Dag 146 – Afgeleid door Ogen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mensen of heel rechtstreeks aan te kijken of niet te durven kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mensen aan te kijken als ik voorbij loop zonder een verwachting of iets te zeggen, gewoon aankijken als he, ik zie je, net als de honden doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat als ik iemand aankijk, ik ook iets moet zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de ander verwacht dat ik iets van diegene wil als ik diegene aankijk,en dus kijk ik maar niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb net te doen alsof ik diegene niet zie als ik voorbij loop en heel ontspannen in mezelf ben, terwijl ik me hierin juist heel bewust ben van die ander en mezelf en daarom die ander niet aan durf te kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik heel arrogant/onverschillig over kom als ik niet kijk/net doe alsof ik diegene niet zie uit onzekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te worden afgeleid als ik ogen van de ander op me gericht voel, maar tegelijkertijd niet durf te kijken uit angst dat ik iets moet als ik kijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik degene die spreekt de hele tijd aan moet kijken en dat als ik het niet doe, ik ongeinteresseerd over kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb degene die spreekt aan te blijven kijken ook al wil ik niet meer kijken, waarin ik vaak de aandacht vasthoud met mijn ogen en die ander maar blijft praten en ik maar blijf luisteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet blijven luisteren totdat de ander aangeeft uitgesproken te zijn, in plaats van in te zien dat ik hierin zelf richting kan geven als ik ervaar dat het genoeg is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in ogen te verdwijnen of het gevoel te hebben dat iemand in me wil kruipen als ik iemand rechtstreeks aankijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb afgeleid te worden van mezelf door de ogen van een ander als ik iemand rechtstreeks aankijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren dat ik ‘niet bij mezelf kan blijven’ als ik iemand rechtstreeks aankijk.

Als ik ogen op mij gericht voel dan stop ik, ik adem. In de adem zie ik of ik op wil kijken of juist niet. Ik realiseer me dat als ik opkijk, ik kan zien/onderzoeken of en wie er kijkt en of diegene iets wil zeggen of dat diegene gewoon even kijkt.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen met om me heen kijken en mensen aan te kijken en hierin te zien of er iets gesproken wordt, of er iets gedeeld wordt of dat we elkaar alleen even zien.

Ik stel mezelf ten doel mijn reacties in mezelf op het kijken-niet kijken te onderzoeken in het moment, zodat ik deze eventueel uit kan schrijven en zien welke persoonlijkheid eraan gekoppeld is.

Ik stel mezelf ten doel gewaar te zijn/worden van mij/als mezelf en hierin van mijn omgeving, zodat ik in/als mezelf om me heen kijk zonder verwachting of boodschap.

Als ik een ervaring heb van in iemand verdwijnen of iemand die in mij verdwijnt via de ogen, dan stop ik, ik adem. In de adem breng ik mezelf in mezelf. Ik sta mezelf toe me los te maken van de ogen van een ander als ik dat prettig vind. Ik kan later opnieuw kijken.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen in het kijken en tegelijkertijd in de adem aanwezig te zijn zodat ik niet verdwijn ion de ogen van een ander of die ander laat verdwijnen in de ogen van mezelf als verdwijnen in het bewustzijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in de ander te zien, zodat ik niet verdwijn in de ander in afscheiding van mezelf. In de gelijkenis zie ik mezelf en mijn reacties op wat ik zie schrijf ik uit en pas ik zelfvergevingen toe, waarin ik de afscheiding van mezelf in de reactie in/als de mind/het bewustzijn stop. Ik realiseer me dat ik, zolang ik hier ben en niet durf te kijken/zien in aanwezigheid/gewaarzijn, ik niet fysiek aanwezig ben. ik realiseer me dat via de ogen de opgeslagen plaatjes als herinneringen geactiveerd worden welke ik gebruik om mezelf te zien. Het is niet persoonlijk, het herinneringen die ik persoonlijk gemaakt heb  en waarin ik dus persoonlijkheden gecreeerd heb om het persoonlijke als wat ik ken als mezelf in stand te houden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in de persoonlijkheden die ik geworden ben/toegestaan heb in mezelf aanwezig te zijn, te onderzoeken, uit te schrijven en zelf te vergeven totdat ik aanwezig ben hier als zelf in/als de adem in gewaarzijn.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe persoonlijkheden zijn opgebouwd, zodat ik ze kan herkennen, uitschrijven en zelfvergeven waarin ik mezelf, adem voor adem, los maak van het persoonlijke als persoonlijkheden.

———————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s