Dag 182 – Zelfvergevingen op relaties – 15 – opstaan in de ochtend/alleen

Vervolg op

Dag 181 – Zelfvergevingen op relaties – 14 – opstaan in de ochtend/samen

Gedachte alleen:

Ik wil nog niet opstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘ik wil nog niet opstaan’ in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik wil nog niet opstaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘ik wil nog niet opstaan’ te geloven doordat het zo voelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gevoel van moeheid in de ochtend en zo lekker liggen te gebruiken als validatie van echtheid van de gedachte dat ik nog niet op wil staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierop te reageren in mijn hoofd met de reactie ‘maar ik wil echt nog niet opstaan’, alsof die reactie het moet bewijzen/echt moet maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn reacties op mijn eigen gedachten als bewijs te gebruiken van de echtheid van een gedachte.

Ik doe mezelf tekort als ik gelijk opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘ik doe mezelf tekort als ik gelijk opsta’ in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik doe mezelf tekort als ik gelijk opsta’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf tekort doe als ik gelijk opsta door te geloven dat ik gedachten, gevoelens en emoties ben, en als rottig of naar voelt, of juist fijn en lekker, ik hiernaar moet luisteren en als ik dit niet doe, ik een gevoel creeer waarin ik ervaar mezelf tekort te doen, welke niet voortkomt uit het eventueel niet luisteren naar gedachten, gevoelens en emoties, maar welke juist voortkomt uit het wel luisteren naar gedachten, gevoelens en emoties en hiernaar te handelen, en vervolgens hierin te geloven, waarin dit geloof en luisteren naar gedachten, gevoelens en emoties als mezelf als de mind, juist hetgeen is waarin ik mezelf werkelijk tekort doe.

Gevoel:

Ik lig zo lekker; dit moet goed zijn, nog even liggen, het voelt zo lekker.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van een gevoel zo lekker te liggen te gebruiken als validatie/reden om nog even te blijven liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gevoel als validatie/reden te gebruiken om niet op te staan.

Emotie:

Kwaadheid/verontwaardiging dat ik moet opstaan terwijl ik zo lekker lig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kwaadheid te ervaren om het feit dat ik op moet staan terwijl ik zo lekker lig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb

Angst:

Dat ik niet naar het toilet kan en weer de hele dag met mijn eigen backchat moet doorbrengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te creeren voor mijn eigen backchat, welke juist is gecreeerd uit angst, om niet naar het toilet te kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om niet naar het toilet te kunnen, en deze angst als reden/validatie te gebruiken om nog even te blijven liggen/niet direct op te staan, in plaats van in te zien dat de fysieke klacht als niet naar het toilet te kunnen in eerste instantie gecreeerd is in angst om op te staan, en dus houd ik de fysieke klacht, gecreeerd in angst, in stand in dezelfde angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te controleren en regeren in lagen van angst in/als de mind om op te staan, zonder in te zien dat deze angst een angst is van de mind die bang is niet te overleven in/als energie zodra ik opsta/gelijk sta aan mezelf als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in mijn angsten en deze reacties te onderzoeken en druk te zijn hiermee, in plaats van in te zien dat ik ze in eerste instantie gewoon dien te stoppen zodat ik mezelf de mogelijkheid geef op te staan zonder mezelf te bombarderen in gedachten/reacties in angst welke starten zodra ik in bed blijf liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb in bed te liggen, wakker, zonder gedachten te produceren.

Emotie algemeen:

Schaamte dat ik niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren over het feit dat ik niet naar het toilet kan, terwijl ik deze al gestopt heb, en tevens schaamte ervaar voor mijn reacties en gedrag hierop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mijn eigen reacties op mezelf die moeite heeft met naar het toilet gaan van tijd tot tijd, in plaats van in te zien dat het ten eerste een vervelende ervaring is die heel ongemakkelijk aanvoelt, dus ga ik wat spastisch doen, net als mijn darm (mijn darm doet natuurlijk net als ik wat spastisch en ik reageer weer op mijn spastische darm die in eerste instantie spastisch is gaan doen door signalen van mij) en ten tweede dat schaamte niets toevoegt en ik deze dus direct kan stoppen zodra deze opkomt.

Ik stel mezelf ten doel de schaamte die opkomt over mijn spastische darm, de gevolgen hiervan en mijn reacties hierop, te stoppen zodra ik deze op zie komen.

Schaamte dat ik steeds maar schrijf over niet naar het toilet kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren over het feit dat ik steeds maar schrijf over niet naar het toilet kunnen, waarin het lijkt of dit altijd speelt, wat niet waar is, het is alleen zo dat ik er altijd mee bezig ben waardoor het lijkt alsof het altijd zo is.

Zelfcorrecties:

Ik zie geen realisaties, en ik vraag me af of die er wel zijn en/of nodig zijn. Het gaat erom dat ik beslis in de ochtend direct op te staan, wat ik niet doe en wat ik niet wil, althans niet elke ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb elke ochtend direct in de ochtend op te (willen) staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om deze beslissing te nemen waarin het lijkt en wat wellicht ook zo is, dat ik de achterdeur dichtgooi en geen excuses meer heb om in de mind te verdwijnen, wat ik op dit moment wel heb, want door in de ochtend de mind/het bewustzijn te activeren, start ik de dag in de mind/het bewustzijn waar ik druk mee kan zijn en dus een excuus heb om in/als bewustzijn te bewegen en geen volledige zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te lopen te talmen om volledige zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog geen corrective statement te willen schrijven waarin ik mezelf richting geef in het direct opstaan in de ochtend, aangezien ik mezelf er niet in vertrouw deze ook daadwerkelijk in praktijk te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liever eerst in praktijk te brengen voordat ik het als correctie opschrijf, waarin ik het geen correctie schrijven gebruik als excuus om mezelf nog niet te hoeven veranderen/corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf nog niet te willen veranderen/corrigeren in het punt van direct opstaan in de ochtend als de wekker gaat, aangezien ik twijfel ervaar of dit nodig is, of ik toch niet even kan blijven liggen zonder in de mind te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin ergens in een polariteit te blijven steken van wel en niet mogen, welke ik opnieuw als excuus wil gebruiken voor onderzoek, terwijl het direct opstaan in de ochtend niet meer inhoudt dan direct opstaan in de ochtend, en tijdens dit opstaan zal duidelijk worden welke punten me hiervan weerhouden en welke ik onderdruk door direct in het bewustzijn te verdwijnen en niet direct op te staan en mezelf te dirigeren/richting te geven in fysieke bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een polariteit van mogen en niet-mogen te zitten, waarin ik mzelf in een niet-mogen behoorlijk onderdrukt heb en hierin een ervaring van verongelijking te creeren, waardoor het in het doorduwen hierin lijkt of ik iets niet mag, waar ik me tegen verzet aangezien ik dit niet-mogen als onderdrukking heb gebruikt en/of ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in polariteit van een niet-mogen als onderdrukking van mezelf een mezelf vanalles toestaan gecreeerd heb, gelovende dat ik daarin onder de onderdrukking uitkom/de onderdrukking ophef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik onder de onderdrukking uit kan komen/de onderdrukking op kan heffen door het tegenovergestelde te gaan doen, in plaats van in te zien dat ik de onderdrukking als gecreeerde polariteit dien te stoppen.

Ik stel mezelf ten doel de polariteit van mogen en niet-mogen in mezelf te onderzoeken en te zien wat ik mezelf juist wel of juist niet toesta/heb toegestaan op momenten dat ik conflict in mezelf ervaar welke zich uit in moeheid, lusteloosheid, zinloosheid en opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de ervaring van moeheid, lusteloosheid, zinloosheid en opgeven zoveel angst heb ervaren om het werkelijk op te geven, dat ik mezelf niet heb toegestaan voorbij deze balans in polariteit te zien en dus in de polariteit ben blijven steken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb polariteit te blijven steken uit angst om het op te geven, waarin ik juist hetgeen doe waarvoor ik angst ervaar, namelijk mezelf opgeven door in de polariteit te blijven steken, welke gelijk staat aan opgeven om werkelijk in zelf te zien, voorbij de balans van de polariteit, waar verder dan de balans ziende pas duidelijk wordt hoe ik deze polariteit in/als bewustzijn zelf toegestaan en gecreeerd heb.

Ik stel mezelf ten doel in de avond de tijd te nemen om te ontspannen en los te laten, zodat ik niet opsta in de ochtend met waar ik in de avond mee ben gaan slapen, welke het opstaan bemoeilijkt.

———————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Advertenties

Dag 181 – Zelfvergevingen op relaties – 14 – opstaan in de ochtend/samen

(Voor Zelfvergevingen op relaties 1-12 zie onderstaande link – 13)

Dag 180 – Zelfvergevingen op relaties – 13 – angst voor elk gesprek

Als ik samenleef met iemand sta ik in de ochtend direct op, welke gemotiveerd wordt door het feit dat ik graag even alleen ben in de ochtend. Als ik langer blijf liggen is dit moment voorbij en dus sta ik op. Als ik alleen leef is deze motivatie er niet, en hierin zie ik mezelf steeds schuiven met de tijd van opstaan. Af en snoezen, even liggen, en uiteindelijk sta ik later op dan ik wil en is de tijd die ik eigenlijk had willen gebruiken voor een aantal praktische dingen alweer voorbij.

Gedachte samen:

Ik wil graag alleen opstaan dus dan moet ik nu opstaan anders is de ander zo al wakker.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik nu snel moet opstaan anders is de ander zo al wakker en staat die als eerste op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een gedachte als ik wakker word in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het opstaan van de ander te gebruiken als motivatie om zelf op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me beter te voelen dat de ander als ik eerder opsta dan die ander, en me slechter te voelen dan die ander als ik niet eerder opsta dan die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een strijd/wedstrijd te maken van het opstaan in de ochtend en hieraan een gevoel van eigenwaarde te koppelen.

Emotie samen:

Verontwaardiging dat die ander er is en ik niet kan doen wat ik wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verontwaardigd te voelen dat die ander er is en ik niet kan doen wat ik wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van niet langer kunnen slapen en te geloven dat ik me verontwaardigd voel door de aanwezigheid van de ander, in plaats van in te zien dat ik me verontwaardigd voel door mezelf die de ander de schuld geeft en hierin zelfverantwoording inruil voor zelfverontwaardiging, waarin ik mezelf ver-ont-waard-ig in plaats van mezelf te aarden en aard-ig voor mezelf te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door te draaien in zoeken van redenen en excuses waarom ik me verontwaardigd voel, in plaats van de ervaring van het gevoel van verontwaardiging direct te stoppen zodra het opkomt, en mezelf in/als bewustzijn hierin te stoppen en mezelf richting te geven in de praktische bezigheden in de ochtend, onafhankelijk van wat de ander doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet bij de ander te willen zijn en daarom verontwaardiging te ervaren en hierin te geloven dat ik misdeeld ben door de hele tijd bij de ander te moeten zijn, in plaats van in te zien dat het niet uit maakt bij wie ik ben, dat deze ervaring gebaseerd is op een herinnering van een ervaring waarin ik geloof afhankelijk te zijn van die ander en hierin de ander de schuld ben gaan geven van mijn afhankelijkheid, in plaats van in te zien dat ik mezelf afhankelijk maak van de ander door mijn zelfverantwoordelijkheid af te schuiven/te verschuiven naar de schuld geven aan een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien in mijn ervaring van verontwaardiging en misdeeld voelen, aangezien ik daarin zal zien dat ikzelf de oorzaak ben van deze ervaringen/gevoelens, en dus een fout/failure, faal, door de ander hierin de schuld te geven, welke ik niet wil inzien, dan zou mijn hele bestaan, welke ik heb voortgezet vanuit deze ervaring, in wankel gebracht worden en simpelweg niet blijven bestaan, aangezien het niet reeel is, en wat niet reeel is verdwijnt zodra het gelijk wordt aan de de irreeliteit ervan, en dus niet langer bestaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te maken van een geloof in/als de mind/het bewustzijn, waarin het geloof het probleem is en niet de aanwezigheid van een ander.

Angst:

Angst dat de ander eerder opstaat dan ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de ander eerder opstaat dan ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te koppelen aan het eerder opstaan van de ander dan ik, en hierin dus al op te staan in angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen angst, gekoppeld aan het eerder opstaan van de ander, welke altijd aanwezig is, of de ander nu wel of niet eerder opstaat, aangezien het mijn eigen angst is waar ik mee opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met angst op te staan welke ik koppel aan het opstaan van een ander om de zelfverantwoordelijkheid hierin te verschuiven/af te schuiven/weg te leggen.

Angst voor mijn eigen backchat als die ander toch ook al opstaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen backchat als de ander toch eerder opstaat dan ik, waarin ik mezelf beschuldig van het feit niet op tijd genoeg te zijn opgestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb haast te ervaren in het opstaan zodat ik even alleen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb precies in te zien waarom ik graag even alleen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat een ander mij ziet in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet geprojecteerd te willen zien in de ochtend in mijn reacties op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn reacties op de ander te onderdrukken zodat ik en de ander die niet zien, waardoor ik mezelf onderdruk en me niet fysiek uit kan drukken/niet kan drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in zelfinteresse niet wil zien, welke tot uiting komt in mijn backchat, en hierdoor liever alleen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf mijn bestaan en bewegen in zelfinteresse te vergeven, waardoor ik mezelf vastzet in wrok en de beweging in mezelf stop, zodat ik zo min mogelijk de wrok ervaar die ik in mezelf heb opgeslagen en vasthoud.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wrok in mezelf vast te houden zodat ik niet hoef te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb koppig vast te houden aan een geloof in de wrok in mezelf als zijnde wie ik ben, zodat ik niet hoef te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo erg van mezelf te walgen (dus bang te zijn) dat ik geloof dat ik mezelf niet kan en niet mag vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het te erg is wat ik doe/gedaan heb in zelfinteresse, waardoor ik mezelf niet toesta te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik mezelf mijn totale zelfinteresse kan vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totaal geobsedeerd en hierin geabsorbeerd te zijn door mezelf in zelfinteresse in/als energie, waarin ik niemand en niets anders meer zie dan mezelf weerspiegeld in alles om me heen, niet eens realiserende dat ik het zelf ben die ik zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor wie ik ben/ben geworden in zelfinteresse en het liefst mijn hoofd onder de dekens wil stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren hoe het is om werkelijk voor een ander als mezelf te zorgen en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb werkelijk niet te weten hoe het voelt om werkelijk om een ander te geven als om mezelf, wat ik ook  niet kan weten, aangezien ik alleen weet hoe het voelt om om mezelf te geven in energie in zelfinteresse, en hierin is geen ruimte voor een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik veel te geven en te delen heb in een relatie, in plaats van in te zien dat ik geef en deel om mezelf goed/God te voelen en hiervoor de ander dus als platform gebruik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te gebruiken/misbruiken als platform voor mijn zogenaamde delen in zelfinteresse, waarin ik zelf een hekel eraan heb als iemand dat bij mij doet, maar ik dit niet weet te benoemen aangezien iemand toch zichzelf deelt en dit ok schijnt te zijn in relaties.

Me myself and I

Variatie op een thema

Me, myself, myself and I
Just me, myself and I

Me, myself, myself and I
Just me, myself and I
Me, myself and I

Myself, myself
I, I, I, I, I

Jive Jones  in 1999.

Fysieke manifestatie:

Verkramping en verstopping in mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysiek verkramping en verstopping in mijn darmen te creeren ten gevolge van het koppig vasthouden aan mijn geloof in mijn eigen wrok jegens mezelf in zelfinteresse, waarin het koppig vasthouden wederom zelfinteresse is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in zelfinteresse te verstoppen in mijn darmen, waardoor mijn darmen verstopt raakt en verkrampt raakt om het verstoppen in stand te houden/de uitlating tegen te houden met heel mijn bewustzijn, ziende dat ik hierin ook mezelf als Levensexpressie tegenhoud maar gelovend niet in staat te zijn dit te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet doen om mijn darmen in beweging te zetten, in plaats van in te zien dat ik iets moet stoppen, namelijk mijn relaties met mijn bewustzijn/mind en mijn fysieke mind, waarin ik mezelf als bewustzijn in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb het gelijke met het gelijke te bestrijden en dus te stoppen om de verstopping te stoppen.

Zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel mijn relatie van schaamte die ik heb ontwikkeld rondom de verstopping in mijn fysiek, te stoppen.
Ik realiseer me dat ik hiermee een nieuwe laag creeer waarin ik het onmogelijk maak voor mezelf om te veranderen en mijn fysiek te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel mijn relatie van overweldigd zijn die ik heb ontwikkeld rondom de verstopping in mijn fysiek, te stoppen.

Ik stel mezelf ten doel mijn relatie van slachtoffer voelen die ik heb ontwikkeld rondom de verstopping in mijn fysiek, te stoppen.

Ik stel mezelf ten doel mijn relatie van wrok die ik heb ontwikkeld rondom de verstopping in mijn fysiek, te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb twijfel te ervaren rondom het stoppen van de wrok die ik heb ontwikkeld rondom de verstopping in mijn fysiek, waarin ik niet weet hoe dit te stoppen/niet geloof dat ik dit kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de wrok die ik heb ontwikkeld rondom de verstopping in mijn fysiek, niet kan stoppen, welke ik keer op keer bevestig als ik spreek in zelfinteresse en hierin dus bevestig dat ik besta in zelfinteresse en dus de vergeving niet waard ben, in plaats van in te zien dat ik op deze manier het kringetje in stand houd en nergens start met stoppen van de zelfinteresse/geloof in de macht ervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de macht van de zelfinteresse aangezien ik deze altijd geleefd heb en dus machtig heb gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik als zelfinteresse macht heb van mezelf, in plaats van in te zien dat ik als zelfinteresse macht heb gekregen door mijn eigen geloof hierin en het in dit geloof adem voor adem, dag in dag uit te voeden/machtig te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als adem te gebruiken voor het machtig maken van mijn (geloof in) zelfinteresse, totdat het zo machtig is dat het op/als zichzelf/mijzelf bestaat en ik geloof er niet meer tegenop te kunnen, aangezien ik niet weet wat of wie ik er tegenover moet zetten, aangezien ik alleen mezelf ken in zelfinteresse.

Ik stel mezelf ten doel adem voor adem, mezelf in (geloof in) zelfinteresse te stoppen, opnieuw te vergeven als ik in zelfinteresse verval, opnieuw te stoppen, en zo door, totdat het gedaan is.

Ik stel mezelf ten doel de afscheiding in mezelf te stoppen door hetgeen ik om me heen zie door mijn eigen ogen en waarop ik reageer, te zien als weerspiegeling van een persoonlijkheid in/als mezelf, en hierin zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mezelf als (reactie op) deze persoonlijkheid gecreeerd in zelfinteresse door zelfvergevingen en zelfcorrecties toe te passen.

*

Ter ondersteuning in het stoppen van de zelfinteresse:

Creation’s Journey to life

Heaven’s Journey to life

Earth’s Journey to life

*

Volgende keer:

Gedachte alleen:

Ik wil nog niet opstaan.

Ik doe mezelf tekort als ik gelijk opsta.

Gevoel:

Ik lig zo lekker; dit moet goed zijn, nog even liggen, het voelt zo lekker.

Emotie:

Kwaadheid/verontwaardiging dat ik moet opstaan terwijl ik zo lekker lig.

Angst:

Dat ik niet naar het toilet kan en weer de hele dag met mijn eigen backchat moet doorbrengen.

Emotie algemeen:

Schaamte dat ik niet naar het toilet kan.

Schaamte dat ik steeds maar schrijf over niet naar het toilet kunnen.

———————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 180 – Zelfvergevingen op relaties – 13 – Angst voor elk gesprek

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 174 – Zelfcorrecties op relaties – 7 – voorbereiding nodig

Dag 175 – Zelfvergevingen op relaties – 8- grapjes over man en vrouw

Dag 176 – Zelfvergevingen op relaties – 9 – ik kan het niet

Dag 177 – Zelfvergevingen op relaties – 10 – fysiek ongemak als sabotage

Dag 178 – Zelfvergevingen op relaties – 11 – 23 jaar zelfoordeel

Dag 179 – Zelfvergevingen op relaties – 13 – gezond(igd)

Ik ervaar angst voor elk gesprek wat ik voer. Ik ben altijd bang dat mensen me vragen stellen waarin ik moet antwoorden wat ik doe. En wat ik doe is altijd anders dan wat de meesten doen, en over het algemeen roept het altijd discussie/vragen/weerstanden op. Angst voor Onbegrip en met name voor de reacties die hierop volgen. Waarin ik terugtrek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor onbegrip in gesprek met mensen en de reacties die hierop volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug trekken uit angst voor de reacties die volgen uit onbegrip van zelf en niet in zelf willen zien van mensen en hierin de gelijkheid kunnen zien met alle mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken uit angst voor de reacties die volgen op onbegrip en hierin mezelf te isoleren en tevens te stoppen met praten en antwoorden, ook bij mensen die oprecht wel een antwoord willen en zoeken en die niet weten waar die te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan leven in zelfinteresse in het vinden van antwoorden zonder de werkelijke wil deze te delen/mensen te ondersteunen in het vinden van antwoorden en/of het geven van antwoorden, uit angst voor de weerstand en reactie van mensen op de antwoorden die ik geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze antwoorden alleen te willen geven onder de beroepsmatige noemer van natuurgeneeskunde, om het zo een richting te geven en mezelf enigszins ruimte te geven vrij van de angst om constant vragen te moeten beantwoorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn het antwoord niet te weten als iemand een vraag stelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn wel een antwoord te weten maar het antwoord niet te durven spreken, behalve onder de beroepsmatige noemer want dan komen ze er tenslotte voor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me alleen op werk niet onzeker te voelen over wat ik daar doe en wat ik spreek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in zogenaamd privesfeer altijd angstig te voelen over eventuele gesprekken die zullen plaatsvinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar te durven spreken als ik zie/ervaar dat er begrip is, terwijl juist in de gevallen waar er geen begrip is, er een heleboel is wat gesproken dient te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden door angst in gesprekken, en hierin te beslissen juist wel of juist niet stil te zijn, welke gerelateerd is aan een pushen of een terughouden, in plaats van in rust in/als de adem, te spreken als antwoord op een vraag die gesteld word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie te zoeken/gezocht te hebben om me veilig te voelen van deze angst voor elk gesprek met mensen in de ‘buitenwereld’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin afhankelijk op te stellen van de veiligheid van de relatie en van het begrip van degene in de relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn spreken afhankelijk te maken van het begrip van degene die luistert, en als ik geen begrip ervaar door een aanwezigheid van een ander programma welke mij niet niet hoort, hierin direct te reageren door te stoppen met spreken en stil te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn expressie in spreken afhankelijk te maken van een aanwezig mindprogramma, en me hierin zo gevoelig af te stellen dat ik niet eens meer door heb dat ik me hierin automatisch aanpas en dus zelf een als automatisch aangepast programma te leven om conflict te vermijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als een automatisch aangepast programma te leven om conflict te vermijden, waarin ik conflict in mezelf creeer en deze opsla in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als fysiek te verdraaien/verkrampen/in bochten te wringen in innerlijk conflict, om uiterlijk conflict te vermijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in relaties juist steeds het conflict omhoog te halen aangezien ik geen enkel conflict kan verdragen in een intieme relatie, waarin ik niet fysiek samen kan zijn als er conflict aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel conflict in mezelf te creeren waardoor ik de intieme relatie in/als/met mezelf volledig verstoord/verdraaid heb, en hierdoor een uiterlijke relatie zonder conflict nodig geloof te hebben ter compensatie van mijn innerlijk conflictueuze relatie in/als/met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus niet fysiek samen te kunnen zijn in een relatie waarin conflict aanwezig is met een ander, waarin zichtbaar is in deze woorden dat ik niet fysiek samen kan zijn met mezelf waarin conflict aanwezig is, wat ook blijkt uit de huidige fysieke toestand waarin ik me bevind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever conflict te vermijden en zelf in een kronkel te liggen/liegen dan een en gelijk als zelf te staan en het erop te wagen reactie te krijgen op de woorden die ik spreek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verloochenen ten behoeve van de uiterlijke vrede.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van het conflict door onbegrip van de ander, in plaats van in te zien hoe ik conflict creeer in mezelf door mezelf niet te ondersteunen in het spreken, welke zich reflecteert in mijn reactie op uiterlijk conflict.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb innerlijk conflict te creeren door mijn innerlijke reactie op uiterlijk conflict en hierin uiterlijk conflict te gaan mijden waarin ik opnieuw innerlijk conflict creeer als reactie in/als/op het mijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het babelonie die zich heeft gemanifesteerd in de taal, waarin niemand een gelijk startpunt heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het ongelijke startpunt, welke conflict creeert doordat er altijd een ongelijk startpunt is, en welke alleen kan worden doorlopen door opnieuw door het conflict heen te gaan om een gelijk startpunt in te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel conflict in mezelf te creeren door niet gelijk te staan aan zelf en hierin in een ongelijk startpunt met/als mezelf, zoveel conflict te creeren en fysiek te manifesteren, welke ik nu opnieuw moet doorlopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb terug te houden in het doorlopen van de fysieke ongelijkheid in/als mezelf uit angst voor de pijn  en uit angst voor mijn eigen reacties/aanvallen in/als backchat welke ik gecreeerd heb in het ongelijke startpunt in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mezelf dus ook conflict te vermijden uit angst voor mijn eigen reacties/aanvallen/backchat, en hierin het conflict fysiek in stand te houden, welke ik tevens als excuus gebruik om de uiterlijke conflicten in gesprekken niet aan te hoeven gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn innerlijke fysieke klachten, gecreerd door innerlijk conflict voortkomend uit het mijden van uiterlijk conflict, opnieuw in te zetten als excuus om uiterlijk conflict te mijden.

*

Ik stel mezelf ten doel mijn innerlijk fysiek gemanifesteerde conflicten te onderzoeken, in te zien, zelf te vergeven en te corrigeren, waarin ik mijn reacties in gesprekken en op eventuele uiterlijke conflicten hierin gebruik als leidraad om te zien waar ik de innerlijke conflicten gecreerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op te willen geven in een geloof toch niet gehoord te worden, in plaats van in te zien dat ik de ander niet kan laten horen, dat ik alleen kan spreken, en dat zolang ik de ander wil laten horen, iets wil van de ander in/als relatie in/als de mind, welke ik in stand houd door een geloof in de mind in gehoord moeten/willen worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als mind constant te geloven, in plaats van dit geloof te stoppen en hierin constant te zijn en hierin een en gelijk te zijn/worden als de Adem, welke een startpunt is voor de woorden die ik spreek.

Als ik mezelf angstig zie worden in gesprek of met name voor een gesprek, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik gedachten als energie verbonden heb aan een persoon, een situatie of een specifieke herinnering die geactiveerd wordt/die ik zelf activeer. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke herinnering ik activeer en vooral wat ik hierbij te winnen heb, waaraan ik wil vasthouden in deze energie-associatie in/als de mind. Ik realiseer me dat ik fysiek een aardig stabiel leven heb en gehad heb, en dus heb ik de angsten voornamelijk gecreeerd in het associeren/verbinden met energieen van mezelf aan gebeurtenissen als herinneringen in een poging om meer of minder te maken van mezelf zoals ik fysiek aanwezig ben. Deze associaties kan ik opnieuw inzien en hierin de gebeurtenissen/herinneringen loskoppelen door zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen, waarna ik in de fysieke werkelijkheid keer op keer ondervind dat er niets aan de hand is.

—————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 179 – Zelfvergevingen op relaties – 12 – gezond(igd)

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 174 – Zelfcorrecties op relaties – 7 – voorbereiding nodig

Dag 175 – Zelfvergevingen op relaties – 8- grapjes over man en vrouw

Dag 176 – Zelfvergevingen op relaties – 9 – ik kan het niet

Dag 177 – Zelfvergevingen op relaties – 10 – fysiek ongemak als sabotage

Dag 178 – Zelfvergevingen op relaties – 11 – 23 jaar zelfoordeel

Ik ervoer voor een moment hoe het zou zijn om me ‘gezond’ te voelen, waarin ik met gezond bedoel vrij van fysieke ongemakken en vermoeidheid. Hoe en waardoor ik dit ervoer laat ik even in het midden, dat is een blogserie die onder het hoofdstuk natuurgeneeskunde valt. Deze blog gaat over mijn reacties op deze ervaring, gerelateerd aan relaties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet gezond mag zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een polariteit in gezond en niet gezond te maken in mezelf, welke ik in dit schrijven als gezondigd zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gezondigd heb en daarom niet gezond mag zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gezondigd heb in een relatie waardoor ik geen andere relatie mag starten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen gelijkheidsrelatie met een man mag hebben waarin seks plaats vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik eerst gezond moet zijn voordat ik een relatie met een man kan/mag hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik pas gezond ben als ik een relatie met een man heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dus in deze twee punten in een cirkeltje vast te houden gerelateerd aan een relatie met een man als ik gezond ben, waarin de relatie juist de gezondheid brengt en tevens het zondigen, wat dus weer niet mag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen relatie met een man mag hebben omdat ik daarin mezelf verloochen en hierin alle leven verloochen, in plaats van in te zien dat ik de tools heb om in gelijkheid met zelf in gelijkheid met een ander te wandelen en elkaar hierin te ondersteunen in wat het beste is voor zelf, de ander en alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te worden afgeleid in/als bewustzijn door de man/de ander=de mind, waarin ik mezelf overgeef aan zwijmelen in bewustzijn en niet meer tot werken toekom en hierin mijn proces tot leven verloochen, wat inderdaad zondigen is als leven in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke gezondheid in te zetten ter bescherming van mezelf in de neiging tot zwijmelen in/als de mind met/over de man en hierin mijn proces tot leven te verloochenen, waarin ik vervolgens de fysieke ‘ongezondheid’ te gebruiken als excuus om geen relatie te kunnen hebben zodat ik ten minste niet in zwijmelen in de mind verdwijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de afleiding van mijn eigen mind/bewustzijn, en hierin fysiek een bescherming gemanifesteerd te hebben, welke ik de schuld geef van geen relatie kunnen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te verschuilen achter mijn eigen fysiek gemanifesteerde klachten als reden voor geen relatie kunnen hebben, uit angst volledig op te gaan in bewustzijn in relatie tot de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke klachten er de schuld van te geven dat ik geen relatie kan hebben/niet kan genieten van gezelschap, aangezien ik steeds in angst leef dat de fysieke klachten zich manifesteren, terwijl ik juist wel gezelschap wil en hierin gefrustreerd ben dat ik dit uit de weg ga door mijn eigen gemanifesteerde fysieke klachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een relatie uit de weg ga door mijn eigen fysiek gemanifesteerde klachten, in plaats van in te zien dat ik nog niet in staat ben geweest tot het wandelen van een relatie als agreement in gelijkheid aangezien ik de tools niet had om de patronen effectief door te wandelen, en dus hierin ook zonder fysieke klachten nog geen relatie als agreement zou hebben/kunnen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat met iemand samen zijn leuker is dan zelf te werken en het proces te wandelen, in plaats van in te zien dat ik het wandelen van het proces en samen zijn nooit heb kunnen combineren aangezien ik altijd met iemand samen was met wie ik niet in gelijkheid het proces wandelde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat als ik gezond en niet meer vermoeid ben, ik geen man kan vinden om mee samen te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat als ik gezond en niet meer vermoeid ben, ik wel een man vind om mee samen te wandelen en dat is juist hetgeen ik bang voor ben aangezien ik daarin bang ben mezelf te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mezelf te verliezen in een relatie met een man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst voor verlies te koppelen aan een relatie met een man, waarin ik mezelf verlies in een rush in/als de mind in afleiding/aanbidding van het samenzijn met de man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie te koppelen aan aanbidding van samen zijn met een man waarin ik mezelf verlies, waarin de man vervolgens weggaat en ik achter blijf zonder man en zonder zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb in/als de adem in gelijke communicatie/samen leven met een man te kunnen zijn, zoveel energie heb ik gekoppeld aan het hebben van een relatie met een man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de energie in/als de mind, die ik ervaar in een relatie met een man/gedachte aan een relatie met een man, heel vervelend te vinden aangezien ik hierin mezelf in het fysiek verkramp en consumeer, maar deze nog niet effectief kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf nog niet effectief te kunnen stoppen in de energie in/als de mind die opkomt bij  de gedachte aan een relatie met een man, in plaats van in te zien dat de gedachte zelf de energie is/geeft die opkomt en dat ik de gedachten dus kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te koppelen aan een relatie/samen zijn met een man, waardoor ik mezelf verkramp en consumeer en in een oncomfortabel fysiek achterblijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien waar ik hierin mezelf compromitteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging te ervaren heel hard weg te hollen van deze oncomfortabele fysieke ervaring, waarin ik mezelf en de ander geen kans geef om nader tot elkaar te komen doordat ik de angst laat regeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst te laten regeren en hierin bang te zijn dat de ander hierin denkt dat ik niet wil doordat ik afstand houd in een poging om nog enigszins in mezelf te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander me afleidt, in plaats van in te zien dat mijn reactie in/als de mind op de ander/op mijn gedachten over de ander hetgeen is wat me afleidt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze afleiding in reactie van mezelf op de ander te veroordelen in mezelf, en hierin mezelf opnieuw af te leiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik helemaal niet weet hoe samen te zijn/samen te werken met een ander in gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gezondheid te koppelen aan zondigen en hierin tevens leven hoe ik zou willen als wat het beste is, te koppelen aan zondigen, uit bescherming tegen wat er gebeurt als ik leef in overeenstemming met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn zelfsabotage in/als bewustzijn als ik gezond ben en leef zoals ik zou willen in overeenstemming met zelf en eventueel met een ander als wat het beste is.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met streven naar gezond(igd) zijn als wat ik als enige voorbeeld heb waarin ik streef naar een positief beeld in/als de mind. Ik realiseer me dat ik feitelijk niet weet waar ik naar streef en dat ik alleen maar adem voor adem, dag voor dag dit door wandel, waarin een streven altijd weg is van hier aanwezig zijn in het fysiek en een controlemechanisme is van mezelf in/als bewustzijn in een zeker weten dat ik overleef als bewustzijn als gezond(igd)heid.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat gezondheid/fysieke gezondheid inhoudt.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar ik zondig in streven naar gezondheid in/als de mind en mezelf hierin te vergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gezondheid direct te koppelen aan het kunnen hebben van een relatie, waarin ik direct zondig door gezondheid als een tool te zien voor een relatie in/als de mind waarin ik streef naar gezondheid als een positief plaatje in/als de mind, gekoppeld aan een samenzijn, en hierin direct mijn ongezondheid creeer/manifesteer in het fysiek als negatieve fysieke manifestatie in polariteit.

————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 178 – Zelfvergevingen op relaties – 11 – 23 jaar zelfoordeel

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 174 – Zelfcorrecties op relaties – 7 – voorbereiding nodig

Dag 175 – Zelfvergevingen op relaties – 8- grapjes over man en vrouw

Dag 176 – Zelfvergevingen op relaties – 9 – ik kan het niet

Dag 177 – Zelfvergevingen op relaties – 10 – fysiek ongemak als sabotage

Wat is er 23 jaar geleden gebeurd.

Ik besloot dat ik mezelf te dik vond, dat ik mijn buik te dik vond. Was ik dik? Nee totaal niet. Ik heb altijd een beetje een bolle buik gehad aan het einde van de dag. De volgende ochtend was dit verdwenen. Als kind weet ik dat ik mijn buik altijd wilde bedekken; mijn broer stond in een zwembroekje, ik met een hemdje bij het zwembroekje. 16 jaar. Ik vond mijn buik te dik. Via een zus van een vriendin hoorde ik van de citroensapkuur, waarbij je 10 dagen niet eet en alleen water met citroensap, ahornsiroop en cayennepeper drinkt. Het is een reinigingskuur maar wordt natuurlijk misbruikt als afslankkuur. Dit wilde ik ook gaan doen. Mijn ouders vonden het niet zo’n heel geweldig plan maar verboden het niet. Dus dat ben ik gaan doen. Ik sportte destijds veel, en ben zelfs ’s avonds gaan trainen op een dag zonder eten. Ik hield het niet-eten niet lang vol.Na 3 dagen ben ik ermee gestopt. Los van dat het een heel slecht plan is voor een meisje van 16 jaar om zonder eten te gaan leven, was er met die 3 dagen niet zo heel veel aan de hand. Ik ben alleen na die 3 dagen heel licht blijven eten om toch een soort van programma (!) voort te zetten, waarin ik mijn fysiek langzaam aan het afbreken was. Uiteindelijk viel ik teveel af hierin, heel langzaam, werd moe, naar de dokter, die deze facade gestopt heeft.

Terug naar het moment van het besluit van afslanken in relatie tot mijn darmen. Het was niet met de kuur, maar ergens waarin ik besloot te gaan ‘lijnen’, en dus alleen de 3 maaltijden te eten. Ik weet nog dat ik zei tegen mijn ouders, nou, nu eet ik minder en kan ik niet meer naar het toilet, ik krijg juist een opgezette buik. Ja zeiden ze, als je je eetpatroon verandert en minder eet kan ook je ontlasting veranderen. Een antwoord met gezond verstand.

Wat is er gebeurd? Hetgeen ik wilde verminderen heeft zich vermeerderd. Ik wilde een minder opgezette buik, deze werd meer opgezet. En dat is exact het patroon wat zich nog steeds afspeelt. En in die mate dat ik door dit krampen en opzetten in mijn darmen/buik, ik met moeite voldoende kan eten, dus afval, en blijf zitten met een opgezette buik. 23 jaar gemanifesteerd in het fysiek. Had ik daarvoor last van mijn darmen? Ik weet het niet, ik had soms buikpijn. Maar ik kan me niet herinneren dat ik zo druk was met de stoelgang, ik heb geen idee wanneer ik naar het toilet ging om te ontlasten en ik maakte me niet druk om wat ik at, ik was dol op snoep.

Het verminderen van het snoep op zich is geen probleem en wel verstandig. Echt goed voor mijn tanden was het bijvoorbeeld niet. Het punt is het uiterlijk fenomeen waarin ik op een dag besloot dat dit anders moest. En nog steeds ben ik druk met het uiterlijk ervan, in schaamte over mezelf, mager, met regelmatig een opgezette buik. En nu denk, ik, ik was liever iets steviger, iets molliger, met een opgezette buik, zoals ik vroeger was. Ik was perfect, en met zoveel meer kracht die ik in dit hele proces ondermijnt heb, letterlijk afgebroken, opgegeten, geconsumeerd heb. Ja vind je het gek, ik had berehonger maar ik stond mezelf niet toe voldoende te eten. En deze ‘grens’ van net aan overleven in redelijke staat, heb ik gemanifesteerd in mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf toe te staan net aan in ‘redelijke’ staat te overleven, welke in de staat van de rede is en niet staand in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf staande in het fysiek te ondermijnen door in/als rede te besluiten dat ik er anders uit moest zien, terwijl ik een volledig gezond fysiek had en er nog ‘leuk’ uitzag ook.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al die jaren niet aan mezelf toe te geven dat ik mezelf hierin ondermijnd heb, aangezien ik hier eenmaal mee gestart was en ik hierin ook wilde bewijzen dat ik het tot een goed einde kan brengen, in plaats van in te zien dat door het streven naar een goed einde, ik steeds naar een positief plaatje in/als de mind streef waarvoor ik het fysieke afbreek en het negatieve als polariteit in het fysiek manifesteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op mijn 16e te besluiten dat mijn buik te bol is ten opzichte van de rest van mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit ergens te moeten hebben opgepakt uit de media, gerelateerd aan relaties en seks.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een platte buik te relateren met seks/sexy zijn, en een bolle buik met afstotelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een bolle buik als afstotelijk te zien, in plaats van in te zien dat ik mezelf afstoot in het overnemen van een beeld van een platte buik als sexy en mezelf te zien als met bolle buik als niet-sexy.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf met bolle buik nog steeds verre van sexy te vinden en hierin een situatie gecreeerd te hebben waarin ik geen seks kan/hoef te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een situatie te creeren waarin ik geen seks kan/geloof te kunnen hebben zodat ik geen seks hoef te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb als tiener zoveel angst te ervaren voor seks, dat ik een situatie gecreeerd heb waarin ik de angst niet hoef te ervaren, ik vervolgens de seks ben gaan beoefenen en mezelf hierin steviger heb gemaakt, waarin ik mezelf alsnog saboteer met een mijn eigen gecreeerde verdedigingsmechanisme die tegen me werkt welke ik fysiek moet doorwandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de angst onder ogen te zien en hier adem voor adem doorheen te wandelen, maar in plaats hiervan mezelf te forceren tot een uiterlijk vertoon waarin ik pas in een ideaal plaatje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te forceren tot een ideaal plaatje uit angst niet goed-mooi genoeg te zijn, welke ik nu nog steeds wandel in een geloof niet goed-mooi genoeg te zijn met een bolle buik als ik last heb van mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik perfect moet zijn zodat niemand mij kan pakken/afwijzen op eventuele zwakheden, in plaats van in te zien dat de enige die mezelf gepakt/afgewezen heeft op eventuele zwakheden, ik zelf ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te pakken/af te wijzen op een zogenaamde zwakheid als niet voldoen aan het perfecte sexy plaatje, en hierin mezelf in/als het fysiek af te breken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb voldoende te eten om mijn fysiek te ondersteunen in alle activiteiten die ik ondernam/onderneem maar te eten volgens hetgeen ik denk dat voldoende is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten wat voldoende eten voor mijn fysiek is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op mijn 16e van heel veel snoepen naar te weinig eten geswitched te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik in dit zelfoordeel zoveel ellende gecreeerd heb maar in plaats hiervan te geloven dat er wel meer aan de hand moet zijn, waarin ik deze ellende van de afgelopen 23 jaar een reden probeer te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien hoeveel ellende een uiterlijk perfect plaatje, met een geloof hierin en een streven hiernaar, kan aanrichten, welke exact hetzelfde is als er in de wereld op grote/wereldschaal gebeurt, het streven naar een perfect positief plaatje, voorgeschoteld in/als de mind, vliegende schotels op en top, waarin niet gezien wordt hoe in dit streven naar het positieve perfectionisme, de hele fysieke wereld verkrampt, spastisch wordt, afbreekt en ten onder gaat.

*

Ik stel mezelf ten doel een positieve uitkomst als streven in/als de mind naar een perfect uiterlijk, welke gerelateerd is aan het vinden van meer geluk als meer seks als meer waardering als relatie in/als de mind, te stoppen. Ik sta mezelf niet toe mezelf langer te misbruiken voor een hallucinatie als luchtkasteel in/als de mind/het bewustzijn.

Ik stel mezelf ten doel hier in het moment te wandelen en mezelf fysiek te ondersteunen in de pijn en ongemak die ik ervaar. Ik zie welke angsten en paniek, gedachten, gevoelens en emoties er opkomen gerelateerd aan het ongemak/de verkramping/spasticiteit die ik ervaar in mijn darmen en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven zoveel ongemak te veroorzaken in mijn fysieke wereld door een geloof dat er iets niet goed aan mij is, en hierin te streven naar een relatie met iets buiten mij waarvoor ik geloof mijzelf te moeten vervormen/hervormen.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in een geloof en streven naar een relatie met iets buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in een geloof in de relatie met mezelf in/als bewustzijn, waarin ik geloof zelf niet voldoende te zijn, maar iets diepers of interessanters te moeten ontwikkelen, terwijl ik maar een heel eenvoudig meisje ben, opgegroeid in een heel eenvoudig leven in een heel eenvoudig gezin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hetgeen ik in opgegroeid ben in/als het fysiek niet voldoende is, om vervolgens in deze bewustzijnsontwikkeling te gaan streven naar de eenvoud in/als het fysiek, waarin ik opnieuw de eenvoud in/als het fysiek mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben vastgedraaid in/als de belangrijkheid van/in het belang van het bewustzijn waarin ik streef naar meer in/als relaties in/als de mind/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren op deze hele facade en op het feit dat ik nu de fysieke consequenties moet wandelen terwijl ik het toch zo goed bedoelde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het zo goed bedoelde, in plaats van in te zien dat ik in zelfinteresse mezelf ben gaan vervormen om te krijgen wat ik wil, namelijk aandacht als seks van een ander, welke ik vervolgens ben gaan gieten in een jasje van bewustzijnsontwikkeling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb werkelijk niet te zien dat het startpunt puur zelfinteresse is geweest, aangezien ik in deze ontwikkeling ben gaan veranderen in een nobeler streven, zonder te zien dat als het startpunt zelfinteresse is, dit streven uitloopt op destructie van de fysieke gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vergeten/niet te geloven dat een startpunt in ongelijkheid zoveel schade aan kan richten, en als ik begrijp dat dit een ongelijk startpunt is, ik dit direct kan veranderen waarin alle fysieke ongemakken in 1x verdwijnen, in plaats van in te zien dat ik deze verandering fysiek moet wandelen en de fysieke gecreeerde consequenties dien te doorlopen en zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat ik de consequenties specifiek dien te vergeven, en niet alles in 1 draai kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te zijn en me verongelijkt te voelen dat ik nog steeds fysieke consequenties loop, terwijl ik al zoveel ellende heb doorlopen hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me niet lukt te specificeren aangezien ik dit nog nooit gedaan heb, en het daarom maar of in 1x wil veranderen, of in 1x wil opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb of in 1x te willen veranderen of in 1x te willen opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te geloven dat ik in 1x kan veranderen, en het dus maar in 1x opgeef/wil geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat ik nog fysieke consequenties wandel, te gebruiken als bevestiging van het geloof dat ik niet kan veranderen en hierin te gebruiken als excuus om het in 1x op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel paniek en onmacht te ervaren in mijn fysieke manifestatie in mijn darm, dat ik niet geloof dit te kunnen veranderen en het hierin in 1x op wil geven, in plaats van in te zien dat hetgeen ik ervaar in het het moment, exact de ervaring is waarom ik deze fysieke consequentie zo gemanifesteerd heb, in geloof in deze ervaringen van paniek en onmacht als emoties als sterker dan ik zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn emoties van paniek en onmacht nog steeds te geloven als zijnde waar en sterker dan ikzelf in staat tot richting geven hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wat zich fysiek gemanifesteerd heeft, ook echt is want het heeft zich fysiek gemanifesteerd, niet ziende dat ik dit zelf zo gemanifesteerd heb in een geloof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien hoe sterk een geloof is, zo sterk dat het zich fysiek manifesteert in totale destructie en ongelijkheid in (mijn fysiek als) de fysieke wereld.

Zie hier de hervorming/gereformeerd zijn als stroming in het christelijk geloof, in een ‘niet-christelijke’ opvoeding.

———————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 177 – Zelfvergevingen op relaties – 10 – fysiek ongemak als sabotage

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 174 – Zelfcorrecties op relaties – 7 – voorbereiding nodig

Dag 175 – Zelfvergevingen op relaties – 8- grapjes over man en vrouw

Dag 176 – Zelfvergevingen op relaties – 9 – ik kan het niet

Ik ben bezig met het corrigeren van mijn fysiek bij de chiropractor en nog wat andere fysieke ondersteuning. Als reactie gaan mijn darmen totaal in een kramp, tegenwerken. Mijn darmen houden pauze. Ik kan niet omschrijven wat een afschuwelijke ervaring het is om deze strijd binnenin mij te voelen. Constante pijn en druk, gerommel, maar geen aandrang om werkelijk te ontlasten. Het lijkt mijn mind wel. Constante pijn en heel erg druk, een hoop gerommel, maar geen aandrang om werkelijk te ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totale paniek te ervaren bij het fysiek niet kunnen ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het altijd zo zal blijven, dat ik elke ochtend deze strijd zal meemaken zonder dood te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in deze angst deze angst waar te maken en inderdaad de strijd aan het mee maken ben/in het fysiek aan het manifesteren ben/gemanifesteerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever dood te zijn dan deze strijd elke ochtend opnieuw fysiek te moeten meemaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat als ik dood ben, ik deze strijd niet meer meemaak, in plaats van in te zien dat als ik dood ben, ik precies dezelfde strijd doorloop, alleen dan zonder fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het zonder fysiek eenvoudiger is om deze strijd door te lopen aangezien ik de strijd vooral fysiek ervaar, in plaats van in te zien dat ik een strijd fysiek heb gemaakt omdat ik iets niet door wilde lopen/in wilde zien, zo afschuwelijk vind ik het blijkbaar, welke strijd zich na de dood zal voortzetten, en weet ik tevens dat het na de dood juist moeilijker is aangezien we dan geen fysiek meer hebben als stabiel referentiepunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin volledig neerbuigend naar mijn eigen fysiek opstel door mijn lichaam gewoon op te willen geven en liever dood te zijn in dit ene punt, alsof het niets is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb respectloos ten opzichte van het fysieke leven te staan in dit ene punt, en hierin het hele fysieke leven/mezelf als heel fysiek leven onderuit te halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ruineren in een geloof dat het beter is als ik dood ben in dit ene punt, terwijl ik helemaal niet dood wil, maar op een voorwaarde wil leven, namelijk dat dit punt is opgelost.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen leven op de voorwaarde dat ik geen last van mijn darmen heb iedere ochtend, in plaats van in te zien dat ik hierin zit te wachten met leven op de voorwaarde in plaats van de voorwaarde door te wandelen en in te zien wat ik voor waarde heb gehecht aan deze voorwaarde en aan hetgeen waarin ik deze voorwaarde gecreeerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven het niet meer aan te kunnen nogmaals deze afschuwelijke strijd in de ochtend fysiek te moeten doorwandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik het fysiek doorloop terwijl anderen geen fysieke klachten ontwikkelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alles aankan in het proces, maar niet deze fysieke pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb om het fysieke proces heen te willen en het alleen in de mind te willen doorwandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te willen zijn in de ochtend omdat ik elke ochtend deze strijd ervaar, of in ieder geval nooit weet wanneer deze strijd de kop opsteekt, zich aandient, en ik niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een strijd te creeren als ik niet naar het toilet kan, waarmee ik het fysieke ongemak versterk, in plaats van te stoppen met interpretaties en het trekken van conclusies en op te pakken wat mijn mind op dat moment naar voren brengt in relatie tot de verkrampte, verstopte darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik niet gemakkelijk elke ochtend naar het toilet kan, terwijl ik weet en gezien heb dat het niet klopt, dat ik het wel kan, maar er komt steeds iets tussen en ik begrijp niet wat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen/niet te zien wat er steeds tussen komt, waarom de spieren rondom mijn darm zo krampen en waarom ik zo tegenhoud.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik zo nooit een relatie kan opbouwen als ik in de ochtend zoveel strijd ervaar waarin ik alleen wil zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ‘spaans benauwd’ te krijgen van de gedachte een relatie te hebben en samen te slapen en in de ochtend samen te zijn als ik zoveel last heb van mijn darm, terwijl als ik geen last heb van mijn darm, ik graag zou wandelen met iemand anders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een voorwaarde te creeren, namelijk dat ik geen last meer heb van mijn darm, voordat ik eventueel een relatie als agreement kan wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik perfect moet zijn voordat ik een relatie als agreement kan wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik seks kan hebben als ik zoveel last heb, ik moet er echt niet aan denken, en hierin volledig spastisch te worden net als mijn  darm (terwijl mijn darm natuurlijk spastisch geworden is van mij), terwijl als ik geen spastische darm heb ik hierin veel gemakkelijker een proces zou kunnen wandelen met een ander indien dit zich aandient.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me dus van tevoren al druk te maken over een eventueel samen wandelen en hiermee de spanning in de darm te vergroten, terwijl dit helemaal niet aan de orde is, ik ben alleen op dit moment en ik wandel dit proces nu alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets spastisch op het samen te creeren, en om iets hierin te voorkomen creeer ik een spastische darm als afweermechanisme, welke me tegen gaat werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mijn darm spastisch heb gemaakt, zonder hierbij in ogenschouw te nemen dat de moederlijn darmklachten heeft/heeft gehad en dat ik een genetische aanleg hierin heb meegekregen en dus tevens informatie uit de gehele familielijn door moet wandelen, welke ik ook geworden ben maar welke ik niet perse persoonlijk gecreeerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verongelijkt te voelen omdat de hele moederlijn niets heeft uitgevoerd in dit gebied en ik alle rotzooi hierin krijg doorgegeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te kotsen van het niet uitvoeren van de moederlijn, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus te kotsen van mezelf in het niet uitvoeren aangezien ik dit ook in mij moet hebben aangezien het is doorgegeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik ook niets uitvoer in dit gebied omdat ik dat de moederlijn heb zien doen, in plaats van in te zien dat dit is wat ik doe, al 23 jaar, en dat ik niet alle informatie beschikbaar heb gehad om hierin op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de voorouders in de moederlijn de schuld te geven van de punten waar ik nu mee wandel, in plaats van in te zien dat in het schuld geven ik mijn zelfverantwoordelijkheid afschuif en mezelf dus machteloos maak en hierin mijn ervaring van paniek te bevestigen en vergroten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niets uitvoer omdat ik geen totaal opgelost fysiek resultaat zie en nog steeds met hetzelfde fysieke punt worstel als 23 jaar geleden, in plaats van in te zien dat ik nu pas voldoende ondersteuning heb om werkelijk in dit punt te gaan zien.

ok, het is dus duidelijk dat ik iets uit moet schrijven van 23 jaar geleden, ook al lijkt het niet zo van belang.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het moment en fysiek de punten te doorlopen. Zodra ik mezelf zie verdwijnen in een positieve toekomstgedachte als een soepel werkende darm gerelateerd aan een bloeiende relatie als agreement, dan stop ik mezelf direct hierin . Ik adem en breng mezelf in mezelf. Ik sta mezelf niet toe mezelf zo ongelukkig te maken door steeds een teleurstelling en verongelijking te creeren in het geloof dat het me nooit zal lukken, welke ik zelf creeer door een plaatje in/als de mind/het bewustzijn te creeren waaraan ik vervolgens moet voldoen, en als dit niet (snel genoeg) lukt, verongelijk ik mezelf in teleurstelling.

Ik stel mezelf ten doel dit doorwandelen als fysiek proces als doel te hebben en hierin met mezelf te wandelen, in plaats van mezelf te verlaten voor een positieve afbeelding in de mind als doelstelling, gekoppeld aan een relatie met een ander.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het afschuiven van zelfverantwoordelijkheid door de schuld te geven aan de moederlijn en me gelijk te stellen aan mezelf in/als de moederlijn als mijn DNA, zodat ik hier in kan zien en mezelf hierin kan ondersteunen en eventueel veranderen. Hetgeen waarvan ik de moederlijn beschuldig zijn punten die ik niet wil pakken in mezelf en dus aanwijzingen waar ik meer onderzoek moet doen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de tijd te geven in dit fysieke proces, waarin ik me realiseer dat als ik mijn fysiek ga bewegen met behulp van chiropractie en andere fysieke manipulaties, het hele bewustzijnsprogramma, wat in de verkrampingen in het spierweefsel ligt opgeslagen, in weerstand schiet en dus juist harder gaat krampen. Dit zal dus veel fysiek ongemak geven met de mogelijkheid hetgeen omhoog komt als weerstand, in te zien, uit te schrijven en zelf te vergeven, waarin ik adem voor adem, met behulp van de health-practisers, mezelf kan corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in de zelfsabotage van mijn fysiek in dit ene punt, en in plaats hiervan mezelf te ondersteunen in plaats van af te vallen, in respect voor mijn fysiek die dit allemaal draagt met mij.

Ik stel mezelf ten doel, iedere keer als ik de ongemakken ervaar, in te zien dat mijn fysiek het stabiele punt is, dat mijn fysiek aangeeft dat er iets niet klopt en dat er correctie nodig is van de instabiele mind die zich fysiek gemanifesteerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mezelf als mind/bewustzijn de schuld te geven van het verkrampen en opeten van het fysiek en in plaats hiervan samen te werken met fysiek en bewustzijn om mezelf een en gelijk te maken als zelf als Leven, waarin ik mezelf, adem voor adem, geboren laat worden in het fysiek, ook al ben ik niet gewaar van wat dit inhoud; dit ben ik pas gewaar als het zover is.

Evolution of Consciousness and the Role the DNA play within this:

The Consciousness of the Butterfly – part 1

The Consciousness of the Butterfly – part 2

The Consciousness of the Butterfly – part 2

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 176 – Zelfvergevingen op relaties – 9 – ik kan het niet

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 174 – Zelfcorrecties op relaties – 7 – voorbereiding nodig

Dag 175 – Zelfvergevingen op relaties – 8- grapjes over man en vrouw

Ik Kan het Niet.

Deze woorden zitten als zin opgeslagen in mijn fysiek, in mijn darmen. Het komt regelmatig omhoog maar niet specifiek gelinkt aan iets, althans niet zichtbaar voor mij op het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo’n enorme angst te ervaren mezelf kwijt te raken in relaties met een ander, welke feitelijk relaties zijn in/als de mind/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf enorm te limiteren en af te knijpen in relaties in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dood te drukken in geloof in relaties in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf uit te drogen in participatie in relaties in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf totaal te laten brainwashen in relaties in/als bewustzijn en in het geloof in deze relaties als zijnde waardevol.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet kan omdat mijn moeder gelooft dat ze het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet exact te weten wat ik dan niet kan, waar het over gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus te geloven dat ik het niet kan terwijl ik helemaal niet weet waar het over gaat, terwijl het helemaal niet gelinkt is aan iets maar gewoon een overgenomen statement, zin, geloof van voorgaande generatie(s).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ‘ik kan het niet’ ergens aan gelinkt is, dat ik moet uitzoeken wat ik dan niet kan, hierin niets kan vinden en dus blijf zitten bij het geloof in ‘ik kan het niet’ en het zoeken naar wat ik niet kan, in plaats van in te zien dat er niets te zoeken valt, dat er niet iets specifiek waaraan dit gebonden is maar dat het gewoon een doorgegeven statement is waar ik me door heb laten/laat leiden/lijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten leiden/lijden door een overgenomen/doorgegeven statement in/als de mind, in plaats van in de realiteit en praktijk te onderzoeken wat er gaande is, welke ik juist direct opgeef aangezien ik geloof dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het onderzoeken in realiteit/in de praktijk direct op te geven of zelfs eigenlijk niet eens te starten in een geloof dat ik het niet kan, waarin ik mezelf als ‘ik kan het niet’ bevestig dus vestig in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als ‘ik kan het niet’ te vestigen in het fysiek, waarin mijn fysiek, mijn darmen dit gaan weergeven en dus niet meer kunnen, hun werk dus niet meer kunnen doen, waarin ik mezelf opnieuw bevestig dus vestig in ‘ik kan het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet kan omdat mijn fysiek dit aangeeft, niet ziende dat dit de fysieke mind is die ik zelf gemanifesteerd heb in geloof in relaties in/als de mind, en dus in geloof dat wat de vorige generatie gelooft niet te kunnen, ik ook geloof niet te kunnen, en dus nooit begin met onderzoek in realiteit/praktijk om mezelf vaardigheden te leren en hierin mezelf als zelfvertrouwen te vestigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb perplex te zijn van het inzien dat dit ‘ik kan het niet’ nergens op gebaseerd is, maar dat ik het wel geloofd en geleefd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verraden te voelen doordat ik geloofde in iets wat nergens op gebaseerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met open mond stil te vallen dat ik zolang geloofd heb in iets wat nergens op gebaseerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verontwaardigd te zijn dat mij dingen geleerd als doorgegeven zijn die nergens op gebaseerd zijn maar me ondertussen in complete controle in geloof hierin, gevangen houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ouders te geloven in wat zij mij doorgeven/leren en dit voor waar aanneem, ook al zie en snap ik niet waarop het gebaseerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vervolgens te geloven dat het aan mij ligt dat ik niet weet waarop het gebaseerd is, het ‘ik kan het niet’, dat er wel iets heel belangrijks zal zijn maar dat ik het niet zie, en dit dus niet durf te vragen en onderzoeken, en hierin een ‘ik weet  het niet’ te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de afhoudende reacties van mensen op vragen die ik niet begrijp, te interpreteren als dat ik een domme vraag stel, in plaats van in te zien dat die afhoudende reactie voortkomt uit een niet weten, dit niet willen tonen, en dus afhoudend reageren, waarin dit zo vervolgens wordt voortgezet, generatie op generatie, waarin iedereen denkt dat ie dom is, dat iedereen het weet behalve ik, geloven de dat de ander het wel weet maar niet werkelijk durvende dit te onderzoeken uit angst dat het niet-weten zichtbaar wordt en ik dus als dom wordt gezien, wat ook zo is, ik en iedereen, dom door dit patroon voort te zetten in onwetendheid in geloof in de afhoudende reactie van anderen, welke een controle-mechanisme is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit controle-mechanisme te hebben voortgezet door kortaf te reageren op vragen van mensen waarop ik het antwoord niet weet zonder dit zorgvuldig uit te zoeken en/of eenvoudig te zeggen dat ik het niet weet.

Als ik de zin als gedachte ‘ik kan het niet’ in me omhoog zie komen, dan stop ik, ik adem. Ik onderzoek of ik deze gedachte link aan iets in het moment of aan eeh herinnering die getriggerd wordt. Als dit zo is, schrijf ik deze uit en/of pas ik er zelfvergevingen op toe. Als het nergens zichtbaar aan gelinkt is, stop ik simpel de gedachte, vergeef mezelf dat ik erin geparticipeerd heb en geloofd heb, en vergeef mezelf dat ik deze gedachte in mezelf laat bestaan en vervolgens manifesteer in een orgaan en ga leven volgens deze gedachte. Als er emoties/gevoelens mee omhoog komen pas ik hier zelfvergevingen op toe en zie of deze ergens aan gelinkt zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan leven volgens een gedachte die ik heb onderdrukt en hiermee heb opgeslagen in een fysiek orgaan.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met geloof in ‘ik kan het niet’ en te onderzoeken in de fysieke realiteit hoe ik iets aan kan pakken. Indien nodig vraag ik ondersteuning aan iemand die in staat is met me mee te zien.

Ik stel mezelf ten doel een vraag van een ander te beantwoorden naar beste kunnen, te onderzoeken of ik een antwoord kan vinden en zo niet, dit duidelijk aan te geven zodat de ander niet in onzekerheid achter blijft omdat ik geen antwoord weet, maar in plaats hiervan zelf het onderzoek voort kan zetten. Tevens zie ik of ik een ander weet die de persoon hierin kan ondersteunen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het geloof en bevestigen in een ‘ik kan het niet’ van een fysiek orgaan zoals de dikke darm. Ik onderzoek de patronen die ik in dit orgaan heb opgeslagen als beknellende relaties in/als bewustzijn. Ik realiseer me dat in deze beknellende relaties de ‘ik kan het niet’ gecreeerd is waardoor het orgaan de functie niet kan uitvoeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek te voelen opkomen als mijn darm de functie niet uitvoert, welke gelinkt is aan een geloof dat dit nooit meer goed komt, dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren door geloof in de gedachte dat ik het niet kan en dus nooit zal kunnen en dat er dus nooit verandering op zal treden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er nooit verandering op zal treden door geloof in dat ik het niet kan, mezelf veranderen en hierin mijn fysiek veranderen/de vrijheid geven tot het uitvoeren van de orgaanfuncties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen fysiek onder controle te houden en in deze controle het orgaan/de darm probeer te dwingen tot het uitvoeren van de functie welke ik zelf heb lam gelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf de functie van het orgaan te hebben lamgelegd, en hierin te geloven dat ik niet in staat ben dit te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet in staat ben te veranderen en de verlammende controle van/in/als het bewustzijn te stoppen, aangezien ik geloof niet te weten wie ik zelf ben, door een andere controle in/als bewustzijn als ‘ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik eerst moet weten wie ik ben om mezelf te kunnen veranderen, in plaats van in te zien dat in het stoppen van het geloof in de controle in/als bewustzijn en het onderzoeken van de fysieke mogelijkheden in gezond verstand, ik, adem voor adem, zal zien wie ik ben.

——————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life