Dag 319 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 309 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie-vervolg

Dag 310 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Dag 311 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg

Dag 314 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg-2

Fysieke Gedragsdimensie:

Uitputting, alsof iedere stap en iedere handeling teveel is, pijn in schouder(s), stagnatie rondom het middenrif welke begint in het borstgebied (voor zover voor mij tot nu toe waarneembaar), stagnatie en druk/spanning in bepaalde delen in de dikke darm

Ondanks meerde keren concept opslaan is de gehele blog verdwenen. De gelopen zelfvergevingen laat ik achterwege, ze zijn gewandeld. Ik schrijf direct opnieuw de zelfcorrecties (die ik ook al geschreven had en die ook verdwenen zijn).

*

Als ik mezelf in angst zie verkeren door de pijn in mijn schouder(s) dat ik niet meer kan schrijven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hier vaker doorheen gewandeld ben en ook recent weer, en dat de pijn wat verplaatst en uiteindelijk verdwijnt als ik rustig door beweeg, niet overbelastend maar ook niet stoppend met fysiek bewegen en schrijven.

Ik realiseer me dat dit hetgeen is ik kan doen in de gehele fysieke situatie van druk, spanning, pijn, uitputting en stagnatie.

Ik realiseer me dat de geest in en als controle, verschijnselen van zwakte, pijn, spanning, druk, uitputting en stagnatie vertoont, fysiek gemanifesteerd in en als de fysiek gemanifesteerde bewustzijnssystemen, aangezien dit het sabotage-mechanisme is wat ik gemanifesteerd heb.

Als ik mezelf zie verkeren in pijn, druk, spanning, stagnatie en ongemak in de darm, dan stop, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hier nog niet precies weet hoe me te bewegen en nog in angst verkeer in en als het ongemak. Ik realiseer me dat ik in deze angst de druk verhoog, in stand houd.

Ik realiseer me dat het een consequentie is en dus een geaccumuleerde fysieke toestand, en dus dien ik vooraf te zien in welke momenten ik mezelf had kunnen stoppen.

Ik realiseer me dat ik vasthoud aan reacties als emoties en gevoelens in mezelf, opgeslagen in de dikke darm, waarin en waardoor ik mezelf ervan weerhoud in de adem te gaan.

Ik stel mezelf ten doel het mezelf fysiek zo comfortabel mogelijk te maken en hierin te beginnen met zelfvergeving op de angsten die ik ervaar in het moment van ongemak.  Eventueel ga ik iets anders doen, indien mogelijk iets in ontspanning om de focus er even af te halen, waarbij ik later weer voort kan bewegen en verder kan met het zelfonderzoek.

Ik stel mezelf ten doel vooraf te zien in mezelf of ik een moment en triggerpunt zie waar ik mezelf had kunnen stoppen en veranderen wat ik niet gedaan heb, en pas hier zelfvergevingen en zelfcorrecties op toe.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als de geest te vertragen zodat ik beter in mijn reacties kan zien.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het is in en als reactie in mezelf waaraan ik vast wil houden en waarom.

Ik stel mezelf ten doel rustig voort te bewegen, mezelf in mijn fysiek niet te overbelasten en tevens niet te stoppen met bewegen in het fysiek (waaronder het schrijven valt).

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in wie ik ben geworden in en als de fysieke gedragsdimensie, in en als uitputting, in en als stagnatie en pijn en druk en gemanifesteerde controle in en als de geest, en waar dit lukt, te omarmen en zelf te vergeven waarom dit nog niet lukt, waarom ik mezelf hierin afwijs.

2011 Embracing Self by Bernard Poolman

Een bevrijdend perspectief op controle en egoïsme

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden dat het blog gewoon weg is, alsof het niets is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat het blog weg is, want het zat goed in elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te houden aan de blogs die ik schrijf en geschreven heb en mezelf te bevestigen door bevestiging van en als mijn blogs.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat dit vaker gaat gebeuren aangezien sinds gisteren de lay-out van het dashboard van de blog is veranderd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat dit vaker gebeurt aangezien ik niet begrijp wat er is misgegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op het moment dat ik fysiek zag door een melding dat er iets niet klopte, dat ik moest stoppen, toch te zijn doorgegaan, aangezien volgens de logica van de geest, het blog er nog gewoon moest zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te bewegen en handelen volgens de logica van de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren aangezien ik al niet zoveel tijd en energie heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik te weinig tijd en energie heb om te doen wat ik moet doen, waarin ik de ervaring van en als het karakter ‘Het is me teveel’ vergroot, in stand houd en zelfs opnieuw creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik tijd en energie nodig heb om te doen wat ik moet doen, waarin ik me afhankelijk maak en dus ben van de limieten in en als de geest, bestaande in en als tijd en energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bewegen in en als tijd en energie in en als de geest, waarin ik mezelf opjaag, uitput, ongemak bezorg, stagneer, spanning creeer, de druk verhoog en me druk maak, in en als en ervaring van angst ‘dat ik het niet haal, dat ik niet op tijd ben’.

*

Ik sta mezelf niet toe in een emotie van iets belachelijk vinden te gaan, en heb dit ook niet gedaan, en heb in plaats hiervan de blog direct herschreven en te zien wat er gebeurt in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel, wederom, de blog tussendoor keer op keer op te slaan als concept opslaan voordat ik iets toevoeg via een andere pagina en/of op een andere pagina kijk.

Ik stel mezelf ten doel te vertragen in beweging, en hetgeen ik fysiek zie als ‘stop, onderzoek’, ook daadwerkelijk te onderzoeken, ook al klopt het niet met de logica van de geest en ook al begrijp ik niet wat er gebeurt.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met vertrouwen op de logica en begrip van de geest.

Als ik mezelf zie verkeren in een ervaring van geen tijd en energie hebben om iets te doen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf opjaag in de geest in een ervaring van tijd en energie, zodat ik meer tijd over houd om te participeren in ‘ontspanning’, welke ook een energie is.

Ik realiseer me dat ik beweeg in en als spanning in en als de geest, en dus ontspanning nodig heb als het werk gedaan is.

Ik realiseer me dat ik het werk niet ‘leuk’ vind en liever participeer in een niets doen in de geest, waarin ik besta in en als zelfinteresse.

Ik realiseer me dat als ik eenmaal druk, pijn en ongemak ervaar in de darm in mijn fysiek, ik het niet meer voor elkaar krijg om in de adem te zijn, aangezien ik in ieder moment reageer op mezelf in de ervaring van fysiek ongemak, in oordeel van hoe ik besta in dat moment welke fysiek is gemanifesteerd. Een fysieke consequentie die ik nu moet doorlopen.

Ik realiseer me dat ik me in een cirkel beweeg in en als de geest, fysiek gemanifesteerd, in en als de balans van oordeel.

Ik vertraag mezelf, breng mezelf hier in de adem – eventueel maak ik een lijstje met wat gedaan moet worden en focus op wat ik fysiek aan het doen ben/wat er fysiek gedaan moet worden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf keer op keer terug te halen in het fysiek, in de adem, te vertragen, en door te gaan met waar ik fysiek mee bezig ben.

Ik stel mezelf ten doel de angst als origine van de stress in en als mezelf te onderzoeken en hierin mezelf te ondersteunen.

Stress: The History, Origin and Nature

——————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

2 thoughts on “Dag 319 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’ – Fysieke Gedragsdimensie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s