Dag 269 – Expressie en de Darm – Verlangen – Geregeerd door Hormonen – Zelfcorrecties-1

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Zelfcorrecties volgend op de Zelfvergevingen in Dag 268:

Gedachtendimensie:

Als ik mezelf de Gedachte ‘Ik wou dat hij hier was’ zie binnen gaan, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik met het binnen gaan van deze Gedachte, het hele patroon in werking zet en Verlangen creeer. Vervolgens ervaar ik dan tegen mijzelf in te gaan als ik niet probeer om samen met de man te zijn zoals in de Gedachte. Waarin de ervaring van het tegen mezelf ingaan, een ervaring is van tegen het plaatje gekoppeld aan de Gedachte in mijn hoofd ingaan, waarin ik, in de geest, een mogelijkheid creeer tot samenzijn, En in deze mogelijkheid geef ik het Verlangen vrij spel, en geef ik als het ware een Startsein aan Verlangen om mij over te nemen en steeds verder de ervaring van Verlangen in te gaan. Die ik vervolgens denk te moeten creeren. Dus ik stop, ik adem. Ik stop de Gedachte in mijn hoofd, en ik ga verder waar ik fysiek mee bezig ben.

Ik stel mezelf ten doel in gezond verstand in het moment te onderzoeken of ik wel of niet kan en wil samenzijn met de man als wat het beste is en niet geregeerd door gedachten als plaatjes in mijn hoofd.

Verbeeldingsdimensie:

Als ik mezelf zie participeren in een Afbeelding van mezelf naakt liggend tegen de man aan, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik door participatie in de afbeelding mijn Verlangen als energie opwek, en als deze eenmaal is opgewekt, is het lastiger Verlangen te stoppen. Echter, het participeren in een afbeelding leidt tot niets behalve een obsessie in de geest en onrust in het fysiek door de opgewekte energie. Dus ik stop, ik adem. In de inademing stop ik participatie, op het stiltepunt koppel ik mezelf los van participatie en stabiliseer ik mezelf in mijn fysiek en houdt eventueel mijn 2 handen vast om mezelf hier te halen, ik adem uit en laat de afbeelding gaan door er niet opnieuw in te zien maar in en als de uitademing aanwezig te zijn, op het stiltepunt zie ik wat te doen, hier in het fysiek.  Eventueel herhaal ik dit een aantal keren.

Angstdimensie:

Als ik mezelf in angst zie participeren om niet op het juiste moment samen te zijn met een man, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik ten eerste niets kan veranderen aan een situatie die er wel of niet is, en dat ik ten tweede niet zelf verander als ik in/als angst blijf bestaan. Hetgeen ik kan doen, is de angst stoppen in mezelf en zien wat de angst is, voor wat ik angst ervaar om te verliezen. Ik adem in de ervaring van angst en omarm mezelf hierin. Ik zie welke reacties en gedachten omhoog komen, en pas hier zelfvergevingen op toe.

Als ik mezelf zie participeren in de angst voor teleurstelling van niet op het juiste moment samen zijn, dan stop ik, ik adem. Ik adem in de ervaring van (angst voor) teleurstelling, en zie hierin waarom ik teleurstelling ervaar, waarin ik mezelf teleurstel door in een verwachting van mezelf te gaan in de geest.

Als ik mezelf angst zie ervaren voor het ‘over de kop gaan’ en hierna belanden in de negatieve pool, dan stop ik, ik adem. Zolang ik beweeg in positieve en negatieve polen, beweeg ik me op golven van energie, en dus in de geest. Ik realiseer me dat er niet werkelijk een negatieve pool bestaat, maar dat deze alleen een ervaring is van verlies van energie als negatief na een ervaring van positieve energie. Energie is energie, positief of negatief. Ik hecht nog waarde aan de plus en minpool hierin, en deze waarde vertaalt zich in mijn fysieke ervaring als manifestatie, en dus ervaar ik deze als echt, met name doordat ik er fysieke veranderingen in onderga, waarin ik van de vertraagde darmwerking het meeste last ondervind.

Ik stel mezelf ten doel de last die ik ervaar van een vertraagde darmwerking na de ovulatie, in mezelf nader te onderzoeken in relatie tot de ovulatie en verlangen. De relaties die ik hierin tegenkom zet ik in zelfvergevingen, zodat ik de verbindingen van mezelf aan de vertraagde darmwerking, losser maak, en ik er dus minder persoonlijke waarde aan hecht. Het feit is dat de darmwerking na ovulatie 2-3x langzamer gaat, gerelateerd aan de hormoonwisseling, zoals het voortplantingssysteem geprogrammeerd is, en dit fysieke feit kan ik niet veranderen. Wel kan ik de waarde die ik hieraan hecht, inzien en stoppen in mezelf, waarin ik mezelf bevrijd van hechting aan de hormonale wisselingen – gerelateerd aan seksuele mogelijkheden en voortplanting – en mezelf kan bewegen in iedere fysieke hormonale situatie waarin ik me bevind.

Backchatdimensie:

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte als backchat ‘dit gaat me nooit lukken‘, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik met iets lukken bedoel, een perfect moment samenstellen, welke een NU moment is in de geest. Vervolgens ga ik zo’n moment najagen en en hierin tegelijkertijd een polariteit als ‘niet-lukken’ dus als falen creeren. Waarin ik faal in het behalen van een ultiem moment in de geest, alsof er maar 1 moment bestaat waarin ik wel of niet slaag hierin aanwezig te zijn. Waarin ik de totale fysieke werkelijkheid mis, welke hier in IEDER moment aanwezig is, waarin ik niet kan slagen of falen, ik kan het alleen missen door in de geest te participeren en een NU na te jagen. Een gedachte over lukken houdt al in dat ik een niet-lukken als mogelijkheid creeer. Ik creeer dus mijn eigen falen, en hierin leef ik voort in angst voor falen, in ieder moment, dus leef ik in de geest, in ieder moment, in angst voor mijn eigen creatie als falen, en alleen in het ene NU moment zou ik even niet in Angst bestaan, en dus streef ik dit na in de geest, en ja, dan word ik bang, want het is maar 1 moment tussen alle ‘iedere momenten’ die ik in angst besta, dus het is een erg kleine kans tot slagen, lol. Geen wonder dat ik bang ben in de geest.

Ik stop, ik adem. Ik haal mezelf hier in het fysiek, en stel mezelf ten doel te streven naar aanwezig zijn in de adem in ieder moment, waarin geen falen en slagen bestaat. Ik realiseer me dat dit een proces is waarin ik alle relaties in de geest moet loskoppelen die ik gehecht heb aan de ervaring van slagen en falen en streven hiernaar en angst hiervoor, welke als draden door me heen lopen en me vast houden in de status quo van de geest in angst. Dus, veel werk te doen met veel geduld.

Wordt vervolgd met zelfcorrecties op de laatste 3 dimensies.

Een serie blogs over angst voor falen en verlangen naar succes start hier:

The Fear of Failure and Desire for Success: DAY 322

—————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

4 thoughts on “Dag 269 – Expressie en de Darm – Verlangen – Geregeerd door Hormonen – Zelfcorrecties-1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s