Dag 696 – Het leven van woorden: transparant (1)

blue-sky-196230_960_720

Vervolg op: Dag 694 – Het leven van woorden: transparant

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verharden in aannames als interpretaties van wat iemand bedoelt of niet bedoelt, dit vanuit een herinnering aan een moment waarin ik ooit ervaren heb de controle te verliezen (en dus angst ervoer) en om controle te (proberen te) behouden/mijn angst niet onder ogen te hoeven zien, heb ik gedachtes aangemaakt als een persoonlijke interpretatie van de fysieke werkelijkheid en die gedachtes, heb ik vervolgens onderdrukt en de bijbehorende ervaringen heb ik opgeslagen als emoties (of gevoelens) die keer op keer omhoog komen zodra deze herinnering opnieuw geactiveerd wordt door iets wat lijkt op (een gedeelte van) de herinnering en van hieruit iets ‘tegen te houden’ om door me heen te laten gaan en mezelf tegen te houden uit te drukken wat ik binnenin mij zie als principe als uitgangspunt, voorbij de angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit angst, niet transparant te zijn maar iets uit te spreken met bijbedoelingen om zo te proberen iets of een ander niet te verliezen, zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat deze angst bestaat uit gedachtes en aannames waarin ik ooit ervaren heb de controle te verliezen en welke ik dan projecteer als ‘angst voor verlies’ en dat wil ik niet en dus ga ik spreken vanuit gedachten als controle wat feitelijk manipulatie is (ansgt als manipulatie) vanuit en als de geest, in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf automatisch te beschermen tegen ‘gekwetst worden’ zonder exact te weten wat dat dan inhoudt, in plaats van in te zien, realiseren en  begrijpen dat ik me bescherm tegen het ervaren van mijn eigen reacties op omstandigheden of op wat iemand zegt en mijn angst onder ogen te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik gekwetst kan worden.

Het projecteren van verdriet op de wereld om mij heen.

Hoe doe ik dit? Of eigenlijk, wat houdt het verdriet in dat ik projecteer? Ik kan niet anders bedenken dan dat ik mezelf ergens compromitteer en mezelf zo naar buiten breng en me vervolgens ‘gekwetst’ te ervaren als ik behandeld wordt zoals ik mezelf naar buiten breng, gecompromitteerd en niet benaderd als geheel.

Waarom breng ik mezelf gecompromitteerd naar buiten? In een poging om ‘iets of iemand’ te behouden en niet te ‘verliezen’. Is het dan gebaseerd op een poging om een ervaring van ‘verliezen’ te voorkomen en een gedachte/idee die ik heb aangenomen en die me wel beviel, probeer te behouden om zo mijn eigen ervaringen van ongemak te proberen te ontlopen?

Dus vanuit een angst voor verlies ben ik niet transparant. En juist door niet transparant te zijn, creëer ik de angst voor verlies als ‘uitkomt’ wat ik verborgen heb gehouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bijna om te vallen van een slaap die opkomt terwijl ik dit blog schrijf en bijna niet op mijn stoel te kunnen zitten en mijn ogen open te kunnen houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard een densiteit te ervaren als opeengepakte watten waarin ik geen zicht heb en geen begrip van hoe ik iets gecreëerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets met bijbedoelingen te brengen als in ‘een poging om iets of iemand te behouden’ en hierin gegevens weg te laten, vanuit een vermoeden dat wat ik zou willen uitdrukken, weleens niet zou kunnen worden omarmd, waarin ik me dan afvraag of het niet wordt omarmd, juist doordat ik het met bijbedoelingen breng en ik zo niet rechtstreeks mijn woorden overbreng maar meer de bijbedoelingen waar een ander op resoneert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet transparant te zijn vanuit een angst om alleen te staan, vanuit een angst voor conflict, vanuit een angst voor een onvermogen om te kunnen duiden wat ik bedoel en hierin vanuit een angst voor mijn eigen ervaringen en een onvermogen om mezelf hierin richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik transparant naar buiten moet zijn of zou moeten kunnen zijn, in plaats van eerst in en als mezelf transparant te worden en als ik dit niet ben, mezelf niet tot een uitdrukken te forceren waarin ik nog niet helder ben vanuit een gedachte dat dit moet en zo wederom vanuit angst voor verlies/iets willen hebben, aangezien ik me realiseer dat als ik angst voor verlies ervaar, ik iets wil hebben en als ik het dan niet heb, ervaar ik verdriet en dit verdriet projecteer ik op de buitenwereld als dat ik het niet heb en anderen wel, dus vanuit een vergelijking en vanuit de vergelijking verminder ik mezelf in ervaring omdat ik het niet heb en zo,

vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf gevangen te houden in een projectie van iets willen hebben waarvan ik denk dat een ander dit heeft en dus feitelijk in een projectie van mijn eigen gedachte (wat in grondslag controle/ansgt inhoudt).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te creëren en ervaren vanuit mijn eigen angst als gedachten als projectie op de buiten wereld en dit werkelijk te geloven en te ervaren als ‘waarheid’ en vervolgens deze waarheid te gaan verdedigen om voor mezelf ‘gelijk te willen hebben’ en zo, mezelf verdriet te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als ‘minder’ te ervaren vanuit een gedachte (angst), geprojecteerd op de buitenwereld dat ik iets niet heb en dit wel zogenaamd ‘heel graag zou willen hebben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken iets heel graag te willen hebben terwijl ik feitelijk een gedeelte ervan wil hebben als positieve ervaring en de rest buiten beschouwing (dus buiten zicht) te houden en zo te denken dat ik ‘iets mis’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik het gedeelte mis dat ik buiten beschouwing laat in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te willen voortbewegen in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik eerst bezig ben om zicht te krijgen en de densiteit wat te openen en doen verminderen.

Wordt vervolgd

wolkendekPractise makes Perfect (youtube)

———————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:

http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Advertenties

One thought on “Dag 696 – Het leven van woorden: transparant (1)

  1. […] Vervolg op: Dag 696 – het leven van woorden: transparant (1) […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s