Dag 423 – De Gezondheidszorg – Wat is de zonde?

Dag 420 – De Gezondheidszorg – Het woord Gezondheid

Dit baart zorgen. Onze gezondheidszorg baart zorgen in en als ‘zorg voor de gezondigde heiden’,  in plaats van oplossingen en genezing als heelheid te brengen in en als overeenstemming met het fysieke leven als geheel. (Dag 420)
 
 
Sin's Origin
 
 
 

Zonde is in dit blog omschreven als het niet volgen van God’s woord, terwijl in dit blog tevens naar voren gekomen is dat het volgen van God’s woord als woorden buiten onszelf geplaatst in afscheiding van zelf, afscheiding met zich meebrengt/voortbrengt en dat de zogenaamde god als zichzelf niet het beste voorhad met het Leven in eenheid en gelijkheid.  Dus het woord ‘zonde’ is hierin niet accuraat omschreven. Wat is dan de werkelijke zonde zoals we die in de wereld en/als binnenin onszelf gemanifesteerd/geintegreerd hebben?

We kunnen de definitie van het woord ‘zonde’ gebruiken zoals omschreven, als we hierin ‘God’s woord’ herzien binnenin onszelf. In het gelinkte artikel in blog 420, is omschreven hoe God het Levende Woord is. Door het spreken van woorden, hebben we de wereld gecreeerd zoals die is. En wie spreekt de woorden? De mens. Dus wie moeten we hierin verantwoordelijk stellen voor hoe we bestaan in en als deze wereld en hoe dus deze wereld bestaat op dit moment? De creator van deze wereld. Als de mens de Woorden spreekt, wie is dan de Creator? De mens in en als de woorden die we spreken, Dus wie is er uiteindelijk verantwoordelijk? De mens.

Jezus is degene die zijn woorden heeft geleefd; hij heeft geleefd een en gelijk als zijn woorden; en hierin was/is hij het Levende Voorbeeld. Echter, de mens heeft hier weer een God van gemaakt als zijnde dat we Jezus moeten volgen, in plaats van Jezus als voorbeeld te volgen als hoe hij leefde in eenheid en gelijkheid als zijn woorden.  Dit voorbeeld volgen we in/als onszelf. Hierin moet tevens duidelijk zijn, dat Jezus vergeving heeft geplaatst in de wereld, maar geen zelfvergevingDus hierin is hij geen voorbeeld als hoe zelf te vergeven gelijk als hoe we een ander vergeven volgens zijn levende voorbeeld als onszelf. (Ook voor Jezus waren destijds dingen gedeeltelijk verborgen met betrekking tot hoe we bestaan in en als het geestbewustzijnssysteem – zie teksten Jezus). Zelfvergeving is werkelijk een nieuw concept. Iedereen weet welke invloed de Vergeving van Jezus heeft sinds het in de wereld geplaatst is. De vraag hierin is dan ook, waarom is de wereld zoals die is, als het leven van het gegeven als Vergeving door zo’n enorme groep Christenen in de wereld wordt toegepast? Waarom vindt er geen verandering plaats? Wat is de missende factor hierin?

Hetgeen we missen is/wordt zichtbaar in de toepassing Zelfvergeving. Zelf mist, Zelf als Verantwoordelijke, als Leven, en dit begint bij het Vergeven van Zelf door Zelf. Alleen als zelf opstaat hierin is er sprake van een totale ‘macht’ binnenin en als zelf – macht als leven in eenheid en gelijkheid als de woorden die we spreken – en alleen als vergeving werkelijk wordt toegepast binnenin zelf door zelf, zal er Leven opstaan in en als zelf in eenheid en gelijkheid. Zolang het gestuurd is door het ego, is er geen toegang tot leven. Het gaat echter niet om zelfopoffering, als offer voor een god buiten onszelf; het gaat om zelfvergeving, als vergeving van zelf door zelf, als gift van zelf aan zelf door zelf.

En wat is dan de zonde hierin? Zolang er geen zelfvergeving plaatsvindt en er dus afscheiding als oordeel binnenin zelf blijft bestaan. In deze afscheiding zal men zich altijd beter of slechter voelen dan iets of iemand, buiten zichzelf en/of binnenin zichzelf, welke is opgebouwd in en als polariteit. En wie creëert deze polariteit? De Geest, de Mind, in en als onszelf. Wat houdt de geest in? Gedachten, gevoelens en emoties (reacties), innerlijke verbeelding, interne gesprekken. De geest, gedachten als oordeel, geven afsplitsing van onszelf en brengen dus woorden voort die oordeel plaatsen in de wereld, iedere dag vele malen, ieder woord dat we spreken in en als de geest in polariteit als afsplitsing van onszelf, als leven.

Zie maar eens in jezelf; alleen als je een gedachte produceert kun je een polariteit manifesteren binnenin (en vervolgens buiten) jezelf. Het Oordeel. God is niet degene die oordeelt (als een god buiten onszelf); nee, het grote oordeel, die plaatsen wij zelf, in en als de Geest via gedachten, keer op keer, iedere dag opnieuw, in vele herhalingen. Hierin splitsen we onszelf als leven totaal, in polariteit als oordeel via gedachten, welke gevoelens en emoties (reacties) genereren binnenin onszelf.

Zolang we gedachten produceren, splitsen we onszelf af van de fysieke realiteit in en als een interpretatie van deze fysieke realiteit. Deze interpretatie, dat is het oordeel: dit vind ik leuk, dat vind ik niet leuk. Hij is mooi, zij is lelijk. en zo verder. Als je gaat zien: de hele wereld is op deze manier opgebouwd. En hierin is er Altijd, een beter of slechter ervaren dan iets of iemand, binnenin of buiten zelf. Er is dus altijd een vergelijking gaande ten behoeve van het ego – het eigenbelang wordt hierin gevoed; in plaats van gelijk te staan aan hetgeen zich fysiek presenteert. Gelijk staan zonder interpretatie, dus zonder inmenging van een gedachte/gevoel/emotie in en als de geest.

Hoe kunnen we verantwoordelijkheid nemen voor deze zonde binnenin onszelf? Via Zelfvergeving. We vergeven onszelf de zonde als afscheiding als interpretatie als oordeel als creatie als gedachte. In en als deze zelfvergeving, opnieuw in woorden gebracht, specifiek, in schrift en klank, zijn we in staat de afscheiding te zien, stoppen, zelfvergeven, en vervolgens corrigeren; eerst in woord in schrift en vervolgens al levende in en als de fysieke realiteit. Dat is God. Dat is Zelfverantwoordelijkheid.

En wie zal dit moeten doen? De mens; iedereen binnenin zichzelf, voor zichzelf, en hierin wordt ieder zelf, een levend voorbeeld voor een ander als hoe dit te doen. En hierin, zie, als we zelf vergeven, zullen we de ander vergeven, want alleen dat wat we onszelf niet vergeven hebben, zullen we de ander blijven kwalijk nemen als projectie van onze eigen schuldervaring, van onze eigen ineffectiviteit binnenin onszelf. We plaatsen de schuld buiten onszelf. Net als dat we geleerd hebben te doen met het aannemen van het denkbeeld van een God buiten onszelf geplaatst als eindverantwoordelijke voor deze wereld. In het moment dat we dit denkbeeld aannemen (in en als de geest) nemen we de zonde aan en zijn we in feite al verloren, want de macht hebben we zelf in handen gelegd van een God buiten ons, van een denkbeeld buiten ons. En iets wat we buiten onszelf plaatsen, kunnen we niet veranderen, want we hebben ons ervan afgescheiden.

Als we de Gezondheidszorg willen veranderen, zullen we in moeten zien wat de Zonde is binnenin onszelf. Het startpunt dient naar zelf gehaald te worden, zodat en waarin we onszelf in staat stellen, hierin richting te geven. We dienen de macht naar onszelf te halen, en alleen vanuit en als het startpunt van zelf als zelfverantwoordelijkheid, als begin- en als eindverantwoordelijke in en als de woorden die we spreken, kunnen we beginnen met werkelijke verandering, van binnen en van buiten.

Voor context en onderzoek klik op de links in de tekst en in Dag 420.

DIP-Lite

(klik op afbeelding)

Desteni Artists

——————————————————————————————————————
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Day 368: Off-Gridder? Let’s Stop kidding ourselves

Money Matters

Going off the grid - living income guaranteed

There is no such a thing as ‘living off the grid’, come on, isn’t it obvious? This planet is The Grid.

The other day as I talked to a friend and he suggested the solution for this world is to ‘live off the grid’, I felt the usual ‘off the grid argument’ irritation, I should not be surprised though, I used to wish for a life off the grid myself until I realized that The World is The Grid and we are all interconnected -and that there is no way to live off the grid but in our heads.

Think about it for a moment, the water we need comes from the grid somewhere, the clothes we wear, even if we hand stitch them, we have to buy the cloth, or if we weave it we have to buy the yarn, or exchange it for something which comes from…

View original post 700 woorden meer

Dag 422 – Mezelf afvallen – Zelfvergevingen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te mager te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik te mager ben, terwijl ik me in principe goed voel bij dit gewicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb af te vallen in gewicht door een afvallen van mezelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te vallen in en als de geest en hierdoor af te vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb spijt te hebben in het verleden wat gewicht te zijn verloren welke ik niet meer ‘terug’ krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gewicht terug te willen krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik gewicht terug moet krijgen, alsof ik meer gewichtig ben als ik wat meer gewicht heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zwak te voelen met zo weinig gewicht, niet zozeer fysiek zwak als vermoeid als wel ‘zwak’ als niet meedoende, meetellend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet meer mee te voelen tellen nu ik het blakende, jeugdige babyvet niet meer bezit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me opgegeten te ervaren door de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me minder te voelen dan de sterke, blakende jeugdige lichamen van anderen met steviger botten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me fragiel te voelen en tegelijkertijd dit fragiel wel prettig te vinden, als ‘licht’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me lichtvoetig te ervaren als ik ‘goed in mijn vel zit’  en me fragiel en afgemat te voelen als ik verstrikt raak in de geest bewustzijn structuren die zich fysiek manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet goed genoeg ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niets mag zeggen omdat ik weinig gewicht heb, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik zo weinig gewicht heb gekregen omdat ik dacht/denk niets te mogen zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als weinig gewicht gemanifesteerd te hebben in en als het fysiek, waarin ik mezelf fysiek verzwak en minder zichtbaar maak, en dus een excuus heb om niets te mogen/hoeven zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken als backchat ‘wat heb jij nou te zeggen, moet je zien hoe je eruit ziet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf een afgetrokken bekkie te vinden hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen hoe ik mezelf afval.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken niets te mogen zeggen voordat ik mezelf/mijn fysiek helemaal op orde heb, welke een angst en verdriet teweeg brengt want wat nu als ik mezelf/mijn fysiek niet op orde krijg, dan mag ik niets zeggen en kan ik niets delen van wat ik gewandeld heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te identificeren met mijn fysiek, en als ik mijn fysiek niet perfect op orde krijg, mezelf als stem te saboteren.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf richting te geven in en als stem als klank in en als eenheid en gelijkheid met en als zelf in zelfvergeving als zelfexpressie, onafhankelijk van hoe ik eruit zie en hoe ik me fysiek ervaar en zo door de uiterlijke schijn heen te wandelen, op weg naar en als Leven, dag voor dag, adem voor adem.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het uitschrijven van de aanvallen als het afvallen van mezelf in participatie in de geest bewustzijn structuren met toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie als deconstructie tot  inzicht, begrip en realisatie van en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel met en als mezelf te wandelen, in en als een stoppen en zelfvergeven van de aanvallen als oordelen op en als mezelf tot aan een punt van zelfbegrip als zelfrealisatie, no matter what, als wat het beste is voor Al het Leven, en bij iedere ‘misser’ te zien wat ik gemist heb, waar ik was en hoe dat zo komt, zodat en waarin ik mezelf zie, vergeef en corrigeer.

aHR0cHMlM0ElMkYlMkZzcGhvdG9zLWEtb3JkLnh4LmZiY2RuLm5ldCUyRmhwaG90b3MtYXNoNCUyRjMwNjg2NF80MTIzNDkxNzIxNTA1NTJfOTM0OTIzOTE1X24uanBn

————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 421 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-5-Verbijstering

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Dag 401 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfcorrecties

Dag 402 – Wie ben ik aan het verdedigen?- Verbeeldingsdimensie

Dag 403 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-1 – Machteloosheid

Dag 409 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-2 – Hopeloosheid en verdriet

Dag 410 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-3 – Woede

Dag 418 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-4 – Angst en Angstdimensie

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

machteloosheid, hopeloosheid, verdriet, woede, angst, verbijsterd, verslagen, schrik, stil vallen, redeneren, paniek, walging, onbegrip, opgeven, schaamte, onbegrip

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verbijsteren in en als de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verbijsteren in en als een ervaring van verbijstering, zodat ik niet weet/zie waar te beginnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelfonoprecht te zijn in en als het geloof in en het leven van een ervaring van verbijstering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik mijn verbijstering mag tonen/leven, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik mezelf dan toon in en als manifestatie van zelfonoprechtheid in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid weg te leggen in en als het ervaren, tonen en leven van een ervaring verbijstering, in en als een poging om mezelf als de ander te verbijsteren/stil te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen een ander te verbijsteren/stil te krijgen door middel van het ervaren, leven en tonen van verbijstering, exact zoals het mij geleerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten verbijsteren door het tonen van verbijstering van een ander als reactie in zelfonrechtheid in en als onbegrip op iets wat ik vertel/laat zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verbijsteren door een voorbeeld te volgen en integreren in en als verbijstering, en dit vervolgens zo zelf toe te passen en dus de zonde door te geven/te manifesteren in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen mezelf stil te krijgen door een ervaring als verbijstering te manifesteren,  hierin te participeren en deze te leven, zoals ik gezien heb dat het werkt als een ander dit doet bij mij en dus zou het ook moeten werken als ik dit zelf zo doe bij mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen mezelf en/of/als de ander stil te krijgen door mijn eigen ervaringen in en als de geest als verbijstering en door ervaringen van anderen getoond in en als de geest zoals verbijstering.

Wordt vervolgd

Voor context lees de serie bovenaan dit blog welke begint op Dag 398. Het is een serie waarin ik specifiek uitschrijf hoe ik de verdediging van en als een karakter als afscheiding in/als mezelf in/als de geest heb opgezet in verschillende dimensies waarin steeds opnieuw en gedetailleerd zichtbaar wordt dat de gedachte “het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen” ‘natuurlijk’ over (een deel van) mezelf gaat als en zodra ik participeer in deze gedachte en/als geactiveerd karakter en ieder blog beschrijft een aspect/dimensie van dit karakter als afscheiding binnenin zelf welke in het schrijven zichtbaar wordt.

——————————————————————————————————————-
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 420 – De Gezondheidszorg – Het woord Gezondheid

Hierbij start ik een serie over de Gezondheidszorg: Hoe zit het in elkaar? Wat zijn de problemen? Wat zijn de oplossingen? En wat is uiteindelijk de beloning? In het ontrafelen hiervan zal blijken dat het gerelateerd is aan hoe de wereld in zijn geheel functioneert op het moment en hoe religie als ‘geloof’ hierin verweven is, zoals alles wat bestaat met elkaar verbonden is. Om iets werkelijk op te lossen is niets los van elkaar te benaderen, aangezien dan niet alles in overweging wordt genomen en het probleem/de afscheiding blijft bestaan en consequenties blijft creeren. We moeten naar de basis, naar het startpunt, anders zal er niets blijvend veranderen.

Probleem:

Hoe zit de Gezondheidszorg in elkaar? In Nederland, in de wereld, binnenin onszelf? Laten we eerst eens in het woord Gezondheidszorg zien. We gaan er inzien, dus niet ‘naar kijken’ alsof het een plaatje is, als een entertainment waarnaar we kunnen kijken met onze fysieke ogen om onszelf te entertainen/bezig te houden; we gaan In het Woord Zien. Immers het woord vertelt ons waar we mee werken, wat we in de wereld manifesteren/gemanifesteerd hebben aangezien we de woorden iedere dag opnieuw in klank brengen in het fysieke, aardse bestaan.

Het bestaat uit het woord gezondheid en zorg. Hierin lijkt het dus alsof er gezorgd wordt voor de gezondheid. Dus moeten we gaan zien waar we voor aan het zorgen zijn als voor de gezondheid: in het woord gezondheid zitten de woorden gezond en heid, welke gerelateerd zijn aan (ge)zondigen en heid(en). We hebben gezondigd als een heiden.

In Christelijke zin betekent dit dat we niet leven volgens het woord van God; we leven als een heiden en zondigen hierin. Echter, dit brengt slechts polariteit met zich mee. Want, het woord van God is niet heel, het is niet het woord één en gelijk als onszelf, maar woorden ‘als van een god’ buiten ons geplaatst, en iets buiten ons geplaatst, is in afscheiding van onszelf, en dus niet heel als een en gelijk als onszelf, en dus opgebouwd in polariteit. Polariteit, want niet een en gelijk als zelf, en als iets niet als een en gelijk als onszelf wordt gezien, gesproken, geleefd, brengt het verdeling met zich mee – twee belangen die in polariteit met elkaar zijn welke frictie geven om te kunnen bestaan. Wrijving, energie, conflict, iets wat steeds verder uit elkaar beweegt als twee tegenpolen. Zie hier de intentie van God. Hoe deze als geloofsysteem in de wereld is gezet. God had niet het beste voor met de mens en de dieren en de planten als het leven op/als de aarde; God wilde tegenpolen, conflict, frictie, wrijving, en dus energie om het geest bewustzijn systeem op te laden, in de mens en zo in het ‘hemelse bestaan’. Ik zeg god ‘had’ niet het beste voor met de mens en het leven op aarde, want god bestaat niet meer als zodanig, en hetgeen er wel bestaat van God-Anu, is in overeenstemming gebracht met en ten behoeve van wat het beste is voor al het leven, en dus is de polariteit gestopt hierin; in het dimensionele (‘hemelse’) bestaan. Nu de mens nog en/als het aardse bestaan; een levensgrote taak die de mens op aarde zal moeten volbrengen om uberhaupt tot leven te kunnen komen, als wat het beste is voor alles en iedereen.

Goed, gezondheid is dus al een woord in afsplitsing van onszelf in wezen; het is als zondigen als een heiden, wat aangeeft dat het niet volgens het woord van god is, wat dus in zichzelf al frictie geeft. Zorgen voor gezondheid – laten we het hier even benoemen als de fysieke gezondheid – wordt als in frictie beschreven als iets wat eigenlijk niet in overeenstemming is met het woord van god. Zoals het fysieke lichaam niet in overeenstemming is met het woord van god; het fysieke, het vlees, wordt afgedaan als iets wat tot zondiging brengt.

Is dit werkelijk zo? Wie heeft er weleens een fysiek lichaam zien zondigen in en als zichzelf? Wie heeft er weleens een hart de bloedvaten zien verraden? Zal het hart er niet alles aan doen om de bloedvaten in werking te ondersteunen? Is het niet de besturing van het fysieke lichaam, welke in staat is tot beslissingen nemen als zondigen of niet zondigen? En wie bestuurt het fysieke lichaam op het moment? De Geest. Ook dat is bekend. Dus vanuit Christelijk oogpunt, wordt dan gezegd, we moeten in overeenstemming komen met de Heilige Geest; de heilige geest in ons laten wonen als leidinggevende waarin de heilige geest in directe verbinding staat met het woord van god. De geest in overeenstemming brengen met het woord van God is de heilige geest in ons laten wonen. En dan worden we niet langer geleid door de geest maar door de heilige geest. Maar…we hebben net gezien dat het woord van God polariteit, frictie, conflict, wrijving, energie voortbrengt. Dus als we ons fysiek hiermee in overeenstemming brengen – met de heilige geest, brengen we ons fysiek in overeenstemming met energie als wrijving als frictie als conflict door polariteit toe te staan in onszelf; door ons af te scheiden van onszelf in eenheid en gelijkheid met ons wezen in en als ons fysiek, in en als overeenstemming met het woord van God.

Hoe kan hierin een fysiek lichaam functioneren? Een Levend organisme in overeenstemming met en als zichzelf, samenwerkend met alle delen die in en als zichzelf staan in, als en ten behoeve van het fysieke Leven? De geest brengt volledige verwarring in dit proces. En dit betreft dan de gezondheid van de mens – en het gehele fysieke, aardse leven – waar we ‘voor gaan zorgen’  met een overheidsorgaan zoals de gezondheidszorg, welke eveneens is opgezet in en als het startpunt van diezelfde polariteit. Dus de polariteit als conflict als frictie als conflict als wrijving als energie (geld) buiten onszelf zorgt voor de polariteit als frictie als conflict als wrijving als energie binnen onszelf. En zo, houden elkaar in stand, in ‘evenwicht’.

Dit baart zorgen. Onze gezondheidszorg baart zorgen in en als ‘zorg voor de gezondigde heiden’,  in plaats van oplossingen en genezing als heelheid te brengen in en als overeenstemming met het fysieke leven als geheel.

Het resultaat is voor een ieder zichtbaar in de erbarmelijke staat waarin de fysieke gesteldheid van de mens en al het leven op aarde verkeert en tevens in de manier waarop het overheidsorgaan als gezondheidszorg – welke een reflectie is van de innerlijke mens, het is geen afgescheiden orgaan van onszelf al is dat graag wat we denken – enigszins de symptomen probeert te bestrijden, waarin tevens de werking van de farmacie zichtbaar is: symptoombestrijding, geen werkelijke genezing; geen werkelijke ondersteuning maar een wegmoffelen als onderdrukken van de fysieke symptomen van de vreselijke (dus angstaanjagende) verdeeldheid in de wereld en/als binnenin onszelf, gemanifesteerd in het fysieke, aardse bestaan.

Wordt vervolgd.

(Klik op de links in de tekst voor context en onderzoek)

https://i1.wp.com/www.desteni.net/images/stories/plaatjes2/Jesus%20EQUALITY%20for%20ALL%20DESTENI%20%20.jpg

——————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 419 – De boeman in ieder gesprek?

Bij alles wat ik op dit moment hoor en zie om me heen, komt er een gedachte of ervaring in me op gerelateerd aan het feit dat als er niet werkelijk verandering plaatsvindt in de wereld, dit alles zo zinloos is en geen stand zal houden en/of al overduidelijk een actie in eigenbelang betreft. De ongelijkheid als startpunt binnenin onszelf en in de wereld, is alles bepalend. Waarin ik me realiseer dat de ongelijkheid als startpunt binnenin mezelf alles bepalend is en dat als ik niet werkelijk verander, alles zinloos is en ik geen stand zal houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en ervaren dat als er niet werkelijk verandering plaatsvindt in de wereld, dit alles zo zinloos is en geen stand zal houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of ik dan werkelijk in iedere gesprek met een ander, hierop moet ‘wijzen’ als zijnde dat er werkelijk iets moet gebeuren in de wereld en binnenin onszelf, en dat hetgeen gezegd wordt, niet in overeenstemming is met wat het beste is voor iedereen, maar slechts de ‘ik’ betreft als hoe ‘ik’ er beter vanaf kom, in en als eigenbelang/zelfzucht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet graag de boeman te zijn  in ieder gesprek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om steeds de boeman te zijn in ieder gesprek, in plaats van de zinloosheid in de woorden die gesproken worden, uit te lichten, aan te kaarten, te benoemen, onder ogen te brengen, zodat er een flinter van gewaarzijn kan ontstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de zinloosheid in en als het wereldsysteem, in en als het geest bewustzijn systeem, te vertalen in en als mezelf als ‘geen zin hebben’, welke eigenbelang betreft, in en als luiheid en angst om te spreken als wat het beste is.

Als en wanneer ik mezelf zie denken/ervaren in een gesprek als dat het zinloos is en wat er gezegd wordt, slechts eigenbelang of het belang van een kleine groep betreft in plaats van het beste voor alles en iedereen, dan stop ik, ik adem. Ik luister naar de woorden, ik ben een moment stil en zie of en waar ik op reageer. Ik stel mezelf ten doel zelfvergeving toe te passen specifiek op hetgeen ik reageer in een gesprek. Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik stil ben in mezelf, te zien of en waar ik kan spreken ten behoeve van het ontwaken van het gewaarzijn in de mens, in de wereld, beginnende in de eenvoudige, kleine dingen die genoemd worden in de woorden, gekeerd in en als het bewustzijn. Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik een angst of ‘geen zin hebben’ ervaar in mezelf hiertoe, dit te onderzoeken, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, en in een volgend moment opnieuw in realiteit te toetsen in, als en voor mezelf terwijl ik tevens het geheel in overweging neem, en niet ga spreken slechts als ‘test’ ten behoeve van mezelf, aangezien het startpunt dan opnieuw eigenbelang is.

Als en wanneer ik mezelf als ‘boeman’ ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me als boeman ervaar omdat ik geleerd heb dat je het ego van de mens niet zomaar mag uitlichten, benoemen, mag laten schrikken door ‘boe’ te zeggen. Ik realiseer me dat ik denk dat het vervelend is als ik dit ‘te vaak’ doe, waarin ik me keer op keer afvraag, dit heb ik toch net benoemd, waarom wordt het dan niet opgepakt. Ik realiseer me dat het geest bewustzijn systeem niet wordt opgepakt als men niet zelf gaat schrijven en in zelf gaat zien hierin. Ik stel mezelf ten doel, door te gaan met mezelf in te zetten tot het brengen van een Nederlandstalig platform als startpunt voor zelfverandering in schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie, zodat en waarin, als dit eenmaal staat, ik en wij hieraan kunnen refereren ten behoeve van zelfverandering, beginnende bij zelfinzicht in schrijven. Ik stel mezelf ten doel hierin in en als geduld te wandelen met en als mezelf, in en als het fysieke tempo, adem voor adem, punt voor punt, dag voor dag.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van ‘geen zin hebben’ om iets te doen (welke ik verkeerd intypte als ‘geen zijn hebben om iets te doen’), dan stop ik, ik adem. Interessant hierin is de slip of the finger, als geen zijn hebben om iets te doen, wat het hele probleem is, ik heb geen zelf en zelfbeweging om iets te doen, en dus laat ik me leiden door een ervaring als angst en zinloosheid, in en als de geest, welke zinloos is als er geen zijn als een en gelijk als leven als startpunt is. Ik stel mezelf ten doel, mezelf de ervaring van ‘geen zin/zijn hebben’ te vergeven, me hierin te realiseren dat ik dus geen zijn als zelfbeweging toepas in dat moment, en dus pas ik zelfvergeving toe, aangezien het hierin start als vrijmaken tot zelfbeweging. Ik stel mezelf ten doel, een blog te schrijven over zelfvergeving als zelfbeweging als zijnde mezelf uit de zinloosheid bewegen, in en als de geest, het fysieke leven in, in en als zelfvergeving, komende tot en in en als zelfbeweging.

Kleurplaat schrikken———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 418 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-4 – Angst en Angstdimensie

Vervolg uitwerking van:

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Dag 401 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfcorrecties

Dag 402 – Wie ben ik aan het verdedigen?- Verbeeldingsdimensie

Dag 403 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-1 – Machteloosheid

Dag 409 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-2 – Hopeloosheid en Verdriet

Dag 410 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-3 – Woede

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

machteloosheid, hopeloosheid, verdriet, woede, angst, verbijsterd, verslagen, schrik, stil vallen, redeneren, paniek, walging, onbegrip, opgeven, schaamte, onbegrip

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren ten gevolge van de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’, in en als een geloof in deze gedachte in mezelf als dat deze werkelijk over een ander gaat en ‘waar’ is, waarin ik dus angst creeer en ervaar binnenin mezelf in en als een geloof dat de ander zelfonoprecht is en ik niet weet waar te beginnen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een angst ten gevolge van de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat een ‘niet weten waar te beginnen’ zelfonoprecht is, wat hetgeen is wat me angst aanjaagt en waarin ik mezelf vasthoud in en als een bestaan in angst, welke feitelijk een angst is om te veranderen in en als mezelf, welke ik verberg achter een niet-weten. Ik weet wel waar te beginnen, namelijk bij het stoppen, inzien en zelfvergeven van mijn eigen reacties. En van hieruit verder zien. Ik stel mezelf ten doel, te beginnen bij en met het stoppen, inzien en zelfvergeven van mijn eigen reacties op de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’, welke getriggerd wordt door de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren binnenin mezelf ten gevolge van een creatie van niet-weten binnenin mezelf, welke ik automatisch zo heb overgenomen/geprogrammeerd heb gedurende de opvoeding en wellicht zelfs genen en voorouderlijke lijn, waarin ik me realiseer dat dit niet ‘de schuld’ is van ouders, voorouders of mijzelf, maar dat het mijn verantwoordelijkheid is om dit te stoppen binnenin mezelf en hierin richting te geven in/aan en als mezelf. Zelfdirectie start binnenin mij.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een niet-weten waar te beginnen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een niet-weten opgooi ter bescherming van een niet-willen veranderen en dus niet willen starten met stoppen, inzien en zelfvergeving van mijn eigen reacties. Ik realiseer me dat ik in een ervaring/gedachte van niet-weten, mijn macht weggeef aan de geest in een geloof in deze gedachte van niet-weten waar te beginnen, welke mijzelf natuurlijk angst aanjaag aangezien ik mezelf gevangen en machteloos houd in en als een geloof in een niet-weten waar te beginnen in de geest. Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik een niet-weten op zie komen binnenin mezelf, te stoppen, te ademen, direct zelfvergeving toe te passen op het niet-weten gerelateerd aan de situatie in dat moment en op mijn eigen reacties die in het moment opkomen en indien nodig in schrijven te brengen voor nader onderzoek, en van hieruit te zien hoe verder en wat te doen of niet te doen.

Dit geeft zicht op de angstdimensie die ik nog niet had ingevuld:

Angstdimensie:

Dat er geen verandering plaatsvindt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat er geen verandering plaatsvindt, geprojecteerd op een ander, waardoor en waarin ik een ‘niet-weten waar te beginnen’ als gedachte als controle manifesteer in mezelf, zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat ik deze angst ervaar omdat ik dit zo heb zien gebeuren een leven lang, een niet-weten waardoor niets besproken kon worden en waardoor er dus geen verandering plaatsvindt, welke ik zo heb voortgezet binnenin mezelf geprogrammeerd als hoe ik het als voorbeeld heb gekregen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de macht weg te geven aan een ander in en als een geloof dat de ander moet veranderen en als de ander dit niet doet, dat er dan geen verandering plaatsvindt, en hierin angst te creeren binnenin mezelf aangezien ik de macht heb weggeven aan de ander – dus aan de geest, aan de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de ander moet veranderen om verandering plaats te laten vinden, en hierin mezelf machteloos te maken en gevangen te houden in en als een ervaring van angst, exact zoals het geprogrammeerd is, in plaats van ten eerste zelf te veranderen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een angst voor dat er geen verandering plaatsvindt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit zelf in de hand heb, en dat de angst gevoed wordt door een herinnering in en als mezelf die ik in verschillende lagen heb gemanifesteerd en die ik dus als werkelijk ervaar omdat ik dit werkelijk zo geloofd heb. Ik realiseer me dat ik de macht heb weggeven aan de ander in en als een geloof dat de ander moet veranderen, in plaats van direct te starten in en als zelfverandering. Dus, realiseer ik me, dat ik het geloof en de aanname en de gedachten dien zelf te vergeven, dien te onderzoeken hoe het in elkaar gedraaid zit binnenin mezelf, en een triggerpunt laat me dit zien, als ik wil zien in mezelf in en als de reacties en gedachten die opkomen. Ik stel mezelf ten doel, de reacties en gedachten, gekoppeld aan een angst dat er geen verandering plaatsvindt, binnenin mezelf te onderzoeken, uitschrijven, zelfvergeven, aangezien ik alleen, alleen ikzelf dag voor dag, adem voor adem, beslis om zelf te veranderen en mezelf hierin richting geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik mezelf geen richting geef en mezelf niet verander.

Als en wanneer ik mezelf in en als angst zie participeren voor het nalaten van zelfverandering en richting geven aan mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf hierin saboteer in en als een ervaring van angst, en de ervaring van angst zelf houdt me dan gevangen, zoals we geleerd hebben en geprogrammeerd zijn en onszelf geprogrammeerd hebben. Ik realiseer me dat het een gedachte betreft, die geen werkelijkheid is, het is een gedachte, opgeslagen als herinnering welke opkomt in mij. Ik stel mezelf ten doel, zelfvergeving toe te passen op de angst en gedachten in relatie tot de angst voor het nalaten van zelfverandering in het moment als het opkomt en nader te onderzoeken wat het is waar ik bang voor ben om in te veranderen en waarom, zodat ik hierin een oplossing kan vinden ter ondersteuning van mezelf, in en als zelfverandering, adem voor adem, dag voor dag.

Wordt vervolgd

Voor context lees de serie bovenaan dit blog welke begint op Dag 398. Het is een serie waarin ik specifiek uitschrijf hoe ik de verdediging van en als een karakter als afscheiding in/als mezelf in/als de geest heb opgezet in verschillende dimensies waarin steeds opnieuw en gedetailleerd zichtbaar wordt dat de gedachte “het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen” ‘natuurlijk’ over (een deel van) mezelf gaat als en zodra ik participeer in deze gedachte en/als geactiveerd karakter en ieder blog beschrijft een aspect/dimensie van dit karakter als afscheiding binnenin zelf welke in het schrijven zichtbaar wordt.

Video:

WHERE do I START with Self Forgiveness?

(Link met Nederlandse vertaling zal hier volgen).

—————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 417 – De verzorging van Witneus – het konijn als levend voorbeeld

PENTAX Image

Voor context zie Dag 416

Witneus is wat stabieler met de longontsteking, wat betekent dat ze heel rustig aan doet en moet doen, moeite heeft met ademhalen, hele kleine hapjes af en toe eet van de dingen die ze heel lekker vindt en verder vloeibare, vezelrijke bijvoeding krijgt, want een paar hapjes eten maakt haar buiten adem. Het is niet meer zoals op de dag van diagnose dat ze volledig uitgeput op een plek zit en het onduidelijk is of het beter of slechter zal gaan. Het is dus iets beter, en nu is het de vraag of we de ontsteking en het dikke slijm werkelijk tot slinken krijgen en of en hoelang haar lichaampje dit volhoudt. Het zal een lange adem vragen van ons beiden.

Ik ervaar de verzorging van haar als heel erg knus en intiem en tegelijkertijd als behoorlijk uitputtend. Ik ben er niet helemaal helder in wat het uitputtende is, want ik ben de meeste tijd thuis met haar en neem fysiek wat lichte beweging tussendoor. Het is dus het proces hierin wat ik als uitputtend ervaar.

Witneus is een grappig konijn. Ik houd haar steeds iets voor om te eten, en ze wil dit soms wel en soms niet, en soms als ik iets langer aandring. Wat ze doet, als ze het niet wil, is of ze draait haar neusje iets weg, of ze duwt hetgeen ik voorhoud weg met haar neus en/of duwt mijn hand weg met haar neus, of, ze pakt hetgeen aan wat ik voorhoud en laat het dan vallen.

Witneus liep altijd los en ik pakte haar alleen op als het werkelijk noodzakelijk was (bv voor een bedoekje aan de dierenarts voor een inenting, dus echt sporadisch). Ik pak haar nu 4-5x per dag op voor een medicijn en bijvoeding, en dan zit ze eerst een tijdje tegen mijn borst aan. Soms, heel soms, draait ze voor mijn gezicht langs naar de andere kant en…gaat ze mijn oog en neus likken. Het is zo leuk als ze dit doet.

Het bijvoeden met een spuitje en de medicijntjes, ze vindt het geen feest maar doet het wel. behalve als ze echt genoeg heeft, dan draait ze weg. Als ik soms mijn hand houd op een plek waar die ‘weg’ moet, dan zet ze even zacht haar tanden in mijn hand of vinger. Ik probeer hier zoveel mogelijk in samen te werken met haar, dat ik wel doe wat noodzakelijk is maar stop als ze dit duidelijk aangeeft en als het mogelijk is natuurlijk, want bijvoorbeeld een anti-biotica moet gegeven worden of ze wil of niet. Hierin merk ik dat zodra ik ergens in de ervaring van ‘haast’ participeer, het niet soepel verloopt, en als ik de tijd neem gaat het soepel en neemt ze het meeste aan en zie ik zelf wanneer ik beter kan stoppen.

Casper, haar grote witte stevige konijnenvriend, zit buiten. Ik laat hem 1 of 2x per dag binnen. Witneus zit afgescheiden in ene soort van ren, met loopruimte, een bak met hooi waar ze in kan zitten en plasjes doet, een doek en een warmwaterkruikje waar ze rechtop tegenaan leunt in welke houding ze meer lucht krijgt, of waar ze naast zit, een kleine warmte bron die zo te zien prettig is in de buurt van haar borst/longgebied. De eerste keer dat ze iets beter was en Casper rondliep, werd ze helemaal opgewonden en ging naar de ren toe en de neusjes even tegen elkaar, en ging ze hapjes eten. Echter, ze was hierna ook weer een tijdje buiten adem, dus ik begrijp het belang van bezoekuren bij zieken, het is echt heel rustig aan doen. Ook heb ik Casper gisteren even in haar ren gezet, en ze wilde heel graag tegen hem aanzitten. Dat hebben ze ook gedaan, alleen is Casper gewoon een levendig konijn die alles onderzoekt omdat het nieuw is (normaal is hij degene die veel zit en Witneus de bewegelijke, waarbij ze tussendoor steeds bij hem komt zitten). Hij is groter en levendig, en hij duwt haar gewoon opzij. Ook hierin zie ik dat ze weinig kracht heeft. Nog steeds is het spelletje er dat ze willen dat de ander hun likt, en dus duwen ze om en om het kopje onder het kopje van de ander, totdat 1 toegeeft en de ander even gaat likken. Dat spelletje werkt nu ook minder. Casper gedraagt zich eigenlijk gewoon als altijd, alleen nu naast Witneus lijkt dat wat te ‘ruw’. (Hij is geen ruw konijn, echter wel iets minder voorzichtig in zijn benadering dan bijvoorbeeld Witneus is en dit leek voornamelijk op het spreekwoord ‘olifant in een porseleinkastje’, waarbij er te weinig ruimte was binnen de ren, en algemeen binnen in huis). Dus, ze hebben eventjes samen gezeten, en nu laat ik het voorlopig totdat ze eventueel weer wat meer kracht heeft.

Dan hebben we nog Roy de cavia, die zit ook binnen. Zijn hok is iets veranderd zodat Casper wat ruimte heeft in een gedeelte van het hok naast hem. Echt delen lukt niet, dan gaat Casper de baas spelen en Roy uit een deel van het hok houden (het zijn 2 mannetjes). En Casper is veel groter met grotere konijnenpoten, dus dat gaat het niet worden voor Roy, al liep hij knorrend rond in zijn gebied. Dus ze accepteren elkaar, snuffelen even, maar wel met ieder een duidelijke eigen ruimte. Voor Roy heb ik het oude kooitje met tralies erbij gepakt en aangesloten op een gedeelte van het hok. Hij loopt dus niet meer geheel los, maar maakte hier toch al niet zoveel gebruik meer van sinds Roos is overleden. Dus hij kan nu heen en weer in de 2 hokken en ligt graag in dit kooitje met een laag stro en hooi. En….hij kan weer knagen aan de tralies! Hij lijkt beter in zijn vel, en knaagt regelmatig aan de tralies met veel kabaal. Het lijkt erop dat dit een expressie is van hem die hij in het grote houten hok niet kon doen; hij schraapte steeds met zijn tandjes langs het hout maar had geen ‘bite’. Het is tenslotte een knaagdier….

Ook Roy krijgt nog 2x per dag kruiden voor zijn blaas/nieren, en het is zo redelijk stabiel. Feitelijk sta ik voornamelijk de ochtend en de avond tabletjes te stampen en spuitjes klaar te maken en drankjes te bereiden en te voeren lol. Ook Casper krijgt nog steeds een paar druppels colloidaal zilverwater voor zijn blaas. Zodra ik hiermee stop bij beiden gaat het direct slechter, dus ik blijf het doen.

Na nog een overleg met de dierenarts wordt duidelijk dat het gunstig is dat ze nog leeft en af en toe zelf eet, en dat het tevens minimaal 3 weken en wellicht 6 weken kan gaan duren met gebruik van anti-biotica en verzorging om de ontsteking te stoppen. Ik bespreek een programma wat ik naast werk kan voortzetten en waarbij ze dus overdag zelf gaat doorbrengen, wat haar ook de ruimte geeft tot rust, want naast de verschillende ondersteunende en bacterie bestrijdende middelen zal toch haar eigen fysiek het herstel moeten inzetten. Het gaat om een balans hier zodat het fysiek voldoende ondersteund wordt om de bacterie te verminderen, echter ik heb vaker ondervonden dat een teveel aan bestrijding juist een tegenreactie teweeg brengt, ook met colloidaal zilverwater, alsof er een soort van strijd wordt gecreeerd. Er is veel te onderzoeken ten aanzien van de beste benadering hierin, met name in onszelf.

Desteni-I-Process-Lite

Wat zelfvergevingen op ervaringen in mij gedurende de afgelopen dagen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me uitgeput te ervaren door de verzorging van Witneus en het inzien en regelen en veranderen van de verblijfplaats van de diertjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet/medelijden te ervaren toen Casper niet rustig bij Witneus bleef zitten maar druk doende rondsnuffelde en haar wat opzij duwde om erlangs te kunnen en zij gewoon tegen hem aan bleef leunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet altijd te zien hoeveel krachtvermindering bij Witneus aanwezig is in een paar dagen tijd, aangezien dit minder opvalt als ze rustig alleen zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat Casper rustig naast Witneus moet gaan zitten om haar te steunen en even warm te houden aangezien ze toch aangeeft dat ze dit graag wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een soort van afscheid te ervaren van de periode waarin ze altijd samen zitten en rondlopen en knuffelen etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat konijntjes afscheid moeten nemen, waarin ik me realiseer en leer van hen dat ze geen afscheid nemen want ze zijn niet afgescheiden van leven, en dus zijn ze hier als ze samen zijn en zijn ze hier als ze niet samen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een vage angst te ervaren dat het lichaampje van Witneus het niet volhoudt en dat het slijm in haar longen niet voldoende zal slinken.

Als en wanneer ik me in angst zie voor een eventueel overlijden van Witneus, dan stop ik, ik adem. Ik focus op de adem, stem me af op het hier fysiek aanwezig zijn met Witneus en realiseer me dat het voor ons beiden/allemaal van belang is dat we dit samen stap voor stap doorwandelen, in zorgzaamheid, en dat een overlijden op den duur onvermijdelijk is voor ieder levend wezen in een fysiek lichaam. Ik realiseer me dat ik gehechtheden kan zelfvergeven en hier kan zijn in en als de adem en dus stel ik mezelf ten doel, de energetische ervaringen als gehechtheden aan herinneringen zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Als en wanneer ik een emotie van verdriet op Witneus projecteer ten aanzien van Casper, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ze aanwezig is als hij er is, dat ze altijd aanwezig is geweest als hij er is en graag tegen hem aan zit, en dat ze ook aanwezig is als ze alleen is, waarin ik me realiseer en leer dat Witneus zichzelf ten alle tijden richting geeft en altijd zichzelf vermaakt, los van wat Casper doet en of hij er wel of niet is. Ik stel mezelf ten doel, het voorbeeld van Witneus te volgen in en als mezelf, en te zien hoe ik mezelf ten alle tijden richting kan geven en vermaken onafhankelijk van wat een ander doet om mij heen.

Als en wanneer ik mezelf zie denken dat Casper toch rustig bij Witneus moet gaan zitten, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een gedachte projecteer als hoe iemand iets hoort te doen als ‘rekening houden met de ander’. Ik stel mezelf ten doel nader te onderzoeken in mezelf hoe ik sta ten aanzien van wel of geen ‘rekening houden met een ander’, waarin het woord ‘rekening’ hierin verwijst naar participatie in energie van binnen gekoppeld aan de geldstroom van buiten.

Als en wanneer ik zie dat Witneus heel weinig kracht en adem heeft, veel minder dan een week geleden, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik hierin een angst ervaar voor een eventueel overlijden van haar. Ik stop, ik adem, ik stop de ervaring van emotie die opkomt in mij en pas een zelfvergeving toe, en beweeg me in de fysieke situatie waarin ik me bevind, waarin Witneus levend aanwezig is op het moment, en ik geniet van ieder moment met haar, waarin ik steeds in overweging neem wat nodig is in de zorg, zowel voor de diertjes als voor en als mezelf. Ik realiseer me dat de angst die ik ervaar, te maken heeft met een angst voor veranderingen die plaatsvinden als de diertjes er niet meer zijn. Ik adem hierin, en ondersteun mezelf in en als de adem, stap voor stap, in iedere verandering, met toepassing van schrijven van zelfvergeving en zelfcorrectie en een hier aanwezig zijn in zelfintimiteit als een zien-in-zelf, in en als geduld.

Ik realiseer me dat ik waarde hecht aan wel of niet fysieke kracht hebben. Ik realiseer me dat hierin ergens de ervaring van uitputting een rol speelt die mij angst aanjaagt binnenin mezelf. Ik stel mezelf ten doel, de waarde gehecht aan fysieke kracht en gekoppeld aan een ervaring van uitputting en hoe ik hierin sta, te onderzoeken in mezelf, zelf te vergeven en zelf te corrigeren in schrijven in en als zelfondersteuning tot zelfverandering, waarin ik de waarde verplaats naar leven hier, in en als de adem, in ieder moment, in iedere hoedanigheid in en als gelijkheid, respect en integriteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me minderwaardig te voelen als ik me uitgeput ervaar, waarin ik me realiseer dat dit te maken heeft met geld verdienen en niet in staat zijn tot werken om geld te verdienen als er uitputting plaatsvindt, waarin ik me realiseer dat participatie in de geest het fysiek uitput.

PENTAX Image———————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 416 – Eindeloos verdrietig

PENTAX Image

Witneus is ziek, ze heeft longontsteking, wat bij konijntjes een enorm risico met zich meebrengt; het geeft heel taai slijm en vaak overleven ze het niet, ook niet als je er aardig vroeg bij bent. Ook heb ik gisteren duidelijk begrepen waarom symptomen bij konijntjes zo lastig te zien zijn; omdat het prooidieren zijn en prooidieren verbergen het als er iets is, omdat ze, zodra ze dit tonen, het ‘haasje’ zijn in de natuur. Dus vaak als je het ziet, zogenaamd op tijd, kan het toch al een langere voorgeschiedenis hebben. Ik zag het in een stadium waarin er nog iets te doen is, doordat ik het meest kenmerkende  symptoom herkende van een ander konijntje een aantal jaren geleden, waarbij ik destijds werkelijk veel te laat was, ik wist niet wat het betekende en dat het iets betekende, omdat ze destijds heel goed at en poepte en plaste etc, en dat zijn de eerste signalen bij een konijn om direct meer onderzoek te doen. Goed, het duidelijke kenmerk bij longontsteking is dus als ze met het snuitje in de lucht gaan zitten om meer lucht te krijgen, en je ziet de flanken duidelijker op en neer gaan. Echter de ontsteking is dan al in de longen aanwezig en is er al minder lucht beschikbaar.

Direct naar de dierenarts, die longontsteking bevestigde, en alle middelen inzetten ter ondersteuning van het konijntje en ter bestrijding van de bacterie. Anti-biotica en vezelrijk vloeibaar voer mee (‘dwangvoer’ genoemd, ze stoppen met eten als ze ziek zijn, en verzwakken dan snel en de darmpjes moeten blijven bewegen, dus er moet wat voedsel en vocht in). Bij deze dierenarts is het hier de tweede medewerker (het is een praktijk met meerdere dierenartsen die ook veel ervaring hebben met knaagdiertjes) die aangeeft de colloidaal zilverwater en de kruiden te gebruiken die ik al heb en gestart was, dus dat is een erg prettige samenwerking en ondersteuning met deze praktijk. En zij geeft aan, zet alles in, houdt haar warm (ze had iets ondertemperatuur, wat ook zorgwekkend is), en de komende 3-5 dagen zijn cruciaal.

Ik heb 5 dagen vrij dus ik heb mezelf in de huiskamer/keuken geinstalleerd, de slaapbank uitgetrokken, en hier zal ik de komende 5 dagen zijn. Ongeveer om de 3 uur geef ik haar wat voedsel, colloidaal zilverwater, 2x per dag de kruidencombi en 1x per dag anti-biotica. Ze heeft nog kracht en ik zie dat het nog niet bepaald is welke kant het op gaat (vandaag is dag 1).

Ik ben rustig maar heb ook een ervaring van eindeloos verdriet. Witneus heeft vrijwel de gehele periode in het oude huis bij me gewoond, ik heb haar als enige jong uit de dierenwinkel gehaald (de rest van de knaagdiertjes hierna kwam via een opvang of via anderen die niet meer ervoor konden zorgen). Ze is zo ontzettend lief, zo zorgzaam, zo aanwezig, zo constant, zo zacht expressief. Ik kan me eigenlijk niet meer voorstellen hoe het is zonder haar in/om het huis.

Ook maak ik me al een jaar zorgen om de dieren hier buiten,waarin ik niet tevreden ben over de ligging van de tuin en de ruimte die ik de dieren kan geven. De hoeveelheid ruimte is okay, maar er is zo vaak onrust en lawaai aanwezig. Ik wil ze allemaal binnen hebben maar de konijntjes zijn buiten opgegroeid, en zitten dus graag buiten, en ik heb ook weinig ruimte binnen. Witneus zit nu binnen, en zal dus de winter binnen doorbrengen als ze het overleeft ivm de temperatuurwisseling en haar vacht. Casper is nog in dubio, lol ik natuurlijk, hij heeft vannacht binnen gezeten en zit nu buiten, het is niet zo koud, lekker fris buiten met zijn dikke vacht. Dus die blijf ik waarschijnlijk afwisselen, afgestemd op de temperatuur, want helemaal alleen constant buiten is het ook niet helemaal.

Alles verandert steeds als er een diertje ziek wordt en/of overlijdt. Op het moment verandert alles constant, het een na het ander komt voorbij waarvan ik ‘afscheid’ neem en de afscheiding dus juist dien te stoppen, en welke tegelijkertijd plaats maakt voor een nieuwe setting.

Het is feitelijk alle afscheiding stoppen waaraan ik gehecht had in de geest en waarin het dus een afscheiding is geworden door de hechting in de geest, en/of welke al in afscheiding was waardoor ik ben gaan hechten in de geest aan iets buiten mij, als enige optie en poging tot een ‘heel maken’.

Hierin zit het eindeloos verdriet. Ik ben nog niet aanwezig in leven, en ervaar de eenheid dus nog niet, waarin er een ervaring van ‘nooit meer’ opkomt in de geest. Het is dus een ervaring van eindeloos verdriet door een ‘afscheid nemen’ – de afscheiding stoppen – van een ervaring in de geest. In een periode met het sterven van een huisdier, wordt dit punt heel duidelijk, en steeds durf ik ergens niet in aanwezig te zijn waardoor ik een signaal of een ‘laatste’ moment samen met het dier, mis. Niet aanwezig in het moment dus. Het gaat steeds iets beter (knaagdiertjes worden niet zo heel oud dus er is vaker zo’n proces). Dat is de rust die ik nu ervaar, ik heb de tijd en ruimte om de komende dagen met Witneus te zijn, onafhankelijk van wat ze gaat doen, of ze het redt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb eindeloos verdriet te ervaren van al het ‘afscheid nemen’ in en als de geest, terwijl dit feitelijk een stoppen is van de afscheiding in en als de geest in ervaringen, zodat ik langzaam aan, hier aanwezig kan zijn/worden, in en als de adem, als leven, waarin geen afscheiding bestaat, ook niet als een wezen overlijdt of ‘weg’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb eindeloos verdriet te ervaren door in de geest te participeren en dan wederom verdriet te ervaren als al deze ervaringen stoppen, waarin ik me realiseer dat in en als de geest levend, er eindeloos verdriet zal komen en gaan, zoals zichtbaar in deze wereld.

Ik stel mezelf ten doel, het verdriet als afscheiding als ervaring van ‘afscheid nemen’, uit te schrijven, mezelf te vergeven en mezelf te corrigeren in en als aanwezigheid in de adem, waarin ik me realiseer dat het leven in en als de adem, een en gelijk is, zonder afscheiding, zonder verdriet, en als ik verdriet ervaar, ondersteun ik mezelf in het onderzoek van hetgeen ik me aan gehecht heb, waardoor het loslaten een ervaring van verdriet geeft, welke ik kan inzien en zelfvergeven en zo mezelf geef aan mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als geduld voort te bewegen, voorbij de beperkingen van de geest, in en als de adem als zelfondersteuning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over waar ze terecht komt, opnieuw geboren als ze het niet overleeft, omdat de wereld over het algemeen genomen niet overal aardig en zorgzaam is voor dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken dat ik niet effectief genoeg ben in en als zelfverandering en zelfinzet voor een leefbare wereld, waarin ik me realiseer dat het een langzaam proces is en dat slechts/juist de zorgen als angst me weerhouden van de inzet en verandering.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan mezelf in te zetten, iedere dag opnieuw, voor een leefbare wereld voor mens, dier en plant, welke niet perse direct is in en als de fysieke zorg voor dier en plant, aangezien dit waar ik nu woon in mindere mate mogelijk is, maar welke te meer indirect nodig is in de algemene gewaarwording van de mens, van mezelf en anderen, want als ik niet verander, als de mens niet verandert, zal het leven op aarde voor dieren niet veranderen en blijft het eindeloze verdriet als consequentie bestaan.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van eindeloos verdriet te stoppen in mezelf, in en als de adem, zodat en waarin ik mezelf effectiever inzet in en als zelfverandering, in en als Leven, waarin ik me realiseer dat in een ervaring in de geest geen leven aanwezig is, maar slechts herinnering en consequentie in een eindeloze herhaling welke verdriet voortbrengt.

Ik stel mezelf ten doel hier te zijn met Witneus zolang ze er is, onafhankelijk van hoe en of ze wel of niet ziek is, en in dit proces mijn relatie met de dood te onderzoeken, waarin ik me realiseer dat ik de dood niet geaccepteerd heb en dus niet leef in en als de adem.

Living Income Guaranteed

Basisinkomen Partij (BIP)

——————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 415 – Uitsluiting en insluiting

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb uitsluiting te laten bestaan en manifesteren door een geloof in het bestaan van de ervaring van liefde en exclusiviteit hierin, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat deze ervaring van liefde direct gekoppeld is aan overleving in de geest in en als energie van binnen en overleving in het huidige geldsysteem van buiten, waarin we afhankelijk opgroeien van degenen ‘die van ons houden’ oftewel, die ons geld dus voedsel en huisvesting geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb me te realiseren dat als er werkelijk communicatie plaatsvindt in gelijkheid en er werkelijk voor een ieder gezorgd wordt, dat er dan geen ervaring van liefde nodig is om een lijntje te leggen in en als de geest ter overleving in en als de geest van binnen, gelijkstaande aan de overleving in en als het geldsysteem van buiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als leven als communicatie als zelfexpressie buiten te sluiten in en als een geloof in de noodzaak en voldoening van de ervaring van liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘specialness’ te manifesteren binnenin mezelf en buiten mezelf en mezelf hierin te vervormen en verbuigen in en als zelfexpressie in een poging om speciaal te zijn en een speciaal gevoel als liefde te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vast te houden aan die speciale, exclusieve ervaring van liefde in en als de geest van binnen, hier heel lang over te doen om hieraan ‘toe te geven’, aangezien ik wel voel dat het ‘niet veilig is’ als niet stabiel, en als ik er dan eindelijk aan heb toegegeven, niet meer vanaf te komen en het vast te willen houden als laatste strohalm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vast te willen houden aan een ervaring van liefde in en als de geest van binnen als laatste strohalm bij gebrek aan communicatie in gelijkheid in/als realiteit, en als er wel communicatie is, langzaam geactiveerd te worden door alle systemen die aanslaan welke ik vertaal als een ervaring van liefde dus angst, welke activatie door blijft sijpelen in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus vast te willen houden aan een ervaring van angst in en als de geest van binnen, zoals ik geprogrammeerd ben, zoals angst geprogrammeerd is binnenin mij, ter controle in en als de geest, ‘locked in’ en dus mezelf buitengesloten, om nooit te zien wie ik werkelijk ben/zijn kan als levend wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in te sluiten in en als een ervaring van angst vertaald in een ervaring van liefde en deze vervolgens speciaal te maken en hieraan vast te houden, opnieuw in en als een ervaring van angst om het werkelijk los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in te sluiten in en als een angst om de angst/liefde los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een ‘nooit meer’ samen zijn met die ene speciale waarvoor ik de ervaring van liefde heb bewaard van binnen, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om ‘nooit meer’ deze ervaring in en als de geest te leven met die ene en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren nooit meer in de geest te leven in en als die speciale ervaring welke feitelijk een herinnering is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een herinnering aan een ervaring van liefde te bewaren van binnen, binnenin mezelf, ter generatie van energie als houvast in de geest, om niet alleen te hoeven zijn/staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te realiseren, zien en begrijpen dat de ervaring van angst voor het ‘nooit meer zien’ en dus ‘nooit meer ervaren van liefde/angst hetgeen is welke me juist gevangen, ingesloten houdt in en als de geest, dus in angst.

Ik realiseer me dat een gedachte als ‘nooit meer’ het vasthouden manifesteert, de angst ‘om zonder te leven’ manifesteert het vasthouden aan gedachten/ervaringen dus het verblijf in de geest. Dus hetgeen ik dien te stoppen, zijn de gedachten en ervaringen van ‘nooit meer’.

Ik realiseer me tevens dat uitsluiting als insluiting, alleen in de geest bestaat en niet werkelijk fysiek en leven is, en dus door specialness en uitsluiting sluit ik mezelf in in de geest, en dus uit van leven, wat hetgeen is wat de werkelijke angst voortbrengt, als angst voor mezelf in en als de geest, in uitsluiting van mezelf van leven door een vasthouden/insluiten aan een ervaring/gedachte. Ik realiseer me dat dit een trucje is van de geest waarin de angst verschoven is in een poging om mezelf in te sluiten in/vast te houden aan de geest.

Ik realiseer me dat ik niet een ander kan ‘redden’, dit is slechts een excuus om op deze manier mezelf te willen redden in en als de geest, en hetgeen ik dien te doen, is mezelf hier te ondersteunen, ieder moment opnieuw.

Ik realiseer me dat ik nooit alleen heb gestaan en altijd heb vastgehouden aan de ander in de geest/projecties op de ander in de geest.

Ik realiseer me dat ik iets probeer uit te leggen als reactie op een uitsluiting naar mij toe in en als wrok, waarin ik me realiseer dat in uitleggen, ik mezelf alleen maar meer insluit in de geest, wat dus niet het beste is voor leven, en dat hoe meer ik ‘uitleg’, hoe meer ik neig uit te blijven leggen om het uitleggen weer uit te leggen. Ik realiseer me dat ik iets voor een ander niet uit kan leggen maar dat diegene zichzelf dient te realiseren, en mijn uitleg is hierin wellicht helemaal niet verhelderend maar juist vertroebelend.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een angst om nooit meer samen te leven en/of die ene te zien, te stoppen, te ademen, en hier te zijn met en als mezelf in de adem.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik mis als wat ik geprojecteerd heb in en op (de ervaring met) de ander en hierin te zien hoe dit naar zelf te halen en dit te leven in en als mezelf via toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met uitleggen aan een ander en hetgeen ik me realiseer, te leven in en als zelfcorrectie en levend in en als zelfcorrectie, te leren zien wat effectief is om te verwoorden.

—————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/