Dag 127 – Gaat het goed met me?

De vraag of het goed met me gaat. Of eigenlijk de conclusie die getrokken wordt als ik de zogenaamd ‘zware’ structuren benoem, dat het niet goed met me gaat. Waarin ik geen vrijheid ervaar om werkelijk te delen wat er speelt. Maar hoe zit dit in mij opgeslagen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de werkelijke lelijkheid in mezelf niet in te durven zien en niet te durven benoemen uit angst dat het ‘niet goed gaat met me’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de werkelijke lelijkheid in mezelf niet in te durven zien en te benoemen aangezien ik bang ben uitgekotst te worden en gedefinieerd te worden als deze lelijkheid en als ‘het gaat niet goed met Ingrid’, waarin ik in dit verbergen van de de lelijkheid een niet goed gaan in mezelf creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat als ik de lelijkheid in mezelf onder ogen zie ik nooit meer opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik wel wil leven in dit lichaam, aangezien ik zoveel ongemak in mijn darmen ervaar/gecreeerd heb en niet weet of het me wel lukt om dit op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik mezelf wel op kan pakken wat een op willen pakken is, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik mezelf wel op wil pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het proces gemakkelijker is zonder lichaam aangezien ik ongemak in het lichaam ervaar en dat mijn grootste verdriet en schaamte is, waardoor ik bang ben dat ik mijn lichaam gewoon opgeef en ik later spijt ervaar als ik alsnog het proces moet wandelen zonder lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat wat me het liefste is, mijn lichaam, gewoon wil opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet meer aankan, mijn lichaam dragen met elke dag de angst van wel of niet het ongemak ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna door mijn benen te zakken van schaamte over de afbraak in mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam helemaal op te branden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een niet meer willen, niet meer kunnen te ervaren, en toch niet te willen/kunnen beslissen om te leven en mezelf op te pakken in dit leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nu weleens een antwoord te willen op de vraag hoe deze darmklacht te stoppen, in plaats van in te zien dat ik zelf het antwoord ben en zolang ik niet kies het op te pakken zal ik geen antwoord als mezelf zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren dat ik niet zie waardoor ik niet kan kiezen mezelf werkelijk te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te willen eten zo moe word ik van eten als ik er zoveel alst van ervaar, terwijl ik heel erg van eten houd en mezelf dus iets onthoud waar ik heel erg van houd, wat me in leven houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf datgene te onthouden wat me in leven houd, of eigenlijk mezelf het minimale te geven zodat ik net kan leven maar meer ook niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al 23 jaar bewust naar dit patroon loop te staren en opnieuw exact dezelfde wanhoop te ervaren met alle moeheid van alle jaren opgestapeld, zonder te weten wat te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven zeggen dat het niet goed met me gaat door een fucking mind-construct welke wordt doorgegeven via de voorouders, uit angst dat de ouders zich schuldig gaan voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hiermee alle verantwoordelijkeheid op me te nemen en mooi weer te spelen, uit angst dat ze zien dat het niet goed gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op dit vlak  geen enkele steun als begrip te hebben ervaren in het ouderlijk huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dit alles altijd helemaal alleen te hebben moeten doen, terwijl ik zelf niet ben gaan spreken en dus ook geen steun heb kunnen ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin een slachtoffer te voelen en me hierin als slachtoffer te gedragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo oneerlijk te vinden dat ik hiermee fysieke klachten heb gemanifesteerd en een ander die niets ziet gewoon door hobbelt zonder fysiek ongemak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik fysiek ongemak heb gecreeerd en een ander niet, we moeten toch allemaal dit proces lopen, heb ik het dan werkelijk zo verkeerd gedaan?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik het werkelijk zo verkeerd heb gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door de dag heen een om de minuut terug kerende gedachte te hebben als ‘ik weet niet of ik het red’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van het opgeven, die ik in mijn fysiek heb opgeslagen, en welke steeds terugkeert als de ontlasting ertegenaan duwt – wat 24 uur per dag is als ik me niet ontlast heb in de ochtend – te geloven als zijnde van dit moment,  en hierin opnieuw een ervaring van opgeven te creeren aangezien ik zo niet wil leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hel op aarde gecreeerd te hebben binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een herinnering keer op keer te herleven en hercreeren en zo de hel op aarde in mezelf en dus ook buiten mezelf te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe te staan, letterlijk en figuurlijk, als ik dit fysieke ongemak ervaar, en niet te weten hoe mezelf hierin te stoppen als mijn fysieke mind nonstop deze signalen van angst, opgeven en ongemak weergeeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorm verdriet te ervaren dat ik nog nooit van iemand een antwoord heb gehad op deze vraag, niet van mezelf en niet van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hier een levensgroot IK WEET HET NIET te ervaren, en hier tegenover een heel groot IK WEET HET te creeren waarin ik alles uit de kast heb getrokken om een antwoord te vinden/om mezelf staande te houden in dit ik weet het niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven ervaren dat ik mezelf niet wil oppakken uit angst dat dit werkelijkheid wordt, in plaats van in te zien dat door het niet te ervaren maar te onderdrukken en er bang voor te zijn ik het juist tot werkelijkheid maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen ervaren dat ik mezelf niet wil oppakken, omdat ik er dan gelijk aan ga staan en als ik er gelijk aan sta kan ik nog maar 1 ding doen, namelijk mezelf oppakken en dat is nu juist waar ik me tegen verzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te verzetten tegen het oppakken van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit ene punt niet los te kunnen laten en mezelf er zo op te focussen alsof mijn leven er vanaf hangt, waarin ik mezelf meer en meer vastdraai in dit ene punt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn leven van dit ene punt afhangt, terwijl als ik dit nu opschrijf, ik me afvraag of dat wel zo is, of het niet een trucje van de mind is om me bezig te houden in doodsangst en me dus weg te houden van zelf als Leven, waarin het lijkt alsof het leven van dit ene punt afhangt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn leven af te laten hangen van 1 punt en mezelf bijna te doden in dit ene punt, terwijl ik helemaal niet werkelijk onderzocht heb wat er dan zo vreselijk belangrijk is in dit punt dat ik geloof dat mijn leven er vanaf hangt.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik zo vreselijk belangrijk ben gaan vinden in dit ene punt waarin ik me vasthoud alsof mijn leven er vanaf hangt.

Ik stel mezelf ten doel te ademen doorheen dit ene punt en mijn aandacht van dit ene punt te halen, zodat ikzelf in dit ene punt wat ruimte krijg en niet mezelf dooddruk in een enkele focus.

Ik stel mezelf ten doel ondersteuning te vragen en aanvaarden in het onderzoeken en doorheen ademen van dit ene punt, hoe eng ik het ook vind.

————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

One thought on “Dag 127 – Gaat het goed met me?

  1. […] vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het zelf niet weet en dus een krachtdier nodig heb om me te leiden in mijn […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s