Dag 159 – Richting geven met woorden

m benoemde dat ik steeds zeg ‘ok chippie’ tegen het paard. Met mijn lichaam/bewegingen geef ik richting aan maar met mijn woorden niet; ik realiseerde me niet dat hij specifiek naar mijn woorden luistert en ging er vanuit dat mijn bewegingen voldoende richting geven. Ondertussen zeg ik maar wat onduidelijks, eigenlijk om maar wat te zeggen lol, waarin ik het meer tegen mezelf heb dan tegen het paard.

paardencoachingIk vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet  te realiseren dat het paard specifiek naar mijn woorden luistert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen richting te geven met woorden aan mezelf en het dier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat richting geven met bewegingen/het lichaam voldoende is zonder me te realiseren dat de woorden die ik spreek richting geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb maar wat te praten in/tegen mezelf zonder me te realiseren dat het heel belangrijk is wat ik zeg aangezien ik met woorden richting geef, en als ik in/als deze woorden maar wat aanpraat, woorden gebruik die niet overeen stemmen met mijn fysieke bewegingen/fysieke richting, geef ik onduidelijke signalen aan mezelf en/of aan het dier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onduidelijke signalen aan mezelf en het dier te geven door woord en fysiek niet op een lijn te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het eng te vinden om mijn stem te gebruiken om richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het eng te vinden om woorden specifiek te gebruiken om richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het eng te vinden om mijn stem en woorden te gebruiken om richting te geven als er andere mensen in de buurt zijn die me horen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat andere mensen horen in mijn stem dat ik geen richting durf te geven met mijn stem/woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik iets verkeerds zeg en dus liever mijn stem niet gebruik als er andere mensen bij zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn stem helemaal niet meer te durven gebruiken als andere mensen weten dat ik hierin angst ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat andere mensen de hele tijd bezig zijn met wat ik wel of niet eng vind, in plaats van in te zien dat ik zelf in/als bewustzijn de hele tijd bezig ben met wat ik wel of niet eng vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in angst wat andere mensen wel of niet van me zullen vinden.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen met het paard in het spreken van duidelijke paardencoachingwoorden die overeenstemmen met de beweging/richting die ik aangeef met mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mijn ervaringen van angst voor het spreken van woorden waar andere mensen bij zijn te onderzoeken, uit te schrijven, zelf te vergeven en vervolgens te corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel angst ten aanzien van wat andere mensen van me vinden te onderzoeken en specifiek te benoemen, zelf te vergeven en corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel geduld en aardigheid met/naar mezelf te hebben in het doorwandelen van de angst in het gebruik van mijn stem waar andere mensen bij zijn.

Ik stel mezelf ten doel zelf als ik alleen ben te oefenen in het gebruik van mijn stem en van woorden die overeen stemmen met de richting die ik fysiek aangeef en vice versa.

——————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Advertenties

Dag 158 – Mourning in the Morning

I am Mourning in the Morning.

Zittend in een klein huisje alleen zie ik hoe ik mourn, rouw en hierin vast wil houden aan een ervaring van alleen zijn in de wereld. Bij ieder klein idyllisch huisje wat ik zie neig ik tot fantaseren over hoe het zou zijn om hier alleen te wonen. Een soort eenzaamheid geidealiseerd tot een idylle en vanuit deze idylle toch hopen op een ontmoeting met een ander in soortgelijke idylle. Ik realiseer me nu dat ik dit uit films heb opgepikt. En ik zie dat het in werkelijkheid niet zo werkt. Door het vasthouden, mournen in de idylle van eenzaamheid is er geen ruimte voor communicatie met een ander en blijft de idylle van eenzaamheid dus bestaan. Precies zoals bedoeld is, want deze idylle van eenzaamheid geeft een ervaring van mourning, rouw, welke energie genereert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie te genereren in het mourning in eenzaamheid, waarmee ik mezelf vasthoud in een bestaan in bewustzijn in/als mourning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer te voelen in de ervaring van mourning en de eenzaamheid die deze geeft zonder in te zien dat ik deze ervaring in eerste instantie zelf gecreeerd heb als idylle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer gemaakt te hebben van mijn eigen gecreeerde idylle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf gevangen te zetten en houden in mijn eigen gecreeerde idylle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik vanuit deze idylle een persoon in soortgelijke idylle kan ontmoeten en van hieruit samen deze idylle stoppen, in plaats van in te zien dat deze idylle de ontmoeting en communicatie met een andere persoon belemmert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb samen de illusie/idylle te willen stoppen, wat eigenlijk geen stoppen is maar een voortzetten van de idylle in eenzaamheid, maar dan samen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de idylle van eenzaamheid helemaal niet te willen stoppen maar samen te willen voortzetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gezien te hebben dat ik deze idylle heb overgenomen uit films die ik gezien heb, waar 2 mensen in eenzaamheid elkaar ‘vinden’ en de eenzaamheid herkennen in elkaar wat een basis geeft om samen verder te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de idylle van eenzaamheid een basis geeft om samen verder te leven, in plaats van in te zien dat de idylle van eenzaamheid gevangen houdt in de eigen idylle en dus meer eenzaamheid voortbrengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het mogelijk is om in een idylle van eenzaamheid te communiceren met een ander en zo de idylle te verbreken, in plaats van in te zien dat de idylle van eenzaamheid het onmogelijk maakt om te communiceren aangezien de idylle van eenzaamheid bezig is zichzelf in stand te houden en hierin mourning creeert om te blijven mournen, rouwen, in de idylle van eenzaamheid als de illusie/religie van zelf.

Ik realiseer me dat als ik de eenzaamheid wil stoppen en in de toekomst eventueel samen wil leven met iemand, ik zelf alleen de idylle die ik gecreeerd heb dien in te zien en te stoppen. Alleen ikzelf kan kiezen om de religie van zelf te stoppen en het mournen te stoppen waarin ik de idylle als religie van zelf in stand houd.

Ik stel mezelf ten doel de mourning in the mourning specifiek te onderzoeken zodat ik kan zien waaraan ik vasthoud om energie te creeren in the mourning in the morning.

Ik stel mezelf ten doel de specifieke relatie in/als angst tot mourning in het behoud van zelfreligie te stoppen, te onderzoeken en zelf te vergeven waarin ik ruimte creeer in mezelf tot communicatie in/als zelf met een ander.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met slachtofferschap en gelijk te gaan staan aan mijn eigen gecreeerde idylle.

———————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 157 – Illness = Illusie

Illness = Illusie   (Bernard Poolman)

Illusies als gedachten in/als de mind als bewustzijn die we zijn gaan geloven, voor waarheid hebben aangenomen, onszelf mee gedefinieerd hebben. Deze gedachten als oordelen over onszelf, meestal geprojecteerd op de ander, onderdrukken we om onszelf niet te hoeven zien als het oordeel waarin we bestaan en slaan zich op als gevoelens en emoties in het fysiek, vaak in het spierweefsel. Het fysiek kan hierdoor niet meer functioneren zoals het graag wil/specifiek werkt. Dysfuncties ontstaan als ziektes, illnesses, illusies in/als de mind, waarin we ons hebben afgescheiden van/de verbinding hebben verbroken met (zelf als) verantwoordelijkheid, leven en ons fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb illusies als illness te hebben opgeslagen in mijn fysiek door deze illusies te geloven en mezelf te definieren als deze illusies, om vervolgens de illness in het fysiek opnieuw te geloven als defenitie van mezelf, waarop ik weer reageer met gedachten, deze onderdruk en opsla als gevoelens en emoties, en hiermee laag op laag illusies te bouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weten en zelf ervaren heb dat met behulp van de Nederlandse Bloesemremedies deze lagen kunnen worden ingezien en met toepassing van schrijven en zelfvergevingen op de specifeik door te lopen punten, de illusies gestopt kunnen worden, laag voor laag,  maar nog niet exact te kunnen omschrijven hoe de bloesems hierin precies werkt, welke me onzeker maakt in het naar buiten brengen hiervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd geweten te hebben dat ik de illness zelf gecreerd heb maar niet gezien te hebben dat ik het heb opgebouwd uit illusies, doordat ik de illusies waaruit ik het heb opgebouwd voor waar heb aangenomen, waardoor ik ongelijk ben gaan staan als deze illusies en dus niet in staat tot oplossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn illusies als illness als groter te zien dan mezelf waardoor ik niet in mijn illusies ben gaan zien in gelijkheid met mijn eigen creatie in/als illusie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen creaties als groter te zien dan ikzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten overnemen door mijn eigen illusies fysiek te manifesteren als creatie en vervolgens niet te zien hoe deze creatie in/als mezelf te stoppen,.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf gevangen te zetten/houden in mijn eigen creatie en hiermee de richting uit handen heb gegeven aan mijn creatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de leiding aan mijn creatie te geven en zelf achterover te hangen in een ervaring van machteloosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer te voelen/maken van mijn eigen creatie, en hierin de macht over mezelf als leven af te geven aan mijn creatie als illness als illusie, in feite net zoals het gecreeerd is, namelijk de illusies gelovende en daarmee gelovende slachtoffer te zijn van de illusies die ook zijn gecreeerd en toegestaan door mezelf en de ander en hierin de verbinding met het leven, het fysiek en verantwoordelijkheid te verbreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de verbinding te verbreken met mezelf in/als verantwoordelijkheid, leven en het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik te weinig tijd heb om te onderzoeken wat ik wil onderzoeken en dit in praktijk te brengen.

Ik stel mezelf ten doel mijn illusies als illness te stoppen te geloven.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke illusies ik heb geloofd door te zien in het dagelijks leven wat zich aandient in afscheiding van mezelf als reacties, gedachten, gevoelens en emoties.

Ik stel mezelf ten doel onderzoek te doen zodat en totdat ik in woorden kan brengen hoe de bloesemremedies precies werken.

Ik stel mezelf ten doel adem voor adem, dag voor dag de werkzaamheden op te pakken zonder me zorgen te maken over tijd, aangezien ik adem voor adem wandel totdat het gedaan is; de adem is hierin de enige constante en niet de tijd.

Ik stel mezelf ten doel gelijk te gaan staan aan de creatie in/als mezelf als illness als illusie zodat ik in staat ben mezelf te stoppen met creeren van illusies als illness.

Ik stel mezelf ten doel de leiding als richting te nemen door mezelf als gecreeerde illusie in woorden te zien die ik schrijf en mezelf te vergeven wie ik in deze woorden geworden ben, waarin ik mezelf opnieuw kan verbinden met (zelf als) verantwoordelijkheid, leven en het fysiek.

Dag 156 – Reactie op geluiden om me heen

Ik span mijn kaken als reactie op alle geluiden en gebeurtenissen om me heen. Hierin word ik alert in/als bewustzijn, en vervolgens denk/geloof ik dat de geluiden om me heen (bewust hard) gemaakt worden om mij te pesten. Het lijkt of degene(n) om me heen me van achteren in de gaten (van het bewustzijn)  houdt/houden. terwijl ik het in feite zelf ben die mezelf in de gaten (van het bewustzijn) houd door alert te worden in/als bewustzijn in reactie op de geluiden en reagerend met gedachten/backchat, welke opkomt vanuit het achterhoofd waarin het lijkt of ik van achteren af in de gaten (van het bewustzijn) word gehouden. Wat ook zo is, alleen doe ik dat zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn kaken te spannen als reactie op de geluiden om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken/geloven dat de geluiden om me heen gemaakt worden om mij te pesten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof een ander mij van achteren in de gaten van het bewustzijn houdt, in plaats van in te zien dat ikzelf mezelf in de gaten van het bewustzijn houd door in reactiein/als de mind te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom mensen zulke harde geluiden maken, in plaats van in te zien dat ieder geluiden maakt al naar gelang de voorprogrammering in/als bewustzijn, welke onderling niet met elkaar resoneren maar juist frictie geven zodat er energie geproduceerd wordt in reactie op elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet toe te staan harde geluiden te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet van harde geluiden te houden/te geloven dat ik niet van harde geluiden houd, niet om te maken en niet om te horen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te storen aan harde geluiden om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van harde geluiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb harde geluiden te koppelen aan niet hier aanwezig zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf heel stil te worden als tegenhanger van harde geluiden, waarin ik zelf niet hier aanwezig ben en de harde geluiden me juist hier halen in de huidige realiteit van mijn eigen reacties in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren op mensen die harde geluiden maken, in plaats van in te zien dat ik boosheid ervaar op mezelf in de reacties die ik toesta in mezelf in onderdrukking van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me weg te houden van harde geluiden en mezelf het liefst ook weg houd van mensen die harde geluiden maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet met de geluiden die een ander maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de geluiden die een ander maakt iets zeggen over mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in reactie op de geluiden van een ander mezelf in verband te zetten met de ander en de geluiden die die ander maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verbannen in reactie op de ander die geluiden maakt door in/als het bewustzijn te reageren en hierin mezelf te onderdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf onderdruk in het harde geluiden maken gezien als spiegel, in plaats van in te zien dat ik mezelf onderdruk in reactie op het harde geluiden maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet gelijk te gaan staan aan mezelf in de harde geluiden om me heen maar juist van mezelf weg te gaan in reactie in/als het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gelijk moet gaan staan aan de harde geluiden als iets buiten mij, in plaats van gelijk te gaan staan in/als mezelf in reactie op de harde geluiden.

Ik stel mezelf ten doel mijn reacties op geluiden om me heen te stoppen, onderzoeken en zelfvergeven. In het onderzoek zie ik of er een herinnering aan verbonden is welke ik kan uitschrijven.  Als ik vrij ben van reactie kan ik zien of ik het geluid nog hoor en wil vragen of het kan stoppen/zachter kan, of dat ik het geluid simpelweg niet meer opmerk.

Ik stel mezelf ten doel mijn backchat te onderzoeken in reactie op geluiden om me heen, aangezien de backchat een patroon laat zien hoe ik mezelf aanval in/als de mind/het bewustzijn.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik toesta als onderdrukking in mezelf in relatie tot de ervaring van harde geluiden waar ik boos om word.

Ik stel mezelf ten doel mezelf hier te brengen in de adem als ik reageer op geluiden om me heen, aangezien het reageren aangeeft dat ik niet in de adem aanwezig ben maar bezig ben met reageren in/als de mind. Ik stop met reageren in/als de mind op geluiden om me heen, aangezien het geen enkele zin heeft behalve dat ik mezelf opjaag en veel geluid in mezelf maak.

————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 155 – Achtervolgd door Uitstel

Afbeelding wekker

De hele dag blijft er een gevoel van ‘geen zin hebben’ hangen, welke aanwezig was bij het opstaan. Ik was om 4.00 uur wakker en ben toen niet opgestaan, wat ik eigenlijk wel had willen doen aangezien ik al voldoende had geslapen. In de middag kwam het geen zin hebben weer omhoog, en heb ik een aantal uur in mezelf lopen draaien, samengaand met krampen in darm en van menstruatie. Hierin leek het alsof ik de hele dag niets had afgemaakt, wat niet zo is, ik had juist wel praktische dingen afgemaakt. Er bleef dus een gevoel hangen waarmee ik was opgestaan en die ’s middags omhoog kwam toen de werkzaamheden gedaan waren en ik mezelf tot werk moest zetten. Het ging weg nadat ik iets wat ik nog wilde doen in z.a. meteen heb opgepakt en afgemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet  heb toegestaan en aanvaard heb om 4.00 uur op te staan toen ik merkte dat ik voldoende geslapen had nadat ik vroeg naar bed was gegaan, met tot gevolg dat ik een zwaar hoofd gecreeerd heb van het uurtje slapen en dromen en hierin onder druk van de mind een ervaring van geen zin hebben vergroot heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me nog te laten beinvloeden door de menstruatie die me fysiek zwaar maakt waardoor ik ervaar te moeten gaan liggen met ogen die dichtvallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben in computerwerk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de menstruatie als excuus te gebruiken om een uurtje langer te slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat mijn lichaam niet voldoende gerust heeft aangezien ik zoveel zwaarte/moeheid ervoer toen ik ging slapen, in plaats van te vertrouwen op hoe ik me fysiek voelde toen ik om 4 uur wakker werd, wat ok was en dus geen reden om langer te blijven liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb om de paar weken te geloven dat het me goed doet om af en toe langer te blijven liggen en niet direct op te staan, terwijl ik telkens opnieuw het tegenovergestelde ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het opstaan op een dag makkelijk zal gaan, en hierin juist de twijfel te creeren in het direct opstaan aangezien ‘het toch gemakkelijk/gemaakelijk moet gaan en als dat niet zo is, dan is er iets en moet ik hier iets mee doen als bijvoorbeeld langer blijven liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat iets gemakkelijk vanuit zichzelf zal gaan, in plaats van in te zien dat ikzelf alleen iets gemakkelijk als gemaakelijk kan maken door mezelf toe te passen van adem tot adem en hierin mezelf opnieuw maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb om de paar weken toe te willen geven aan iets langer slapen terwijl ik ervaar dat ik hiermee tegenzin creeer, zowel in het opstaan als door de dag heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het goed is om af en toe langer te slapen, in plaats van in te zien dat dit alleen ondersteunend is als ik fysiek ervaar het nodig te hebben en niet als ik het opstaan ‘uitstel’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het opstaan in de ochtend uit te stellen, waarin direct het hele programma van uitstel tot aan geen zin hebben geactiveerd wordt en ik deze ervaar door de dag heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om in dit uitstel te vervallen in/als de mind, in plaats van in te zien dat ik de angst creeer in het uitstellen, en als ik niet uitstel, ervaar ik dus ook deze gecreeerde angst niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme moeheid als het dichtvallen van ogen te ervaren ’s avonds rond 21-22 uur en het liefst in bed te willen gaan liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vechten tegen de slaap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe met deze moeheid/willen slapen om te gaan.

Ik stel mezelf ten doel niet langer uit te stellen om op te staan in de ochtend als ik ervaar dat ik uitgeslapen ben, ook al kost het opstaan me moeite. Ik realiseer me dat het, als ik 5 minuutjes op ben, de moeite over het algemeen wegtrekt, en als ik langer slaap dan nodig is kost het opstaan nog steeds moeite en blijft de moeite langer aanwezig, tot aan geen zin hebben toe.

Ik stel mezelf ten doel  te stoppen met angst te creeren in uitstellen door niet uit te stellen wat ik meteen kan doen, beginnende met het stoppen van uitstellen van het opstaan in de ochtend.

Ik stel mezelf ten doel zolang te slapen als mijn  fysiek aangeeft nodig te hebben en niet om het lekker nog even te blijven liggen, aangezien ik in dit lekker na het opstaan een niet-lekker ervaar en dus direct een polariteit heb gecreeerd.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven als ik iets uitstel wat ik eigenlijk direct kan doen en te onderzoeken waarom ik iets uitstel in dat moment.

Ik sta mezelf toe tussendoor 10 minuutjes te slapen als ik erge moeheid ervaar, welke effectiever is dan een uur langer slapen in de ochtend.

Ik stel mezelf ten doel even iets fysieks te gaan doen als bijvoorbeeld thee maken als ik enorme moeheid ervaar achter de computer als het dichtvallen van mijn ogen.

———————————————————————————————-
Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 153 – Ruilhandel van Aandacht

Ik kan de hele dag bezig zijn met de dieren, in dit geval de honden. Ze allemaal een aai geven, ballen gooien, bij ze zitten, knuffelen. Als ze me ‘vragend’ aankijken kan ik het niet laten een aai te geven.  Ik kom alleen dan niet meer toe aan het werk wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te laten leiden/verleiden door ogen van honden die me vragend aankijken, in plaats van me direct te realiseren dat de ogen van de hond niet vragend kijken maar dat ze me aankijken en dat ik ze als vragend interpreteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het zielig is voor de hond als ik niet reageer op wat ik als vragende ogen interpreteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het zielig is als ik geen aandacht aan de honden geef als ik langsloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken/geloven dat ik aandacht moet besteden aan ieder levend wezen, mens of dier, waar ik langsloop door iets te zeggen, te lachen, te kijken of even aan te raken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken/geloven dat het asociaal is om geen aandacht te besteden aan een levend wezen waar ik langsloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken/geloven dat ik de ander negeer als ik geen blijk van gezien hebben geef als ik langs een ander levend wezen loop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een dier of mens mijn aandacht nodig heeft, in plaats van in te zien dat het dier leeft in/als zelf en dat wij als mens dienen te leren in zelfaandacht te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb in zelfaandacht te leven maar al mijn aandacht buiten mezelf geplaatst heb, waarin ikzelf een aandacht nodig hebben gecreeerd heb van iets/iemand buiten mij, en hierin dit zelf ook geloof te moeten geven aan de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een soort van ruilhandel op te bouwen in het geven en ontvangen van aandacht, en geloof aandacht te moeten blijven geven om eventueel aandacht te kunnen vragen/ontvangen aan/van een ander als dit nodig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te maken van de ruilhandel van aandacht geven/ontvangen als relaties in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik afhankelijk ben van het aandacht geven en ontvangen als relaties in/als de mind, waarin ik in het geloof in deze afhankelijkheid mezelf weg houd van aanwezig zijn in zelfaandacht, aangezien mijn aandacht naar buiten is gericht.

Als ik mezelf zie reageren op een persoon die langsloopt in het aandacht geven en/of ontvangen dan stop ik, ik adem. Ik breng de aandacht in mezelf.

Als ik mezelf zie reageren op de ogen van een hond/dier in het aandacht geven/ontvangen dan stop ik, ik adem. Ik vertraag mezelf en zie wat er in me opkomt. In het startpunt van aandacht in mezelf in de stabiliteit van de adem zie ik of het dier fysiek iets nodig heeft en of ik het een aai of knuffel wil geven of een bal wil gooien, in plaats van me te laten leiden/verleiden door iets buiten mezelf in relatie tot mezelf in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel de relaties van iets buiten mezelf tot mezelf  in/als de mind te onderzoeken, zodat ik kan zien waarin ik mezelf heb afgescheiden van mezelf door relaties te bouwen waarin de ruilhandel van aandacht kan plaatsvinden als overlevingsmechanisme in/als de mind als het bewustzijn.

————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 153 – Herinnering – Snoepje in mijn keel

Ik zit op de achterbank van de auto. We zijn een dagje uit geweest met het gezin. Ik heb een rangetje in mijn mond. Dit rangetje schiet opeens mijn keel in en ik moet het doorslikken. de hele weg naar huis heb ik om de halve minuut pijn in mijn borst van dit rangetje. Ik ervaar dit alles in stilte, durf niets te zeggen/wil niets zeggen.

Vandaag na het koffie drinken met s in de shopping-mall ligt er een zuurtje bij de rekening. Ik stop het in mijn mond – s zegt dat het heel zoet is waardoor ik al twijfel ervaar of ik het wel op wil eten – en het schiet mijn keel in. Ik slik een paar keer, niets, het zit vast in mijn keel. Ik sta op en zeg, shit, shit. Het snoepje zit vast in mijn keel. Ik kan gewoon ademhalen maar ik ervaar paniek, dat het snoepje daar blijft zitten, niet omhoog komt en niet omlaag gaat. Ik probeer het door te slikken met water wat niet lukt. Ik hoest, en gelukkig, het snoepje komt eruit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als het snoepje in mijn keel schiet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het snoepje vast blijft zitten in mijn keel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen als het snoepje in mijn keel blijft zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het spreken met een snoepje in mijn mond het snoepje per ongelijk – slip of the finger – per ongeluk heel door te slikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet aanwezig te zijn in het spreken en ook niet bij het eten van het snoepje, en hierin in ongelijkheid in mezelf te zijn en in deze onrust van de ongelijkheid het snoepje door te slikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik naar het ziekenhuis ofzo moet als het snoepje er niet zomaar uitkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik tegen de mensen hier moet zeggen dat er een snoepje in mijn keel zit en dat iedereen hierin ziet hoe onrustig ik in mezelf aanwezig ben.

——————————————————————————

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren op de achterbank van de auto met de pijn in mijn borst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me volledig in mezelf gekeerd te voelen met deze struggle die ik voer in mezelf met het doorgeslikte rangetje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren bij de pijn op mijn borst die maar terug blijft komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te vertellen dat ik het rangetje heb doorgeslikt en nu pijn op mijn borst heb hiervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me eenzaam en heel alleen te voelen in het doorstaan van het gebeuren en de pijn van het doorgeslikte rangetje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waarom ik niet verteld heb dat ik een rangetje heb doorgeslikt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik een rangetje heel heb doorgeslikt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander de schuld te geve van het feit dat ik niet wil vertellen dat ik het rangetje heel heb doorgeslikt, en me hierin af te scheiden van mezelf door in schuld te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging van mezelf te ervaren over hoe ik anderen de schuld geef, welke ik in mijn keel ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te moeten kotsen van mezelf in/als mijn gedrag hoe ik anderen de schuld geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onrust in mezelf te creeren van het participeren in schuld, me hierin af te scheiden van mezelf, en me vervolgens opnieuw af te scheiden van de walging die ik hierin ervaar over mezelf, en om dit alles steeds te verbergen/ontlopen creeer ik onrust/ongeduld/nervositeit in mezelf zodat ik mezelf in/als schuld niet hoef te zien en ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf bijna te laten stikken in een snoepje in onrust welke ik creeer in mezelf en ‘gewoon’ ben in mezelf om mezelf achter te verbergen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn keel dicht te knijpen van schaamte en verdriet over wie ik ben in het schuld geven aan een ander, waarin ik mezelf vasthoud in schuld in plaats van mezelf te vgergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn schuldgevoelens te projecteren op anderen door anderen de schuld te geven van alles wat ik zelf geloof niet te kunnen oplossen en dus niet wil oplossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn geloof als zelf-religie te gebruiken als excuus om iets niet op te hoeven lossen waar ikzelf verantwoordelijk voor ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn adem in te houden in een dichtgeknepen keel en vastgesnoerde borst, zodat ik de walging niet hoef te ervaren als wie ik ben participerend in schuld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging=angst te ervaren voor wie ik ben in schuld in/als bewustzijn, en dus onderdruk ik mezelf om dit niet te hoeven ervaren, zonder in te zien dat ik juist in deze onderdrukking de angst creeer aangezien ik ongelijk ga staan in/als/aan mezelf in schuld, waardoor ik mezelf niet kan zien, vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participeren in schuld geven en ervaren en in plaats hiervan mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in welke specifieke gebeurtenissen ik anderen de schuld wil geven, zodat ik kan zien waarin ik geen zelfverantwoordelijkheid wil nemen, mezelf kan vergeven en vervolgens kan corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel met aandacht in/als zelf te eten en met aandacht in/als zelf te spreken.

Ik leg mijn tong tegen de bovenkant van mijn gehemelte en ontspan mijn kaken. Hierin kan ik dieper ademhalen in de borst en gaat de keel open.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waarin ik walging ervaar zodat ik kan zien waar ik me heb afgescheiden in angst van mezelf, mezelf kan vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het persoonlijk nemen van mijn programma die ik geworden ben zodat ik niet verdwijn in emoties in het zelfonderzoek en mezelf alsnog/opnieuw afscheid. Als ik emoties ervaar bij het benoemen van een programma in mezelf dan is dit een aanwijzing dat ik me geidentificeerd heb als dit programma en me hierin heb afgescheiden van mezelf.

——————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life