Dag 138 – Terug in herinnering

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb terug te willen in een situatie die ik gestopt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb buikpijn en verdriet te ervaren van het niet willen loslaten van een situatie die ik gestopt heb in praktijk maar nog niet in mijn hoofd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in twee werelden te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat we nog gewoon terug kunnen, dat het even een proberen is en als het niet lukt dat we dan gewoon kunnen leven zoals 8 maanden terug waarin het een aantal weken ok was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen de weken waarin het ok was te herinneren, en het punt van ongelijkheid als ongelijk startpunt, welke elke dag terug kwam, gewoon te vergeten alsof het er niet toe doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de mooie herinneringen vast te houden en te geloven, en hiermee twijfel te behouden in mezelf over het nemen van de beslissing om alleen te gaan wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heimwee te ervaren naar het leven samen in het oude huis, waarin het heimwee vooral een heimwee is naar een plaatje wat ik heb bij dit leven in het oude huis, gecombineerd met de ervaring van hoe we nu meer in gelijkheid kunnen communiceren dan destijds in 1 huis, welke komt doordat we meer zelfstandig zijn geworden door meer in onszelf te staan, ook al worstelen we allebei met het alleen staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of we dit toch niet samen in het huis hadden kunnen doorwandelen, waarin ik voor het gemak vergeet dat samen in dit huis ik juist de hele tijd met mijn hoofd in een huis alleen zat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de realiteit van hier leven uit het oog te verliezen, waarin ik zie dat er hier in dit moment niets aan de hand is, dat ik er een drama van maak in mijn hoofd door herinneringen op te halen die ik niet los wil laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb herinneringen niet los te willen laten door het toestaan van twijfel in mezelf, en door in de herinneringen te gaan zoeken probeer ik daar een antwoord te vinden op de vraag of ik de juiste beslissing heb genomen, of eigenlijk probeer ik een antwoord te vinden als bevestiging dat ik de juiste beslissing heb genomen, en zoek ik dus met angst naar deze bevestiging, waarin ik eenzijdig zie in angst in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren om het feit dat ik gemist heb dat we uberhaupt geen gelijk startpunt hadden door het verschil in rijkdom waarin we zijn opgegroeid en leefden/leven op het moment van ontmoeting waarin ik dit verschil in startpunt heb proberen op te lossen door huis en haard te delen, waardoor er geen ruimte en rust is geweest om het startpunt in onszelf te onderzoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat het me niet gelukt is huis en haard te delen en x hierin een gelijk startpunt te bieden van waaruit we kunnen onderzoeken of we beiden vanuit het startpunt voor eenheid en gelijkheid voor alle leven in onszelf willen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb huis en haard als gelijk startpunt te bieden om dit vervolgens weg te halen zodat de ongelijkheid in de communicatie zichtbaar wordt, zonder me te realiseren dat door het huis als gelijk startpunt weg te halen, er 2 ongelijkheden ontstaan waarin de ander niet zo gemakkelijk prettige woonruimte vindt in Nederland.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de enige mogelijkheid waarop het misschien had kunnen lukken in gelijkheid in communicatie te komen weg te halen doordat ik me verstikt voelde in de afhankelijkheid van de ander aan mij hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen over het ongelijke startpunt wat we hebben gehad in ons leven en nu in ons leven hebben in Nederland, waarin ik deze ongelijkheid heb proberen weg te nemen/verdoezelen door huis en haard te delen, zonder werkelijk te zien dat ik hierin mezelf compromitteerde in het onderzoeken of een gelijk partnerschap wel mogelijk is voordat huis en haard worden gedeeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schuldgevoel en angst als startpunt te hebben gebruikt voor het starten van een relatie.

Als ik mezelf zie participeren in herinneringen als zoektocht naar een bevestiging van de vraag of ik de juiste beslissing heb genomen door alleen te gaan wonen en of het ook anders had gekund, dan stop ik, ik adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te zien dat het ook anders had gekund, dat we ook samen hadden kunnen blijven wonen in het oude huis en dat we/ik door het punt heen zouden kunnen wandelen maar dat het mijn angst en zelfinteresse was waardoor ik ben weggegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik ben weggegaan met de gedachte dat er wel een betere relatie mogelijk is met wel een gelijk startpunt, qua huisvesting/werk en qua innerlijk startpunt, om er nu langzaam achter te komen dat ik de boot gemist heb in zelfinteresse, in plaats van in te zien dat ik een jaar lang in mezelf onderzocht heb wat ik wilde toen we samen waren en dat dit voor mij echt kiezen is voor mezelf, waarin ik nu mezelf saboteer in zelftwijfel met een gedachte over het wel of niet kunnen hebben/krijgen van een relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik even snel in een jaartje door het punt van alleen gaan staan heen kan wandelen, in plaats van in te zien dat dit een proces is van minimaal 7 jaar, en dat ik hierin gekozen heb om dit alleen in een huis te wandelen aangezien ik zie in mezelf dat ik hierin het meest stabiel ben en mijn angsten van alleen staan het best onder ogen krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel snel terug te willen in een herinnering van een veilige relatie, waarin ik me alleen de ‘goede’ dingen herinner, om mezelf weg te houden van de realiteit van het werkelijk alleen staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te worden verbrand als ik werkelijk onder ogen zie dat ik werkelijk alleen ben, in plaats van in te zien dat ik mezelf nu steeds verbrand/afbrand in het vasthouden aan herinneringen en gedachten van zelftwijfel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen terug rennen in de droom van de relatie die x me voorspiegelt, waarin ik nu zie dat er binnen de relatie een mogelijkheid is tot het veranderen in een agreement, maar dat de hele relatie weghalen geen praktische oplossing is om tot een agreement te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het stoppen als weghalen van de relatie als enige mogelijkheid om de structuren zichtbaar te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik zomaar huis en haard wil en kan delen, in plaats van in te zien dat dat is wat ik nu juist niet zomaar wil, aangezien ik dan de mogelijkheid in mezelf weghaal tot het alleen staan binnen een relatie/agreement waarin ik terug naar huis kan waar ik beter in zelf kan zien, om later opnieuw samen te kunnen komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze factor zomaar weg te halen bij mezelf en hiermee mezelf onderuit te halen, dan wel in het moment door direct te gaan samen wonen, dan wel achteraf door te vinden dat ik het samen wonen maar gewoon door had moeten zetten.

Ik zie in mezelf dat ik bij het eindpunt begonnen ben uit angst voor het alleen staan wat ik vertaal als alleen gelaten worden, in plaats van eerst alleen te staan en vanuit dit startpunt te zien of een relatie/agreement mogelijk is, als hier zich een mogelijkheid voor aandient. Ik realiseer me dat het zo moeilijk is nu omdat we al veel praktische zaken in het huis voor elkaar hadden, die we nu weer hebben moeten loslaten. Dit is de consquentie van beginnen bij het eindpunt.

Ik realiseer me dat als ik echt samen wil leven, ik hierin zal moeten veranderen en wellicht hierin ook moet starten in een nieuw huis waar ik niet eerst alleen heb gewoond, aangezien ik in een huis waarin ik eerst alleen woon, mijn territorium ga verdedigen. Ik realiseer me dat dit een reactie is in/als de mind, maar wel een reactie die ik  niet zomaar opzij kan schuiven. Als ik dit wil veranderen in mezelf heb ik 100% zelfwil hierin nodig, en geen zelftwijfel over de situatie, aangezien ik deze zelftwijfel zal gebruiken om mijn territorium te verdedigen.

Ik stel mezelf ten doel mijzelf als mind als territorium te onderzoeken, in te zien, zelf te vergeven en te corrigeren, waarin ik met zorg omga met mezelf en de ander=de mind zonder de hele boel onderuit te halen in sabotage vanuit toegepaste kennis en informatie over eenheid en gelijkheid.

——————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s