Dag 447 – Heb ik het recht om te reageren?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf het recht toe te kennen om te reageren en in en als dit recht te geloven en hierin altijd een reden te vinden, te beredeneren waarom ik reageer en zo mijn reactie te rechtvaardigen in en als de geest, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik in geen enkel geval, in geen enkele situatie het recht heb om te reageren aangezien het recht om te reageren altijd een rechtvaardiging in en als de geest inhoudt waarin ik mezelf in en als de geest bevestig in mijn bestaan als ‘dit ben ik‘ in en als een geloof in en als een gedachte als interpretatie in en als de geest, waarin ik mezelf weg houd van gezond verstand en een benadering in en als het fysiek zodat en waarin ik zie wat er werkelijk gaande is, zodat en waarin ik werkelijk zie waarmee en/of met wie ik in communicatie ben in als het het fysiek in plaats van in reactie in interactie met mijn eigen geestinterpretatie bezig te zijn en dus feitelijk alleen maar bezig te zijn met mezelf in en als verdediging van wie ik geloof te zijn in en als de geest waarin ik op geen enkele manier bijdraag aan een werkelijke, constructieve, zorgzame oplossing voor het fysieke punt dat zich aandient in communicatie met een ander en/of met mezelf.

Als en wanneer ik mezelf zie gaan en/of reeds zie participeren in en als reactie in en als de geest, dan stop ik, ik adem, waarin ik me direct realiseer dat mijn reactie geen recht heeft van bestaan ook al voelt het alsof dit wel zo is.

Ik realiseer me dat hoe sneller ik stop in en als mezelf met reageren in en als de geest, des te eenvoudiger ik het maak en houd voor mezelf aangezien hoe verder ik ga in reactie, hoe meer energie ik genereer, hoe meer systemen er mee gaan spelen en des te meer consequenties ik creeer voor mezelf in en als het fysiek en eventueel voor een ander, welke het opnieuw vervelender maakt om te stoppen aangezien ik dan meer en meer onder ogen moet zien. Dus, ik stop, ik adem, onafhankelijk van of ik gelijk denk te hebben en misschien zelfs heb gezien vanuit een startpunt in en als de geest, wat er niet toe doet, alleen de geest hecht waarde aan gelijk hebben terwijl in en als het fysiek het gelijk staan is wat ertoe doet, gelijk staan als mezelf als het punt wat er speelt en hierin als de situatie en/of als de ander in ditzelfde punt.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in en als mezelf wat hetgeen is dat de reactie getriggerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de reactie en energetische turbulentie die ontstaan in mezelf, te vergeven en in de adem te gaan en te blijven.

Ik stel mezelf ten doel het oorspronkelijke punt te vergeven als en wanneer ik dit zie in en als mijn zelfonderzoek welke ik toepas met behulp van schrijven en het hardop uitspreken van zelfvergevingen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het maken van een zelfcorrectieve verklaring.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te corrigeren in en als het fysiek tot een bestaan in eenheid en gelijkheid met en als het punt wat zich aandient zodat en waarin ik mezelf beweeg tot en als een fysieke oplossing als wat het beste is voor de situatie en/als alle betrokkenen en zolang ik hiertoe niet in staat ben, mezelf te stoppen en zelf te vergeven tot aan een punt van helderheid en stilte in en als mezelf ten aanzien van desbetreffend punt.

Full why couldn t i stop myself

Why Couldn’t I Stop Myself?

——————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 446 – To give it my all – How the animals teach me what real support is

In december Witneus the female rabbit became suddenly very ill, pneumonia, I wrote about it during that days. Here I write an overview how this intensive support of her supported myself to get the best out of me.

For a few days just before she became clearly ill, she walked into the house more often and wanted to sit in the house for a longer time. I allowed her to do this, however sometimes I pushed her a little to go back outside again – the rabbits lived outside during that days and I was not sure how staying inside the house for hours should influence the thickness of their pelt. So, here I missed a sign of her and did not investigate why she wanted to stay inside the house for longer. Rabbits are prey-animals and they do not show when they are ill and when they show, the illness is often already present for a longer time. However they do give some signs when we really are aware and this was a sign from her that I did not take seriously.

The day that I noticed there was really something wrong was when she was sitting with her nose in the air. I have had a rabbit in the past who was sitting with her nose in the air for many days but for the rest being normally active, eating normally, so I did not have a clue that there was something going on with her. Until she was suddenly one day that ill that it was too late to do anything; pneumonia as I heard at the vet. However, I learned this that time and saw it immediately now when the nose was in the air. I also had to go to work that day and did not know what to do in the short time before work. I called my collegue and discussed; he would try to find someone to replace me (I often work alone in a healthstore) and I said I would be a little late. She sat down in her hutch outside, in the nightcabine which is more closed and warmer. I moved on to work. On the way to work I started seeing what was bothering me, which was the point that I was not clear on where to housevest her and the malerabbit (they lived together outside the house and I have a pretty small room inside the house where also another quinea-pig was living). I saw that I would take her in the house and could leave Casper – the male rabbit – outside. It seems strange that I could not see this clearly immediately however this is how the mind works and what I am already walking for years while taking care of the animals, that somewhere in the practical care-taking when they become ill I loose sight, get stuck and do not see a practical solution. Actually it is a little bit of an apathic reaction which is not cool, as with these small animals, you have to be fast and take action immediately otherwise it can be too late.

So, I had my solution, in the afternoon a collegue could replace me and I could go home. At home I immediately took her into the house and knew I had to go to the vet. It was friday night and the last consulting-hour before the weekend so I had to catch this one. I called my parents to drive but one was out with the car so it was not possible to bring me. I have another option to go by bus and walk 2x 10 minutes which is less comfortable (for the animal and me as well) but anyhow pretty well doable. Here again I saw myself linger, thinking about asking the neighbour or taking the bus and saw, okay, I have to push myself and I have to do it fast otherwise I am too late for the bus and the consultinghour. So I did, I pushed myself through this lingering, took her in a basket and went to the bus. At the vet, they confirmed that it was pneumonia, gave her anti-biotica and explained me that pneumonia with rabbits is a risk for their health as they produce very thick mucus in the lungs that is not easily going away and so, the chances to survive are not so large, however there are rabbits who make it. They also told me that she was quite sick already. I had seen this too, however I also knew her al the years before and she had never been sick and been in good physical condition and very enthousiastic to live and also, the symptoms were not that long present so, there was a chance she could make it.

I went home, left her in the small basket, put a warm-water bottle with her in the basket and some green-food for if she was able to eat something. And so we passed through the night. The days after this, she had a lot of difficulties with breathing, sat with her nose in the air all day and a little bit standing up, with her forelegs against the warm water bottle that I put down their so that her breast would be a little bit warm. She could barely eat but she had to. So I gave her fluidfood with vessels especially for sick rabbits. Besides this I went outside and took everything that I could find that she might like and easliy eat, like dandelion, plantain, clover, yarrow, chickweed and some grass. It was winter but very soft weather so I was lucky as there was still some green findable. She did not eat by herself but when I hold it before her consistently she would take some eveytime and actually even made some funny jokes with this, as taking it out my hand and put it away on the ground for example when she did not want it anymore, and when I hold on tight, she could not take it away but instead the leave teared apart and she had again some food in her mouth which she chew on. Until she showed me that she really had enough.

She lost weight of course and we found a rithm of fluid food 2x a day and 1x a day anti-biotic and 1x a herbal conbination with colloidal silverwater and a drop of vitamin D to reduce the mucus and to support her lungs and immunesystem. I did this all together for 4-5 weeks very intensively, I slept down in the same room with her (I have a sleeping-couch there) and only went out longer for work. And within this period, I learned the most important point: to give it my all. I knew and noticed that I had to give it my all to pull her through this and that I had to do every little thing that I saw as important for her, very small things as getting the food she would like most, giving it to her often, checking at her, being consistent in the medicines, actually being totally here for her.

I have seen Bernard doing this at the farm and heard this in stories about him, giving his all in very small things, seemingly points that looked as ‘not so important’ or even out of proportion. This is what I within my mind, allowed to take over in the past while taking care for the small animals, as actually I had the tendency to give it my all but had some thoughts and beliefs about this as ‘not suitable’ or ‘too much’ because it is ‘only a rabbit’. It was not how I consciously saw it myself but however, allowed myself this behaviour just because this is the common approach of taking care of animals. So actually I did not really stand up for them as myself. I also had a belief during that days, that dying is something maybe even better than living, which is actually a point of religious brainwashing and so I had a tendency to let them go more easily instead of investigating everything completely before doing so. So it was more about ‘who I am within’ than actually neglecting the caretaking that was not alligned within myself with what is best for all. This combined with the lingering and apathic behaviour of myself when I needed to take action immediately and coming up with practical solutions and also very important or even the most important point of influence, not having a car and not having so much money and the vet costs always a lot of money, again combined with living alone and grown up within an experience of having to decide a lot of things by myself; well all this points together I faced while taking care of the animals. And everytime a small animal became sick I could pick up the point I learned from an animal in the past and a new point came up that I had to learn and integrate. So, with Witneus, she was the first who I have given my all – and people who knew me before would say, but you always did this isn’t it? You are always so very carefull with the small animals. Just to give you an idea of what ‘giving my all’ entails; the ‘being carefull’ as I was before, is not enough. It is not the same as giving my all and letterly pull the animal through with everything I have where instead of this, somehow and somewhere, I let them go and so actually I let them down. In very small points which are easily to be excused. But every excuse is one excuse too much. So, there were no excused in this period with Witneus and I just took on everything I saw that needed to be done and as long as was necessary until it’s done, walking it day by day without knowing how long this would take and without knowing if she would make it. As this was not the most important thing, it was important how we walked through and who I am within.

Well, she did make it. After the period with anti-biotic, she had still difficulties with breathing and so with eating, as eating and sitting with her nose in the air to breathe at the same time, is very difficult. So, discussing this with the vet again. They said that the anti-biotics is done, the bacteria is gone so she needs something for the alveolus, for the lungs, to get more air. Something similar as they give to people who have asthma and then for animals. So she got that, and almost the same day it became better. Within a few days she ate by herself, and she eated all day because she was actually very hungry and had to get some weight. I gave her this medicin 2x a day and also the herbs and some colloidal silverwater and vitamin D for 3 weeks and she became stronger and recovered within this period. after this I went back to 1 time a day, and again after some weeks 1 time a day I started to half the dose of the herbal combination and staying with 1 time a day the medicine for the alveolus. With this I will move on some weeks and then probably stop the herbs and go on regurly with the medicin for the alveolus as this is recommended by the vet, based on experience with other animals that when stopping for a longer period they often start getting difficulties with breathing again.

The point of not really be aware of the signs before they become ill, this came back with the male rabbit who died last week. I wrote about this also. The short period of decisionmaking and support in passing away went well as I learned to discuss these kind of things with the vet and if necessary with someone who is able to see with me. However the point of this small signs before becoming ill I had not actively responded to, I noticed it again but did not respond, I did not pick it up and so, after Casper had passed away, I saw this point still being her and interfearing with my decisionmaking and taking action within the moment of illness. So this point I have to correct in writing and then walk again in real time when the moment is here. Actually I saw that I did not consider myself in this, in what I actually wanted as being some more closer with the animal for a while – meaning inside the house, some hugging, but again, of not knowing how to do this practicle I did not take this seriously and so I actually am not taking seriously myself within this point, which is harming myself as another living being. And because of staying in this ‘not knowing how’, I do not start investigating it and so I do not even give myself a chance to find a solution that is practical and best for all including me. So this is what I am moving on with. As this point is making it more difficult, when and as an animal (or human) dies, as I have seen that after this passing away of another living being who we lived close with, the points come up where we did not give it our all and so we feel sadness, which is actually a feeling of regret of missing out on moments of opportunity to share, to be intimate from a starting-point of self-intimicy. The animals did not miss these moments, it are we as human who miss them because we miss ourselves and we need to walk a process to become one and equal with and as ourselves. And if we do not do so, we will face this within and as ourselves when and as we die ourselves.

Actually what I describe her in very small points, is what is going on in the world on a very large scale. From the small to the big, it is the same point and only in the small, within the situation that we are living in and being able to direct, the changes will start taking place, if we are willing to see and to take ourselves seriously within this. Life is showing itself in very very small points, it is vulnerable and strong at the same time and this is what we easily and on a daily base, walk over and ignore. So we ignore the being vulnarable and we miss the being strong within this. And as long as we ignore, we do not have to pick it up, we do not have to face ourselves as being vulnarable and so we do not have to change ourselves and, we will never become one and equal as strength as life as our full potential. So we see, there is something wrong, but we are not really aware of it and we do not dare to really see into this as we do not yet know the solution and so, decide to ignore. Which leads to a survivalmode where in we act and pretend being ‘strong’ but which is actually weakening ourselves and life as a whole, which is quite visible in the world today.

Ignorance is a decision although it seems as we do it ‘automatically’ but actually, every time we ignore something it is a decision, in every moment. So to stop the ignorance, this is a decision too. First it is to stop the ignorance and within this, we give ourselves a chance to look, to see, to ‘not know how to do this’, to forgive ourselves for what we see and what we do not know yet, for what we have allowed to exist within and as ourselves, to investigate and discuss a solution, to correct ourselves and make a new script as an ability to change and to eventually, actually change in physical reality as the final proof to and as ourselves that we have walked a process to selfchange, from ignorance, apathie and an experience of powerlessness towards consideration, self-movement and practical solutions.

We will not get proof on forehand that it ‘will work’ as the only proof possible, is walking it for and as self. We will become the living proof or we will not see any proof at all. So waiting for a proof before starting, it’s not gonna work.

Starting within the small, starting to take self as life seriously as within this, one will start taking life seriously in/as everyone.

So does this mean that ‘I am ready’ now? That I have learned to ‘give it my all’ in every moment? No. I have learned this within this one point. Where in it became very clear to me how and where I am actually not doing this which is in many other points. This is a process to walk as the resistance to do this has been integrated in many ways within myself and my physical body so it requires walking a process day by day, consistently and continiously, to deprogram myself within this and become the living proof of myself in and as my full potential.

Will you walk with me, with us?

Desteni-I-Process-Lite (Dutch translation available) and Desteni-I-Process-Pro.

Thanks (below two pictures from Casper and Witneus in the snow some years ago)

PENTAX Image

Video’s:

Witneus

Casper and Witneus januari 2014

Related blogs:

Day-374-how-every-breath-counts/

Dag-380-woordweb-roos-projectie-terug-naar-zelf-halen

Dag-417-de-verzorging-van-witneus-het-konijn-als-levend-voorbeeld

Dag-443-casper-het-konijn

All blogs related to animals:

https://ingridschaefer1.wordpress.com/category/dieren/

PENTAX Image

(Picture: find the white rabbit! Click to enlarge)

Investigate

Psychic Animals – The Sheep – Part 1

(Link to Witness blog)

——————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 445 – Gemanifesteerde controlemechanismen – zelfvergevingen

plugged mind matti freeman

Dag 444 – Tip Toeing around myself

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mezelf bestaande in en als zelfoordeel en hierin dus feitelijk mezelf, in en als zelfoordeel, te veroordelen in en als angst en zo het zelfoordeel in stand te houden, welke ik ervaar als een constante spanning en een adem inhouden in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf onderuit te halen in en als zelfoordeel van iets nalaten in overweging van leven, welke in zichzelf al komt door participatie in oordeel als gedachten als interpretatie in en als de geest.

Als en wanneer ik mezelf ervaar in een adem inhouden, dan stop ik en adem een paar keer diep in en uit.

Ik realiseer me dat ik een oordeel ‘verwacht’ van en als mezelf en onderzoek in mezelf waardoor ik dit verwacht; of ik iets heb nagelaten waarvoor ik me nu ‘schrap zet’ in en als fysieke spanning of dat het alleen een automatische verwachting inhoudt als hoe ik gewend ben te overleven.

Ik stel mezelf ten doel de zelfoordelen te stoppen, in te zien en zelf te vergeven zodra ik ze zichtbaar heb en hierin de verwachting van zelfoordeel te verminderen en steeds verder te stoppen naarmate ik mezelf meer en meer vertrouw in het ondersteunen van mezelf in zelfvergeving in plaats van het onderuit halen van mezelf in zelfoordeel.

Ik stel mezelf ten doel in mezelf te zien of ik iets heb nagelaten in overweging te nemen als leven en als ik dit tegenkom, dit in zelfvergeving te zetten en een zelfcorrectie te maken waarin ik mezelf ondersteun en in staat stel mezelf te corrigeren, veranderen in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te corrigeren, veranderen in en als het fysiek zodra ik een punt dat ik niet in overweging heb genomen als wat het beste is voor al het leven, duidelijk en vergeven heb in en als mezelf en me vervolgens inzet in overweging van al het leven, inclusief mezelf als leven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in en als zelfvergeving welke leidt tot een direct zien in hoe ik besta in en als de geest in interpretatie van het fysieke leven, in plaats van mezelf onderuit te halen in en als zelfoordeel en zo mezelf in en als de geest in stand als blind te houden voor de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een angst te creeren voor mezelf, bestaande in en als de geest, in en als angst in en als zelfoordeel op de angst als gedachten als oordeel als interpretatie in en als de geest als hoe ik mezelf geprogrammeerd heb te bestaan.

Ik realiseer me dat als ik mezelf geprogrammeerd heb tot een bestaan in angst in gedachten in en als interpretatie in en als de geest van het fysieke leven, ik dit zelf kan stoppen door de programmering te stoppen door de structuren in en als de geest als gedachten als interpretatie van het fysieke leven, uit te schrijven, zelf te vergeven en zelf te corrigeren zodat en waarin ik mezelf in staat stel tot fysieke verandering in en als een leven als wat het beste is voor al het leven welke mogelijk is/wordt als en wanneer ik niet langer geleid wordt door de structuren als gedachten als controle als angst in en als de de geest welke ik denk te moeten volgen.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik mezelf ervaar in angst, te stoppen, te ademen en een moment stil te zijn. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waarvoor ik bang ben in en als mezelf, wat ik oordeel. Ik stel mezelf ten doel de oordelen die opkomen ten aanzien van een ander, te gebruiken als leidraad voor wat ik nog niet ingezien en vergeven heb in en als mezelf wat geprojecteerd op een ander zichtbaar wordt, door de oordelen terug te halen naar zelf en te onderzoeken en herleiden naar een gedachte als angst voor en als een oordeel in en als mezelf, waarin ik mezelf ondersteun in en als zelfvergeving en zelfcorrectie van wat ik zie als ongelijkheid in en als mezelf – ongelijkheid als afscheiding in en als een geloof in een gedachte als oordeel als angst als interpretatie van de fysieke werkelijkheid in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in het bestaan van gedachten als oordelen als angsten als interpretatie van de fysieke werkelijkheid in en als de geest ter controle van de fysieke werkelijkheid en in en als het geloof hierin, deze gedachten als oordelen als angsten als interpretatie van de fysieke werkelijkheid in en als de geest ter controle van de fysieke werkelijkheid, werkelijk te maken door de illusies in en als de geest te ‘leven’ in en als het fysiek, en zo de controle als angst als gedachten als oordeel als persoonlijke interpretatie zelf te manifesteren en vervolgens angst als oordeel hiervoor, in en als mezelf te creeren

en dus

vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen controlemechanismen als angst als gedachten als oordeel als interpretatie van de fysieke werkelijkheid in en als de geest te manifesteren en hierin te geloven en in voort te leven en zo het geloof in stand te houden, te bevestigen en vergroten in en als de fysieke werkelijkheid en vervolgens zelf bang te worden van mijn eigen gemanifesteerde geloof waarin ik mezelf op deze manier vastzet in mijn eigen gemanifesteerde controlemechanismen in en als de geest, bestaande in en als een geloof in illusies in en als de geest.

blaadjes artwork pagina

(Artwork by Matti Freeman)

—————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 444 – Tip Toeing around myself

Ik bemerk in mezelf dat ik mijn adem inhoud in angst voor een inzicht waarin ik zal zien dat ik iets heb nagelaten in de zorg voor Casper het konijn in dit geval. In het algemeen is het een angst voor dat ik iets fout heb gedaan, waarin ik ‘fout’ definieer als het aanwezig zijn in de geest en hierin leven over het hoofd zien en dus een bewegen in eigenbelang. En hierin houd ik mijn adem in; niet werkelijk geheel en fysiek natuurlijk want dan zou ik hier niet meer fysiek aanwezig zijn. Maar er is een soort constante spanning aanwezig die ik ervaar ‘op de achtergrond’. Dat is op zichzelf een interessant gegeven, dat ik spanning die aanwezig is in en als mijn fysiek als mijn adem inhouden, ervaar alsof het ver weg en op de achtergrond afspeelt. Waar ben ik dan, als de fysieke spanning en het adem inhouden zich in mijn beleving, afspeelt op de ‘achtergrond’? Niet in mijn fysiek aanwezig want dan zou ik het direct zien en fysiek ervaren als mezelf. Dus, als ik niet in het fysiek aanwezig ben, ben ik in de geest aanwezig, in het achterhoofd waar de vele geestactiviteiten plaatsvinden en in de fysiek gemanifesteerde/geintegreerde geest bewustzijn systemen. Wat hetgeen is dat ik als ‘fout’ bestempel, terwijl het feitelijk ‘verkeerd’ als ‘gekeerd’ is als hoe we hebben toegestaan geprogrammeerd te zijn/worden en onszelf geprogrammeerd hebben in en als de omgekeerde wereld in en als de illusies van de geest, bestaande als ‘wat is het beste voor mij alleen in en als de geest’ dus in eigenbelang in plaats van het geheel als Leven – inclusief mezelf als leven – in overweging te nemen. Ik ervaar angst – dus wederom een gedachte als oordeel voor mijn eigen oordeel hierop welke nieuwe lagen van (zelf)oordeel creeert/gecreeerd heeft en zo dus de oorspronkelijke ‘oordelen als gedachten als persoonlijke  interpretaties van de fysieke werkelijkheid’ verbergen en onderdrukken. Tip Toeing around myself. En zo ben ik nog steeds druk met mezelf en houd ik het eigenbelang in en als de geest in stand.

Zelfvergevingen en zelfcorrecties zullen volgen en ik ga de komende dagen zien in mezelf of er eventueel een gerelateerde herinnering omhoog komt.

Fear of Fear Itself – Fears and Phobias

Full fear of fear itself fears and phobias

————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 443 – Casper het konijn

PENTAX ImageFilmpje: Casper en Witneus januari 2014

Casper het konijn is dood. Ik heb hem vandaag laten inslapen. Hij leeft sinds een jaar met sluimerende maar chronische blaasklachten die hij met behulp van eerst anti-biotica en later als onderhoud, druppels colloidaal zilverwater verdeeld over de dag gegeven aardig aankon  – aan zijn gedrag te zien ; hij was vaak wat nat bij zijn staartje maar bleef niet langer hangen rond het hok om de hele tijd plasjes te doen. Echter gisteren ochtend was het erger en kwam hij na het eten niet uit zijn hok en buiten bij Witneus (het vrouwtjeskonijn) wat een teken is dat hij veel plasjes moet doen of lijkt te moeten doen en hiervoor in zijn hok blijft. Ik heb hem wat meer colloidaal zilverwater gegeven en 2 kruidentabletjes en wist, of het is in de avond gelijk of iets beter en het is tijdelijk of het is verergerd. Het laatste was aan de hand, hij zat op de grond, ging languit liggen, maakte wat geluidjes, wilde niet eten. Casper die niet wil eten – echt helemaal niets – dat is een teken dat er iets helemaal mis is in zijn lijf. Hij is de nacht binnen gekomen en heeft hier op de grond gezeten/gelegen in de buurt van Witneus. In de ochtend werd het steeds erger totdat hij apathisch languit lag en steeds meer afkoelde.

Ik ben de ochtend druk geweest met overleg met de dierenarts en bekijken hoe hem te ondersteunen. Het was me de avond ervoor duidelijk dat dit het einde van zijn leven als dit konijn Casper genaamd inluidde. Ik was alleen niet duidelijk over hoe dit te begeleiden. Mee naar de dierenarts en laten inslapen of zelf laten sterven hier thuis? Het tweede had mijn voorkeur maar ik was niet helder in die voorkeur. Na wat bellen hier en daar en afspraken maken, afzeggen en opnieuw maken met de dierenarts, nam ik de beslissing om hem mee te nemen naar de dierenarts voor onderzoek en beslissing met ondersteuning van hen. Ik had hier een tijdje gezeten, met de dieren gechecked of ik wat duidelijkheid kon krijgen over hoe zij erin stonden, een gesprek met een destonian en hierin voor mezelf helder, oke, hij is er klaar voor zover ik kan zien, ik ben er nu klaar voor, we gaan voor duidelijkheid en hierin een beslissing over wat te doen/hoe te sterven.

De dierenarts bevestigde wat ik gezien had als dat de kans op verbetering zeer zeer klein was met veel toeters en bellen, wilde dit wel doen als ik dit graag zou willen maar vond laten inslapen de beste oplossing voor Casper gezien zijn voorgeschiedenis met de blaas en zijn hoge leeftijd (ergens tussen de 10-12 jaar). Hierin stemden we overeen en zo is hij op de tafel met mij, de dierenarts en de assistente stapje voor stapje ingeslapen. Zijn zachte konijnenpootjes kun je hierbij knuffelen als hij langzaam in slaap valt; een konijn heeft zulke leuke stampvoetjes en voorpootjes waar ze je normaal niet zo graag aan laten zitten.

Ik was rustig en zonder reactie in en na deze beslissing. Ik had me ook al enigszins voorbereid door de tijd heen door steeds te zien of ik nog iets wilde delen met hem of dat ik iets zag wat hij met mij wilde delen en wist dat het eens zou gebeuren, gezien zijn leeftijd en blaasklachten. Echter er zitten nog een paar kleine puntjes in het stadium/de paar dagen voor deze gebeurtenis die frictie geven in mij en welke de onduidelijkheid gaven in de uren voor de beslissing tot inslapen. Ik merk achteraf dat ik hem een paar dagen langer ‘bij me had willen houden’, binnen in huis en niet buiten. Ik merkte dat ik hier ergens op ‘gerekend’ had als hij zou sterven, dat we ‘nog even tijd hadden’. De laatste paar dagen wilde hij eigenlijk iets langer binnen in het hok zitten in het stro, wat plasjes doen waarbij ik hem een paar keer een zetje heb gegeven naar buiten toe omdat de deur lang open stond en het koud werd binnen. Het is hetzelfde punt als toen Witneus ziek werd en zij de paar dagen ervoor langer binnen wilde zitten en ik dit punt wel heb gesignaleerd maar niet werkelijk heb waar-genomen en er dus niets mee gedaan heb. Ik had Casper algemeen graag wat meer binnen gehad toen Witneus ook naar binnen ging maar hem buiten laten wonen was het meest praktisch gezien de situatie met Witneus en de verzorging en het voeren van alle dieren. Dit heb ik wel regelmatig met Casper gechecked en was okay, en hierin heb ik mijn waarneming door de tijd heen laten laten vervagen. En, ik had hem zelf graag iets langer dichter bij me gehad voordat hij dood zou gaan; echter het niet werkelijk waarnemen van en handelen naar zijn gedrag de laatste dagen is wat wringt in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb graag nog een paar dagen met Casper samen binnen te willen zijn en hiervoor niet volledig de tijd te hebben genomen in het moment toen hij er gezond en wel was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te rekenen op een paar dagen tijd met Casper als hij zou sterven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Casper nog even bij me te willen houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat we nog wat tijd hebben samen als hij zou sterven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de focus iets meer op Witneus te hebben nadat ze ziek werd en hierdoor iets minder op Casper.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vermoeid te zijn door de intensieve zorg voor de dieren het laatste jaar of zelfs de laatste 2 jaar hier in Harmelen en hierin nu een soort van opluchting te ervaren dat het eenvoudiger wordt nu er 2 dieren over zijn die allebei binnen wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Casper niet serieus te nemen in de laatste paar dagen van zijn leven in het werkelijk zien dat hij iets langer binnen wilde zitten in het stro.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en Casper een paar momenten samen binnen, in zorg en samenzijn te ontnemen door niet werkelijk te zien dat hij iets langer binnen wilde zitten en in plaats hiervan in eigenbelang te handelen als wat gemakkelijker is in het dichtdoen van de deur en het warm houden van het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat Witneus zich zal vervelen zonder Casper en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het (bij voorbaat) te veroordelen als ‘vervelend’ als en wanneer Witneus zich zal vervelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een toekomstprojectie van verveling te vormen en op Witneus te plaatsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb signalen wel te zien maar niet werkelijk waar te nemen in en als een angst dat ik niet weet wat te doen en het dus een soort van negeer, als wel signaleren maar niet echt waarnemen en er dus ook niets mee te doen/te hoeven doen aangezien ik het niet werkelijk gezien heb en tot me door heb laten dringen, waardoor ik van tevoren denk en geloof niet te weten wat te doen, welke komt doordat ik niet werkelijk waarneem en mezelf dus geen mogelijkheid geef om te zien in oplossingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb werkelijk waar te nemen en in oplossingen te zien en hierin tijd te nemen voor zorg en samenzijn als wat ook een oplossing kan zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Casper gewoon te missen en het zo snel te vinden gaan als binnen 24 uur te veranderen van ‘Casper is hier in het fysiek’ naar ‘Casper is niet hier in het fysiek’, welke ook weer komt doordat ik de kleine signalen in de dagen ervoor niet heb waargenomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb snelheid te creeren in en als de geest en hierin ‘kort tijd’ te ervaren in plaats van fysiek hier aanwezig te zijn en in de pas te lopen met de andere fysieke aanwezigen, in dit geval Casper.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van de korte en onrustige slaapuren vannacht en de verandering van de dood van Casper.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik het wat langer binnen willen zitten van Casper de laatste paar dagen niet werkelijk te hebben waargenomen en onderzocht.

Ik stel mezelf ten doel tijd te nemen voor de verandering en de ervaring van verdriet hierin in en als zelfbegrip als zelfvergeving en zelfonderzoek en mezelf hierin te omarmen.

Ik stel mezelf ten doel hier samen te zijn met de ander 2 diertjes Witneus en Roy.

Ik stel mezelf ten doel te rusten.

Ik stel mezelf ten doel de zelfoordelen te stoppen en mezelf te vergeven.

Niet geheel en volledig maar dit is het voor vandaag.

PENTAX Image—————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 442 – A physical experience of pure fear

Full quantum mind self awareness step 3

Free interview

It was a busy week with facing myself in some points related to control and ending up with a few days where in I was aware of participating in fear. I felt I was putting some strain on my body but was not yet realy able to stop myself within the moment. So I walked through, solved the point and my body started relaxing again. However, the next day I became ill, a headache and nausea started coming up during the day and reached it’s top in the evening. Here – same as I have experienced before – an experience came up as ‘this is unbearable’, by which I knew okay, hold on, keep standing within and it will open up. So I did. Here it was up to me to keep standing and not stay ‘focussed’ on a ‘point opening up’ in case I would keep myself constricted in ‘consciousness focussing on a point’. So I moved on with the normal daily tasks (which was in the evening and contained things like prepairing for bed) and here in the points came up as physical experiences of the fear that I had manifested within my body. The headache had in the mean time spreaden from the neck-occupy-bones throughout my head, within my throat, up to the nose and sinusses. Here it started burning for a moment, I could breathe in it, and it fade away. It moved like this through my head, the throat and fade away, until it came up within my chest and I felt a real strong burning, itching sensation, which I experienced as fear, pure fear. And so I experienced and realised how this headache and nausea and pain in the head, throat, sinusses, came forward out of an experience of fear within my chest, where in the moment that it happened, I had missed this within my chest, I experienced fear and adrenaline and restlessness but I did not experience the physical respons for what it really was. So I ‘got this back’ later. I Could quite easily walk through because the sinusses are not aerea’s where in I have build up chronic discomfort so there was no new fear connected to this. (The chronic discomfort I have build up within my intestines and is for further investigation how the fear manifested and misformed the muscle-tissue and mucus in there). One point is staying for longer as a slight headache around the left occupy-bone, which I feal related to movements within the intestine; I have this more often, I understand it is related to ‘reacting to reactions’ and I start seeing how it is related to constant activation in/as the mind but I am not yet clear on this point and have to walk this in specifity.

I have never experienced this fear so very physically within my chest and it made me clear how penetrating this experience of fear in/as the mind is.  So an occasion triggers/activates the quantum mind (related to a memory where in we have had an experience of ‘loosing control’ in/as the mind) which gives this experience of fear where in the body goes for a moment into a physical shock, as an inbreathe and not breathing through; the physical body ‘stands still’ for a moment at the moment of this activation of the quantum mind, penetrating the physical flesh. Which in itself is a very scaring moment. Scaring as frightening as scaring as making a scarf in the physical flesh within this moment of penetration. And so because we are not in breath but in a moment of an experience of ‘loosing control’ in/as fear, we are not physically experiencing what is happening within and towards the physical body, as we are kept within our own minds in a moment of ‘scare’ or ‘fright’ (schrik in Dutch).

This brought me towards ‘fear for this fear’, as ‘how can I stop myself from this moment of fright as an occasion that triggers this, will take place’. Where in I remember Bernard who said to me, when I asked him what to do with fear, he said ‘it’s a thought’. So I have to become aware of the thoughts within that moment in/as the quantum mind which would actually trigger my own fear, as thoughts are all little judgements which are very scaring, for myself and/or another. And these thoughts are triggered within an outside occasion on which we normally project on and connect towards the whole experience of fear that we have, and so within this, we keep ourselves dependent on these outside occasions ‘waiting’ for this fear getting activated.

I have to walk it back until I see how I create the whole experience and physical consequense, so that I can prevent myself from going into this, after first facing and forgiving myself within this while walking it in real time, for what I have accepted and allowed to exist within and as myself while creating this experience again. And if I see how I create it, I will be able to stop, forgive, correct myself and eventually prevent myself from walking into the same pattern over and over again and within this, prevent the physical body to go into the physical pattern as well which harms the body at the same place over and over again. I can give my physical body the neccasary nutrients to recover itself, but it is up to me to stop and change my patterns that create the physical consequenses in the first place. And when I am already within physical consequence I have missed several points and thoughts that activates the quantum mind and lead to this consequence and so this enlarge the pattern of fear, as in/as the mind it feels like ‘I am not able to do anything about this, it is beyond my control’. Which is the control of the mind; and in/as the mind, I exist in/as control, where in I will not be able to support myself physically as I will keep looking for ‘mind-solutions’, which are actually solutions in/as control, in/as limitations of the mind existing in and as energy, controling the whole physical body. Within this, I am locked in by my own consciousness.

This is as far as I am able to describe it at the moment. I will keep on walking this until I am totally clear on it and able to prevent myself from creating physical consequenses within my own body. If and when I am able to prevent myself from physical harm in any given moment,  I am standing stable and being trustworthy, for myself and for others in/as life. I will not know how long this will take and if I am gonna make it at all; I am only able to move on within this process where in I see the physical progress within myself with my own physical body as a point of reference, until it’s done.

Thanks.

(Note –  I write here ‘occupy-bone’ instead of ‘occipital bone’ as a mistake in writing from myself – see comment below this blog – however I leave it in as it is funny indeed how I made ‘occupy’ from it where being occupied with the mind-backchat may lead to pain/pressure around the area of the occipital bones in the back of the head)

—————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 441 – Zelfvergevingen verlangen naar ‘off the grid’

PENTAX Image

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘off the grid’ te willen leven, weg te willen uit de samenleving zoals die bestaat en een rustige plek te willen met mensen die leven in begrip en zorg voor zelf, elkaar en de omgeving.

Als en wanneer ik zie in mezelf dat ik weg wil, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik weg wil in de geest, dat ik niet fysiek hier wil zijn, wat betekent dat ik reageer op hetgeen fysiek hier is, reacties heb op de drukte om mij heen welke drukte in mijn hoofd geeft in en als gedachten als oordelen, de hele dag door. Ik stel mezelf ten doel, dag voor dag, te wandelen met mezelf en mezelf te ondersteunen in het stoppen van participatie in oordelen als delen van mezelf waarin en waarvan ik me heb afgescheiden door toepassing van adem, schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie in en als zelfonderzoek totdat ik mezelf volledig begrijp en dus vergeven heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb werkelijk voor mezelf te zorgen door geloof in gedachten als oordeel als zijnde werkelijkheid en hierin het levende oordeel te worden, welke reacties in mij oproept en waarin ik mijn fysiek compromitteer, waardoor ik niet meer fysiek hier wil zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te identificeren met mijn oordelen in en als de geest en hierin mezelf op te splitsen en reacties te creeren in en als afkeer van mezelf.

Als en wanneer ik mezelf zie geloven in een oordeel als zijnde werkelijkheid en hierin het levende oordeel wordt als dat ik me identificeer met de gedachte als oordeel, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit oordeel geleerd en geleefd heb en voortleef zoals ik geleerd en geleefd heb en dus  het oordeel tot leven heb gebracht in en als de geest in plaats van mezelf als Leven geboren te laten worden in en als het fysiek. Ik stel mezelf ten doel, mezelf onder ogen te zien als het levende oordeel en mijn geloof hierin als zelfreligie, te stoppen, te vergeven en mezelf te corrigeren in en als de reis naar leven, in en als geduld met en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb jaloersheid te ervaren op mensen die de mogelijkheid hebben om ‘off the grid’ te leven waarin ik het als oneerlijk ervaar dat zij de mogelijkheid hiertoe hebben terwijl het geen geheel omvattende oplossing biedt voor de toestand waarin we leven op aarde.

Als en wanneer ik in mezelf jaloersheid ervaar op mensen die de mogelijkheid hebben om ‘off the grid’ te leven, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf vergelijk met anderen in en als de geest; ik realiseer me dat er in feite ‘oneerlijkheid’ als ongelijkheid bestaat, enorme ongelijkheid, en dat dit hetgeen is wat we dienen te stoppen in onszelf en als hoe we bestaan als mensheid; ik realiseer me dat ik oordelen in en als mezelf voor waar aan neem waardoor ik ontevredenheid creeer in en als mezelf met waar ik leef, hier, in en als het fysiek en dus, om deze ontevredenheid te omzeilen, jaloersheid creeer als afleiding van het werkelijk zien in wat me ontevreden maakt in en als afscheiding van mezelf in punten die ik accepteer en toesta in en als mezelf. Ik stel mezelf ten doel, tevreden met en als mezelf te zijn en/of worden en de punten als afscheiding als oorzaak als oordeel in en als de geest, onder ogen te zien, zelf te vergeven en mezelf hierin te corrigeren en hierin in geduld te wandelen met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘off the grid’ leven als een droom te zien die ik niet ga behalen omdat ik de financiele mogelijkheden hier niet toe heb, waarin ik niet zozeer ‘off the grid’ wil leven als dat ik mezelf altijd meeneem en niet werkelijk off the grid leef zolang ik participeer in oordeel in en als mezelf, maar waar ik meer het leven in de natuur ‘mis’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het leven in de natuur te missen en dus mezelf te missen in en als het leven in en als de natuur.

Als en wanneer ik participeer in een gemis van het leven in de natuur, dan stop ik, ik adem. Ik adem, ik vergeef mezelf hetgeen ik zie als oordeel als afscheiding in mezelf waardoor en waarin ik mezelf mis en mezelf te ondersteunen in en als de reacties die ik ervaar als angst als gedachten als oordelen op de drukke omgeving om me heen, waarin ik me realiseer dat ik vrij ben als ik hierin stil ben in en als mezelf en dat een stille omgeving in de natuur slechts tijdelijk verlichting brengt en dat een verlangen hiernaar, me afleidt van het fysieke proces hier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb feitelijk de ervaring van stilte en vergeving te missen die ik ervaar in de natuur, met planten, dieren, die vrij zijn van oordeel.

Ik stel mezelf ten doel mezelf stap voor stap te bevrijden van oordeel en hierin stil te zijn/worden in en als mezelf door toepassing van schrijven, zelfvergeving, zelfcorrectie, ademhaling, tot leven in werkelijk zelfbegrip waarin ik niet langer mezelf en als de ander veroordeel en hierin pijn doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en/als de ander pijn te doen door te leven in en als oordeel en hierin een wandelend oordeel te zijn, levend in en als afgescheiden delen in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer te maken van mijn eigen oordelen in en als de geest.

Als en wanneer ik mezelf als slachtoffer ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik misbruik toesta in en als mezelf waarin ik mezelf minder maak dan leven, waarop ik me vervolgens zal proberen meer te maken dan leven door me beter te willen voelen dan leven door participatie in en als de geest en zo energie te genereren door participatie in reactie en deze eventueel zelfs uit te spreken.  Ik realiseer me dat ik door te spreken in en als reactie, de ervaring van slachtofferschap probeer weg te duwen, welke geen werkelijke oplossing is. Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik me slachtoffer voel, niet in reactie te gaan spreken maar de ervaring van slachtofferschap te vergeven en te zien waar die uit voortkomt tot in zelfbegrip als werkelijke zelfvergeving en hier vandaan te zien wat ik al dan niet spreek en/of doe. Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen en ondersteunen en er voor mezelf te zijn in en als de ervaring van slachtofferschap en hierin te ademen met en als mezelf.

Ik realiseer me dat ik feitelijk verlang naar zelfbeweging en participerend in en als oordeel op wie ik ben als Ingrid (in-grid) ben ik niet in staat mezelf te bewegen. Ik realiseer me dat ik hierin een oordeel plaats op mezelf al bestaande in en als oordeel (in en als gedachten) en mezelf hierin vastzet. Ik stel mezelf ten doel gelijk te (gaan) staan als mezelf als Ingrid waarin ik mezelf beweeg in en als werkelijke zelfvergeving in en als zelfbegrip met toepassing van schrijven, zelfvergeving, zelfcorrectie en ademhaling in en als fysieke toepassing.

PENTAX Image

Gerelateerde blogs:

Dag 439 – Dag des Oordeels

Dag 440 – Is ‘off the grid’ leven mogelijk?

—————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/