Dag 606 – Vast in onbegrip

Uil forgive

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vastgezet te ervaren in onbegrip ten aanzien van mijn darmwerking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe het komt dat binnen vijf dagen mijn darmwerking verandert van een gezonde aanzet tot ontlasten tot een volledig uitblijven van ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik een volledig uitblijven van ontlasten en opbouw door een in gebreke blijven, verzuimen of niet nakomen van het gewaarzijn als aanwezig zijn in en als mijn fysiek op het moment dat ik dit opbouw, op momenten dat er veel drukte om me heen is in een situatie waarvoor ik verantwoordelijkheid draag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in gebreke te blijven ten aanzien van de verantwoordelijkheid voor en als mezelf op het moment dat ik verantwoordelijk ben voor een bepaalde situatie wat zich uit in een focus en gedrag van controleren op hetgeen zich afspeelt buiten mij en een negeren van hetgeen zich afspeelt binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en mijn eigen fysiek te compromitteren ten behoeve van iets of iemand buiten mij wat ik denk te moeten controleren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat ik me fysiek niet eenvoudig kan ontlasten in iedere situatie of zelfs, in geen enkele situatie terwijl een ander doodleuk en overal naar de wc wandelt en zich ontlast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn fysieke ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mijn fysieke ontlasting, zowel voor als het komt en zowel voor als het uitblijft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben besloten me niet zomaar fysiek te ontlasten maar hier een rol in te gaan spelen, in en als een beslissing tot afscheiding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te beslissen om me af te scheiden van mijn fysieke functie tot ontlasten ten behoeve van me beter voelen dan een ander in en als de geest, zonder te zien, realiseren en begrijpen dat dit beter voelen tijdelijk is en dat dit leidt tot een fysiek slechter voelen wat weer leidt tot ook een slechter voelen in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben niet mee te kunnen komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het op te geven om mee te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat het nooit meer goed komt met mijn darmen en dat ik de rest van mijn leven blijf struggelen met mijn ontlastingspatroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het mijn schuld is dat ik moeite heb met ontlasten en dat dit een groot effect heeft op mijn fysieke ontlastingspatroon, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat er meerdere factoren een rol spelen en dat ik ‘erfelijk belast’ ben met bepaalde patronen die zich al in de familielijn fysiek gemanifesteerd hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik dit gewoon op moet kunnen lossen en ondertussen niet te zien hoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me moederziel en hopeloos alleen te voelen in dit patroon binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb erg lang te wachten met ondersteuning vragen en zelf eerst alleen net zolang door te gaan totdat ik het echt niet meer weet en dan pas uit te reiken naar een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik verzwelg in mezelf in het niet vragen van ondersteuning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een gedachte in mezelf vast te houden ‘dat het toch geen zin heeft om hulp te vragen en dat een ander toch niet begrijpt wat ik bedoel’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te zouden willen dat iemand anders eens zou voelen hoe ik me elke dag fysiek ervaar en dan zou ik graag perspectieven horen hoe die ander het aan zou pakken of hoe die ander zich op zou stellen want ik weet het niet meer en misschien doe ik het wel helemaal verkeerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of ik me niet vreselijk aanstel en het erger maak in de geest dat het is en hierin mezelf weer gauw te onderdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me helemaal vastgedraaid te ervaren in dit patroon in geest en fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te weigeren om uit te reiken naar een ander ter zelfondersteuning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat die ander het toch niet weet dus wat heeft het voor zin om te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken het beter te weten of eigenlijk, te denken het beter te moeten weten aangezien het mijn lichaam is, terwijl ik ook niet meer weet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik te laat ben/zal zijn en dat ik mijn lichaam kapot maak maar niet zo erg dat ik dood ga en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te moeten leven met een kapot lichaam waarin iedereen meewarig naar me kijkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me groot te houden omdat ik niet wil dat anderen meewarig naar me kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hetgeen ik als ondersteuning voor handen heb, niet volledig in te zetten in en als een gedachte als angst dat ik ‘later dan niets meer reserve heb’ voor als het later mis gaat, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik op deze manier de situatie in stand houd en voortzet tot dit moment van later en mezelf geen mogelijkheid of kans geef om hier nu doorheen te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te wachten tot de ontlasting komt en als die niet komt, de hele dag te blijven wachten in en als de hoop dat het toch nog komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen hoe ik en we als mens zo verknipt geworden kunnen zijn en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit bizar te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo bizar te vinden dat ik er geen verantwoordelijkheid voor wil nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid te willen nemen voor bepaalde patronen aangezien ze ‘niet van mij zijn’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat alles wat zich binnen mijn lichaam afspeelt, zich onder mijn verantwoordelijkheid bevindt, ongeacht van hoe en of het in eerste instantie is doorgegeven en/of overgenomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid te willen nemen voor hetgeen in mij is doorgegeven en/of hetgeen ik heb overgenomen en alleen verantwoordelijkheid te willen nemen voor wat ik zelf gecreëerd heb, zonder exact te kunnen onderscheiden wat ik heb overgenomen en wat ik gecreëerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me dom te voelen dat ik ogenschijnlijk eenvoudige patronen niet zelf zomaar stop en hier een tweede bij nodig heb om mee te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niks meer leuk te vinden en angst te ervaren om niets meer leuk te vinden en hier in depressie te belanden waardoor mijn darmen niet meer bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn darmen niet meer bewegen als ik niets meer leuk vind of als oplossing weet, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat huist met oplossingen en voortstuwingen in en als de geest, ik mijn darm verkramp en vervorm in iets wat de darm misschien anders wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een gestoorde relatie op te bouwen met mijn dikke darm en de knijpbeweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te bemoeien met de knijpbeweging van mijn darm en hierin voort te duwen/te pushen, tot aan een punt waarin mijn darm stilvalt en juist niets meer doet om de eigen balans te hervinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant angst te ervaren voor het moment van stil vallen van mijn darm en dit zolang mogelijk uit te stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb tevens angst te ervaren voor een stoelgang die maar doorgaat waarin ik angst voor verlies van controle ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb voor het verkrijgen van een ervaring van controle in en als mezelf in en als de geest, mijn darm te zijn gaan controleren in de knijpbeweging en voortstuwing van de voedselbrij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben om de brij heen te draaien zonder precies te zien waar ik omheen draai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb terecht te komen bij ‘het heeft toch geen zin’ waarin het lijkt dat ik het rondje gelopen heb zonder iets werkelijk op te lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets op moet lossen of in moet zien en hier constant naar te zoeken, naar het ‘verlossende punt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te zoeken naar het verlossende punt als naar de heilige graal en dit niet meer los te kunnen laten naarmate mijn darmen zich minder ontlasten en ik niet meer weet hoe ik hier in mijn lichaam aanwezig kan zijn aangezien ik een constante paniek en fysieke druk en ongemak ervaar zonder enige vooruitgang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het niet vol te houden in dit punt van fysiek ongemak en het hierin op te geven en weg te gaan, de geest in.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden dat mijn darm het niet gewoon doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet werkelijk serieus te nemen dat reacties en gedachten in en als de geest, mijn lichaam en darmwerking zoveel kunnen beinvloeden terwijl ik tegelijkertijd wel weet dat het zo is, maar dit niet werkelijk, fysiek zie en dus is het een ‘weten’ maar niet volledig/absoluut toepassen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een weten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik meer verantwoordelijkheid moet nemen omdat ik tot meer in staat ben, terwijl ik niet meer kan, zo moe ben van deze patronen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik kan en moet leven met zoveel afval binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb (een deel van) mijzelf in fysieke onschuld en expressie te hebben opgegeven voor een delen in en als de geest in seksualiteit en schoonheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor het opgeven van (een deel van) mijn fysieke expressie voor een seksuele uitstraling in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb controle te ervaren over mezelf in seksuele/fysieke expressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het nooit meer goed kan maken met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het pas goed is als mijn darmen naar behoren werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet in en als mijn fysiek te willen leven als mijn darmen niet naar behoren kunnen functioneren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn darmen niet naar behoren (kunnen) functioneren door mijn default-patronen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf de schuld te geven van mijn default-patronen en hierin te verharden naar mezelf toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verharden naar mezelf toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik de enige ben die het zo moeilijk heeft met zichzelf en te denken dat ik hierin een uitzondering ben die het zichzelf extreem moeilijk maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik het mezelf zo moeilijk maak en mezelf hierin op te geven in plaats van mezelf hierin te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het geen zin heeft om mezelf hierin te ondersteunen in en als een geloof dat ‘het toch niet lukt’ en mezelf zo vast te houden in een cirkel van ‘het heeft geen zin’ en ‘ik kan het niet’ en ‘ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het me me niet zal lukken om mezelf te ondersteunen aangezien ik niet weet hoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als een niet-weten, de mogelijkheid tot een lukken op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat mijn darmwand het op een gegeven moment begeeft en de brei in mijn buikholte terecht komt door de enorme druk die op de verkrampingen in de darmwand ligt als de druk die normaal gesproken de brei via de anus naar buiten duwt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren als een failure, een mislukking in en als dit fysieke default-patroon, waarvan ik me realiseer dat dit een patroon is die ik via de vader-familielijn heb meegekregen/overgenomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te hebben geweten dat dit zo moeilijk zou zijn en het moeilijk te vinden om met een default-patroon op de achtergrond te leven waarin ik me niet kan ontspannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik dit allemaal geheim moet houden en niet mag delen aangezien het een familiegeheim is, zonder te weten wat dit geheim eigenlijk inhoudt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geheimen te bewaren en hiermee akkoord te gaan zonder te weten wat de inhoudt ervan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me in een constante ervaring van ‘ik doe het fout’ te bevinden als mijn darmen op spanning staan voortkomend uit een default-patroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het me nooit gaat lukken om constant zo specifiek en gewaar te worden en/of zijn dat ik mijn darmen niet langer een default-patroon instuur en in plaats hiervan, mezelf te sturen in en als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het nooit gedaan krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat mijn darmen het toch niet zullen gaan doen, ondanks dat ik mezelf zou stoppen in reactie en gedachten in en als de geest en dat het dus ‘geen zin heeft’.

Ik stel mezelf ten doel om hetgeen ik niet begrijp of waar ik niet uitkom in en als een reactiepatroon in en als mezelf, op skype uit te schrijven voor een perspectief van mijn buddy en zo stap voor stap te wandelen.

Ik stel mezelf ten doel om degene die de hoge darmspoelingen begeleidt, als en wanneer die plaatsvinden, haar om ondersteuning te vragen in het loslaat proces van de controlemechanismen aangezien dit haar specialiteit is en zij dit zelf gewandeld heeft en haar aanwijzingen te integreren in hoe ik het proces wandel.

Ik stel mezelf ten doel om door te gaan.

Ik stel mezelf ten doel me gewaar te zijn van de woorden ‘het heeft geen zin’ en ‘ik kan het niet’ en ‘ik weet het niet’ en mezelf hierin te vergeven en stoppen met deelname.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op het vergeven en stoppen met deelname in energetische ervaringen, alvorens correcties te willen doorvoeren of toepassen.

Ik realiseer me dat ik alles doe vanuit een ervaring van boosheid en verongelijking en dat ik hierin verhard.

Ik realiseer me dat ik focus op teveel buiten mezelf en te weinig op hetgeen in mijn directe leefomgeving plaatsvindt.

Ik realiseer me dat ik hetgeen in mijn directe leefomgeving plaatsvindt zie als ‘niet genoeg’.

Ik realiseer me dat ik me focus op hetgeen ik niet begrijp en geen directe invloed op heb ten aanzien van mijn darm zoals bijvoorbeeld de voortbeweging van de voedselbrij en hetgeen ik wel invloed op heb, zoals op de relatie met mezelf en wie ik ben in gedachten, gevoelens en emoties, laat ik liggen en neem ik geen verantwoordelijkheid in.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op hetgeen ik invloed heb in wie ik ben in gedachten, gevoelens en emoties en hier verantwoordelijkheid voor te nemen.

Ik stel mezelf ten doel om mijn focus op de voortbeweging van de voedselbrij in mijn darm en op de darmwerking zelf, te stoppen aangezien ik dit niet begrijp en aangezien mijn darm dit veel beter kan als ik me er niet mee bemoei in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op mijn directe leefomgeving, op huis, werk en relatie en verantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben hierin.

Ik stel mezelf ten doel mijn ervaring van boosheid en verongelijking te stoppen en mezelf hierin te vergeven en zo langzaam aan te verzachten ten aanzien van mezelf.

Ik stel mezelf ten doel niet teveel hooi op mijn vork te nemen en allereerst voor mezelf, mijn eigen lichaam en directe leefomgeving te zorgen.

Uil forgive

———————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

 

Dag 605 – Nieuwe inzichten in de invloed van de darmflora

Darmflora

Ik was afgelopen maandag op een bijscholing waar nieuwe inzichten gedeeld werden die naar voren komen vanuit onderzoeken in de invloed van de darmflora. Er werden een aantal factoren genoemd die voor mij opvielen vanuit herkenning en een ‘weten’ binnenin mij door ervaring met mijn eigen darmen en onderzoeksresultaten hierin en tevens als aanvulling hierop om tot een beter en zekerder begrip te komen binnenin mezelf. Ik beperk me hier tot een aantal aspecten in relatie tot het prikkelbare darmsyndroom (PDS).

Er wordt genoemd dat er een sterke onderlinge invloed is tussen het centraal zenuwstelsel, het zenuwstelsel van de darm en de darmflora. Ik vermoed dat iedereen die ervaring heeft met een prikkelbare darm, zelf ondervindt dat het centrale zenuwstelsel hier invloed op heeft. Het is alleen nooit zo duidelijk vanuit onderzoeken benoemd. Zowel de darmbeweging, pijngewaarwording, slijmproductie, doorlaatbaarheid van het darmslijmvlies als de samenstelling van de darmflora zelf worden negatief beïnvloed door de stressreactie. (De darmflora betreft het micro-biotische leven aan de binnenkant van de darm die hier een belangrijke functie vervullen ten aanzien van de fysieke balans). PDS-patiënten vertonen een (te) langdurige stressrespons als reactie op acute stress en het duidt op een verminderd vermogen om de stressrespons te beëindigen. Deze ‘verminderde’ stressrespons bestaat voordat de eerste klachten van PDS optreden en er is een toename van psychische klachten beschreven na het begin van de PDS-symptomen.

Stress kan de darmfunctie beïnvloeden (via de Nervus Vagus) terwijl de darmflora de stressrespons beinvloedt.

Dit laatste geeft duidelijk een tweerichtingsverkeer aan in de relatie tussen lichaam en geest en laat meer specifiek zien hoe deze gebieden elkaar beïnvloeden, wat niet eerder zo duidelijk benoemd is.

In testen (van de ontlasting) die ik zelf heb uitgevoerd in het verleden kwamen overeenkomstige waarden van de darmflora naar voren met een verminderde hoeveelheid van specifieke bacteriën die nu ook in het onderzoek naar voren komen. Tevens is dit een gegeven bij het ontvangen van flesvoeding (in plaats van borstvoeding dat een minder gunstige invloed heeft op de ontwikkeling van de darmflora. De geboorte via keizersnede of via de vagina is ook van invloed hierop. In dit blog houd ik het even bij mijn persoonlijke situatie waarin ik vaginaal geboren ben wat een gunstige invloed heeft op de darmflora.

Als ik dit terugbreng naar wat ik tegen kom in het wandelen van het Desteni I Process oftewel het bevrijden van mezelf van de gebondenheid aan en in het geestbewustzijnssysteem in gedachten, gevoelens, emoties, bemerk ik vanaf het begin dat ik moeite heb om mijn mezelf te stoppen als ik eenmaal in reactie ben, oftewel als ik me bevind in een stress-respons. In mijn optiek is dit een punt dat ik later oppak dan andere ondersteunende middelen die worden aangereikt zoals het schrijven, het zelfinzicht en het toepassen van zelfvergeving. Deze uitleg van PDS en de darmflora en het verminderde vermogen tot het beëindigen van de stressrespons geeft me hierin meer duidelijkheid in dat dit verminderde vermogen fysiek gemanifesteerd is, wat het lastiger maakt voor mezelf om mezelf hierin te stoppen. Een verminderd vermogen houdt niet in dat ik het niet kan leren. Het is wel om in overweging te nemen en dus een punt waarin ik met veel geduld met mezelf kan wandelen in dit patroon van tweerichtingsverkeer tussen stress, darmfunctie en darmflora.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op de kop te zitten dat ik moeite heb met het stoppen van deelname in energetische ervaringen als reactie als stress-respons en dat ik hierin lang ‘door kan draaien’ waarin ik me niet langer in staat ervaar om te focussen op verantwoordelijkheden en fysieke taken.

Als en wanneer ik mezelf ‘op de kop zie zitten’ door mezelf te veroordelen en beschuldigen van een lang doordraaien in deelname in energetische ervaringen in en als de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf langer in een stress-respons in en als energetische ervaringen vasthoud dan nodig door deel te nemen in energetische aanvallen op mezelf in zelfoordeel en zelfbeschuldiging.

Ik realiseer me dat ik in mijn opvoeding geen ondersteuning ontvangen of gezien heb in een stoppen van deelname in energetische ervaringen en me juist bevestigd ervaar in en als een zelfoordeel door de woorden ‘jij doet altijd zo moeilijk’, waarin ik me tevens realiseer dat dit heeft plaatsgevonden vanuit een onmacht en niet weten hoe zelf en/of een kind te ondersteunen in het ervaren van reacties.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het veroordelen en beschuldigen voor de duur van een doordraaien in deelname in energetische ervaringen binnenin en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het stoppen met deelnemen in een stress-respons in een doordraaien in deelname in energetische ervaringen met behulp van de ademhaling  en ik adem in als erkenning van de reactie – ik houd de adem vast als onderzoeken van de reactie – ik adem uit als loslaten/vergeven van de reactie en loslaten van de energie terug de aarde in – ik houd de adem vast waarin ik zie of ik effectief heb losgelaten.

Ik stel mezelf ten doel te leren vertrouwen op mijzelf aanwezig in en als de ademhaling in overeenstemming met mezelf als leven en zo langzaam aan het patroon van controle in en als de geest in een doordraaien in en als een zoeken naar een oplossing in overeenstemming met een ander buiten mij, los te laten.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan met dit proces fysiek te ondersteunen met passende natuurlijke preparaten en behandelingen en mijn bevindingen te (blijven) delen in blogs en vlogs.

Disclaimer: dit blog bevat op geen enkele wijze een medisch advies en is gebaseerd op ondervindingen in het proces dat ik wandel in en met mijn eigen fysiek en geestbewustzijnssysteem, op weg van ziel naar Leven. Bij aanhoudende darmklachten raad ik aan een deskundige te raadplegen ter ondersteuning, begeleiding, diagnose en uitsluitsel van eventueel onvoorziene fysieke omstandigheden.

***

4 tellen inademen– en terwijl ik adem haal, de reactie onderken, en mijn volledig gewaarzijn breng tot tot het punt van reactie.

4 tellen vasthouden– en terwijl ik op dit punt van tijdloosheid ben, onderzoek en de reactie vaststel, beiden alsof het in het heden gebeurt, als ook alle herinneringen/ervaringen/gebeurtenissen welke de oorzaak/bron/origine aan mij laten zien van de reactie in het huidige moment.

4 tellen uitademen– en in dit, het loslaten van de reactie/de opgebouwde energetische ervaring, het door mij heen laten stromen, mij zelf vergevend in het moment: het teruggeven van de energie aan de Aarde.

4 tellen vasthouden– en terwijl ik op dit punt van tijdloosheid ben, de staat vaststellend van mijn geest en fysieke lichaam om te zien of er nog enige gedachten/energie ‘vast zit’ binnenin mij welke ik nog niet effectief heb losgelaten. Om dus dan de effectiviteit van mijn ademen/loslaten te evalueren en meten, en als ik niet in staat was om het punt te laten gaan, mijzelf te ondersteunen om door te gaan met ademen, en wanneer ik zie dat het niet vrijmaakt, dan mijzelf ondersteunend in schrijven, zelfvergeving, en zelfcorrigerende toepassing: welke ik uitschrijf terwijl ik nog steeds de 4 tellen ademhaling beoefen, totdat ik tot een punt van helderheid kom.

Wanneer het punt helder is– Ik stuur mijzelf om de gebeurtenis/situatie/interactie opnieuw uit te nodigen om mijn applicatie te testen, om er zo zeker van te zijn dat ik absoluut ben in mijn zelfcorrectie, sturend in mijn stand, en in GEEN GEVAL gestuurd door een energetische ervaring.

Uit:

4 Tellen Ademhaling als Eerste Hulp bij Zelfondersteuning – Dag 67 (vertaling)

where-do-thoughts-come-from

——————————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 604 – Waarom Desteni I Process?

communicatie-wetenschap

Meer en meer bemerk ik hoe datgene waarin ik mezelf vastgezet heb en ervaar, steeds opnieuw met communicatie en verantwoordelijkheid te maken heeft. Dit wordt duidelijk in de communicatie met anderen die niet loopt of juist wel soepel verloopt. Hoe frustrerend ik het ervaar als we niet tot begrip komen en hoe prettig en rustig ik verder ga met mijn bezigheden als er mogelijkheid is om tot communicatie en hierin, tot begrip te komen. Begrip als een overzicht van waar we beiden staan, waar ieders verantwoordelijkheid ligt en hoe we verder kunnen in de samenwerking waarvoor de communicatie heeft plaatsgevonden.

Dit is eigenlijk wat we constant doen in de wereld: een korte communicatie en van hieruit weer door met de bezigheden. Dit vindt plaats de supermarkt, op werk, in de thuissituatie, met vrienden en familie. En (in) deze korte en lange communicatiemomenten bepalen (we) eigenlijk constant welke richting we opgaan, wat we creëren en manifesteren.

Een aantal communicatiemomenten ga ik liever uit de weg. wat op zich vreemd is. Waarom zou ik een communicatie niet laten plaatsvinden? Waar ben ik ‘bang’ voor? Welke oordelen als zelfoordelen wil ik niet onder ogen zien? Het is dus ‘vreemd’ dat ik een aantal communicatiemomenten het liefst uit de weg ga, als dat het vervreemdend van mezelf is in een ontlopen van een aspect van/als/in mezelf.

Ik reageer op punten die ik waarneem buiten mij waarin geen verantwoordelijkheid genomen wordt. Ik reageer hierop met een oordeel en vervolgens met een angst. Deze angst maakt dat ik het niet durf te benoemen of juist iets wel benoem terwijl ik me nog in een energetische ervaring bevind, van bijvoorbeeld angst of boosheid of verongelijking. Wat bij de ander ook een energetische ervaring uitlokt/activeert en zo creëer of vererger ik hetgeen ik ‘bang’ voor ben en veroordeel. Dus creëer of vererger ik feitelijk mijn eigen ‘vooroordelen’ die ik vooraf denk te zien bij een ander.

Op het moment dat ik een punt waarneem waar geen verantwoordelijkheid genomen wordt, vermeerder ik mezelf in en als de geest door in gedachten en van hieruit in reactie te gaan in en als angst als oordeel. Zo ervaar ik mezelf als  ‘meer’ in en als de geest in het zien van ‘de verantwoordelijkheid van een ander’ en in het al dan niet benoemen hiervan vanuit een standpunt van angst, terwijl ik tegelijkertijd geen verantwoordelijkheid meer neem voor mezelf in zo’n situatie en dus geen levend voorbeeld ben van wat ik eigenlijk wil uitdrukken. Dat werkt niet, dat werkt averechts. Ik leef niet in eenheid en gelijkheid met en als mijn woorden op dat moment. Dit geeft frictie, binnenin mij en buiten mij.

Het is zeker mogelijk dat ik inderdaad (gereflecteerd) zie dat iemand buiten mij geen verantwoordelijkheid neemt, echter zolang ik reageer binnenin mezelf ben ik niet in staat om helder te formuleren en ondersteunen en creëer ik eerder conflict en onduidelijkheid dan dat ik helderheid en begrip voortbreng.

Deze communicatie zie ik als het meest belangrijke punt, alles staat of valt hiermee. En toch stap ik zelf in de ‘val’ van geactiveerde gedachten en emoties binnenin mij en haal mijn eigen communicatie en hiermee, mijn eigen ‘geloofwaardigheid’ onderuit, ik haal mezelf dus eigenlijk onderuit doordat ik niet als eerste verantwoordelijkheid neem voor en als mezelf, in wie en hoe ik ben en me uitdruk in de communicatie die ik laat plaatsvinden. Terwijl ik het zie als het meest belangrijke punt. Dat is vreemd en vervreemdend. Ik doe iets wat mijzelf (en hier vandaan, alles en iedereen) niet ondersteunt en zelfs onderuit haalt, terwijl ik zie en ervaar dat alles hierom draait en hier begint; dat als dit, de communicatie, niet in overeenstemming gebracht wordt vanuit verantwoordelijkheid voor wie ik ben in mijn woorden, ik ‘geen poot heb om op te staan’ en ik het moeilijk maak om werkelijk gehoord en gezien te worden en ook om een ander werkelijk te horen en zien.

Ik neem dit punt waar in een ander  – het punt van iets heel graag willen en toch niet doen wat het beste is om dit tot stand te brengen en/of in stand te houden en uit te breiden – en ik ervaar hierin nog onbegrip en dus een onvermogen tot vergeving. Ik heb er een oordeel op. Dit is een spiegel van waar ik dit punt in mezelf nog niet begrijp, vergeven en gecorrigeerd heb en dus leef ik het nog als projectie. Een partner en eigenlijk iedere medemens, is hier een ideale spiegel in, al is het vaak even zoeken hoe de projectie precies plaatsvindt aangezien het zich kan afspelen in relatie tot een ander onderwerp waardoor de gelijkenis niet direct duidelijk zichtbaar is.

Dit is waarom ik dit proces wandel en het Desteni I Process geeft richtlijn en gereedschap. Dit punt wil ik heel erg graag in eenheid en gelijkheid brengen met en als mezelf, in en als leven, voor mezelf en van hieruit voortvloeiend als levend voorbeeld. Hierin ervaar ik dagelijks weerstanden die ik tevens fysiek gemanifesteerd heb. In deze ongelijkheid als afscheiding binnenin mezelf, hierin ervaar ik doodsangsten, iedere dag opnieuw. Ik herinner me niet anders dan dat ik mezelf als angstig ervaar in communicatie met andere mensen. Ik neig ernaar dit te benoemen als dat ik ‘angstig ben’ wat zoveel betekent dat ik mezelf definieer als angst in en als de geest – angst is in en als de basis van en als de geest geprogrammeerd en van hieruit geeft dit dan de ervaring van doodsangst, van en als de geest, waarin ik druk ben in gedachten met ‘vermeerdering’ en ‘vermindering’; iets wat feitelijk alleen mogelijk is als ik in en als energie besta, dus in en als de geest. Voor wie het nog kan volgen ;-).

Interessant hierin is dat ik een tijdlang, me veel verdiept heb in krachtdieren en de ondersteuning hiervan voor de mens. Mijn krachtdier dat naar voren kwam is de Ooievaar. Ik heb dit ook weer losgelaten aangezien het niet de bedoeling is dat ik dieren – of een voorstelling van een dier – als een soort van godheid maak, als ‘meer dan’ of als ‘leiding’ van mezelf. Want dan blijft de ‘leiding’ plaatsvinden in mijn eigen geest in projectie op de verbeelding/afbeelding/plaatje van een dier. Echter treffend is dat de kernwoorden van het voorbeeld van de ooievaar onder andere benoemd worden als communicatie op uiteenlopende wijze (symbolisch vertaald vanuit het klepperen en de vele verschillende geluiden die ooievaars maken om met elkaar te communiceren) en ‘het brengen van leven’. En zo kan een krachtdier als voorbeeld gebruikt worden in en als een richtlijn van welke punten uit te breiden en ontplooien binnenin zelf, van waaruit ik mezelf richting geef en leer geven en uiteindelijk praktisch in de wereld zet door deze kernpunten te leven.

In dit programma dat in mij geactiveerd wordt heb ik nog veel te onderzoeken. Ik wil dit graag verder inzien en uiteen zetten in detail en in hoe het ontstaan is binnenin mij, in herinneringen en gedragingen in het verleden om zo verantwoordelijkheid voor en als mezelf te nemen in deze punten en te leren spreken, bewegen en leven in overeenstemming met wat ik zie als een basisprincipe dat het beste is voor alles en iedereen.

Zelfverantwoordelijkheid (in) en (als) communicatie met hetgeen zich buiten mijn bevind, vanuit communicatie met en als mezelf, mijn lichaam en mijn geest in zelfoprechtheid en zelfbegrip.

chatThe Desteni of Living – De Bestemming van Leven:

3. Living by the principle of self honesty – to ensure I am pure in thought, word and deed: that my within and without is equal and one. Who I am within is who I am without and vice-versa

3. Leven volgens het principe van zelfoprechtheid – om ervoor in te staan dat ik zuiver ben in gedachten, woorden en daden: zodat mijn binnen- en buitenwereld één en gelijk zijn. Wie ik ben vanbinnen is wie ik ben vanbuiten en omgekeerd.

*

4. Self Purification through Writing, Self Forgiveness and Self Application – the action of realising I am responsible for my own thoughts, words and deeds, to forgive myself for transgressions and change myself to ensure I take responsibility for who, what and how I am and through this know that I can trust myself to always be honest with me and so others

4. Zelfpurificatie door Schrijven, Zelfvergeving en Zelftoepassing – de daad van het realiseren dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen gedachten, woorden en daden, om mijzelf mijn misdaden te vergeven en mijzelf te veranderen zodat ik ervoor insta dat ik verantwoordelijkheid neem voor wie, wat en hoe ik ben en hierdoor te weten dat ik mezelf kan vertrouwen om altijd eerlijk te zijn met mezelf en dus met anderen.

*

5. Living the principle of Self Responsibility – realising only I am responsible for what I accept and allow inside of me, my relationships and my outside world and so with this responsibility: only I have the power and ability to change that which I see is compromising who I am, what I live and how this affects others

5. Leven volgens het principe van Zelfverantwoordelijkheid – waarin ik mij realiseer dat alleen ik verantwoordelijk ben voor wat ik accepteer en toesta binnenin mij, mijn relaties en mijn buitenwereld en dus met deze verantwoordelijkheid: heb alleen ik het gezag en de mogelijkheid om datgene te veranderen waarvan ik zie dat het compromitteert wie ik ben, wat ik leef en hoe dit anderen beïnvloedt.

*

6. Realising that who I am in thought, word and deed affects not only myself – but others as well and so with Self Responsibility in thought, word and deed – I take responsibility for myself and so my relationships to be Self Aware in every moment and live in such a way that is best for me and so others as well

6. Realiseren dat wie ik ben in gedachten, woorden en daden niet alleen invloed heeft op mijzelf – maar evengoed op anderen en dus met Zelfverantwoordelijkheid in gedachten, gevoelens en emoties – neem ik verantwoordelijkheid voor mijzelf en dus mijn relaties om Zelfgewaar te zijn in ieder moment en op zo’n manier te leven dat het ‘t beste is voor mij en dus ook voor anderen.

desteni_og_imageDesteni I Process Lite

———————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 603 – Wat gebeurt er op een begrafenis?

images

Gerelateerd blog (Engelstalig):

Day 725 – Investigating Grief.

Ik was aanwezig op een begrafenis waar de echtgenoot van een familielid, plotseling en erg jong overleden is. Een ingrijpend gebeuren in het leven van de partner en in het leven van de naasten van de overledene. Van mij was de overledene geen ‘naaste’ en dus komen er niet zoveel emoties vrij ten aanzien van een missen van diegene ansich. Wat me vooral raakte is hoe ingrijpend dit is voor de (jonge) partner met gezin en andere naasten. Het hele leven verandert voor hen zonder dat ze zich hier op hebben voorbereid zoals we doen als iemand ouder is of bijvoorbeeld ziek wordt alvorens te overlijden.

Wat ik opmerk is dat er binnenin mij, verdriet of emoties vrijkomen die niet direct met ‘verlies van de overledene’ te maken hebben maar meer met hetgeen of diegene waaraan ik me emotioneel/gevoelsmatig gebonden heb. Bij mij kwam er een diep verdriet vrij over de gebondenheid aan geld en hierin, de ‘onvrijheid’ aangezien het geld niet gelijk verdeeld is in de wereld. Verdriet over het leed dat en de beperking die deze ongelijke verdeling voortbrengt ten aanzien van de expressie van Leven. Het woord ‘onrecht’ en ‘onrechtvaardig’ kwam ‘vele malen’ in me naar boven gedurende een week en hierin wordt me duidelijk dat ik niet zelfstandig sta ten aanzien van geld. Hierin bedoel ik niet direct dat ik mijn hele inkomen ‘zelf moet verdienen’ maar meer dat ik mezelf emotioneel gebonden heb in en als de afhankelijkheid van geld. Dit maakt me instabiel en dit maakt dat ik reageer op situaties die direct of indirect met geld te maken hebben. Wat eigenlijk alles inhoudt, aangezien vrijwel alles met geld te maken heeft, direct of indirect.

Dit gekoppeld aan verkramping in mijn darmen die gedurende diezelfde week/periode, erg aanwezig waren – mede doordat ik een hoge darmspoeling begonnen ben in die week en ik hierin bij wat dieper gelegen emoties kom waaraan ik mezelf gebonden heb in en als de geest. In de darm slaan we emoties op, ook die we meekrijgen uit de voorouderlijnen en hierin was me niet direct zo duidelijk geworden dat dit…..natuurlijk ook met geld te maken heeft. Grootouders die in de oorlog geleefd hebben, ouders die met één salaris een gezien onderhouden en tevens de lading van de voorouders (en verder terug) ontvangen zonder hier adequaat mee om te kunnen gaan; hetgeen we niet effectief verwerken wordt simpelweg overgedragen aan de volgende generatie, totdat iemand de mogelijkheden heeft en beslist om het te onderzoeken en stoppen in zichzelf.

Met of zonder kinderen, een ieder kan beslissen hiermee te gaan werken binnenin zichzelf als de leefomstandigheden dit toelaten. Echter zonder kinderen, wordt de ‘lijn’ niet doorgegeven en dus ligt hier een duidelijke mogelijkheid om de emotionele lijnen binnenin zelf, onder ogen te zien, zelf te vergeven en zo te verwijderen, te corrigeren en uiteindelijk om zelf effectief en fysiek richting te (leren) geven zonder deze ‘verstopte’ en onderdrukte emotionele belasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me onzeker te voelen in relatie met iemand die geen vast inkomen heeft, levend in en als angst dat ik zelf ‘moet inleveren’ op het toch al kleine inkomen dat ik zelf ontvang vanuit werkzaamheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren ‘te verliezen’ dat wat ik heb ‘verworven’ als stabiliteit in mijn leven als huis en inkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een relatie voor mijn eigen, fysieke en financiële stabiliteit komt in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat mijn eigen stabiliteit mijn eerste verantwoordelijkheid is en blijft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de onderlinge afhankelijkheid lastig te vinden aangezien ik alleen zelf en voor mezelf kan beslissen verantwoordelijkheid te nemen en hierin geen uiteindelijke invloed heb op wat een ander doet of nalaat in en als verantwoordelijkheid in die mate dat een ander ‘kan doen en laten’ wat die beslist.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om als ik voor mezelf kies en sta, verlaten te worden in en als een gedachte dat ik ‘eenzelvig’ ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven en mezelf te veroordelen dat ik eenzelvig ben.

Eenzelvig: teruggetrokken, gaarne alleen, in zich zelf gekeerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb eenzelvig als negatief te beschouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het niet eenvoudig te vinden om alleen te staan in onderlinge afhankelijkheid en er daarom vaak voor gekozen te hebben om alleen te leven zodat en waarin ikzelf invloed heb op mijn fysieke stabiliteit binnen een vast werkcontract, waarbij de onzekerheden in de wereld ten aanzien van het levensonderhoud meer verborgen zijn aangezien ik er dan niet direct mee te maken heb en meer indirect.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de directe, instabiele (emotionele) invloeden van een onzeker levensonderhoud door een onzeker financieel bestaan als zwaar te ervaren en hier het liefst van weg te lopen.

Als en wanneer ik mezelf emotioneel getriggerd ervaar door een onzekere financiële gebeurtenis die direct of indirect van invloed is op mijn levensonderhoud, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de emotionele ervaringen me niet ondersteunen in het onderzoeken van oplossingen.

Ik realiseer me dat een ervaring van onzekerheid niet direct betekent dat het ook een onzekere, fysieke invloed heeft maar dat er emotioneel gekoppelde ervaringen geactiveerd worden waarin ik me instabiel en onzeker ervaar.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf te bewegen tot het stoppen van deelname in emotionele ervaringen gerelateerd aan een financiële onzekerheid en hierin te onderzoeken wat de ervaring activeert en wat dit teweeg brengt, waar ik mezelf niet beweeg tot een stoppen en waar ik dan aan vasthoud, van waaruit ik mezelf vergeef en zo bevrijd van oude emotionele patronen gerelateerd aan geld, al dan niet ontvangen via de voorouderlijnen.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en mijn reacties binnen mijn financiële situatie en te zien naar mogelijkheden om mezelf te stabiliseren hierin, dan wel door het vergeven en loslaten van de emotionele ladingen, dan wel door onderzoek en waar mogelijk toepassing van correcties in fysiek praktische omstandigheden.

Ik stel mezelf ten doel te zien en leren hoe ik zelfstandig kan staan binnen onderlinge afhankelijkheid zoals we allen bestaan in deze wereld en hierin verder te leren om mezelf effectief toe te passen totdat ik mezelf, vrij van angst voortbeweeg in en als het fysiek en hierin steeds opnieuw alle mogelijkheden te onderzoeken.

Ik stel mezelf ten doel verder te gaan met het bevrijden van mezelf van emotionele patronen die ik heb opgeslagen en vastgezet in het darmgebied door middel van een drietal hoge darmspoelingen waarbij ik dieper aanwezig kan zijn en/of komen in het buikgebied, in en als mijn fysiek.

Hier is nog veel in te onderzoeken, vergeven en corrigeren binnenin mezelf – het is een ingewikkeld systeem van verbondenheid en gehechtheid in en als de geest en gemanifesteerd in en als de wereld in ongelijkheden ten aanzien van de verdeling van de natuurlijke, aardse hulpbronnen.

Heart Attack – Death Research – Part one

sam_0354

Desteni Courses

————————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 602 – The body-being-mind relationship – Vegan or not?

VeganDiet-Post

The body-being-mind relationship – Timeline

There is already quite something written about being vegan or not. Veganism is not a solution in itself, because it is not solving the problem by it’s roots as how we as human beings are programmed with and within a mind consciousness system. If we all become vegan, the production of animals for food for human beings will be stopped, that is for sure and from here, a lot less animals will suffer. Everyone can see that.

However, we as human beings are still operating and functioning within and as our programmed state which entails inequality in itself. We are separated from our own physical bodies within and as ‘the mind’ – meaning participating, moving and speaking from a starting-point of thoughts, emotions and feelings and this will not stop if we all stop eating animals. It can even have an opposite effect because if we all do so and believe that we are ‘living the solution’, we will not see further, beyond this programming in/as the mind and so, not even consider who we are in thoughts, emotions and feelings. So where will we then start projecting our inequal existence on?

The animal kingdom is reflecting how we behave as human beings and how we breed ‘life’ for our own self-interest without taking this life in itself and the circomstances this life exists in, into consideration. We often (unconscious) do the same with our own offspring; I mean how many children are born without taking the life and the circomstances that they are born in, into consideration? From investigations it is pointed out that the poorer humans are, the more they tend to have a larger offspring, as kind of safety-net for survival. So, from this we can conclude that the survival-mode that we exist in, is related to how we (allow to) breed and how we allow to treat and eat our food, in this case the animal kingdom.

So, for a real, total solution we have to see further into the survival mode that we all exist in and as within this world, and this includes the plants and the animals, as all this life has a survival-program played out that we are all busy or need to start correcting /transforming ourselves in and as, including the animal / nature kingdom.

Only we as human beings have the abbility to make a total change in this. If we place ourselves at the top of the food-chain then we are responsible for how this chain is existing and continuing. From this perspective yes, it is imaginable how many people see going vegan as a solution as this will bring a change in the food-chain. However, the source of our irresponsible behaviour is not reveiled, understood/forgiven and corrected and so, we as human beings will not change unless we change ourselves in who we are directing ourselves with regards to our programmed mind-consciousness system within, from survival-mode in/as energy in self-interest towards physical equality and oneness in consideration of all physical life and unless we change the money-system that we allowed and/or created outside ourselves in self-interest in/as this survival-mode.

Another point to take into consideration is the state of our physical bodies that are still programmed to ‘survive’ in/as the flesh. If we take the blood-type-diet as a quideline, this means that the largest group on earth – bloodtype O – is doing physically well with eating meat and actually ‘needs’ this to stay in a healthy physical condition. So taking out the meat for this large group will have a consequense on the physical bodies and will unable (part of) these group to stand in equality and oneness at the moment with their own physical bodies. This does not mean that this will ‘always’ be the case but it is a point to take into consideration at the moment that can not be ignored. This can also explain why ‘going vegan’ will for several people make them ‘less physical’ and only going ‘more into the mind’ into an idea of for example  ‘feeling good by eating vegan’ while the own physical body is suffering without being noticed.

Then we have bloodtype A for example who is very well able to eat vegan or close to vegan. So it could be part of a solution as for example a group will start to eat less meat so that the ones who physically do not need it, are eating less and less meat (where the blood-type is not the only physical fact that should be taken into consideration but also for example physical labour, digestion-system, food we used to eat while growing up, physical conditions in general, phases the physical goes through, geographic location and more). Equality does not mean that we ‘all do the same’, it means that we all learn to stand one and equal to and as this physical existance, including our own physical body and giving everyone the opportunity to do so.

However, where we all stand equal is the point of the mind-consciousness system-programming that is directing us at the moment in and as a state of energetic survival and becoming emotional about eating meat is not helping any animal in the world as this makes us ineffective to actually do something constructive on a total world-scale and it will bring forward misleading signs to others which will activate conflict and emotional reactions without any co-operation on a scale that does matter on a long term. Because it is not applied from a starting-point of ‘what best for all’ but is only based on a starting-point of finding a solution that we think/assume that is best for the animals.

The animals will only really and long-lasting be supported if we as human beings will be able to change within and without from survival mode in/as the mind in energy towards oneness and equality in/as the physical.

I am not against veganism and my body has bloodtype A from where I quite naturally tend to eat very little meet, however I eat fish which is a group of animals that is under a lot of pressure at the moment. Not mentioning the omega-3 supllements made out of fish that are sold at a large scale, that is supporting many people at the moment, however on a total picture this is something to reconsider and investigate on solutions that are lasting and in consideration of all life.

Why do we not change how we treat the animals we eat? In this is already visible how we exist in survival-mode as human beings. Otherwise, we should already, have changed this approach from abusive breed towards a respectfull continuation of the animal kingdom that exists of mutual, physical support. As long as we are not doing this, it is clear that we do not yet understand how we a s human beings function and operate and how from here, the world- and money-system is functioning and operating and where in we are now keeping ourselves in this survival-mode.

The need and scream for ‘going vegan’ is pointing out the inequality that is applied with regards to the animal kingdom and life in general. One can stand by eating vegan based on different approaches, however it is not solving the problem as a whole.

So let’s focus on the roots of our abusive existence on earth and find solutions that are standing for once and for all, constant and consinuesly, although it might seem impossible to do so.

Let’s do it for the animals, for the plants, for the water. for the microben, for the earth, for the soil, for the stones, for the air, for ourselves as human beings, let’s do it for and as everything that exists in and as life. Let’s see further and from here, bring forward solutions.

Related article:

Zacque – Meat and Me

yellow_labradors-normalAnimals/Nature – Destonian Wiki

Steve Irwin – Evolution of the animal kingdom

Steve Irwin – The Expression of nature

Steve Irwin – Interview with a crocodile that ate a child:

(…) “Now, prepare yourself for the big shock I am about to present to all reading this interview. I am now looking beyond consciousness as everyone perceives the situation to be between the croc and the child with the croc merely being hungry finding the necessity to have to eat. There is a universal message behind what has occurred and here it is: I not only communicated with the croc but also communicated with the child who was killed – now frolicking within heaven. The child and the being as manifestation within the world as a croc are enjoying conversation within heaven – standing here as equals. They both together have a message to all human beings on earth, which is the following: Please stop to unnecessarily and deliberately harm, kill and slaughter animals – because if this is going to be allowed to continue more and more animals will be standing up and taking action. No matter to what extremes they are required to go to make the message clear. The croc and the child, as who they really are, communicated with each other before the event and agreed that they’d allow for this occurrence to take place, where the croc ate the child, to get the message clear to all human beings that all animals are standing up and taking action against all human beings who have come to believe they may do with animals as they please. No more, no more – the animals are stating ‘till here no further’ – not allowing human beings to control their experience of themselves here on planet earth. The animal kingdom have stood back for quite some time now and has now stood up not allowing such atrocities within the animal kingdom as unnecessary and deliberate harm. So, both agreed to give their lives to make this message clear to humanity – stop the deliberate and unnecessary harm to the animal kingdom – for if you do not, you must realize that the extent to which both animals and nature will stand to make their statement clear, will be extensive. Both are just fine and dandy in the dimensions and they state that there will be many more such likely incidents until humanity sees and hears the truth of the animal kingdom’s message.

This is Steve, the child and the croc saying goodbye for now and to see what each one on earth is able to do to make a difference within the deliberate and unnecessary harm of the animal kingdom.”

—————————————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 601 – Zelfbeweging tot stoppen

we draaien lekker door

Gisteren plaatste Sunette woorden die mij een beter zicht gaven op wat het betekent om te stoppen met deelname in gedachten, gevoelens en emoties in de vorm van ‘reacties’ op iets of iemand in/als de geest en hoe dit beter toe te passen. Het ‘stoppen’ van deelname of participatie is iets waar ik eigenlijk geen grip op kreeg, wat betekent dat ik nog dimensies / aspecten mis om te onderzoeken in mijzelf in/als de geest; aspecten waar ik nog aan vasthoud en die ik gebruik als reden of excuus om niet te stoppen. Echter, ik zie nu dat het steeds wat ongrijpbaar of ongedefinieerd was voor me. Wat houdt ‘stoppen’ eigenlijk in? Hoe doe je dit, stoppen?

De woorden ‘zelfbeweging tot stoppen’ (Self-movement to stop) geven meer richting, Aha het is een zelfbeweging, ik beweeg mezelf, zet mezelf aan tot het stoppen van participatie in reacties in gedachten, gevoelens en emoties. Dit is een beslissing die ik neem, ongeacht of ik ‘reden’ ervaar om eigenlijk door te gaan met deelname in een bepaalde reactie. Het is een beslissing tot een zelfbeweging om te stoppen die ik toepas met behulp van een focus op mijn in- en uitademing en van hieruit, onderzoek ik de reactie in/als de gedachten, gevoelens en emoties die geactiveerd worden en opkomen in mezelf. Onvoorwaardelijk stoppen, aangezien voorwaarden inhouden dat ‘bepaalde redenen’ wel ‘gelden’ als excuus om door te gaan in reactie. Wat niet absoluut is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bepaalde redenen te gebruiken als excuus om door te gaan in reactie in deelname in gedachten, gevoelens en emoties en hierin toe te staan in mezelf dat ik veel energie genereer en ‘doordraai’ in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘door te draaien’ en hierin mezelf te laten bewegen doordat ik ‘bewogen word’ in deelname in gedachten, gevoelens en emoties plaats van mezelf te bewegen in en als de daad tot het stoppen met behulp van de toepassing van en focus op mijn in- en uitademing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ‘als ik gelijk heb’, ik ‘het recht heb om door te draaien’ in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet weet hoe ik iets duidelijk kan maken als ik niet laat zien dat ik ‘geraakt’ ben, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik onduidelijk over kom als ik spreek en handel in en als reactie vanuit deelname in geactiveerde gedachten, gevoelens en emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets te proberen duidelijk te maken ‘aan een ander’ door emotie te tonen in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik de emotie die ik ervaar binnenin en als mezelf, beter kan gebruiken om voor mezelf duidelijk te krijgen wat aan deze emotie vooraf is gegaan, welke gedachte geactiveerd is en waardoor, zodat ik hier effectief zelfvergeving en zelfcorrectie op toe kan passen, onvoorwaardelijk, voor en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet eerder toegestaan en aanvaard heb om onvoorwaardelijk voor en als mezelf te staan en in plaats hiervan altijd deel te nemen in gedachten, gevoelens en emoties in en als een uitgangspunt van ‘angst voor verlies’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten bewegen vanuit een ervaring van verongelijking en gedachten van ‘onrechtvaardigheid’ en hierin te denken dat ik gelijk heb als in de woorden ‘het is toch zo’, in plaats van mezelf te bewegen tot het stoppen van deelname in reactie in en als een ervaring van verongelijking, vervolgens de ervaring door me heen te laten in en als de adem en te onderzoeken welke gedachte geactiveerd wordt als herinnering aan een gebeurtenis die ik als onrechtvaardig zie en hierop zelfvergeving toe te passen, van waaruit ik mezelf corrigeer tot een praktische toepassing waarin ik de nieuwe situatie en deelnemers in het geheel in overweging neem, los van persoonlijke herinneringen en ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat iets rechtvaardig moet zijn, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ‘rechtvaardigheid’ als gelijkheid ver te zoeken is aangezien we in en als consequenties bestaan in een samenleving – van binnen en van buiten – die voortkomen uit een constante deelname in ongelijkheid door afscheiding van onszelf in eigenbelang in deelname in gedachten, gevoelens en emoties in en als een doordraaien in reactie op reactie op wat er gebeurt in de consequentie waarin we leven en dat ik beter de consequentie kan en zal stoppen in en als mezelf door mezelf te bewegen tot het stoppen van deelname in reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf ‘onrechtvaardig’ te benaderen door toe te staan deel te nemen in reactie en mezelf te laten bewegen door geactiveerde gedachten en van hieruit, gevoelens en emoties waarin ik ‘doordraai’ en zo de ongelijkheid – waarin en waardoor ik me zo verontwaardigd en verongelijkt ervaar in en als een ‘onrechtvaardige benadering’ in gedachten – in mezelf te vergroten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf ‘onrechtvaardig’ te benaderen en zo de afscheiding en dus ongelijkheid en dus, ervaring van verongelijking in en als mezelf in stand te houden en/of zelfs te bevorderen en zo consequenties voort te zetten en/of opnieuw te creëren.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van verongelijking vanuit gedachten van onrechtvaardigheid, dan beweeg ik mezelf tot stoppen, ik adem in en uit.

Ik realiseer me dat er een gedachte als herinnering in mezelf geactiveerd is die een energetische ervaring als emotie oproept en aanzwengelt in mezelf, waarin ik vaak alleen de emotie ervaar die ‘plotsklaps’ vanuit mijn lichaam omhoog komt in een quantummoment van reactie en dat er binnen deze energetische ervaring als emotie, een gedachte aanwezig is die ik mezelf kan vergeven in en als zelfbegrip van waar de emotie vandaan komt.

Ik realiseer me dat ik in en als gedachten in ‘ongelijkheid’ besta doordat ik hierin alleen mezelf in en als de geest in eigenbelang in overweging neem en/of heb genomen welke niet ‘rechtvaardig’ is in die zin dat ik niet overweeg wat het beste is voor al het leven, voor alles en iedereen in betrokkenheid van en als leven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te bewegen tot het stoppen met deelname in een ervaring van verongelijking.

Ik stel mezelf ten doel te ademen doorheen en in de energie die vrijkomt vanuit een energetische ervaring van verongelijking totdat deze afneemt en te zien of en welke gedachten van onrechtvaardigheid er in me opkomen en waar deze aan gerelateerd zijn in en als herinnering en waar deze door geactiveerd worden.

Ik stel mezelf ten doel zelfvergeving toe te passen op de energetische ervaring van verongelijking, op de gerelateerde gedachten van onrechtvaardigheid en eventueel zichtbare herinneringen en op het activatiepunt van het geheel.

Als en wanneer ik mezelf zie ‘proberen om een ander iets duidelijk te maken’ met een emotie / terwijl ik deelneem in een emotie, dan beweeg ik mezelf tot stoppen, ik adem in en uit.

Ik realiseer me dat ik onduidelijk ben zolang en als ik mezelf uitdruk terwijl ik deelneem in een emotie als energetisch geactiveerde ervaring en dat ik hierin alleen deze energie-resonantie overbreng welke over het algemeen een emotie als energie-resonantie activeert in de ander en zo raken we alleen maar verder ‘van huis’ (als verder van de fysieke werkelijkheid vandaan in en als een doordraaien in en als de geest).

Ik realiseer me dat de emotie als energetisch geactiveerde ervaring aan mezelf is om duidelijkheid over te verkrijgen en te zien welke gedachte dit geactiveerd heeft in mij en wat het triggerpunt is geweest van deze gedachte.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te bewegen tot het stoppen van ‘het proberen iets duidelijk te maken’ terwijl ik deelneem in een emotie en me te focussen op mijn in- en uitademing totdat en zodat de energie afneemt.

Ik stel mezelf ten doel te zien of en welke gedachte er opkomt binnen deze emotionele ervaring en hierop zelfvergeving toe te passen en tevens te zien waardoor de gedachte getriggerd is in mij en of ik eventueel een gerelateerde herinnering waarneem in en als mezelf en zo duidelijkheid als zelfbegrip te verwerven van waaruit ik mezelf corrigeer tot een wezen die leeft in overweging van wat het beste is voor al het leven, vrij van emotie in en als eigenbelang, stap voor stap, moment voor moment waarin ik de dagelijkse gebeurtenissen gebruik als richtlijn voor het onderzoeken van de aspecten en dimensies waarin ik me heb afgescheiden tot in ongelijkheid en van hieruit, tot in onrechtvaardige gedachten, waarin ik me realiseer dat het doorgaan in deelnemen in emotionele ervaringen, opnieuw onrechtvaardige gedachten activeert, zowel in mezelf als in een ander.

(Tot zover de zelfcorrigerende uitspraken voor vandaag)

equalated

Drop the Energy – Quantum Mind Self Awareness

Mind Aware – Quantum Mind Self Awareness

——————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 600 – Leidt geheimhouding tot een constructieve aanpak?

zwijgen

Na het openen van het punt van ervaringen en gedrag in relatie tot een patroon dat ik gecreëerd heb jaren geleden, in een periode van het ontzeggen van voldoende voeding voor mezelf – bemerk ik dat ook de zogenaamde ‘grote’ punten of onderwerpen, eveneens punten / onderwerpen zijn die geopend en vergeven kunnen worden. In verschillende interviews heb ik dit gehoord, dat een ogenschijnlijk ‘klein’ punt, groter kan zijn dan het lijkt en vice versa, dus dat een ogenschijnlijk enorm, onoverkomelijk onderwerp, niet groter is dan andere patronen. Het is een patroon dat ik in kleine stapjes onder ogen kan zien en van hieruit verantwoordelijkheid voor kan nemen in de toepassing van zelfvergeving als zelfbegrip, van waaruit ik mezelf stap voor stap ga corrigeren en veranderen.

Het haalt de energetische lading af van het onderwerp / verslavingspatroon dat ik heb ontwikkeld en als ik dit zo opschrijf vraag ik me af, is dat eigenlijk niet wat ik (en iedere ander) steeds doe in en als de geest; dat ik heel veel ophef maak over een manifestatie en het zo ‘angstaanjagend’ maak, in plaats van de manifestatie te onderzoeken binnenin mezelf, integer en zorgvuldig, met als doel om mezelf te begrijpen en bevrijden van deze beknellende angstervaring die ik gemanifesteerd heb voor en als mezelf.

geheimhouding

Als ik naar het onderwerp verslaving kijk, is het verbergen en de geheimhouding een enorm bevorderende factor om een destructief patroon te manifesteren. In de geheimhouding in de geest kan ik niet goed zien wat er werkelijk speelt binnenin mij, aangezien ik bezig ben met iets te verbergen. En juist in dit verbergen, creëer ik de meeste consequenties, in mijn geval binnenin mijn eigen lichaam en in veel gevallen ook juist in de wereld in relatie tot anderen om ons heen. Iemand vroeg mij vrij recent waarom het nodig is om al dit soort onderwerpen openbaar te maken en mijzelf feitelijk open te stellen in wat er binnenin mij speelt, in en als de geest. Dit is nodig omdat de geheimhouding niet bijdraagt aan het zelfbegrip en dus zelfvergeving. Dit betekent niet dat ik alle details op het internet plaats, aangezien dit geen constructief voorbeeld inhoudt van hoe ik effectief werk met het ontmantelen van de ‘geheimen’- oftewel, van de patronen in gedachten, gevoelens en emoties – in en als de geest.

We doen alsof het woord geheimen iets heel ‘groots’ is, echter feitelijk bestaan geheimen uit gedachten en van hieruit de activatie/creatie van gevoelens en emoties als ‘beweegredenen’ die niet geverifieerd zijn met de praktische, fysieke werkelijkheid. Het zijn in feite aannames die ik ben gaan geloven en van hieruit, ben gaan leven zonder dat ik werkelijk onderzocht heb of dit het beste is, hetgeen dat ik doe en denk.

Bijvoorbeeld, een sapvastenkuur beginnen op een leeftijd van 16 jaar, dat is niet het beste. Het is niet geschikt voor een lichaam van 16 jaar (dus in de groei) om het van voeding te onthouden en zeker niet vanuit een wens tot afslanken. De wens tot afslanken was in mijn geval, ook niet het beste; er was geen sprake van overgewicht, echter de wens was gestoeld op wat ik zag aan voorbeelden in de media en hier vandaan, had het met veel meer zaken te maken binnenin mezelf waarin ik mezelf geen richting heb leren geven en dit heb ik niet geleerd, omdat mijn ouders dit niet geleerd hebben en dit mij dus niet konden leren, en zo gaat dit terug in de tijd. Hierin mist het aan begeleiding en observatie met gezond verstand, waarin alle aspecten in overweging worden genomen en van waaruit dan een passende oplossing gevonden kan worden. Bijvoorbeeld, ik had destijds ook al vaker last van mijn buik die opgeblazen was. Hierin zou ook op jonge leeftijd veel meer begeleiding mogelijk zijn, zowel fysiek als emotioneel en als dit op deze manier ondersteund wordt, is er helemaal geen reden of aanleiding en dus geen wens tot ‘afslanken’. En zo kan dit per mens, individueel bekeken worden. Het kan namelijk zo zijn dat er bij een aantal jongeren wel degelijk overgewicht speelt waarin een meer gerichte begeleiding nodig is ten aanzien van het overgewicht en de gesteldheid van het fysiek, echter ook hier zijn er weer vele aspecten die in overweging moeten worden genomen.

Kortom onze gezondheidszorg en educatie schiet enorm tekort; ouders staan vaak met hun handen in het haar ten aanzien van hun kinderen en dan is het maar net welk overlevingspatroon naar voren komt die dit tot uiting brengt. En juist dit overlevingspatroon, is wat het kind oppikt en voortzet binnenin en als zichzelf, vaak iets afwijkend van het originele patroon zoals de ouders het tonen zodat het lijkt alsof het kind ‘anders’ is. Maar dat is niet zo. We zijn exacte kopieën van onze voorouders en zetten het DNA voort, exact zoals we geleerd hebben. Totdat we beslissen dit te stoppen binnenin en als onszelf en onszelf te vergeven en corrigeren voor wat we hebben toegestaan.

Parenting – Perfecting the Human Race (Interviews Engelstalig)

Het is nu tijd om dit te doen. Via het internet is er ontzettend veel informatie beschikbaar waar voorheen geen toegang tot was. Dus wat dat betreft, wordt de geheimhouding minder en minder. We kunnen onszelf ‘exposen’ en dit gebruiken op een opbouwende manier, ter ondersteuning en voorbeeld als wat het beste is voor al het leven. Hierin beslis ikzelf wat ik deel en wat ik eerst binnenin mezelf wil onderzoeken. Ik leer mezelf hierin richting te geven en zo behoud, of liever gezegd, ontwikkel ik stapje voor stapje, woord voor woord, blog voor blog een zelfdirectie, een zelfsturing in en als mijn zelfexpressie waarin ik beslis, in en als een uitgangspunt van wat het beste is voor al het leven.

En dit gaat langzaam, want ik heb jaaaaarenlang iets anders geleerd. Ik heb namelijk alleen geleerd om mezelf uit te drukken in reactie op mijn buitenwereld en hierin ligt de beslissing van wat ik deel en uitdruk, dus niet werkelijk in mezelf; die beslissing geef ik uit handen aan de buitenwereld, aan datgene of diegene waar ik op reageer buiten mezelf. En dit geeft de ervaring van onmacht binnenin mij, want natuurlijk ‘voel’ en ‘weet’ ik dat ik mezelf geen richting geef, dat ik me steeds maar laat activeren en uitdagen tot een uitdrukking waartoe ik niet werkelijk een beslissing genomen heb, het is een aangeleerd patroon, in reactie op iets of iemand buiten mij. En ‘natuurlijk’ ben ik hier boos om, want ik ben niet effectief. Ik geef mezelf niet effectief richting. Als ik dit onder ogen durf te zien en wil zien en wil leren zien hoe dit komt, dan heb ik de eerste stap gezet want als ik iets onder ogen wil zien en zo ga zien, stel ik mezelf in staat om er iets aan te doen. En als ik iets niet onder ogen wil zien, stem ik feitelijk toe tot geheimhouding van een bestaan in deze overlevingsmechanismen, in en als mezelf als een manier van leven die niet het beste is voor mezelf en/als al het leven. Hierin ligt de beslissing bij mij.

Met een kanttekening dat de ongelijkheid binnenin onszelf, zich zo gemanifesteerd heeft in de wereld tot een bestaan waarin we afhankelijk zijn geworden van hoe we het geldsysteem in en als deze wereld gecreëerd hebben en/of hebben toegestaan zich te ontwikkelen en een groot deel van de mensheid of eigenlijk iedereen, deels of geheel bezig is met overleving op fysiek niveau. Dus dit is een aspect dat onder ogen gezien moet worden zodat ook hier vergeving en verandering kan plaatsvinden met gelijke mogelijkheden tot een fatsoenlijk bestaan voor ieder-een.

De Weg Vooruit is Politiek (Politiek Blog Nederlandstalig)

Deze theorie en informatie, die is essentieel. Echter de uitdaging ligt in de praktische toepassing van de theorie, dagelijks, in de fysieke werkelijkheid, in de hele kleine dingen, in de interactie met de mensen met wie we omgaan, in het constant en consequent leven van en als het vergeven en corrigeren van onszelf waarin we geven zoals we zouden willen ontvangen in overweging van al het leven, inclusief onszelf.

Desteni I Process (Cursus Engelstalig en gratis Lite cursus ook Nederlandstalig)

openstellen

“Openbaringen” (Teksten Nederlandstalig)

————————————————————————————————————————-