Dag 304 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Vervolg Angstdimensie:

Overweldigd te worden door alles wat gedaan moet worden en hierin het ‘niet meer aan kunnen’ en opeens in te storten en dus niets meer op kunnen pakken, waarvan anderen ook de dupe worden

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om overweldigd te worden door alles wat er gedaan moet worden en hierin het ‘niet meer aan te kunnen’ en opeens in te storten en dus niets meer op te kunnen pakken, waarvan anderen ook de dupe worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik overweldigd kan worden door alles wat er gedaan moet worden, in plaats van in te zien dat ik overweldigd wordt door een ophoping van energie gegenereerd in en als gevoelens en emoties, welke voortkomen uit allerlei gedachten die ik toesta in mezelf – gedachten over alles wat er nog gedaan moet worden en gedachten over het wel of niet slagen hiervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren in te storten ten gevolge van de hoeveelheid gedachten en hierop volgend gevoelens en emoties in mezelf, gerelateerd aan alles wat er gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedachten te creeren over alles wat er gedaan moet worden, en hierin een controle probeer te behouden in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te houden uit het fysiek en hierin vertraag in wat er gedaan moet worden door te participeren in gedachten over wat er allemaal gedaan moet worden, in plaats van te vertragen in de geest, mijn gedachten te zien en mijn participatie hierin te stoppen en zelfvergeven, zodat ik mezelf fysiek kan bewegen en op kan pakken wat er fysiek gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf gevangen te houden in angst in/als controle in de geest, welke juist de angst oproept om overweldigd te worden in/als/door de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren ten onder te gaan in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat anderen de dupe worden van mijn participatie in en als de geest, in plaats van in te zien dat anderen als mijzelf, en ikzelf als anderen, juist de dupe zijn zolang ik in en als angst, dus als controle, voortbeweeg in/als de geest – controle aangezien zolang ik in de geest aanwezig ben, ik altijd een vorm van controle zal proberen uit te oefenen om mezelf te behouden in eigenbelang in/als energie in en als een bestaan in de geest.

En dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren door de mand te vallen als ik instort en niets meer op kan pakken en anderen de dupe worden, aangezien hieruit blijkt dat ik mezelf heb bewogen in en als de geest – dus in en als angst – dus in en als controle – welke niet het beste is voor iedereen, maar waarin ik nog steeds besta in en als zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren door de mand te vallen als wezen die beweegt in en als de geest in zelfinteresse, en er alles aan te doen om dit te verbergen, waar ik zo moe van wordt dat ik uitgeput raak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uitgeput te raken van het verbergen van mezelf in en als zelfinteresse in en als participatie in en als energie in en als de geest.

*

Als ik mezelf zie verkeren in angst om ‘het niet meer aan te kunnen’, voor instorten en niets meer op te kunnen pakken, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in de geest beweeg, aangezien ik in angst verkeer. Ik onderzoek in mezelf wat ik aan het verbergen ben in de geest en waar ik bang voor ben dat ‘ontdekt’ wordt en dus waar ik bang voor ben om te verliezen, zodra het ontdekt wordt.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven voor hetgeen ik ontdek in mezelf waar ik bang voor ben te verliezen, waarin ik mezelf vrij maak van de lading van energie die eraan verbonden zit, waarin ik mezelf in staat stel me fysiek te kunnen bewegen in en als zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel me te bewegen van taak naar taak en hierin hetgeen ik doe, te doen naar beste kunnen en inzicht.

Ik stel mezelf ten doel een planning als overzicht  te maken van wat gedaan moet worden, als leidraad, en hierin tegelijkertijd flexibel te zijn ten aanzien van verandering in deze planning als wat het beste is om als eerste op te pakken.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met zorgen maken over wat er allemaal gedaan moet worden.

Ik stel mezelf ten doel de opstapeling van zorgen in en als de geest, te stoppen, en hetgeen ik niet los kan laten, te onderzoeken in mezelf door middel van schrijven, zelfvergeven en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel bij alles wat ik (eventueel nieuw) oppak en/of aanneem als taak, te onderzoeken in zelf wat mijn beweegreden is om dit op te pakken; of het een reden is in de geest die me doet bewegen doordat ik me hier ‘beter’ door voel, of dat het een zelfbeweging is als wat het beste is en nodig is om op te pakken.

Angstdimensie wordt vervolgd

Equality Song

—————————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 303 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

https://i0.wp.com/us.cdn1.123rf.com/168nwm/lumaxart2d/lumaxart2d0903/lumaxart2d090300659/4412731-yoga-pilates-fysiotherapie-ball-uitputting.jpg

Angstdimensie:

Fysiek niet kunnen uitvoeren wat ik zou willen

Fysieke pijn

Fysieke uitputting

Overweldigd te worden door alles wat gedaan moet worden en hierin het ‘niet meer aan kunnen’ en opeens instorten en dus niets meer op kunnen pakken, waarvan anderen ook de dupe worden

Me niet uit kunnen/durven spreken en hierin mezelf dus niet uit kunnen drukken en dus mezelf geen richting kunnen geven, maar in  plaats hiervan mezelf te laten overweldigen door reacties in mezelf op wat een ander zegt en doet.

Dat ik het niet goed genoeg doe

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren fysiek niet te kunnen uitvoeren wat ik zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst in mezelf op te roepen dat ik niet uit kan voeren wat ik zou willen, door verwachtingen te creeren wat ik zou willen in/als de geest, waarin ik tegelijkertijd een angst creeer dat ik niet in staat ben om aan deze verwachtingen van mezelf in/als de geest, te voldoen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een gedachte te participeren als ‘ik kan het niet’, waarin ik angst creeer in en als mezelf in de geest dat ik het niet kan, dus angst dat ik fysiek niet uit kan voeren wat ik zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor fysieke pijn, welke me belemmert uit te voeren wat ik zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor fysieke uitputting, welke me belemmert uit te voeren wat ik zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek uit te putten door in gedachten als ‘ik kan het niet’ te participeren en hiernaar te leven, en in participatie in gedachten in de geest, mezelf fysiek uit te putten door het gebruik van het fysiek als brandstof voor de generatie van energie in en als gedachten, in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een cirkeltje te verkeren waarin ik angst ervaar het niet te kunnen, welke angst zich manifesteert in mijn fysiek en mijn fysiek gebruikt ter generatie van energie, waarin ik fysieke pijn en fysieke uitputting creeer, welke me belemmeren uit te voeren wat ik wil maar waarvoor ik angst ervaar het niet te kunnen en waarin ik opnieuw een reden als angst creeer om het niet te kunnen vanwege fysieke pijn en/of fysieke uitputting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een reden in mijn fysiek te hebben gemanifesteerd om iets niet te kunnen, door de reden als de geest in/als gedachten op te slaan in mijn fysiek, waardoor mijn fysiek symptomen gaat vertonen die ik als reden kan gebruiken om iets niet te kunnen, waarin ik hetgeen ik angst voor ervaar, namelijk iets niet kunnen oftewel ‘faalangst’, maskeer onder het mom van fysieke pijn en/of fysieke uitputting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst om iets niet te kunnen indirect te gebruiken als reden om te slapen, om uit te rusten van de fysieke uitputting, waarin ik angst ervaar om fysiek uitgeput te raken als ik niet voldoende slaap, terwijl ik deze reden in eerste instantie zelf gemanifesteerd heb als opslag van een gedachte als ‘ik kan het niet’ in en als mijn fysiek.

https://i1.wp.com/3.bp.blogspot.com/_C7RAKRZis7c/SwLJdEq62wI/AAAAAAAAAH0/JicCNysndpk/s1600/moeilijk.png

Als ik mezelf zie participeren in een angst voor fysieke pijn en/of voor fysieke uitputting, dan stop ik, ik adem.

Ik onderzoek in mezelf of en hoe ik mezelf fysiek kan ondersteunen met behulp van houding, beweging, voeding, training en ademhaling.

Ik realiseer me dat mijn fysiek belast is met energetische patronen, beginnend bij gedachten, in en als de geest.

Ik realiseer me dat ik deze patronen al jarenlang gemanifesteerd heb, waardoor mijn fysiek uitputting vertoont, en dus is het fysiek niet in 1 dag herstelt. Dit neemt tijd in, om de patronen te stoppen, zelfvergeven en corrigeren en om het fysiek in balans te brengen als fysiek als wat het beste is.

Ik realiseer me tevens dat een angst die opkomt, gerelateerd is aan een toestand van fysieke uitputting in het verleden, welke getriggerd wordt als een sympttom die ik had in het verleden, zich in het heden aandient.

Ik realiseer me dat, ook al is mijn fysiek in betere staat, symptomen die zich nu opnieuw aandienen, de onderliggende patronen nog aanwezig zijn en dus onderzocht dienen te worden.

Ik stel mezelf ten doel symptomen die zich aandienen, te onderzoeken op gerelateerde patronen als energetische systemen – fysiek gemanifesteerd – in de geest.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waaraan de faalangst om iets niet te kunnen gerelateerd is in het moment.

Ik stel mezelf ten doel allert te zijn op de gedachte in mij als ‘ik kan het niet’ en/of ‘ik weet het niet’.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen en onderwijzen in het hetgeen ik denk niet te kunnen, en hierin te onderzoeken wat angst is en dus zelfvergeven dient te worden om gecorrigeerd te kunnen worden, en wat een gemis is aan praktische informatie om iets toe te passen, en waar dus onderwijs en/of advies bij nodig is.

Ik stel mezelf ten doel mijn fysiek te ondersteunen met voeding, beweging, training en houding.

Ik stel mezelf ten doel het werk waarin ik fysieke belasting ervaar te doseren en verdelen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf en mijn fysiek te ondersteunen door middel van adem/ademhaling, waarin ik mezelf terughaal in het fysiek en door de angsten heen adem, zodat mijn fysiek leven als beweging ervaar in/als de adem in plaats van dood als een vastzetting in systeem in/als de geest.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe, waarom en wanneer het niet lukt om in en als de adem te zijn, waarin in het niet-lukken, wederom een ‘ik kan het niet’ verweven zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een niet-lukken te manifesteren in een gebrekkige ademhaling in afwezigheid in het fysiek door participatie in de geest, waarin de patronen als een gedachte als ‘ik kan het niet’ en/of ‘ik weet het niet’ zich fysiek hebben vastgezet in de borst, welke de fysieke ademhaling nu ook daadwerkelijk fysiek belemmert.

Wordt vervolgd

https://i1.wp.com/www.msweb.nl/imguser/content/146levenenmsfamilieuitputting.jpg

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 302 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Herinnering

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie*

Herinnering:

Ik sta buiten bij x in zijn tuin, hij is met iets bezig in de schuur, we zijn alleen, de familie is binnen. Terwijl hij bezig is, half met zijn rug naar me toe, vraagt hij opeens: ‘zeg Ingrid, zie ik daar iets komen? Krijg je borstjes?’ Ik antwoord niet, ik beweeg niet, ik kijk naar de grond, weet niet wat te zeggen. Ik schrik, het beneemt me de adem en deze zet vast in mijn borst. Ik val stil en trek me terug in mezelf. Om er nooit meer uit te komen. Dit is teveel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een een herinnering in me op te slaan en hierop mijn hele bestaan voort te zetten, waarin ik de ervaring die ik heb in de herinnering als ‘echt’ ervaar en dus voor waar aanneem, en hierdoor niet meer de moeite neem om te onderzoeken in mezelf wie ik ben in de herinnering en wat ik dus voortbreng in en als de herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb graag bij x aanwezig te zijn voordat dit soort opmerkingen gemaakt werden en niet meer graag aanwezig te zijn bij x vanaf het moment van de eerste opmerking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb na de eerste opmerking over borstjes, te hopen dat dit niet meer plaats zal vinden als ik weer een keer met x (alleen) ben en hierin net te doen alsof het niet heeft plaats gevonden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin het voordeel van de twijfel toe te passen, voortkomend uit zelftwijfel in wat te doen en wat te zeggen in een moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al eerder dit soort opmerkingen te hebben gehoord en hierin al eerder een niet-weten te creeren met gekoppeld hieraan een angst voor alleen zijn x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me een klein meisje te voelen in de aanwezigheid van x, buiten bij het schuurtje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te antwoorden, niet te bewegen en naar de grond te kijken als reactie op de vraag x of ik al borstjes krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat te zeggen op vraag en/of opmerking van x over borstjes krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet eens te weten of het een vraag is of een opmerking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de opmerking over het wel of niet borstjes krijgen niet te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat hij zich bemoeit met de verandering in mijn fysiek, maar dit niet te zeggen en/of durven zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waarom ik niet durf te zeggen dat ik niet wil dat hij zich bemoeit met de verandering in mijn fysiek als het krijgen van borstjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of het normaal is dat hij zich bemoeit met de veranderingen in mijn fysiek aangezien er bij ons thuis weinig tot niet over gesproken wordt, en ik dus niet gewend ben over dit soort zaken te spreken en ik algeheel niet gewend ben me uit te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te schrikken en me door de grond te voelen gaan op het moment dat x iets zegt/vraagt over een fysieke verandering als borstjes krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me door de schrik op een vraag over borstjes krijgen, de adem te laten benemen en de schrik vast te zetten in mijn borst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de schrik in mijn borst als ervaring, mijn verdere leven te gebruiken als ‘zo erg’ waarin ik mezelf in een slachtofferrol houd alsof me iets is aangedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in een slachtofferrol te houden en hierin de ander de schuld te geven van mijn ervaring, en hierop vervolgens door te leven en anderen de schuld te blijven geven van soortgelijke ervaringen, in plaats van in te zien dat de ervaring komt door mijn eigen interpretatie van wat x zegt in dat moment, en dat ik in het moment, hier iets op terug had kunnen zeggen of gewoon had kunnen zeggen dat ik het onprettig vind als hij zich hiermee bemoeit, waarmee ik de verantwoordelijkheid naar mezelf haal en tevens de ander aangeef in woorden te zien die gezegd worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf de schuld te geven dat ik niets gezegd heb in dat moment, en hierop mijn leven te baseren en dit te herhalen, door vaak niets te zeggen en anderen de schuld te blijven geven, en mezelf hierin in een slachtofferrol te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb borstjes krijgen als iets heel ergs te ervaren, aangezien deze fysieke verandering niet te verbergen is, en ik hierin mezelf als zichtbaar ervaar voor een ieder, en dus vrij om opmerkingen over te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb borstjes krijgen te koppelen als vrij om opmerkingen over te maken, welke in mijn leven dan ook veelvuldig gebeurd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van erg nooit begrepen te hebben, waarin ik deze nu kan koppelen aan dat er energie gegenereerd wordt ten aanzien van borstjes, zowel in mijzelf als buiten mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te walgen van de energie die gegenereerd wordt naar aanleiding van mijn borstjes, zowel in mijzelf als buiten mijzelf, waarin de walging de angst maskeert die hieraan verbonden is en/of gelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor de energie die gegenereerd wordt ten aanzien van borstjes, in en buiten mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet aanwezig te willen zijn in vrouwelijke lichaamsvormen, aangezien ik hierin zichtbaar ben en er energie gegenereerd wordt naar aanleiding van de vrouwelijke lichaamsvormen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken in mezelf om er nooit meer uit te komen, en hierin te gaan slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als teveel te ervaren; het als wat er in mezelf gebeurt als reactie op de gedachte die getriggerd wordt op de vraag/opmerking over borstjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb slapen als vlucht te gebruiken om mezelf in en als deze toestand niet onder ogen te hoeven zien en mezelf hierin niet te hoeven veranderen, en in dit slapen het geest bewustzijn systeem op te laden zodat het een netwerk wordt die mezelf in deze ervaring onderdrukt, waarin ik me ‘beter’ voel dan aanwezig in en als deze ervaring in onwetendheid, onzekerheid en angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van moeheid te creeren in en als de geest zodat ik kan gaan slapen en hierin kan vluchten van de werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ‘gevoel’ te hebben dat ik iets doe wat niet mag –  a no-going area – met het uitschrijven van deze ervaring/gebeurtenis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze ervaring en gebeurtenis altijd verborgen te hebben in mezelf, aangezien ik het als ongepast ervaar om dit te delen aangezien ik het als ‘erg’ bestempeld heb, niet ziende dat door het verborgen te houden, ik mezelf nooit de kans heb gegeven hier zelfverantwoordelijkheid in te nemen en de slachtofferrol te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een slachtofferrol te blijven participeren en/om anderen hierin de schuld te blijven geven/te kunnen blijven geven, zodat ik niet werkelijk in mijn eigen ervaring van onmacht en angst hoef te zien en dus niet hoef te veranderen.

*

Ik realiseer me dat ik al gedachten had gecreeerd over het krijgen van borstjes, met onbewuste patronen tot gevolg als fysiek gedrag, waardoor ik me heb laten belemmeren in het antwoorden op een vraag over mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik sta ten aanzien van mijn fysiek en ten aanzien van mijn borsten in het algemeen.

Als ik mezelf zie participeren in een slachtofferrol ten gevolge van een gedachte in zelftwijfel als interpretatie van een situatie en/of vraag en/of opmerking, dan stop ik, ik adem. Ik haal mezelf hier en zie wat er in mezelf gebeurt.

Ik realiseer me dat ik in een gedachte als interpretatie participeer, gebaseerd op een ervaring in het verleden.

Ik stel mezelf ten doel de gedachte en de reacties die het tot gevolg heeft te onderzoeken in mezelf – indien nodig in schrijven – zelf te vergeven en zelf te corrigeren, beginnende bij gebeurtenissen en/of reacties die me bijblijven door de dag heen.

Ik stel mezelf ten doel te ademen, mezelf te omarmen, mezelf te ondersteunen in en met schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie en allereerst mezelf in te zien in reacties in gebeurtenissen waarin ik niet weet wat te zeggen en/of angst ervaar iets wel of niet te zeggen.

Ik stel mezelf ten doel allereerst mezelf te corrigeren voordat ik me uitspreek in/als reactie in/als angst.

Ik stel mezelf ten doel de herinnering verder te onderzoeken door gebeurtenissen in het heden die deze ervaring triggeren, specifiek te onderzoeken aangezien deze op hetzelfde mechanisme gebaseerd zijn.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van moeheid, dan stop ik, ik adem.

Ik onderzoek in mezelf waardoor ik moeheid ervaar, of het fysiek is of dat het een excuus is van de geest om me terug te trekken in de slaap in mezelf in de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te trainen in 6 uur slaap per nacht.

Ik stel mezelf ten doel het mezelf comfortabel te maken door de dag heen en comfortabel te worden in en als mezelf, door het onderzoeken van ervaringen in mezelf waarin ik me niet comfortabel als onveilig voel, deze uit te schrijven, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, zodat ik minder en minder behoefte ervaar om te vluchten in bed in de slaap.

———————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 301 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’- Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

*

Start uitwerking van de dimensies zoals geschreven in Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’:

Full_quantum-mind-self-awareness-step-2

Gedachtendimensie:

Ik kan het niet – Ik weet het niet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het niet weet.

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘ik kan het niet’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer in en als een herinnering als een programma, en dat ik als herinnering als programma in/als een gedachte, aangeef dat ik het niet kan.

Ik realiseer me dat de gedachte ‘ik kan het niet’ gebaseerd is op een herinnering in de tijdslijnen van de geest en dus niet op de fysieke realiteit waarin ik me op dit moment bevind.

Ik stop, ik adem. Ik breng mezelf hier in het fysiek, en ik zie in mezelf waardoor de gedachte ‘ik kan het niet’ getriggerd wordt. Ik pas zelfvergevingen toe op de connectie met het trigger-punt.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in het moment wat ik aan het doen ben of ik dit wel of niet kan. Als ik het zelf kan, voer ik het uit, adem voor adem. Als ik het niet zelf kan, zie ik of ik het al uit kan voeren met behulp van ondersteuning en zie ik wie ik kan vragen ter ondersteuning, en als ik het nog niet uit kan/wil voeren, laat ik het rusten en onderzoek verdere verbanden in mezelf met de gedachte ‘ik kan het niet’ en met hetgeen ik wel of juist niet uitvoer.

Quantum Mind Self Awareness – STEP 1

*

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘ik weet het niet’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik automatisch reageer met een gedachte die in mijn fysiek is opgeslagen als geest-structuur, fysiek gemanifesteerd.

Ik realiseer me dat ik zelfs niet weet – lol – of deze gedachte wel van mij is, of dat ik die automatisch heb overgenomen van voorouders, als een algemeen niet weten wat te doen. Wat ik wel weet is dat ik de gedachte ‘ik weet het niet’ geaccepteerd heb als zijnde ‘van mij’, als ‘dit ben ik’, en dus ben ik hier zelf verantwoordelijk voor.

Ik realiseer me dat het mogelijk is dat ik iets niet weet omdat ik het nooit gedaan heb en/of omdat ik de juiste informatie niet heb ontvangen en/of reeds toegepast.

Ik realiseer me dat als ik geloof en participeer in de gedachte ‘ik weet het niet’, ik mezelf niet in staat stel het te leren/het te weten, aangezien ik mezelf afzijdig houd in de geest in onwetendheid.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven dat en als ik iets niet weet, en mezelf de reacties te vergeven die in mezelf opkomen naar aanleiding van de gedachte die ik in me laat bestaan.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te onderwijzen in hetgeen ik niet weet met behulp van alle informatie die beschikbaar is bij desteni en eventueel met behulp van een ander die hetgeen ik nog niet weet, zelf reeds heeft toegepast.

Ik stel mezelf ten doel met gezond verstand te zien in hetgeen ik niet weet, en te zien of ik het zelf wel weet als ik wat moeite doe om een antwoord in mezelf te formuleren.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen met het formuleren van antwoorden in en als mezelf, op schrift en/of verbaal.

Quantum Mind Self Awareness – STEP 2

*

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf, jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen

Herinnering:

Ik sta buiten bij x in zijn tuin, hij is met iets bezig in de schuur, we zijn alleen, de familie is binnen. Terwijl hij bezig is, half met zijn rug naar me toe, vraagt hij opeens: ‘zeg Ingrid, zie ik daar iets komen? Krijg je borstjes?’ Ik antwoord niet, ik beweeg niet, ik kijk naar de grond, weet niet wat te zeggen. Ik schrik, het beneemt me de adem en deze zet vast in mijn borst. Ik val stil en trek me terug in mezelf. Om er nooit meer uit te komen. Dit is teveel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verbeelding in me te laten bestaan van mezelf als jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, niet wetend wat te doen en wat te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verbeelden als jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de verbeelding van mezelf als jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen te verbinden aan een herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een verbeelding, gekoppeld aan een herinnering.

*

Als ik mezelf zie participeren in een verbeelding van mezelf als jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, niet wetend wat te doen en wat te zeggen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in een plaatje in de geest begeef, in een situatie als herinnering van een moment waarin ik niet wist wat te doen en waarin ik een ervaring gecreeerd heb waarin ik ervaar en geloof dat ik niets kon doen, welke afbeelding getriggerd wordt in dit moment.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken of ik het trigger-punt kan vinden welke de gedachte en/als afbeelding getriggerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel de herinnering uit te schrijven en zelf te vergeven, zodat ik mezelf kan bevrijden van een leven in en als deze herinnering als hoe ik me destijds ervaren heb.

(Uitschrijving herinnering volgt in een apart blog).

*

Wordt vervolgd

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Nederlandstalige voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Probleem:

Een ervaring die van tijd tot tijd terugkomt is dat het ‘opeens teveel’ is’. Dit ‘opeens’ is al een opmerkelijk gegeven, aangezien iets niet opeens teveel is, daar gaat iets aan vooraf. Ik ervaar dit ‘opeens teveel’  als ik ‘opeens’ last krijg van een plek in mijn schouder die doortrekt door de arm heen. Ook dit is niet opeens maar bouwt zich op. Deze plek in mijn schouder is gerelateerd aan een plek ter hoogte van mijn middenrif, waar mijn fysiek zich samentrekt. Een punt waar alle structuren lijken samen te komen en in 1 grote kramp vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben waarin het ‘opeens teveel’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos op mezelf te zijn dat ik van tevoren – voordat het teveel is – niet beter oplet, en dus de aanloop naar dit ineens teveel niet tijdig inzie en voorkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden als iets teveel is, en het niet leuk te vinden om toe te moeten geven dat iets teveel is en het liefst alles op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets als teveel te ervaren door een zorg voor wat ik (eventueel) in de toekomst allemaal moet oppakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de geest te participeren en hierin zorgen te maken over wat er moet gebeuren in de toekomst, al dan niet nu bekend, en hierin een opstapeling te zien welke ik als ‘teveel’ ervaar, terwijl ik dit nu opschrijf, ik me afvraag of dit niet een ervaring is van alle structuren die ik heb opgestapeld in de geest en neergelegd in het fysiek, welke ik als teveel ervaar, en welke ik projecteer in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik fysiek niet zoveel aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik in de geest alles aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van zowel fysiek als de geest door te participeren in oordelen, geloven en gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets perfect te willen doen, in plaats van in te zien dat het eerste wat ik perfect dien te doen is het perfectioneren van zelf, door eerst mijn reacties te stoppen in de geest, en dan iets op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaak nog te vergeten eerst mijn reacties te stoppen en dan pas iets op te pakken, en al te gaan oppakken voordat ik alle reacties in mezelf gestopt heb, in hierin dus iets oppak in de geest, wat niet het beste is voor mezelf en voor hetgeen ik oppak, en wat niet het meest effectief is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat een ander niet even kan wachten, en dus laat ik mezelf wachten totdat al het andere gedaan is, en als al het andere dan erg veel is, ervaar ik dit als teveel, als teveel voor mezelf om op te wachten voordat ik aan mezelf toekom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten wachten en mezelf achterin de rij te plaatsen van alles wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin druk te maken over wat een ander van me vindt, en dit druk maken voor te laten gaan en te laten bepalen wat ik wel en niet doe en het hierin en hiermee dus heel druk te hebben.

Oplossing:

Het is vrij veel – lol –  dus ik ga het uitschrijven als een karakter.

Gedachtendimensie:

Ik kan het niet – Ik weet het niet

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf, jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen

Herinnering:

Ik sta buiten bij x in zijn tuin, hij is met iets bezig in de schuur, we zijn alleen, de familie is binnen. Terwijl hij bezig is, half met zijn rug naar me toe, vraagt hij opeens: ‘zeg Ingrid, zie ik daar iets komen? Krijg je borstjes?’ Ik antwoord niet, ik beweeg niet, ik kijk naar de grond, weet niet wat te zeggen. Ik schrik, het beneemt me de adem en deze zet vast in mijn borst. Ik val stil en trek me terug in mezelf. Om er nooit meer uit te komen. Dit is teveel.

Atlanteans – Caged in Powerlessness

Angstdimensie:

Fysiek niet kunnen uitvoeren wat ik zou willen

Fysieke pijn

Fysieke uitputting

Overweldigd te worden door alles wat gedaan moet worden en hierin het ‘niet meer aan kunnen’ en opeens instorten en dus niets meer op kunnen pakken, waarvan anderen ook de dupe worden

Me niet uit kunnen/durven spreken en hierin mezelf dus niet uit kunnen drukken en dus mezelf geen richting kunnen geven, maar in  plaats hiervan mezelf te laten overweldigen door reacties in mezelf op wat een ander zegt en doet.

Dat ik het niet goed genoeg doe

Backchatdimensie:

Het is me teveel

Wat als ik het niet aankan?

Waarom moet ik dit allemaal doen?

Dit gaat me nooit lukken

Nu doe ik het weer

Verdomme

Wat ben ik toch een oen

Ik baal van mezelf

Leer ik het dan nooit?

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Fysieke Gedragsdimensie:

Uitputting, alsof iedere stap en iedere handeling teveel is, pijn in schouder(s), stagnatie rondom het middenrif welke begint in het borstgebied (voor zover voor mij tot nu toe waarneembaar), stagnatie in bepaalde delen in de dikke darm

Consequentiedimensie:

Mezelf klein houden en niet mijn volle potentie leven uit angst dat ik het niet aankan, niet weet wat te doen, opgeef en faal

Wordt vervolgd met zelfvergevingen en zelfcorrecties

Beloning:

Inzicht in de ervaring van ‘het is me teveel’, een toegift aan mezelf in zelfvergeving van hetgeen hieraan verbonden zit, bevrijding van een herinnering waardoor ik me sinds jaar en dag laat beinvloeden en uiteindelijk een correctie in het fysieke leven waarin ik mezelf ondersteun en steeds meer gelijk loop met en als mezelf in de adem in de bezigheden en taken die ik oppak, op wil pakken en een juiste inschatting hierin waartoe ik fysiek in staat ben om op te pakken, voorbij de limiet van de geest en in overweging van en samenwerking met mezelf in/als het fysiek.

samenwerken2.jpg

The Consciousness of the Ant

——————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 299 – Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf

Het is me de laatste tijd opgevallen hoe ik opzettelijk iets verkeerd aanpak, waarin ik met ‘verkeerd’ bedoel, op de automatische piloot zoals ik het altijd gedaan heb en waarin het, in het moment, lijkt of ik het weer zo moet doen, ook al is het allang een vervelende ervaring gebleken. De automatische piloot is hetgeen we altijd gedaan hebben zoals ons geleerd is en zoals dus is doorgegeven van generatie op generatie en/of zoals we onszelf aangeleerd hebben met een kleine ‘individuele’ verschuiving in het geleerde, als overlevingsmechanisme als aanpassing op wat we geleerd hebben.

Dit ‘weer zo doen’ levert altijd ergens energie op, welke meestal in eerste instantie een positieve energetische ervaring is, en welke achteraf – als ik inzie dat het verkeerd was en ik mezelf ‘aanval’ oftewel veroordeel op dit verkeerd doen – bestaat uit een negatieve energetische ervaring. En zo ben ik ten minste twee energetische ervaringen rijker.

Probleem:

Hoe langer ik dit doe, hoe meer de ervaring gaat spelen dat ik het niet meer kan stoppen, dat het ‘nu geen zin meer heeft’ dit te stoppen, want als ik eenmaal stop met deze reeks aan verkeerde handelingen, geef ik als het ware toe dat de de hele reeks handelingen die ik zo verricht heb in het verleden, ‘verkeerd’ was. En dat is nogal wat voor het ego als onderdeel van de geest, om in te zien en toe te geven. De hele geest vindt het geen goed plan dit toe te geven, want dit inzien is het begin van het einde van het bestaan van onszelf in/als de geest in/als energie, welke zich afkeert van de fysieke werkelijkheid en welke dus alles verkeerd om voorschotelt.

Dit toegeven is eigenlijk een toegift aan zelf. Want het bestaan in en als de geest, is gelimiteerd. De geest is afhankelijk van het fysiek om te overleven, dus de geest zal nooit zelfstandig kunnen bestaan, en dus kunnen we in de geest, participerend in positieve, neutrale en negatieve energie, nooit opstaan in en als eenheid en gelijkheid als onsZelf als Leven. Maar aangezien we onszelf gedefinieerd hebben als de energie in en als de geest, en hiermee gefuseerd zijn, samengesmolten, denken en geloven we dat ons bestaan afhangt van energie in en als de geest, en zullen we er ‘automatisch’ alles aan doen om onszelf in en als de geest in leven te houden.

Dus toegeven dat we het ‘verkeerd’ gedaan hebben, nee, dat is niet iets wat we snel zullen doen.

En dat is precies wat zelfvergeving inhoudt: een toegift aan onszelf, een teruggeven van onszelf als leven aan onszelf, door te begrijpen, in te zien en te realiseren dat we het verkeerd gedaan hebben en onszelf dit te vergeven.

De schrikbarende boodschap hierin: we hebben niet ‘iets’ verkeerd gedaan, we hebben alles verkeerd gedaan, omdat ons startpunt van hoe we tot nu toe geleefd hebben, in en als de geest is, dus verkerend in een omgekeerde werkelijkheid, dus verkerend in een illusie, welke een illusie op aarde voortbrengt.

Deze illusie bestaat in ongelijkheid, aangezien het is voortgebracht in en als de geest, welke in en als energie bestaat en dus in en als polariteit – een plus en een min – want alleen in polariteit kan de geest heen en weer bewegen tussen de plus en de min als ongelijkheid, en dus in een illusie van beweging als leven verkeren, en om de polariteit in stand te houden – plus en min – en in de geest te kunnen blijven verkeren, moeten we het dus ‘verkeerd’ blijven doen.

Hierin is deze toegift, dit toegeven en dus vergeven van onszelf, de enige werkelijke en blijvende oplossing om in en als onszelf tot leven te komen, en om in dit startpunt als leven, in eenheid en gelijkheid als leven, een leven op aarde voort te brengen.

Vroeg of laat zullen we allemaal deze lange weg ‘terug’  in moeten zien. En zoals op het station Utrecht groot op de muur geschreven staat, als iets wat we allemaal weten:

Hoe verder ik weg ga, hoe langer de terugweg is.

En ver weg, dat zijn we.

Conclusie:

De wereld waarin we leven bestaat uit een Opzettelijk Verkeerd Gemanifesteerde Werkelijkheid om onszelf, bestaande  in en als energie in polariteit in de geest, in leven te houden, ten koste van het fysieke leven waarvan de energie afhankelijk is voor brandstof. De brandstof is vrijwel op, het fysieke lichaam – aarde, mens, dier, plant – is uitgeput.

Oplossing:

Individueel:

* Schrijven, om onszelf Hier te halen in de fysieke werkelijkheid en te zien in wie we zijn geworden in en als deze afkeer en afscheiding, zodat we op wat we zien in en als onszelf, zelfvergevingen kunnen toepassen en zo verantwoordelijkheid nemen voor onszelf hierin.

* De toegift aan onszelf welke start in de Zelfvergeving van onszelf in participatie en definitie in en als de geest, in afkeer/afscheiding van de werkelijkheid als het Fysieke Leven op Aarde.

* Zelfcorrecties in de vorm van het schrijven van zelfcorrigerende uitspraken en zelfcorrigerende doelstellingen als handleiding om onszelf te veranderen na het vrijmaken en verantwoordelijkheid nemen in en met de zelfvergevingen.

* Het werkelijk fysiek leven van deze zelfcorrecties; alleen als we de verandering werkelijk leven, zal verandering plaatsvinden in de wereld.

Er is een gratis online cursus waarin de basisprincipes geleerd en toegepast kunnen worden:

Desteni I Process Lite (ook in het Nederlands met Nederlandstalige buddy beschikbaar via inlog op de Engelse site)

Wereldwijd:

Het is nodig dat er gezorgd gaat worden voor een Leefbaar Inkomen voor iedereen zodat van hieruit het proces verder gewandeld kan worden tot in eenheid en gelijkheid voor al het leven. Een voorstel hiertoe is aanwezig:

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

Living Income Guaranteed

Alleen als de noodzaak tot overleving, welke ons in de geest vasthoudt, ophoudt te bestaan, is ieder mens in staat om het innerlijk proces van en tot zelfcorrectie te wandelen.

LIGBeloning:

De Toegift van Onszelf als Leven in Eenheid en Gelijkheid, waarin de constante angst tot tekortkoming verdwijnt, waarin voldoende voedsel, water, huisvesting, gezondheidszorg en educatie is voor een ieder, waarin wordt samengeleefd in harmonie met dier, plant en aarde, waarin van elkaar geleerd wordt – werkelijk geleerd, dus praktisch toepasbaar in de fysieke werkelijkheid – zonder vorm van competitie, dus zonder angst voor verlies en vergelijking maar in ondersteuning van elkaar in gelijkheid.

Klinkt dit als een onhaalbare Utopie?

Zover zijn we dus heen, oftewel, heen als afwezig als verdwenen in de geest, en de weg terug is zo lang dat we deze niet meer zien en niet meer willen zien  – waarin de ‘de weg terug’ niet werkelijk een weg terug is maar het deconstrueren van onszelf als wat we in en als onszelf in de geest hebben toegestaan in het verleden als het wandelen van een Oplossing.

Het de enige manier als Werkelijke en Blijvende Oplossing.

Een ieder weet dit heel diep in zichzelf.

De vraag is: ben je zelfoprecht genoeg om dit toe te geven?

Wees onderdeel van de Oplossing en start de wandel in jezelf, want de Oplossing begint en ligt in en als jezelf.

(Klik op de afbeeldingen voor gerelateerde links; thanks!)

————————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Desteni Artists

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

Nederlandstalige voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Probleem:

Als ik wakker word ervaar ik de ‘zwaarte in de milt’. Enkele drukpunten van de milt doen zeer, en ik ervaar zwaarte in mijn buik. De milt is het orgaan dat de voeding transformeert naar bruikbare fysieke energie voor het lichaam. De milt wordt hierin in zijn werk belemmerd en verzwaard door de belasting van de geest, door een teveel denken en te weinig fysiek doen/bewegen. Hierdoor kan de milt de voeding niet goed transformeren en omzetten in bruikbare fysieke energie en ontstaat er vermoeidheid. De milt als orgaan past bij het element Aarde. Aldus de Traditionele Chinese Geneeswijzen (TCM – Traditionial Chinese Medicine).

Dit is een punt waarin ik me regelmatig heb laten ondersteunen door een deskundige op het gebied van chinese geneeswijzen. Ik ben al een tijd niet geweest omdat het veel beter gaat en ik met andere fysieke ondersteuning bezig ben (chiropractie, osteopathie), en, ook doordat alles bij elkaar wat veel geld kost en ik dit de doorslag heb laten geven – tezamen met reisafstand – om deze ondersteuning er even uit te laten.

Tevens heb ik de laatste tijd weinig warme maaltijden met gekookte granen in de avond gegeten, waarvan bekend is en ik ook ervaren heb, dat dit de miltenergie ondersteunt en het fysiek verwarmt door het transformatiekacheltje te ondersteunen.

En een derde punt van invloed, de mindparticipatie.

Nee dit kan het niet zijn.

lol grapje, dit is natuurlijk de bepalende factor dat de milt zijn werk niet gewoon kan doen en moeite heeft de voeding te transformeren/omzetten in warmte en bruikbare fysieke energie – Aarde – voor het Lichaam.

Oplossing:

Doorgaan met het onderzoek, uitschrijven, zelfvergeven en zelfcorrigeren van de patronen in de geest die mezelf in en als aarde-fysiek indermijnen;

Beoefenen van in de adem aanwezig zijn welke de transformatie bevordert van de niet-stoffelijke substantie als O2 tot fysieke energie en welke participatie in de geest vermindert/stopt zodat de milt zijn functie (beter) kan uitvoeren.

Verwarmende voeding consequenter gebruiken en warme maaltijden met wat gekookte granen maken in de avond.

Eventueel een bezoekje aan de deskundige in de TCM.

Beloning:

Rustiger fysiek aanwezig, warmer lichaam, meer fysieke energie en minder ‘zwaarte’ en/als vermoeidheid gekristaliseerd in het fysiek.

*

Dit heb ik even mooi opgeschreven in theorie; in de praktijk is met name het proces van stoppen van de participatie in patronen in de geest natuurlijk een lang proces met allerlei draden en haken en ogen die onderzocht, zelfvergeven en gecorrigeerd dienen te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het bij voorbaat al op te willen geven als ik deze zwaarte ervaar in mijn fysiek, welke zich gemanifesteerd heeft door alle indrukken en reacties in de geest ervaar, in het fysiek te drukken door de ervaring te onderdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waar te beginnen als ik deze zwaarte ervaar, en het liefst het licht uit te willen doen, in bed te stappen en nooit meer wakker te worden en/of op een dag wakker te worden en dat al deze zwaarte als patronen verdwenen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin te zien dat ik wil slapen om het licht uit te doen, waarin het licht het licht is van de geest, welke ik alleen uit leek te kunnen doen door te gaan slapen, wat niet werkelijk zo is – tijdens de slaap gaat de geest gewoon door – en sterker nog, deze heeft zichzelf keer op keer herladen in de slaap en de dromen, en doet dit nog steeds als ik langer blijf slapen dan 6 uur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in het licht in de geest vast te houden door me te verstoppen in bed in de slaap in het donker, in plaats van in en als het donker in en als mijn fysiek op te staan en de structuren van het licht als de geest te onderzoeken, zelfvergeven en zelf te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een punt te ervaren ter hoogte van het middenrif, uitlopend naar beide hoeken van de dikke darm, waarin ik alles vast voel zitten, en het is alsof dit in 1x los zou kunnen, alsof er 1 iets zit vastgehaakt, maar ik krijg dit niet voor elkaar, ik moet blijkbaar toch echt eerst alle lagen en draden inzien, realiseren en begrijpen voordat ik dit ene punt kan verwijderen en de constrictie vrij maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in 1x de constrictie op te willen heffen en mezelf in 1x – in 1 adem – te willen bevrijden, in plaats van in te zien dat ik mezelf vele keren in 1 adem dien te veranderen in het moment, en dat al deze ene keren – al deze keren in de geest van hetgeen ik verkeerd heb opgevat en verkeerd heb gedaan en waarvan ik me heb afgekeerd dus afgescheiden in de geest – samen zullen leiden tot het ene punt van vrijmaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel in 1x de hele constrictie op te willen heffen (?) maar in een specifiek moment niet in 1 adem te willen veranderen en hierin vast te houden aan de oude constructie/constrictie in/als/van mezelf in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als constrictie op te willen heffen, wat ongeveer hetzelfde is als mezelf opgeven/teniet doen, welke veel ophef veroorzaakt in mezelf, zonder in overweging te nemen dat ikzelf vastzit in en aan en als deze constrictie in en als mindconstructen, en dat ik mezelf in en als deze constricties in en als verwikkelingen als relaties in en als de geest, dien te veranderen, zodat ik in en als de zelfverandering beweeg en opsta, in plaats van mezelf op te heffen en veel ophef te maken.

Als ik mezelf zie participeren in een weigering tot verandering in 1 adem in het moment, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een moment van transformatie als verandering voorbij laat gaan als ik weiger, welke fysiek invloed heeft op de milt en dus op mijn algehele aarde-aanwezigheid in/als het fysiek, waarin ik mezelf vasthoud in de geest in wie ik denk en geloof te zijn.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in een specifiek moment wat het is waaraan ik vast wil houden in een geloof in een gedachte als wie ik ben.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen in het veranderen in een specifiek moment in 1 adem in hele kleine dingen, zoals bijvoorbeeld het stoppen van participatie in een oordeel in de geest, zonder dat ik perse eerst onderzocht heb waaraan het gerelateerd is.

Ik sta mezelf toe de participatie in de geest te stoppen voordat ik begrijp waaraan de participatie gerelateerd is; ik stop, ik adem, ik pas eventueel een zelfvergeving toe in het moment; ik onderzoek het punt in schrijven.

Ik stel mezelf ten doel meer aandacht en tijd te besteden aan het bereiden van een warme maaltijd met wat gekookte granen in de avond en hier effectieve voorbereidingen in te doen zodat ik dit in kan passen in het werkschema waarin ik me beweeg.

Ik stel mezelf ten doel mezelf regelmatig terug te halen in de adem en in de adem een wandeling te maken in de buitenlucht.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik fysiek ervaar als ik mezelf terughaal in de adem en dit uit te schrijven en zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op te zien tegen bepaalde taken waarvan ik niet exact weet hoe die exact uit te voeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij voorbaat moe te worden van hetgeen ik allemaal zie in gedachten wat ik uit moet voeren, waarvan ik niet exact weet hoe/waarvoor ik dus geen programma klaar heb, in plaats van in te zien dat ik hierin moe wordt van de interpretatie die ik vooraf in de geest maak van de bezigheden in de toekomst, welke hetgeen is waar ik zo moe van word.

Als ik mezelf zie participeren in een gedachte als angst waarin ik ertegenop zie om iets uit te voeren waarvan ik niet exact weet hoe, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik moe word van het tegenop zien in de geest, waarin hetgeen ik tegenop zie, de participatie in de geest zelf is, namelijk eventuele ervaringen van ongemak die ik eventueel tegenkom als ik de taak uit ga voeren welke een taak is die ik nooit gedaan heb en dus waarin ik niet volgens een programma kan werken.

Ik realiseer me dat ik een berg creeer in de geest, een berg van oordelen en hieraan gebonden angsten voor de oordelen, waar ik als een berg tegenop zie, wederom in de geest, en welke ik fysiek manifesteer als ik deze niet effectief zelfvergeef, en welke dan dus werkelijkheid wordt als fysieke consequentie als berg waar ik doorheen moet.

Ik realiseer me dat ik deze angsten en oordelen fysiek gemanifesteerd heb, en hierdoor in mijn fysiek door de berg aan opgeslagen indrukken als consequenties heen moet.

Ik stel mezelf ten doel een nieuwe bezigheid stap voor stap, adem voor adem, te starten, en gaandeweg te zien wat ik tegenkom.

Ik stel mezelf ten doel plezier te hebben in de nieuwe bezigheden – plezier in plaats van angst – door te stoppen met het zien van de bezigheden als een doel wat behaald moet worden, en de bezigheden te zien als onderzoek, als expansie van mezelf en de skills van mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het uitbreiden van (de skills) van mezelf door het toepassen van het gereedschap als onderzoek in schrijven, zelfvergevingen en zelfcorrecties van de punten die ik tegenkom in deze uitbreiding.

Ik stel mezelf ten doel specifieke zelfvergevingen toe te passen op de fysieke ervaringen van de constricties en patronen als opgeslagen indrukken als consequenties in mijn fysiek.

Gerelateerde video aan het ene punt als ‘the one who I am’:

2013 – Deconstructing a feeling of love as a fundamental basic foundation to built a relationship on

Gratis Interviews ter Zelf Ondersteuning

*

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

—————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/