een dag in weerstand te wachten totdat de opgebouwde laag van weerstand minder wordt.

Ik stel mezelf ten doel te zien wanneer ik iets goedpraat in mezelf en mezelf hierin direct te stoppen, vergeven en corrigeren, hoe klein het ook is wat ik goedpraat. De reacties die hierbij in me opkomen kan ik eventueel uitschrijven op papier of in een blog.

Ik stel mezelf ten doel direct op papier te gaan schrijven en niet te ‘wachten’ totdat ik er een blog van kan maken, waarin het blog schrijven een excuus wordt om niet direct het punt op te pakken en uit te schrijven.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien of een avond tv kijken mezelf compromitteert of ondersteunt en te zien of ik een uurtje tv kijken en werkzaamheden verrichten kan combineren of dat ik een keuze moet maken.

Ik stel mezelf ten doel om na het toestaan van een uurtje ontspanning als tv kijken mezelf direct weer op te pakken en door te duwen in bijvoorbeeld het opstaan de volgende ochtend, zodat ik geen opstapeling maak van toestaan in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de onderliggende reden van het niet op willen staan letterlijk en figuurlijk te onderzoeken en uit te schrijven, welke ligt in het gebied van relaties, waarin ik mezelf van de week weer wat weg heb zien glijden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen op het moment dat ik weg glij in gedachten, gevoelens en emoties over het missen van x/een relatie en in plaats hiervan direct te gaan schrijven zodat ik kan zien waar ik een opening houd voor mezelf om deze reeks van gedachten in te gaan wat gevolgen heeft voor mijn fysiek, vertaald in krampen/weerstand.

Corrigerende actie: de woningbouw is gebeld met een afspraak voor het bezichtigen van het slaapkamerraam.

————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 135 – Uitgerust

Ik werd na 6 uur slapen wakker van de wekker met de ervaring alsof het nog midden in de nacht is, mijn lichaam zwaar van menstruatie en ‘niet in staat om op te staan’. ik ben weer gaan slapen, 2x een half uur. Hierna ben ik opgestaan, nog steeds een zwaar lichaam maar wel uitgerust. Interessant woord uitgerust, is het een rusten of is het een uitrusten als wapenen/bestand zijn tegen? Aangezien ik als de mind me pas uitgerust ervaar als ik 7,5 uur geslapen heb. En dus is mijn mindsysteem opgeladen, uitgerust, klaar om in de aanval of de verdediging te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me kwetsbaar te voelen als ik moe opsta na 6 uur slaap, niet uitgerust in/als de mind en dus niet optimaal in staat tot een verdediging of aanval.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik uitgerust op moet staan zodat ik in staat ben tot een dag overleving in de matrix als maatschappij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het woord rust als uitgangspunt te nemen, waarin rust inderdaad een uitgang -spunt is als uitgang, achterdeur de mind in, in plaats van Hier zijn in de Adem als Startpunt te nemen, waarin ik met rust als uitgangspunt blijf zoeken naar rust, ik zoek naar een uitrusting in/als de mind om de dag mee door te komen en alle aanvallen te overwinnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf strijdbaar te maken door uit te rusten, zodat ik alle aanvallen van de ander=de mind kan weerstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uit te rusten, waarin ik dus uit de rust ga, in plaats van in rust te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus na 7,5 uur slaap uitgerust op te staan, ik in feite uit mijn rust als zelf ben gestapt, waarin het lastiger is om in/als de adem in rust/stilte te blijven in/als mezelf aangezien ik uit rust in/als de mind ben opgeladen, klaar voor de strijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wanneer het ok is om wat langer te slapen en wanneer ik mezelf hierin voor het lapje houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het ok is om wat langer te slapen aangezien ik geen oordeel ervaar van mezelf hierop, in plaats van in te zien dat het geen oordeel hebben ok is en dat dit los staat van het langer slapen; het geen oordeel hebben geeft de mogelijkheid om in het langer slapen te zien en mezelf hierin te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vandaag fysiek zo zwaar van menstruatie te ervaren dat ik als een blok in bed ben blijven liggen, wat heel prettig was, en dat ik nu als een blok alleen maar op een stoel wil zitten, wat ook heel prettig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het niet ok is om als een blok fysiek in bed te blijven liggen of als een blok fysiek op een stoel te zitten zonder gedachten, zonder oordeel, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te oordelen dat ik niet oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van in rust zijn, constant in/als zelf in/als de adem, waardoor ik constant uit moet rusten/wil slapen om mezelf uit te rusten in/als de mind ter eventuele aanval of verdediging.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken op welke momenten ik wil uitrusten zodat ik kan zien waar ik me onveilig voel en me dus ‘klaar wil maken’ voor een eventuele aanval of verdediging.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wanneer het echt fysiek is dat ik rust nodig heb en wanneer ik uit wil rusten in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel om adem voor adem, gelijk als zelf te worden door de afscheiding in mezelf in/als de mind te stoppen door het zien in/als de mind welke gedachten, gevoelens, emoties, reacties er op komen, welke ik kan zelfvergeven en zelfcorrigeren, waarin ik steeds minder behoefte heb om mezelf uit te rusten ter aanval of verdediging van/als de ander=de mind.

 

————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 134 – Mijn ervaring op de ander geprojecteerd

Ik zie nog steeds in mezelf de neiging, of eigenlijk in eerste instantie een automatisme, om te geloven dat datgene wat ik ervaar in reactie op de ander, over die ander gaat. Het meest duidelijke voorbeeld is toch in samenleving met een dier, Roy de cavia bijvoorbeeld. Ik meen te zien dat hij niet lekker in zijn vel zit, dat er iets is, dat hij wat ‘bedrukt’ is lol. Maar wat is er werkelijk? Al weken speelt in mijn achterhoofd het idee dat ik een maand weg ga en dat de diertjes een maand naar een opvang moeten terwijl we ook al net verhuisd zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat de diertjes naar een opvang moeten dus moeten verplaatsen terwijl ze 2 maanden geleden ook als moesten verplaatsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn bedrukte gevoel hierover te projecteren op de diertjes, waarin ik in Roy meen te zien dat hij er bedrukt van wordt, in plaats van in te zien dat ik bedrukt ben/mezelf onderdruk met schuldgevoelens en zorgen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te menen te zien dat Roy niet lekker in zijn vel zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat het teveel is voor de diertjes om na net een verhuizing weer te moeten verplaatsen, in plaats van in te zien dat ik het dus teveel vind voor mezelf om net na een verhuizing weer te moeten verplaatsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het teveel is om net na een verhuizing weer te moeten verplaatsen in een maand op reis gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ervaring van ‘teveel zijn’ echt is, in plaats van in te zien dat de mind het ervaart als teveel, terwijl als ik fysiek hier ben en zie in de situatie, ik zie dat ik alles prima geregeld heb en dat ik precies op tijd alles klaar heb en in rust ben.

Ik stel mezelf mezelf direct te stoppen en mezelf hier te halen met mijn stem zodra ik mezelf in een gedachte zie gaan over het teveel ervaren in/als de mind van een reis en een verhuizing in 1 jaar. Ik realiseer me dat ik in/als de mind graag een scenario creeer als ervaring van ‘oooh het is teveel, ooooh ik stort in, ooooh ik kan het niet aan’, ter generering van positieve energie als ‘wat heb ik toch een enerverend leven’. Ik sta mezelf niet toe energie te genereren in/als stress, welke populair is in de westerse wereld. Hoe meer stress, hoe bruisender het leven, wat geen leven is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb stress te creeren door een bruisend leven te creeren en positieve energie weer uit die stress te creeren als opnieuw een bruisend leven als energie.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar ik een adrenaline-verhoging ervaar in mijn fysiek als directe reactie op een positieve dan wel negatieve energie/ervaring.

Ik stel mezelf ten doel mezelf hier te brengen in de adem zodra ik een verhoogde adrenaline-spiegel in mijn fysiek ervaar. vervolgens onderzoek ik in de adem hoe ik deze adrenaline-verhoging in werking heb gezet.

Ik stel mezelf ten doel dag voor dag, adem voor adem op te pakken wat gedaan moet worden zonder projecties in de toekomst, aangezien het teveel ervaren wordt gegenereerd door deze opstapeling van gebeurtenissen geprojecteerd in/als de mind, waarin de mind dus de ervaring laat zien van ‘het is teveel’. Hierin ondersteunt de mind me dus in het laten zien dat ik teveel aanwezig ben in/als de mind in een opstapeling van plaatjes en projecties.

Ik stel mezelf ten doel iedere projectie op Roy of een ander dier te onderzoeken, aangezien ik daarin zie wat me ‘dwars zit’ in/als de mind. Tegelijkertijd zie ik in gezond verstand hoe het fysiek met de diertjes gaat zodat ik ze kan ondersteunen als dit fysiek nodig is.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met me schuldig voelen in ieder moment aangezien ik hierin mezelf onderdruk en mezelf en de diertjes niet effectief kan ondersteunen.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe stress als positieve dan wel negatieve energie opwekking altijd terug te brengen is op een ervaring van angst, zodat ik in mezelf als angst kan zien waarin ik verkeer.

——————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 133 – Mens-en-Massa – Zelfcorrecties

Zelfcorrecties Dag 132 – Mens-en-Massa

Ik stel mezelf ten doel stil te zijn en in mijn reacties te zien die ik ervaar op uitspraken met gebrek aan gezond verstand van anderen; ik vergeef mezelf mijn reacties totdat ik stil ben van binnen. Alleen als ik absoluut stil ben van binnen kan ik spreken in eenheid en gelijkheid als Leven.

Ik stel mezelf ten doel niet te spreken vanuit een geloof dat ik ‘nooit mijn mond open doe’, waarin ik heb gemerkt dat in dit geloof ik juist in/als de mind veel feller praat waarin ik alleen maar weerstand oproep bij de ander aangezien er een soort van dwang achter zit. Ik sta mezelf niet toe mijn eigen dwangmatige reacties te projecteren op de ander. In plaats hiervan stop ik, ik adem, en blijf stil. Ik vergeef mezelf mijn reacties in stilte en indien nodig schrijf ik ze later uit in een blog van zelfvergeving/zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel de situatie in te schatten met gezond verstand en niet vanuit een zelfinteresse tot willen spreken als iets goed maken in het verleden waarin ik niet gesproken heb terwijl ik dat beter wel had kunnen doen. Ik realiseer me dat ik in dit goed willen maken in zelfinteresse, ik mezelf als schuld juist in stand houd in dit geloof iets goed te moeten maken, dit vervolgens in woorden te zetten en dus opnieuw een situatie te creeren die ik ook weer moet goed maken; een gebed zonder end, waardoor we tot in de eeuwigheid blijven bidden tot God als Mind om vergeving, dus afhankelijk van de Gratie van (de ander=) de Mind.

Ik stel mezelf ten doel in de adem te gaan als ik hartkloppingen ervaar. Ik realiseer me dat ik in/als een herinnering reageer met een fysiek symptoom als hartkloppingen, welke een reactie zijn op een gelijksoortig triggerpunt en dat ik op zo’n moment dus juist niet in de adem ben maar zelfs vergeet te ademen als mezelf. Dus ik stop, ik adem in, ik houd vast, ik adem uit, ik houd vast. In de adem kan ik zien of er woorden zijn om te spreken als zelf of dat ik stil dien te zijn en mezelf alleen mijn reacties hoef te vergeven en corrigeren.

Als iemand naar me toe komt om reacties te spuien, dan stop ik, ik adem. Ik stop mijn neiging om te proberen met een soort van tegenhanger de ander met gezond verstand naar de situatie te proberen te laten kijken. Ik adem, ik ben stil, ik vergeef mezelf mijn eventuele reacties in stilte. Vanuit stilte kan ik zeggen dat ik niet wil deelnemen aan gesprekken als roddel over een ander.

Als ik in mezelf tranen omhoog zie komen als reactie van opluchting of ander onderdrukte emoties, dan stop ik, ik adem. In de adem zie ik wat er gebeurt met de tranen. Komen ze omhoog, dan uit ik ze. Stopt de neiging tot huilen, dan adem ik nogmaals en laat het hierbij. het omhoog komen van tranen schrijf ik uit in een blog.

Als ik een naar gevoel ervaar als mensen me zien/kennen hoe ik geworden ben als mens/mindsysteem, dan stop ik, ik adem. Ik pas zelfvergevingen toe op wat ik op geworden ben wat zich in het moment uitdrukt en op mijn eigen reacties hierop. Ik realiseer me dat dit nare gevoel voortkomt uit uitingen van mezelf als mind en niet als Leven, waarin het de mind is waar ik me van af wil scheiden en niet de massa als fysiek. Beiden heeft geen zin, aangezien ik het beiden ben. Afscheiding van het een heeft altijd afscheiding van het ander tot gevolg aangezien de mind zich fysiek heeft gemanifesteerd. Afscheiding op wellke manier ook heeft dus altijd enorme gevolgen voor het fysiek. Dus ik stop, ik adem. Ik zie mezelf in het nare gevoel, vergeef mezelf en corrigeer mezelf. Ik hoef niets te doen als reactie op dit nare gevoel, ik hoef het niet te uiten naar de ander, ik hoef het niet goed te praten/maken, ik hoef niet te gaan huilen als teken dat ik ook mens ben, ik hoef geen bevestiging (als gratie van de ander=de mind) van buitenaf. Ik stop simpel, ik adem, ik geef mezelf terug aan mezelf in de zelfvergeving, waarin ik mezelf vestig als Levende Expressie.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het veroordelen van zowel mezelf als de ander in het fouten maken als verkeerd als gekeerd doen in/als de mind. ik realiseer me dat het fouten maken als verkeerd/gekeerd doen nog wel even zal voortduren. Zolang ik de ander hierin oordeel, oordeel ik mezelf dus hierin in projectie op de ander. In dit oordelen zet ik het proces van oordelen voort en doe ik het dus opnieuw verkeerd/gekeerd in/als de mind, waarin ik mezelf als oordeel in stand houd. Ik sta mezelf niet toe mezelf en/of de ander te oordelen op een verkeerd/gekeerd als fout doen in/als de mind. In plaats hiervan vergeef ik datgene waarvan ik de ander oordeel en zie in mezelf waarin ik mezelf hierin dien te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat er zo vreselijk is wat ik mezelf niet kan vergeven.

———————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life