Dag 372 – Roosje is dood

Roosje is dood (de vrouwtjes cavia). Ze was al oud, ze verloor haar kroesachtige vacht, ze kreeg wat staar in haar oogjes, ze liep rond op haar dunne pootjes, ze liet overal de hele tijd drolletjes welke ze met haar hele lijfje eruit bewoog. Ze was zo leuk, en zo aanwezig, en ze deed precies wat ze wilde, wat soms op ‘de zenuwen’ werkte van haar caviahuisgenootjes – vroeger haar moeder en nu Roy de mannetjes cavia – of haar mensenhuisgenootje (ikzelf).

PENTAX Image

De laatste maanden zijn, en voor haar waren, heel intensief qua verzorging. De mannetjesdieren hebben blaasklachten, en iedereen had behoefte aan verschillend voedsel. Roos kreeg ook verzorging om te zien of haar vachtje weer wat wilde groeien. Hiermee was ik ’s ochtend en ’s avonds een uur bezig. Het was/is heel gezellig. De hele tijd al die diertjes op het aanrecht nemen en even zitten en wat eten en het middeltje geven. Soms was het wat ‘veel’. Gisteren bleven ze maar doorgaan, vragen om eten, Witneus het konijn die 100 keer naar binnen en naar buiten wilde, Roos die door het huis banjerde en overal poepjes liet die de laatste paar dagen iets dunner waren. Opeens was ik het even zat. Ik had vaker gemerkt, dat hoe meer aandacht ik gaf, en inging op hun vraag naar eten, hoe vaker ze bleven vragen. Dus gisterenavond – ze hadden allemaal al eten en overdag verzorging gehad, wilde ik dit weer wat rustiger krijgen. Roos bleef maar komen en ik dacht dat ze eten wilde. Uiteindelijk heb ik het gedeelte rondom het hok afgezet met 2 planken. Ze rende nog een paar keer heen en weer, en toen schoot ze onder het hooi, het hok in, en daar is ze gebleven.

Als ik nu terugzie, was dit vreemd. Ze komt vaak aanlopen maar niet zo aanhoudend; ze schiet niet op die manier onder het hooi in de avond, en ze kwam ook niet meer vragen om het avondvoer. Ik heb alle diertjes deze avond laten rusten en ben zelf naar bed gegaan, met het voornemen de volgende ochtend 6.00 uur de gebruikelijke verzorging te geven, aangezien de mannetjes stabieler werden en Roos had niet perse het middeltje elke avond nodig. Dus ik heb, voor 1x, niet meer gekeken hoe Roos onder het hooi lag. Ik ervoer mezelf om geen aanwijzbare reden, super chagrijnig woensdagavond; en ben die nacht wel 6x wakker geworden, iets wat beiden vrijwel niet meer voorkomt.

Vanochtend kwam ik beneden, en ik hoorde wat vreemd bewegen in het hooi. Daar lag Roos op haar ruggetje, ze kon niet meer terugkeren. Ik pakte haar op en ik merkte dat ze al was afgekoeld, ik dacht even dat ze al dood was. Toen ik goed keek zag ik haar ademen, en heb ik haar in een bak met hooi en een doek gelegd, op haar zij. Ze knipperde af en toe met haar oogje, soms ging ze nog met haar pootjes trappelen, in het niets, en als er iets kriebelde op haar hoofdje schudde ze dit. Ze maakte al geen geluid meer maar ik kon nog een beetje met haar communiceren.

Ik wist dat ze een dezer dagen zou sterven van ouderdom; ik wist alleen niet dat het zo onverwacht en hierin zo snel zou gaan. Ze is niet ziek geweest, ze heeft tot en met de laatste dag gegeten en rond gerend en we hebben de laatste maanden veel tijd intensief doorgebracht waarin ik echt naar haar geluisterd en gekeken heb. Waarin heb ik dan gefaald?

Ik heb haar niet gehoord en niet gezien gisteren avond. Ik heb alleen geluisterd naar mijn eigen ‘het is even genoeg’, en hierin een angst dat ik ‘teveel’ vertroeteld had of zoiets, en dat ik dit even een halt toe moest roepen, dat het ‘anders maar door zou gaan’. Ik weet nu niet eens meer ‘wat me bezielde’. Het is werkelijk een reis van ‘ziel naar leven’. Hierin heb ik Roos gemist die herhaaldelijk naar mij toe kwam, op het tijdstip dat we even samen bij het aanrecht zaten de laatste dagen. Ik heb nagelaten even te zien hoe het met haar ging vlak voor het slapen gaan, iets wat ik normaal altijd bij iedereen doe aangezien iedereen nog het hok in moet buiten en nog iets te eten binnen. Als ik nu zie heb ik alle opmerkelijkheden geregistreerd, maar langs me heen laten gaan. Ik heb opzettelijk even niet gekeken om zelf zogenaamd tot rust te komen. Hierin heb ik mezelf en Roos de mogelijkheid ontnomen om nog 1 keer samen te zitten, even met haar te zijn, en haar comfortabel neer te leggen als ik bijvoorbeeld gezien zou hebben dat ze opeens zwakker werd, of eerder zou zien dat ze op haar rug lag. Het zijn speculaties van hoe lang dit allemaal geduurd heeft; punt hierin is dat ik een tijdsbestek van 7 uur heb waarin ik niet gezien heb hoe of wat, en  nu met de vraag blijf zitten wat ze me kwam vertellen gisteren avond.

Ik schaam me dat ik haar gestopt heb in de ruimte rondom het hok, waardoor ze niet meer naar me toe kon blijven komen, in plaats van mezelf in en als reactie te stoppen op haar aanhoudend aanlopen en hierin te zien wat er is. Ik heb geen enkel moment erbij stil gestaan dat ze vlak voor haar sterven was; ik ging er vanuit de volgende dag de hele verzorging voort te zetten. 1 moment waarin ik niet aanwezig was en besloot in zelfzucht ‘even te stoppen’, 1 moment waarin verandering plaats had kunnen vinden, welke bepalend is voor een gehele ervaring. Ik zie haar nooit meer in de gedaante van ‘Roos’, en vanochtend was ze al heel ver weg. Het sterven is niet het meest lastige punt hierin, al merk ik dat ik haar fysieke aanwezigheid behoorlijk mis; mijn eigen afwezigheid en nalatigheid in een onverwacht bepalend moment is het probleem welke ik moeilijk kan verteren. Het lijkt zo’n heel klein punt die met heel veel rechtvaardigingen teniet gedaan kan worden; echter het is een essentieel punt die bepaald wie ik ben in het moment, of ik er ben, of ik er ben voor iemand in en als mezelf, of dat ik verdwijn in de geest.

Zoals ik het zie heb ik het op het laatste moment laten afweten, en dit geeft aan dat ik het (nog) niet waard ben om als Leven te staan. Op het laatste moment laat ik het afweten, wat alles onderuit haalt. En ik begrijp zelf niet waarom ik dit doe. Het heeft met de dood te maken; met het ‘opgeven’ als stoppen van het eigenbelang in en als de geest en met de dood als transcendent punt. Het laatste, enige, allesbepalende, vasthoudende punt in en als de geest. Waarin werkelijke zelfvergeving nodig is. En ik ervaar in mezelf dat ik dit mezelf maar heel moeilijk kan vergeven. Ik begrijp niet hoe ik zo onoplettend heb kunnen zijn. Alsof opeens alle deuren dichtgingen. Er zit een polariteit in van zorgen, verzorgen, zorgen maken en opeens de zorg in een moment van afwezigheid nalaten, al is het maar voor een kort moment. Het is niet constant. Niet geheel constant aanwezigheid als werkelijke zorgzaamheid. Niet absoluut betrouwbaar.

Er is plotseling een huisgenootje verdwenen, terwijl we al jaren met z’n vijven samen leefden. Nu ze niet meer hier is merk ik hoe aanwezig ze was. Het is vreselijk stil opeens.

Zelfvergevingen volgen.

PENTAX Image

Roos in haar jongere jaren met volle vacht.

————————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

7 thoughts on “Dag 372 – Roosje is dood

  1. Miranda de Haas zegt:

    Wat een verdrietig nieuws Ingrid. Vooral ook om de laatste gemiste kans om nog echt even samen in contact te zijn. Sterkte

  2. marjajourney zegt:

    Het doet me denken aan de dood van mijn moeder, nadat ik in het ziekenhuis een dag en een nacht gewaakt had, besloot ik om me thuis even op te frissen en toen is ze gestorven. Ik wens je veel sterkte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s