Dag 115 – Overgave in relatie tot ‘ik kan het niet’ als hoofd-karakter.

Het woord overgave, met name in relatie tot relaties, komt vaak in me naar boven. Eigenlijk heb ik geen idee wat dit woord betekent. Je moet in de overgave gaan. Overgave aan wat, aan de mind, aan de relatie? mmm dat lijkt me niet.

Angst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de overgave in een relatie welke ik relateer aan overgave aan de relatie in/als de mind, waarin ik in deze angst me dus verzet tegen de overgave en hiermee een polariteit creeer rondom het woord overgave.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verlangen naar overgave te ervaren welke ik relateer aan overgave in een relatie waarin beiden toegeven aan de relatie en dus toestemmen met een relatie in wederzijdse liefde, waarin zover ik kan zien dit nog steeds is gebaseerd op wederzijdse angst en het opvangen van elkaar in deze angsten, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verlangen naar een relatie in/als de mind met toestemming voor het opvangen van elkaars angsten in zogenaamde wederzijdse liefde=angst.

Gedachte:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het woord overgave niet te begrijpen en dus een soort van blanco hierin te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘ik kan het niet’ in mij te ervaren.

Emoties/reacties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zowel afkeer als een soort van romantiek te ervaren bij het woord overgave gerelateerd aan relaties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verlamming en wanhoop en opgeven te ervaren ten gevolge van de gedachte ik kan het niet.

Verbeelding:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje in me te hebben laten bestaan van 2 mensen man en vrouw die na lang touwtrekken eindelijk toegeven aan elkaar en aan de ‘liefde’ voor elkaar, waarin dit dan dus eigenlijk een toegeven is aan de liefde=angst=bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het mezelf kwalijk te nemen dat het me maar niet lukt om zo’n relatie in overgave te vinden/manifesteren, in plaats van in te zien dat dit ook geen voorstelling is die werkelijkheid dient te worden wat de reden is dat ik hierin steeds niet ‘verder’ kom, aangezien het niet overeenstemt met het doel wat ik voor mezelf heb in dit leven, namelijk een en gelijk als zelf worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus iets na te streven in/als de mind wat niet overeenstemt met het werkelijke doel in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus als mind en als zelf niet in gelijkheid in overeenstemming te bewegen, welke zich weerspiegelt in de relaties die ik tot nu toe heb ervaren en wat zich manifesteert in mijn darmen, namelijk een darm als levend organisme die wil bewegen en een mindstructuur die dit bewegen belemmert/verkrampt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin verwarring te ervaren aangezien het hierin lijkt alsof ik moet overgeven aan de beweging van leven en dus de controle als mindstructuur hierin moet stoppen om me te kunnen bewegen als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb overgeven te zien als toegeven, afgeven van de controle, in plaats van overgave te zien als een bewegen in/als de adem, waarin de gedachten, gevoelens en emoties die ik zie voorbijkomen me laten zien waar ik me heb afgescheiden van mezelf als leven in/als de adem, welke afscheiding ik kan stoppen door deze gedachten, gevoelens en emoties te vergeven, waarin ik mezelf teruggeef aan mezelf als leven en kan bewegen in eenheid en gelijkheid als zelf als leven, waarin ikzelf als zelfbeweging aanwezig ben en me in deze zelfbeweging beweeg op wat zich aandient, in zelfvertrouwen, wat een vertrouwen is op zelf waarin ikzelf in staat ben in het moment te antwoorden zonder te bedenken wat ik moet zeggen of te reageren in reactie; hierin heb ik in de adem de leiding. Hierin zou je kunnen zeggen dat de mind de controle stopt en hiermee de leiding afgeeft aan zelf als leven in/als de adem, wat wordt ervaren als overgave.

Backchat:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf stom te vinden dat ik me niet kan overgeven aan mezelf als leven, waarin ik als mind de controle wil blijven voeren, in plaats van in te zien dat overgeven hier een actief proces is van het vergeven van gedachten, gevoelens en emoties in/als de mind als reacties die ik geworden ben, en hierin wordt overgeven een actief proces waarin ik mezelf richting geef, in plaats van een passieve afgifte van controle, welke we zo vaak hebben toegestaan als passief afgeven van onze zelfsturing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf star en hardnekkig te vinden omdat ik de mindcontrole niet zomaar afgeef, in plaats van in te zien dat ik ooit mijn zelfsturing zomaar heb afgegeven wat de meest traumatische ervaring is die er kan zijn voor Zelf als Leven, en dus keer ik deze ervaring nu om door stug vast te houden aan het enige wat ik nog geloof over te hebben van mezelf/waar ik nog enigszins controle in denk te behouden, namelijk mezelf en hoe ik mezelf ken in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een polariteit van hardnekkig vasthouden in/als controle en een plotseling alles afgeven zonder enkele zelfsturing, waarin ik in beide gevallen geen zelfverantwoordelijkheid neem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb binnen deze polariteit van vasthouden en overgeven mezelf weg houd van zelfverantwoordelijkheid, welke dus duidelijk een excuus is in/als de mind om doelbewust te weigeren zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te stagneren als ik ervaar dat er geen kans is op Leven, welke juist mezelf de mogelijkheid tot leven in mezelf stopt aangezien ik stagneer, de adem stop/inhoud en weiger nog te bewegen, waarin ik de kans op Leven buiten mezelf heb gelegd waarin ik kans op leven definieer als een ander of meerdere mensen die ook het proces tot leven wandelen, waarmee ik samen kan wandelen, waarin ik zelf wel de beslissing heb genomen het proces tot leven te wandelen maar niet te weten hoe dit te doen als er geen ander is in relatie tot mij die dit ook doet, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als leven nog afhankelijk te zien van de ander(=de mind).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo stom te vinden dat ik maar blijf vastklampen aan de ander=de mind, en dus werkelijk stagnatie creeer als er geen mogelijkheid is om te leven via gevoelens van/voor de ander=de mind.

Fysieke consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb darmvertraging en darmkramp te manifesteren door te weigeren zelf te leven als zelfexpressie, waar de geweigerde zelfexpressie de schildklierfunctie ‘minderwaardig’  laat functioneren, waardoor er een vertraagde darmbeweging met tot gevolg darmverkramping ontstaat, met alle gevolgen van dien als dysbiosie in de darm, tot dat de darm zelf de oorzaak wordt van de belemmerde zelfexpressie en fysieke beweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verlamming in de achterkant/onderkant van mijn bekken te ervaren, waardoor ik het liefst niet en nooit meer beweeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een nooit meer willen bewegen als toekomstprojectie te creeren doordat ik in het moment verlamming ervaar waarin ik geloof dat het me nooit gaat lukken, en hiermee het ‘nooit meer’ zelf te creeren in een enkel moment.

Consequenties algemeen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet hier fysiek aanwezig te zijn maar constant in de mind geloven de dat ik de polariteit en de vraagstukken in de mind moet onderzoeken, net zolang totdat ik een antwoord ‘krijg’ in/als de mind die me gerust stelt/tevreden stelt, waarin het antwoord natuurlijk een verzekering moet zijn op een relatie waarin ik nog steeds kan leven via de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door de mindparticipatie en het volgen van gedachten mijn eigen fysiek te saboteren en consequenties als in mijn gedachten te creeren voor mezelf en de ander die in hetzelfde patroon zit, en tevens het verenigd bewustzijnsveld in stand te houden door het creeren van energie in participatie in/als de mind, en zelf niet effectief te zijn in de praktische toepassingen overdag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie in zelfinteresse hierin nog voorrang te geven op leven in/als de adem als wat het beste is voor alle leven door relatie-opties in de mind in de toekomst te onderzoeken en dus projecteren, uit angst dat ik achterblijf en niet ‘mee mag/kan’ in Leven, in plaats van in te zien dat ik met deze mindparticipatie juist het achterblijven creeer aangezien ik hierin mezelf de mogelijkheid ontneem om hier aanwezig te zijn in de Adem in Leven als wat het beste is voor Alle Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren als ik geen relatie-opties zie, waarin ik paniek ervaar tot niet kunnen leven aangezien ik nooit geleerd heb hoe te leven als zelf in/als de Adem, maar alleen maar weet hoe te leven via de ander=de mind.

Realisaties/zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke herinneringen als gedachten eraan ten grondslag liggen welke me ertoe gezet hebben mijn zelfsturing af te geven, zodat ik hierin zelfvergeving en zelfcorrectie kan toepassen en mezelf richting kan geven in zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke angsten er ten grondslag liggen aan de doelbewuste weigering om zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik realiseer me dat vrijwel niemand weet hoe te leven in/als de Adem, en dus hoef ik ook niet bij de ander=de mind aan te kloppen.

Ik realiseer me dat de gedachte ‘ik kan het niet’ afkomstig is van de moeder en dat ik die gedachte heb meegekregen en gemanifesteerd in mijn darmweefsel. En ten gevolge van een geloof in  ‘ik kan het niet’ als zijnde ik kan het niet zelf heb ik mezelf als zelfsturing als zelfvertrouwen afgegeven, overgegeven aan de ander=de mind, waarin ik een situatie heb gecreeerd waarin ik het inderdaad niet meer zelf kan aangezien ik de zelfsturing heb weggegeven aan de ander=de mind.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe en ondersteuning te vragen bij het deconstrueren van de gevolgen van de gedachte ‘ik kan het niet’, welke in combinatie met ‘het heeft geen zin‘ een totaal verlammend en daarin langzaam verwoestend effect heeft op mijn fysiek.

ik stel mezelf ten doel mezelf in ieder moment opnieuw als nieuw te ondersteunen, waarin ik van moment tot moment, van adem tot adem mezelf ondersteun tot leven in/als de Adem, welke ik zelf ervaren heb en dus mezelf bewezen heb dat het ondersteunen in ieder moment effectief is en dat ik hiermee zelf de nieuwe toekomst creeer in/als ondersteuning, waarin een nooit en altijd woorden als gedachten zijn die ‘altijd’ blokkeren in de ondersteuning, en dit is de enige altijd als zekerheid die er is: ondersteuning in het moment in/als de adem.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s