Dag 133 – Mens-en-Massa – Zelfcorrecties

Zelfcorrecties Dag 132 – Mens-en-Massa

Ik stel mezelf ten doel stil te zijn en in mijn reacties te zien die ik ervaar op uitspraken met gebrek aan gezond verstand van anderen; ik vergeef mezelf mijn reacties totdat ik stil ben van binnen. Alleen als ik absoluut stil ben van binnen kan ik spreken in eenheid en gelijkheid als Leven.

Ik stel mezelf ten doel niet te spreken vanuit een geloof dat ik ‘nooit mijn mond open doe’, waarin ik heb gemerkt dat in dit geloof ik juist in/als de mind veel feller praat waarin ik alleen maar weerstand oproep bij de ander aangezien er een soort van dwang achter zit. Ik sta mezelf niet toe mijn eigen dwangmatige reacties te projecteren op de ander. In plaats hiervan stop ik, ik adem, en blijf stil. Ik vergeef mezelf mijn reacties in stilte en indien nodig schrijf ik ze later uit in een blog van zelfvergeving/zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel de situatie in te schatten met gezond verstand en niet vanuit een zelfinteresse tot willen spreken als iets goed maken in het verleden waarin ik niet gesproken heb terwijl ik dat beter wel had kunnen doen. Ik realiseer me dat ik in dit goed willen maken in zelfinteresse, ik mezelf als schuld juist in stand houd in dit geloof iets goed te moeten maken, dit vervolgens in woorden te zetten en dus opnieuw een situatie te creeren die ik ook weer moet goed maken; een gebed zonder end, waardoor we tot in de eeuwigheid blijven bidden tot God als Mind om vergeving, dus afhankelijk van de Gratie van (de ander=) de Mind.

Ik stel mezelf ten doel in de adem te gaan als ik hartkloppingen ervaar. Ik realiseer me dat ik in/als een herinnering reageer met een fysiek symptoom als hartkloppingen, welke een reactie zijn op een gelijksoortig triggerpunt en dat ik op zo’n moment dus juist niet in de adem ben maar zelfs vergeet te ademen als mezelf. Dus ik stop, ik adem in, ik houd vast, ik adem uit, ik houd vast. In de adem kan ik zien of er woorden zijn om te spreken als zelf of dat ik stil dien te zijn en mezelf alleen mijn reacties hoef te vergeven en corrigeren.

Als iemand naar me toe komt om reacties te spuien, dan stop ik, ik adem. Ik stop mijn neiging om te proberen met een soort van tegenhanger de ander met gezond verstand naar de situatie te proberen te laten kijken. Ik adem, ik ben stil, ik vergeef mezelf mijn eventuele reacties in stilte. Vanuit stilte kan ik zeggen dat ik niet wil deelnemen aan gesprekken als roddel over een ander.

Als ik in mezelf tranen omhoog zie komen als reactie van opluchting of ander onderdrukte emoties, dan stop ik, ik adem. In de adem zie ik wat er gebeurt met de tranen. Komen ze omhoog, dan uit ik ze. Stopt de neiging tot huilen, dan adem ik nogmaals en laat het hierbij. het omhoog komen van tranen schrijf ik uit in een blog.

Als ik een naar gevoel ervaar als mensen me zien/kennen hoe ik geworden ben als mens/mindsysteem, dan stop ik, ik adem. Ik pas zelfvergevingen toe op wat ik op geworden ben wat zich in het moment uitdrukt en op mijn eigen reacties hierop. Ik realiseer me dat dit nare gevoel voortkomt uit uitingen van mezelf als mind en niet als Leven, waarin het de mind is waar ik me van af wil scheiden en niet de massa als fysiek. Beiden heeft geen zin, aangezien ik het beiden ben. Afscheiding van het een heeft altijd afscheiding van het ander tot gevolg aangezien de mind zich fysiek heeft gemanifesteerd. Afscheiding op wellke manier ook heeft dus altijd enorme gevolgen voor het fysiek. Dus ik stop, ik adem. Ik zie mezelf in het nare gevoel, vergeef mezelf en corrigeer mezelf. Ik hoef niets te doen als reactie op dit nare gevoel, ik hoef het niet te uiten naar de ander, ik hoef het niet goed te praten/maken, ik hoef niet te gaan huilen als teken dat ik ook mens ben, ik hoef geen bevestiging (als gratie van de ander=de mind) van buitenaf. Ik stop simpel, ik adem, ik geef mezelf terug aan mezelf in de zelfvergeving, waarin ik mezelf vestig als Levende Expressie.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het veroordelen van zowel mezelf als de ander in het fouten maken als verkeerd als gekeerd doen in/als de mind. ik realiseer me dat het fouten maken als verkeerd/gekeerd doen nog wel even zal voortduren. Zolang ik de ander hierin oordeel, oordeel ik mezelf dus hierin in projectie op de ander. In dit oordelen zet ik het proces van oordelen voort en doe ik het dus opnieuw verkeerd/gekeerd in/als de mind, waarin ik mezelf als oordeel in stand houd. Ik sta mezelf niet toe mezelf en/of de ander te oordelen op een verkeerd/gekeerd als fout doen in/als de mind. In plaats hiervan vergeef ik datgene waarvan ik de ander oordeel en zie in mezelf waarin ik mezelf hierin dien te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat er zo vreselijk is wat ik mezelf niet kan vergeven.

———————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s