Dag 122 – Uitgeput

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig uit te putten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te worden van deze ervaring van uitputting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik een systeem ervaar wat uitgeput is of dat ik werkelijk fysiek ben uitgeput, maar ik vrees dat het laatste ook een rol spelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vrezen dat ik mijn fysiek heb uitgeput waardoor ik niet meer in staat ben de dagelijkse bezigheden uit te voeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me overal naar toe te moeten slepen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er wanhopig van te worden dat er dingen op de computer niet meer werken zoals het liken en Google+ en ik weet niet hoe dit op te lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als te uitgeput te ervaren om deze zaken op te pakken als weer met de labtop naar de computerwinkel gaan een stadje verderop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren van dit struggelen alleen met zaken waarin ik niet gespecialiseerd ben en echt niet weet hoe het op te lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er van te balen dat alles zoveel moeite kost aangezien ik geen ‘netwerk’ heb met mensen die van verschillend kunnen en elkaar hierin kunnen ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij iedere hulpvraag ongemak te ervaren en dit proces van niet weten te doorlopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte bij iets wat stuk gaat als ‘nee he niet weer’ in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat apparaten die ik dagelijks gebruik stuk gaan aangezien de consequentie vak is dat er geld betaald moet worden om het te vervangen/laten repareren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij iets wat ik niet zelf kan een hele toer moet uithalen in het vragen van ondersteuning, in plaats van bijvoorbeeld gewoon de buurman te kunnen vragen hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als niet sociaal genoeg te ervaren waardoor ik niet zomaar naar de buurman loop en dus ook de buren niet goed ken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nu helemaal niet meer te weten wie ik kan vragen voor hulp, het woord hulp blijft in me opkomen, nu ik stop met de sociale codes en gedragingen, wat ik eigenlijk jaren geleden al gedaan heb maar niet met zoveel woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik me op een bepaalde manier moet gedragen om ondersteuning te vragen/ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vooral wanhopig te voelen door de ervaring/emotie van wanhoop en uitputtinging waarin ik mezelf niet meer in staat zie om met gezond verstand en oplossing te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het bijltje erbij neer te willen gooien en geen verantwoordelijkheden meer wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn leven als een grote verantwoordelijkheid te ervaren, zolang als ik me herinner, waarin ik geen enkel moment werkelijk ontspannen ben en dus overspannen word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik verantwoordelijk moet zijn en hierin rekening te houden met de hele wereld, in plaats van zelfverantwoording te nemen als enige werkelijke verandering tot leven op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uitputting te ervaren bij de gedachte/het vooruitzicht wat ik allemaal moet doen de komende 3 weken voordat ik naar afrika ga, wat op zich niet zoveel bijzonders is maar waarin ik alles als teveel ervaar en bang ben het niet te redden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst me 3 weken ziek te melden op werk maar dit niet te doen omdat de anderen dan de dupe zijn aangezien ik in een klein bedrijfje werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet ziek te willen melden aangezien ik niet wil laten blijken dat ik uitgeput ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen laten blijken dat ik uitgeput ben, waarin ik bang ben dat mijn participatie in desteni dan de schuld krijgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat mijn participatie in desteni de schuld krijgt van mijn uitputting, dat iedereen dan zegt zie je wel ingrid, dat moet je ook niet doen, en dus verberg ik mijn uitputting zoals ik altijd gedaan heb, alle shit verbergend die in de wereld en dus in mij speelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven al alle shit te verbergen die er speelt in mij en in de wereld uit angst dat ze niet begrijpen waar ik het over heb.

shit verbergen-darmkramp-verstopping mmmm

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven spreken over alles wat er speelt in mij en dus in de wereld, uit angst voor confrontatie en ook uit angst dat ik niet kan blijven staan hierin en geen antwoorden kan geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik pas kan spreken als ik overal een antwoord op heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik overal een antwoord op moet hebben en dat de ander in de tussentijd niets hoeft te doen, waarin ik dus al jaren mijn mond houd op zoek naar antwoorden en de ander in mijn ogen vrolijk door hobbelt zonder notie van wat er gaande is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander vrolijk door hobbelt zonder notie van wat er gaande is, terwijl ik niet weet wat voor notie de ander heeft, misschien houdt die ander ook wel zijn mond.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog geen correcties te schrijven en mezelf hierin dus nog niet te willen en dus kunnen corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het eerste jaar in participatie in desteni te wandelen in/als de mind, waarin ik mezelf kon doorduwen met hulpmiddelen in/als de mind, wat me nu niet meer lukt en dus ervaar ik een soort van instorting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele wereld te zien instorten en dat ik bang ben om echt te veranderen en los te laten en samen te werken met mensen die zichzelf en anderen werkelijk ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als 1 punt niet werkt/loopt, ik alles wat wel loopt wegvaag en laat verdwijnen in dit ene punt wat niet loopt, en hierin dus alles en mezelf in totaal onderuit haal in deze ervaring van niet lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onderuit te halen in 1 ervaring van niet lopen, in plaats van mezelf als basis in alles wat wel loopt te zien en laten staan en hetgeen wat niet loopt hier vandaan te onderzoeken en veranderen met de toepassingen van schrijven, zelfvergevingen en zelfcorrecties.

Ik stel mezelf ten doel dag voor dag te zien wat er gedaan moet worden en hierin adem voor adem de zaken op te pakken, waarin ik tussendoor ruimte overlaat om te zitten en even niets te doen of om bijvoorbeeld even tv te kijken. Ik stop met zorgen maken over morgen, aangezien ik daarin de druk in/als de mind vergroot en mezelf hierin onderdruk ion angst als zorgen dat ik het niet red, wat klopt als ik alle taken als zorgen van de komende tijd in 1 dag in mijn hoofd stop, dan reed ik het niet nee, dan onderdruk ik mezelf.

Als ik mezelf zorgen zie maken in gedachten over wat er allemaal moet gebeuren in de toekomst, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat het totaal geen zin heeft het op deze manier te benaderen, waarin ik dus in geen zin hebben en zinloosheid verval als zwart gat in de mind. Ik maak een planning zodat de taken verdeeld zijn over de komende 3 weken, en voer deze verdeeld uit zonder me zorgen te maken. In ervaring heb ik mezelf keer op keer bewezen dat ik een passende planning maak en deze ook zo uitvoer, dus daar kan ik mezelf op vertrouwen.

Als ik mezelf zorgen zie maken over de fysieke uitputting die ik ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik weet nog niet wat ik hiermee moet doen, maar het zorgen maken heeft geen zin, en dus vergroot ik de zorgen weer in het gat van zinloosheid. Ik adem en zie in het moment of het ok is. Ik zorg voor mezelf in ieder moment in iedere adem, en zo ondersteun ik mezelf de dag door.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren en geloven dat deze ervaring van fysieke uitputting nooit meer weggaat, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over dit nooit meer weggaan en hoe dat dan moet in de toekomst, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken in/als/over een toekomstprojectie en daarmee dez orgen als uitputting in de toekomst in stand te houden/te creeren. Ik stop met me zorgen maken over hoe het moet in de toekomst en breng mezelf naar hier in het moment, in de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik volledig instort, wat waarschijnlijk een angst is voor volledige instorting van mezelf als systeem. En dus breng ik mezelf Hier in de adem; in de adem vang ik mezelf op als ikzelf als systeem instort/uit elkaar val.

—————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s