Dag 661 – Battling for attention – self-forgiveness, a start

its_a_process

Continuing on: Dag 660 – Allow yourself to loose

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to avoid an experience of loosing in small events and conversations and here suppress myself in this experience and at the same time, because of avoiding to experience ‘to loose’, automatically try to win and ‘feel better’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to irritate myself when and as I notice another in conversation with me ‘trying to win’ without looking in my own experiences and what I am actually doing here myself which colours my observation around me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I cannot reach a dimension of this winning and loosing and the pain that I caused myself within participation in this polarity within myself and here more being on the surface of it within an uncomfortable experience of seduced emotional pain.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to seduce myself to not experience the pain that I cause to myself from participating in the polarity of winning and loosing.

Can I name the experience here?

Being ignored.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ignore my being by suppressing how I really experinec myself and instead of supporting myself and name the experience, forgive myself for the participation and believe in it and see what makes me feel like this, suppressing this within myself and my physical body and so, creating physical consequenses for myself from where I recreate the experiences and so the pattern.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel ignored when I notice another in conversation with me is not really listening but in my eyes trying to ‘win’ my attention for their own words.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to participate in a battle for attention for words that are spoken.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel tired of ‘always listening’ to the words of another who from my perspective, do not give any attention to my words.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that another does intentional not listen to my words, instead of realizing, seeing and understanding that another might not even be aware of the inequality within the conversation.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that because my experiences of not being listened to and not being noticed are so obvious for myself, that another is also noticing this but delibrately ignoring it, instead of seeing, realizing and understanding that the other does not see what is going on inside myself and because I am suppressing it, it is not visible eather for the physical eyes.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I should get space from another to express myself as how I give another space to express themselves by listening and asking questions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to expect to receive what I give, which is not unconditionally giving what I would like to receive.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like with this giving, ‘emptying’ myself and labeling this as a ‘bad’ thing from where I now realize that what I experience as emptying myself, might not be ‘bad’ in itself but my interpretation of it might be misformed and so I misinforme myself with information from what I experience, so from my emotions that I believe and take for real as ‘this is who I am’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to misinform myself by believing my own experiences/emotions as this is who I am.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see, realize and understand that this ‘emptying myself’ is also an experience and so contained of negative emotional energie, based on misinformation as thoughts and believes as judgements.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ignore my own being while at the same time I am aware of myself.

I see now in the word ‘being’ that this is who I am, ‘be’ and as I define myself as ‘being something’ this is how I label my own ‘being’ as who I am and funny enough even the beginning of my own name is in it as ‘be ing(rid) which in itself also includes ‘be in grid’ as in the grid-lines and so within this letters I see a movement from ‘being in the gridlines’ to my ‘being’ does not mean to ‘delete completely who I am’ but more embracing and changing who I am’ by moving myself to and as my being.

When and as I see myself participating in an experience of ‘being ignored’ and from here, of loosing while i am in a conversation, I stop and breathe.

I realize that I am participating in my mind in polarity, trying to make myself more (important) than the other to ‘become equal’ to each other, instead coming to a point of equality first within and as myself by stopping the participation within the experiences of winning and loosing as a way of control.

I realize that I try to control by trying to win (attention) and I realize that I feel like loosing (control) if I am not ‘being attended’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to within conversation, expect to be first be attended by another to be heared, instead of attend myself and from here, express myself.

I realize that this is used as some kind of suppression to children that they are not allowed to speak when the adults does not give the persmission to do so, which I may even have copied as a pattern from a parent to whom this is used and which is in a form of suppression moved into the children as I did not see this pattern consciously affirmed and lived by my parents but sub- and maybe unconsiously, it was playing a role.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to copy, believe and follow suppressed/hidden patterns without investigating for and within myself what the consequenses are of doing so.

I commit myself to allow myself to loose (control) within a conversation and to breathe and listen and also listening to myself within the reactions/experiences that are coming up.

I realize that because I am participating in experiences, I am waiting for myself to express myself as while I am in experiences, I am not able to express myself effectively and so, I commit myself to express myself to myself within and as the application of some self-forgiveness for the experiences that I separate myself within from where I create distance within and towards myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to look for constant attention myself to create a better feeling about myself which I do not show but hide within myself, as a way of controling the situation and being able to ‘play it out’ in a form of blame.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to victimize myself within conversation where I experience an unability to express myself and project this towards the conversationpartner within hidden blame, which in itself makes it more difficult to express myself and where I even do not want to express myself anymore out of blame which is actually a form of revenche, where in I am actually secretely creating an experience of ‘winning’ within myself that I do not openly show and here, I keep control within and as my mind as being ‘the best’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to try to be the best, instead of being and living what is best for all.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I need to be the best to make sense and that it doesn’t matter if I am not here as the best, instead of realizing, seeing and understanding that it is about being/becoming the best version of myself and not so much in comparisson to others as it is not possible to be better or less than others because I am not them and they are not me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to battle with myself and blame myself when and as I am not living the best version of and as myself, instead of seeing where I can support myself and move and guide myself within the best I can in any given situation/moment that I am capable of at that time.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to try to be better than I am/am capable of from expectations in my own mind to get attention from another.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I will get more attention if I do better.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create all kind of expectations towards myself and from here, towards another and judge/blame myself (and/or another) if I and/or another do not live up to this.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create fear for my own projected reactions within myself from creating judgements as thoughts as expectations to live up to and from here, creating unnecessary conflict, within and without and then also, when there is a ‘conflict’ necessary to bring change, experience fear as judgement of conflict in general.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel sick of myself created from my own fear (as thoughts as judgements).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to build up disappointment within myself that I experience as a ‘hate’ towards myself as accumulated points that I did not take responsibility for which I experience as a sickness in the midst of my body.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to disappoint myself, to not stand within an appointment of equality and oneness within and as myself but allowed myself to go into a battle that I do not even like.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not like battles and games but do participate in it every day despite myself and/as my integrity.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ignore my integrity in/as myself by participating in battles and competition in/as the mind, looking for attention as energy.

I realize that I am not able to express myself in certain situations because I participate in judgements as thoughts (=fear) and so in conflict as separation within myself.

I commit myself to be and become aware of the conflict that I participate in within myself within the small conversations with people that I do not generally feel comfortable with to express myself and here give the attention to myself that I need as support and guidance to eventually come to self-expression.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that my own attention is not enough and that need attention from others outside myself.

When and as I see myself looking for attention to fill myself, I stop and breathe.

I realize that I participate in my mind, looking for something (or someone) to complete me with thoughts, feelings and emotions instead of that I bring myself to a point of nothingness and forgive myself specificely for participating in thoughts, feelings and emotions.

I realize that I have learned to constantly generate energy to ‘fill’ myself with from the participation in thoughts and from here, in feelings and emotions to keep myself alive in/as the mind as how I know myself.

I commit myself to breathe in the experience of loosing (a part of) myself that comes up when I stop myself participating in this ‘looking for attention’ to generate thoughts, feelings and emotions within myself and here, to let go.

To be continued.

I realize that it may look like random self-forgiveness on points that come up that I have manifested as a structure within and as myself and/as my physical body. Here I walk around a point, looking for a ‘way in’ and taking bits and bites from the surface layers here and there to in this way slowly break down the patterns and step by step coming more to the core of it.

Here I do not ‘wait’ until I see ‘the whole thing’ but start with what is coming up and from here, walk with it. This  is what may make the self-forgiveness seem a bit (or a lot) incoherent. What I also notice is that during and after the writing, the patterns open up more while doing the daily activities where I apply self-forgiveness in speaking.

I often come during the writing and speaking (and doing the daily activities here and there in the house in between), to a moment where I ‘suddenly hit’ the point that was bothering me the most at that time, where it releases physically in letting out the emotion via some tears which results at the same time in a diminishment of the physical strain that is prominent in that moment/during that day. Which is a (physical) proof for myself that I brought myself to the release of a small peace of the structure and so, applied myself in self-honesty in relation to (a piece of) this point and structure.

wheredoyoustart

Video 2011: WHERE do I START with Self Forgiveness?

WAAR BEGIN IK met Zelfvergeving? (vertaling)

————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 660 – Allow yourself to loose

loss-win-photo

I was having a chat yesterday with my buddy from the DIP Pro lessons. Here came forward a situation where I experienced and participated in a form of competition within myself. And the suggestion here to “when you are in a competitive situation where you want to win at all cost – allow yourself to loose. Try it, it’s liberating!”.

I recognized this and also how I did start allowing myself to ‘loose’ a few days ago and how afterwards, my body could go more into relaxation instead of going more into strain. But some days afterwards I also noticed the strain coming back.

This morning I saw myself participating in thoughts and from here, emotional experiences that were going to become overwhelming. Snoo the cat was around and had already supported me to stabilize within myself some hours before. Here I saw myself going again into overwhelming emotional experiences; she was sitting near to me and I knealed in front of her and looked into her eyes, really into her eyes while I let the experience come. What came up here within me were these words: ‘allow yourself to loose’; I felt the depth and meaning of it and here the emotional ‘pain’ passed by.

I saw how I am constantly participating in a mental competition of winning and loosing and trying to not fall into the loosing experience and I saw how I on a very deep level have defined relationships as the relationship-game where one will ‘win or loose’. Winning or loosing as a battle between the partners/man and woman, but also related to this the ‘fear of loss’ as a fear to ‘loose the relationship/partner’. This is how we in our mind, actually have being programmed and allowed ourselves to be programmed and program ourselves with regards to relationships and especially the intimate relationships, which is related to sex  and/or money. As a relationship game. There are several interesting blogs written about here.

So here I find myself busy with ‘fighting’ against an experience of loosing which in itself has nothing to do with the contents of the relationship itself and with the beings that are involved including myself. So the experience of winning and loosing – and this on different dimensions – is what is colouring my whole interpretation.

I see that allowing myself to loose is allowing myself to open up (and eventually let go) a character that I created as the winning team; well as the ‘trying to win-team’ or ‘avoiding the experience of loosing-team’ I would say.

To be continued with self-forgiveness.

equality-and-oneness-image

Day 79: Stepping out of Character with LOVED ONES:

“I commit myself to show that the Hidden Agreement between Characters to Perpetuate the Lie of the Illusion is “I’ll Support your Character if you Support my Character – therefore, we are Friends. And if you Don’t Support my Character we’ll be Enemies for Life, because you’re taking the Life from my Character by not Supporting it. I’ll rather Kill your Character First, before you Kill my Character.” It is the Survival of the Fittest Character for this Game of Life.”

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 659 – Wat trek ik aan vandaag? Zelfcorrecties

paspopjes

Vervolg op:

Dag 656 – Wat trek ik aan vandaag?

Dag 657 – Wat trek ik aan vandaag? Zelfvergevingen

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in de gedachte dat ik persé een bepaald kledingstuk aan wil waarbij een nieuwe combinatie nodig is en dit op de vroege ochtend voordat ik naar werk ga, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er op dit moment geen tijd is om iets nieuws te combineren en uitproberen en dat als ik dit voortzet, ik mezelf in een ervaring van haast begeef in en als de geest waarin ik uiteindelijk mezelf frustreer en dit voortzet de gehele dag door.

Ik realiseer me dat als ik me in de vroege ochtend in ervaringen als bijvoorbeeld haast en frustratie ga begeven, ik hierin een toon zet voor de gehele dag wat ik het beste kan voorkomen.

Ik realiseer me dat ik in en als dit ‘persé’ een bepaald kledingstuk aan willen, deel te nemen in een voorstelling van hoe dit me staat en hoe ik me hierin voel en dit als positieve energetische ervaring te willen gaan manifesteren om mezelf beter te voelen en opvallender dan zonder dit bepaalde kledingstuk, waarin ik energie genereer welke uiteindelijk keert tot een negatieve energetische ervaring van bijvoorbeeld haast en frustratie als het niet lukt zoals ik me voorstel in en als de geest en/of geen tijd heb om dingen te proberen met dit bepaalde kledingstuk.

Ik realiseer me dat ik het beste, om haast en frustratie te voorkomen, een gehele andere kledingcombinatie kan pakken en aantrekken waarvan ik weet dat ik me hier lekker in voel en dat het staat ‘goed’ staat en past bij de werksituatie en dat ik de nieuwe combinatie beter op een ander tijdstip eerst kan uitproberen.

Ik stel mezelf ten doel om het bepaalde kledingstuk waarvan ik denk dat ik dit aan wil, te laten rusten voor dit moment en mijn deelname in een voorstelling van hoe het me staat in en als de geest, te stoppen en een gehele andere combinatie te pakken waarin ik me lekker voel en wat passend is bij de werksituatie en wat me hierin ‘goed’ staat, in en als de realisatie dat als ik nu dit bepaalde kledingstuk ga aantrekken, ik van hieruit combinaties ga proberen te maken met dit ene kledingstuk waaraan ik neig vast te blijven houden en wat veel tijd inneemt terwijl ik met een geheel ander setje veel sneller tot een resultaat kom waarmee ik ook tevreden ben.

Ik stel mezelf ten doel op een later tijdstip wat kledingcombinaties uit te proberen als en wanneer ik een bepaald kledingstuk aan wil wat een nieuwe combinatie/nieuw kledingstuk inhoudt.

Als en wanneer ik bij het doen van nieuwe aankopen, mezelf zie deelnemen in gedachten dat ik het liefst alles in één keer heb aangekocht en op orde heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf opjaag door deelname en geloof in deze gedachte en de gedachte is in principe gebaseerd op (en bestaat als) angst als controle (waarop ik de zelfvergevingen heb toegepast en eventueel kan uitbreiden indien nodig), wat het plezier wegneemt in het bekijken en onderzoeken van een nieuw te kopen kledingstuk.

Ik stel mezelf ten doel de tijd te nemen voor het kopen van een nieuw kledingstuk waarin ik mezelf herinner dat ik niet alles in één keer hoef te kopen maar dat ik het een plezierig en dankbaar proces kan maken voor mezelf van bekijken en onderzoeken van de mogelijkheden van een nieuw te kopen kledingstuk.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een een ervaring van innerlijke vreugde, gekoppeld aan een bepaalde kleur en/of een bepaald kledingstuk, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik de innerlijke vreugde onderdruk omdat ik me realiseer dat er meer factoren zijn die uitmaken of ik een kledingstuk beter wel of niet kan kopen, zoals draagbaarheid, kosten, combineerbaarheid met andere kledingstukken en hierin neig ik ernaar om de vreugde weg te drukken en geen onderdeel te laten maken van de besluitvorming.

Ik stel mezelf ten doel om de innerlijke vreugde in en als mezelf ten aanzien van een bepaalde kleur of kledingstuk te erkennen en onderdeel te laten vormen van de besluitvorming tot het al dan niet kopen van een kledingstuk, samen met andere factoren zoals draagbaarheid, kosten en combineerbaarheid met andere kledingstukken.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van teleurstelling omdat ik een kledingstuk met een kleur waarbij ik innerlijke vreugde ervaar uiteindelijk niet aanschaf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik de innerlijke vreugde wellicht niet erkend heb als onderdeel van en als mezelf en dat ik het hierin gekoppeld heb aan de kleur/het kledingstuk en het dragen/hebben hiervan, in afgescheidenheid van mezelf, waardoor ik teleurstelling ervaar als ik het kledingstuk niet meeneem.

Ik realiseer me dat het gekoppeld is aan een kindervaring waarin ik als klein meisje een kleur mooi vond, waarbij ik destijds niet hoefde te letten op de meer praktische zaken zoals kosten, draagbaarheid en combineerbaarheid, waarin ik me tevens realiseer dat ik nu ik hiervoor verantwoordelijkheid draag en dit uit ervaring, ik uiteindelijk het meest tevreden ben met een gekozen kledingstuk waarbij ik de praktische zaken tevens in overweging heb genomen en dat als ik iets kies wat niet praktisch is waardoor ik het eigenlijk niet kan dragen, ik de innerlijke vreugde niet kan uitdrukken in een fysieke expressie van mezelf in het dragen van dit kledingstuk en dus, blijft het niet meer dan een innerlijke ervaring.

Ik stel mezelf ten doel een kledingstuk te kiezen waarin ik zowel de praktische aspecten zoals draagbaarheid, kosten en combineerbaarheid als de kleur en het kledingstuk zelf, in overweging neem en zo kom tot een aankoop van een product waarin ik de vreugde/tevredenheid over het kledingstuk tot fysieke uitdrukking kan brengen in het dragen ervan in het dagelijks leven.

Als en wanneer ik angst ervaar voor onvoldoende budget en/of onverwachte uitgaven als ik een kledingstuk of misschien twee koop, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hierin dien te kijken naar de beweegredenen van de aankoop waarin ik ervaar alsof ik iets doe wat niet het beste is, waarin de aankoop op zichzelf niet het probleem hoeft te zijn maar meer wie ik ben hierin.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stabiliseren in de beweegredenen van de aankoop (met behulp van zelfvergeving op de energetische ervaringen zoals in deze blogs uitgeschreven, waarin ik focus op mijn ademhaling) en van hieruit te beslissen of ik een aankoop wel of niet doe en wanneer.

Als en wanneer ik me zie focussen op de vraag of een kledingstuk/kleur ‘mooi staat bij mijn gezicht’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik dit punt in overweging dien te nemen, mezelf kennende dat als bijvoorbeeld niet staat bij mijn gezicht, ik een kledingstuk niet zal dragen en dus is het geen praktische aankoop die ik in vreugde tot fysieke uitdrukking kan brengen in het dragen ervan.

Ik realiseer me dat ik het soms jammer vind dat ik kledingstukken die ik mooi vind maar die me niet staan, niet kan kopen want niet zal dragen, waarin ik me realiseer dat ik in dit ‘jammer vinden’ me focus op wat ‘niet kan’ in plaats van te zien wat wel kan, wat weer te maken heeft met vergelijkingen in en als de geest en de hoeveelheid keus/aanbod die er is.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op de kledingstukken die ik eventueel wel kan kopen en als ik een kledingstuk in handen heb die ik mooi vind maar die me niet staat en/of past en wat ik dus niet zal dragen, hierin te ademen en als er nog energetische ervaringen opkomen, mezelf hierin in het moment te omarmen en vergeven en erop te letten dat ik niet in veroordelingen ‘schiet’ in en als mezelf naar mezelf toe over hoe ik eruit zie, wat wel en niet kan bij mijn lichaam en/of gezicht en de staat van mijn fysiek op dat moment en indien nodig, een punt later op te pakken hier verantwoordelijkheid voor te nemen door het uit te schrijven en/of spreken met behulp van zelfvergevingen en van hieruit de mogelijkheid te openen om mezelf te corrigeren.

Het leuke van het uitschrijven van een praktisch punt als deze is dat het direct zichtbaar is hoe effectief de toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie werkt en tevens hoe een klein praktisch punt (als het kiezen, aankopen en aantrekken van kleding) verbonden is/kan zijn met bijvoorbeeld een stemming die de gehele dag bepaalt en/of met bijvoorbeeld dieper gelegen punten zoals kindervaringen of een kijk en oordeel op het eigen lichaam wat verder onderzocht kan worden.

Tot zover ‘wat trek ik aan vandaag’.

DIDDL023Desteni I Process – courses

——————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 658 – Verantwoordelijkheid en ‘ik weet het niet’

auwAls ik naar een pijnplek in mijn lichaam kijk, kom ik steeds uit op de woorden ‘ik weet het niet’. Hierin weet ik inmiddels dat dit geen blijvend antwoord kan zijn. Als ik mezelf push om verder te zien, om het hier niet bij te laten en door te zetten tot meer antwoorden dan begin ik te zien dat ik hierin een mechanisme heb ontwikkeld en vastgezet waarin ik geen verantwoordelijkheid neem en heb genomen voor hetgeen zich in mijn lichaam heeft vastgezet. Ik heb hierin ‘de schuld’ aan een ander gegeven en ook bij die ander gelaten.

Probleem hierin is dat als ik niet erken dat ik verantwoordelijk ben voor wat zich afspeelt in mijn geest, gemanifesteerd in mijn lichaam, ik mezelf ook niet in staat stel om er iets aan te veranderen. Immers ik denk en geloof dat ik ‘er niets aan kan doen’ aangezien het – zo stel ik vast – mijn verantwoordelijkheid niet is. Ik ontken dus mijn verantwoordelijkheid voor dit specifieke onderdeel van mezelf.

Vervolgens pas ik deze ontkenning keer op keer toe – in plaats van dat ik oefen om verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en mijn ‘creaties’ in en als de geest, gemanifesteerd binnenin en buiten mij, in en als deze fysieke werkelijkheid waaronder mijn eigen lichaam – en in iedere situatie focus ik me dan op wat ik op dat moment ontken, om te proberen te zien waardoor ik iets vastzet in mijn lichaam. Ik denk en geloof dan dat ik hier iets ‘fout’ heb gedaan en ga zoeken naar wat ik verkeerd gedaan zou kunnen hebben. En zo kom ik bij steeds meer punten die ik anders gedaan zou kunnen hebben, of eventueel toch niet. Het wordt verwarrend, want het zijn zoveel dingen waar ik op moet letten om ‘goed’ te doen.

Echter wat ik over het hoofd zie, is dat het om steeds opnieuw hetzelfde mechanisme gaat in en als mezelf dat hetgeen is dat ik ‘verkeerd’ doe, oftewel omgekeerd geïnterpreteerd, namelijk in en als een ontkenning van mijn verantwoordelijkheid; ik projecteer de verantwoordelijkheid op iets of iemand buiten mij, dit doe ik verkeerd om.

Het verkeerd om doen is wat we over het algemeen als ‘fout’ ervaren en zo creëren we een algemene ‘angst om fouten te maken’ in veel of zelfs alles wat we doen. Het gaat echter niet om al die kleine dingen op zich die we doen, die we ‘fout’ doen, het gaat om wie we zijn hierin en hoe we feitelijk de rug gekeerd hebben en keren; naar onszelf, de ander en de wereld, door de verantwoordelijkheid buiten onszelf te plaatsen.

Dit is een mechanisme waar ik mee kan werken en waarin ik mijn verantwoordelijkheid kan nemen en zo in een moment waarin ik me gewaar wordt van fysieke pijn of van ‘ik weet niet’ of van iets ‘fout doen’, te zien hoe en waar ik mijn verantwoordelijkheid heb weggelegd. Zodat ik mezelf kan vergeven voor de ontkenning van mijn verantwoordelijkheid in deze specifieke situatie en hierin de verantwoordelijkheid feitelijk erken, naar mezelf toe/terug haal. Want alleen als ik mezelf hierin vergeef en zo verantwoordelijkheid neem voor mijn ‘gekeerde/verkeerde’ creatie als consequentie, stel ik mezelf in staat/open de mogelijkheid voor mezelf, om mezelf hierin uiteindelijk te veranderen.

Personagevorming en Radicale Ademhaling – Bernard Poolman (vertaling)

Gezond-ademen

Desteni I Process

Why is it so important to take Self Responsibility for the small moments in your daily life and not only the ‘big things’ in life?

How can you use your environment to see who you are as your creation?

Why is it easier to slip into reactions in the mornings?

(Taking Responsibility for Your Creation)

***

Disclaimer: deze informatie betreft mijn bevindingen in zelfonderzoek met mijn eigen fysiek ter cross-referentie, gecombineerd met onderzoek, bevindingen en mondelinge informatie van anderen en is in geen geval een medisch advies. Bij twijfel of onduidelijkheid over een fysieke toestand raad ik aan een arts of therapeut te benaderen voor diagnose en/of ondersteuning.

—————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Dag 657 – Wat trek ik aan vandaag? Zelfvergevingen

kleur3

Voor context zie Dag 656 – Wat trek ik aan vandaag?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb het vest te kopen dat qua pasvorm perfect zat met de kleur die ik mooi vind maar die iets minder praktisch is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de minder praktische kleur niet mooi bij mijn gezicht staat wat een ‘tweede reden’ is om niet voor dit vest te kiezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefst allebei of zelfs alle drie de vesten te willen kopen maar dit veel geld te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb graag een beetje ruimte over te houden in mijn budget en dat gaat niet als ik twee of drie vesten zou kopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om twee of drie vesten in één keer te kopen en geen ruimte over te houden in mijn budget en van hieruit te verwachten dat er opeens meer en meer uitgaven komen die ik niet voorzien had.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op een gegeven moment (na een aantal jaar) de modellen in mijn kledingkast ‘verouderd’ te vinden worden en het dan tijd te vinden voor een paar nieuwe kledingstukken met een iets ander model en iets andere stijl.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een hele dag niet lekker in mijn vel te ervaren als ik kleding aanheb die ik mezelf niet echt vind staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn gemoed te laten bepalen door kleding die me (in mijn ogen) niet staat, wat ik probeer te voorkomen door iets aan te trekken naar werk wat ik mezelf goed vind staan, wat lekker zit en waarin ik me praktisch kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op de vroege ochtend iets nieuws te proberen wat betreft kleding en hier vervolgens niet uit te komen in de korte tijd voor werk en toch in mijn hoofd vast te houden aan ‘dit nieuwe’ wat ik wil uitproberen, in plaats van de hele outfit te verwisselen voor een oud en vertrouwd setje waarvan ik zeker weet dat ik vind dat het me staat, dat het goed zit en waarin ik me lekker voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen kiezen tussen twee of drie vesten en ze dan het liefst allemaal te willen kopen, vervolgens te vinden dat dit niet mag van mezelf terwijl het eventueel wel had gekund, dan een praktische keuze te maken en vervolgens spijt te krijgen dat ik de minder praktische kleur niet gekozen heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen tijd te nemen om de keuzes te overwegen en het geheel zo snel mogelijk te willen afhandelen om maar klaar te zijn met de aankoop van een paar nieuwe kledingstukken en/of uit angst dat een artikel niet meer voorradig is als ik langer de tijd neem.

In de zelfvergevingen zie ik waar ik voornamelijk de zelfvergevingen nodig heb om mezelf van de energetische lading als zelfoordeel te ontdoen en gelijk te (gaan) staan aan/als mezelf hierin en tevens zie ik punten naar voren komen die ik praktisch kan veranderen – deze geef ik cursief aan en hier schrijf ik in een volgend blog corrigerende uitspraken bij ik kan gaan leven/toepassen.

Ook zie ik mezelf als klein meisje terug bij het vest met de meer opvallende/minder praktische kleur waarin ik vreugde ervaar over het vest en hierin tevens de teleurstelling als ik mezelf niet toesta de minder praktische kleur te kopen maar te kiezen voor een kleur die met meer andere kledingstukken te combineren is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb teleurstelling te ervaren als ik het vest uiteindelijk niet kies wat ik als klein meisje wel mooi vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn innerlijke vreugde te koppelen aan een kleur en/van een kledingstuk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren door het mezelf niet toestaan van iets kopen waarbij ik vreugde ervaar maar wat misschien iets minder praktisch is en ‘mooi‘ staat en zo voor het veilige en het ogenschijnlijke uiterlijk te kiezen, gerelateerd aan een beperkt budget.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alles in één keer te willen en hier in een ervaring van hebzucht te stappen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet meer iets leuks kan kopen door onverwachte uitgaven die misschien zomaar zouden kunnen komen en hierin het liefst alles direct en van tevoren vast aan te schaffen zodat ik dat tenminste binnen heb en hier tevreden mee ben waarin ik neig tot onvoldoende overwogen keuzes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb keuzes/aankopen te maken/doen vanuit een ervaring van haast in en als angst.

Zelfcorrigerende uitspraken volgen.

kleur9Zelfvergeving (teksten, lijsten, video’s)

—————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Dag 656 – Wat trek ik aan vandaag?

paspopYour Clothes Control Your Life

Ik zag mezelf gisteren deelnemen in een patroon dat ik in het verleden vaker ben tegengekomen. Het betreft een ogenschijnlijk ‘simpel’ punt echter het heeft wel invloed op me de hele dag. Het heeft met kleding te maken, het kopen van kleding en het beslissen welke kleding ik die dag aan doe.

Ik had afgelopen week een vest gekocht. Hier was een proces aan vooraf gegaan. Ik had het vest in twee kleuren gepast, één kleur had een perfect model en vond ik mooi maar twijfelde ik over of het me stond, de andere had een praktische kleur alleen het model was iets te ruim. Dan was er nog een derde, ander model die goed paste die ik uiteindelijk meenam, dit door een iets lagere prijs en praktische overweging qua kleur.

Later ervoer ik ‘spijt’ dat ik niet toch het andere vest had meegenomen. Ik ervoer teleurstelling over de kleur die ik mooi vond maar die misschien minder praktisch was. En hierin is het dan natuurlijk geld dat een rol speelt. Het liefst zou ik ze alle drie meenemen. Wat er die ochtend gebeurde, is dat ik kleding aantrok die ik niet net genoeg vond voor een werkdag, ik wisselde van broek waar die ene onpraktische kleur nu juist wel goed op stond en zo kwam ik in een ervaring van gemis van het niet-aangekochte vest. Ik had het model nogmaals gevraagd te laten binnen komen want die eerste was inmiddels verkocht, echter dit model zat minder goed en dus liet ik het hangen. Uiteindelijk trok ik deze dag het eerste aangekochte vest aan, met de praktische kleur. Dit stond prima. Het is echter materiaal wat binnen en in beweging vrij warm zit en zo raakte ik op weg naar werk ‘oververhit’ door de te warme kleding in combinatie met de beweging op weg naar werk en een sportles de avond ervoor, door drukte in mijn hoofd over de kleding, door de vele handelingen die ik in de ochtend doe om alles op orde te krijgen wat door deze kledingtoestand maar niet lekker op gang kwam en nog meer oververhit door de gedachte ‘dat ik het verkeerde vest had gekozen en dat het materiaal helemaal niet lekker zat’.

Dit geeft zo ongeveer de brei aan waar ik in deelnam. Ik was me ervan gewaar dat ik me in een bekend patroon bevond, echter ik stopte mezelf niet effectief qua deelname dus er zijn punten waar ik nog geen verantwoordelijkheid voor heb genomen hierin. Uiteindelijk blijkt dit ‘praktische’ vest lekker warm te zitten als ik het buiten draag zonder jas erover heen en zo heb ik een plekje gevonden voor het praktische vest.

Dit punt kom ik vaker tegen als ik op een gegeven moment mijn oude kleding een beetje zat ben en ik een paar nieuwe kledingstukken wil om de boel wat op te fleuren en wat andere combinaties te kunnen maken. Ook wissel ik dan vaak iets van kledingstijl, van wat lekker zit en natuurlijk ook een beetje wat mode is. Dan komt er een soort golf waarin de ene nieuwe aankoop leidt tot (de wens van) een volgend nieuwe en bijpassende aankoop, tot ik een paar dingen heb die ik opnieuw kan combineren en dan ben ik hier weer lange tijd tevreden mee.

Ik sta mezelf hierin toe om wat nieuwe aankopen te doen als expressie van mezelf met behulp van kleding, passend binnen mijn budget en dit is dan een proces van afweging van kosten, benodigdheden, wensen en mogelijkheden. Ik ben altijd weer blij als ik een paar passende kledingstukken gevonden heb en ik niet langer op stap/op zoek hoef hiervoor/hiernaar. Het is echter niet nodig om mezelf en mijn dag hier op deze manier mee te beïnvloeden dus ik ga het vervolgen met zelfvergevingen om te zien welke punten ik kan openen en veranderen tot een praktische en plezierige benadering van dit punt.

creatief-denkenDesteni I Process – courses

———————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive