Dag 153 – Herinnering – Snoepje in mijn keel

Ik zit op de achterbank van de auto. We zijn een dagje uit geweest met het gezin. Ik heb een rangetje in mijn mond. Dit rangetje schiet opeens mijn keel in en ik moet het doorslikken. de hele weg naar huis heb ik om de halve minuut pijn in mijn borst van dit rangetje. Ik ervaar dit alles in stilte, durf niets te zeggen/wil niets zeggen.

Vandaag na het koffie drinken met s in de shopping-mall ligt er een zuurtje bij de rekening. Ik stop het in mijn mond – s zegt dat het heel zoet is waardoor ik al twijfel ervaar of ik het wel op wil eten – en het schiet mijn keel in. Ik slik een paar keer, niets, het zit vast in mijn keel. Ik sta op en zeg, shit, shit. Het snoepje zit vast in mijn keel. Ik kan gewoon ademhalen maar ik ervaar paniek, dat het snoepje daar blijft zitten, niet omhoog komt en niet omlaag gaat. Ik probeer het door te slikken met water wat niet lukt. Ik hoest, en gelukkig, het snoepje komt eruit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als het snoepje in mijn keel schiet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het snoepje vast blijft zitten in mijn keel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen als het snoepje in mijn keel blijft zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het spreken met een snoepje in mijn mond het snoepje per ongelijk – slip of the finger – per ongeluk heel door te slikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet aanwezig te zijn in het spreken en ook niet bij het eten van het snoepje, en hierin in ongelijkheid in mezelf te zijn en in deze onrust van de ongelijkheid het snoepje door te slikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik naar het ziekenhuis ofzo moet als het snoepje er niet zomaar uitkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik tegen de mensen hier moet zeggen dat er een snoepje in mijn keel zit en dat iedereen hierin ziet hoe onrustig ik in mezelf aanwezig ben.

——————————————————————————

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren op de achterbank van de auto met de pijn in mijn borst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me volledig in mezelf gekeerd te voelen met deze struggle die ik voer in mezelf met het doorgeslikte rangetje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren bij de pijn op mijn borst die maar terug blijft komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te vertellen dat ik het rangetje heb doorgeslikt en nu pijn op mijn borst heb hiervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me eenzaam en heel alleen te voelen in het doorstaan van het gebeuren en de pijn van het doorgeslikte rangetje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waarom ik niet verteld heb dat ik een rangetje heb doorgeslikt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik een rangetje heel heb doorgeslikt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander de schuld te geve van het feit dat ik niet wil vertellen dat ik het rangetje heel heb doorgeslikt, en me hierin af te scheiden van mezelf door in schuld te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging van mezelf te ervaren over hoe ik anderen de schuld geef, welke ik in mijn keel ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te moeten kotsen van mezelf in/als mijn gedrag hoe ik anderen de schuld geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onrust in mezelf te creeren van het participeren in schuld, me hierin af te scheiden van mezelf, en me vervolgens opnieuw af te scheiden van de walging die ik hierin ervaar over mezelf, en om dit alles steeds te verbergen/ontlopen creeer ik onrust/ongeduld/nervositeit in mezelf zodat ik mezelf in/als schuld niet hoef te zien en ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf bijna te laten stikken in een snoepje in onrust welke ik creeer in mezelf en ‘gewoon’ ben in mezelf om mezelf achter te verbergen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn keel dicht te knijpen van schaamte en verdriet over wie ik ben in het schuld geven aan een ander, waarin ik mezelf vasthoud in schuld in plaats van mezelf te vgergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn schuldgevoelens te projecteren op anderen door anderen de schuld te geven van alles wat ik zelf geloof niet te kunnen oplossen en dus niet wil oplossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn geloof als zelf-religie te gebruiken als excuus om iets niet op te hoeven lossen waar ikzelf verantwoordelijk voor ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn adem in te houden in een dichtgeknepen keel en vastgesnoerde borst, zodat ik de walging niet hoef te ervaren als wie ik ben participerend in schuld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging=angst te ervaren voor wie ik ben in schuld in/als bewustzijn, en dus onderdruk ik mezelf om dit niet te hoeven ervaren, zonder in te zien dat ik juist in deze onderdrukking de angst creeer aangezien ik ongelijk ga staan in/als/aan mezelf in schuld, waardoor ik mezelf niet kan zien, vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participeren in schuld geven en ervaren en in plaats hiervan mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in welke specifieke gebeurtenissen ik anderen de schuld wil geven, zodat ik kan zien waarin ik geen zelfverantwoordelijkheid wil nemen, mezelf kan vergeven en vervolgens kan corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel met aandacht in/als zelf te eten en met aandacht in/als zelf te spreken.

Ik leg mijn tong tegen de bovenkant van mijn gehemelte en ontspan mijn kaken. Hierin kan ik dieper ademhalen in de borst en gaat de keel open.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waarin ik walging ervaar zodat ik kan zien waar ik me heb afgescheiden in angst van mezelf, mezelf kan vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het persoonlijk nemen van mijn programma die ik geworden ben zodat ik niet verdwijn in emoties in het zelfonderzoek en mezelf alsnog/opnieuw afscheid. Als ik emoties ervaar bij het benoemen van een programma in mezelf dan is dit een aanwijzing dat ik me geidentificeerd heb als dit programma en me hierin heb afgescheiden van mezelf.

——————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s