Dag 123 – Ik heb dit nog nooit gedaan

Ik realiseer me opeens dat ik zoek naar een manier om de dagelijkse dingen op te pakken in de manieren waarin ik het altijd gedaan heb. Daarin vind ik het niet want het is me nog nooit gelukt, wat volgt is een opgeven omdat het me nog nooit gelukt is en een geloof dat het me niet zal lukken. Allemaal in de veronderstelling dat ik het allang had moeten weten en dat het dus allang had moeten lukken, waarin ik mezelf veroordeel dat het nog niet gelukt is. En hier blijft het dan bij, ik geef op, en kom een tijdje later, kort of lang, weer tot het punt dat ik het weer ga proberen aangezien opgeven geen optie is zoals dan weer blijkt), om vervolgens weer het rondje te lopen. In dit opgeven wordt alles me teveel, iedere handeling, dat is opgeven. Totdat ik me dit realiseerde, dat ik het nog nooit gedaan heb. En dus moet ik mezelf in ieder moment hierin ondersteunen, richting geven, toepassen. Waarin het tegenop zien verdween. Oh, ik heb dit nog  nooit gedaan. Ok. Het is nieuw. Dat haalt de hele onderdrukkende lading er vanaf. En hierin ook het ‘tegen op zien’ van dingen oppakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te onderdrukken en op te geven door een geloof in de manier van toepassen in het verleden, waarin het me zo vaak niet gelukt is dat ik op heb gegeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat anderen het wel gedaan hebben en ik niet, en dus geloof ik dat het mij niet lukt en anderen wel, in plaats van in te zien dat wat ik nu aan het doen ben nog nooit gedaan is op aarde, en dat alles nieuw is hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds te zoeken naar een voorbeeld in mijn directe omgeving in/als de mind naar hoe ik het kan doen, om dit niet te vinden of om iets te vinden wat ik wel tof vind in/als de mind, waarmee ik me dan ga vergelijken in/als de mind en me weer opnieuw afvraag waarom mij dat niet lukt, in plaats van in te zien dat ik programma’s in/als de mind aan het vergelijken ben, waarin er altijd een polariteit als minderwaardig/meerderwaardig ontstaat, terwijl het gewoon voor geprogrammeerd is om zoveel mogelijk onvrede als energie te creeren onderling doordat de een iets goed kan in/als het programma en de ander dit niet kan; doordat de een geluk heeft in een bepaald gebied en de ander niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat programma’s als kwaliteiten werkelijk waarde hebben, in plaats van in te zien dat het een gereedschap is dat gebruikt/ingezet kan worden maar dat de ‘waarde’ als leven als expressie hier totaal onafhankelijk van is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te meten aan kwaliteiten in/als de mind, en zo mezelf als expressie in/als de adem volledig te onderdrukken/depressen totdat ik zo depressed/depressief ben van het niet lukken/vergelijken dat ik opgeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf steeds te vergelijken met mezelf in het verleden, waarin ik ook binnenin mezelf een ongelijkheid creeer als beter/slechter of gelijk als neutraal in vergelijking met mezelf in het verleden, en hierin mezelf verhinder mezelf te vernieuwen in/als verandering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verhinderen te veranderen door mezelf te vergelijken met mezelf in het verleden in/als de mind, waarin ik mezelf vasthoud in/als de mind aangezien ik altijd aan bepaalde voorwaarden moet voldoen in/als de mind, welke voorwaarden natuurlijk niet door mij bepaald zijn maar door voorouders en/of omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig te verminderen in de vergelijking met gestelde voorwaarden in/als het verleden, bepaald door gene en omgeving, in/als defenitie van mezelf, welke me verhinderen mezelf te vernieuwen aangezien ik eerst aan die voorwaarden in/als de  mind moet voldoen, wat maar niet lukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te limiteren in vergelijking tot voorouders en omgeving, gedefinieerd als mezelf in vervorming.

Als ik mezelf ergens tegenop zie zien, wat meestal een kleine praktische toepassing is in het moment, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik er tegenop zie doordat ik iets aan het vergelijken ben en hierin iets geloof uit het verleden. Ik stop de ervaring van er tegenop zien, ik adem, en ik pak op wat gedaan moet worden. Totdat het gedaan is, en ik het volgende kan oppakken.

Als ik mezelf zie zoeken naar iets/iemand in de omgeving die dit in mijn ogen tof/beter gedaan heeft, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik aan het vergelijken ben in/als de mind en dus programma’s met elkaar vergelijk. Dit is nooit een gelijke vergelijking, aangezien iedereen net iets anders geprogrammeerd is en de een iets beter kan en de ander iets anders beter kan, volgens een programma. Ik realiseer me dat ik een kwaliteit als programma kan inzetten als gereedschap in deze wereld, om mezelf en eventueel de ander te ondersteunen in een praktische toepassing, maar dat het niets zegt over wie ik ben en wie de ander is als leven. En dus stop ik hierin direct de vergelijking als onzinnige bezigheid, waarin ik  alleen maar een ervaring van zinloosheid creeer totdat ik opgeef.

Ik realiseer me dat in dit vergelijken mijn hele mindprogramma aan gaat, het hele programma wat ik in deze vergelijking heb opgebouwd, waarin ik mezelf zo onderdruk/depress dat ik per direct opgeef aangezien ik dit programma niet meer kan ‘verdragen’.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in schrijven als wat ik mezelf allemaal gedefinieerd heb, zodat ik mezelf hiervan kan bevrijden door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties. Ik realiseer me dat dit een uitgebreide klus is, en dus heb ik geduld hierin; ik kan alleen maar adem voor adem oppakken wat er naar voren komt in/als de mind. Als ik hierin teveel tegelijk wil doen als een heel deel van het programma in 1x deleten aangezien ik dit toch ‘allang gezien heb’, dan creeer ik alleen maar een ervaring van onmogelijkheid en dus wederom opgeven.

Ik adem. Ik haal mezelf Hier en ga door met wat ik aan het doen ben, al(l)een met wat ik aan het doen ben.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not have Realized that NONE of the Memories as Characters that Pretend to be the Human on Earth can be trusted, as the History is Presented Subjectively in the Self Interest of the Character to be in the Role of a Hero or Villain. The Human in its Current form only exist as an Animated Picture that Follow Storylines as Memories of the Knowledge Narrative All agree to FOLLOW – Bernard Poolman

—————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s