Dag 707 – Lichamelijk ongemak en vermoeidheid

vermoeidheid

Zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik me fysiek sterk, gezond en pijnvrij zou moeten voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te laten leiden van mijn dagelijkse taken als ik me fysiek vermoeid voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een fysieke vermoeidheid te gebruiken als excuus om mijn dagelijkse taken niet allemaal uit te hoeven voeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren als ik me fysiek niet in orde voel, met name als mijn darmen krampen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het krampen van de darmen juist voortkomt uit kleine momenten van ‘paniek’ in het verleden, als bijvoorbeeld een moment van een ervaring de controle te verliezen in een onverwachte gebeurtenis en hierin een gedachte en aansluitend, emotie aan te maken en deze vervolgens te onderdrukken en dit keer op keer te blijven doen, steeds als deze ervaring geactiveerd wordt door een nieuwe, soortgelijke gebeurtenis die ik onbewust associeer met een onderdrukte herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me in het moment niet gewaar te zijn waar de ervaring van paniek vandaan komt en in plaats hiervan, de ervaring opnieuw te laten begaan en bestaan en zo op te stapelen bovenop de al bestaande ervaringen van paniek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet te realiseren, zien en begrijpen dat ik vrede kan maken met hoe ik me fysiek ervaar en me op deze manier voort te bewegen, zonder te verwachten van mezelf dat ik me goed zou moeten voelen (=god zou moeten voelen=een aanname vanuit de geest).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf ergens veroordeeld te hebben in en als een gedachte en dit vervolgens te hebben onderdrukt in plaats van onder ogen te zien en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb keer op keer opnieuw mezelf te veroordelen als ik me fysiek ‘niet goed’ voel en zo de oordelen op te stapelen en het fysieke ongemak te vergroten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik me fysiek goed moet voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf minder te vinden als ik me fysiek niet goed voel en me opgeblazen en fysiek ongemakkelijk ervaar door verkrampingen en vertragingen in mijn darmen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de vertraging in mijn darmen me aangeeft dat ik het nodig heb om te vertragen in en als mezelf, in en als de adem zodat ik kan zien wat ik heb toegestaan in mezelf in gedachten, gevoelens en emoties en zodat ik hier verantwoordelijkheid voor kan nemen en de verkrampingen op specifieke plaatsen in mijn darm, laten me zien/ervaren dat ik hier iets niet efficiënt tot uitdrukking heb gebracht maar mezelf heb onderdrukt en iets heb weggedrukt, het lichaam in.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het irritant te vinden dat ik niet specifiek kan zien wat ik heb toegestaan en onderdrukt heb in mezelf en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te irriteren aan mezelf en te vinden dat ik het zou moeten kunnen zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik zou moeten kunnen zien wat ik heb toegestaan en vervolgens onderdrukt heb in en als mezelf, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik dit heb toegestaan in momenten dat ik niet gewaar was van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in momenten dat ik niet gewaar ben van mezelf, allerlei zaken toe te staan en aanvaarden als oordeel en interpretatie en vervolgens, dit te onderdrukken en op te slaan in en als mijn fysieke lichaam en zo, mijn lichaam te compromitteren in uitdrukking en functioneren, waarmee ik tevens mezelf in wezen compromitteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik mezelf in wezen compromitteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mijn opgeblazen buik en dit het liefst te willen verbergen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het met een schaamte te maken moet hebben van wat ik heb toegestaan en aanvaard in mezelf en dat dit hetgeen is dat ik wil verbergen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verbergen voor mezelf wat ik heb toegestaan en aanvaard en het zo te bemoeilijken voor mezelf om direct te zien en mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ‘gezond zijn’ betekent ‘me goed voelen’ en dus dat ‘me niet goed voelen’ betekent dat ik ‘niet gezond’ ben en zo angst en paniek in mezelf te creëren als dat er iets mis is in mij en dat het fysiek niet in orde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de darmkrampen te ervaren alsof en er fysiek iets heel ergs aan de hand is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet te realiseren dat mijn organen me ondersteunen en me aangeven waar ik mezelf van mezelf als leven heb afgescheiden en dat een ‘fysiek niet goed voelen’ een stap is op weg naar heelheid, waarin het gewaarzijn van mijzelf – in en als mijn fysiek en van wat er feitelijk in mijn fysiek plaatsvindt (ten gevolge van mijn deelname in de geest in gedachten, gevoelens en emoties) – toeneemt en dat mijn fysiek dit laat zien door steeds eerder signalen af te geven van waar ik verantwoordelijkheid in kan gaan nemen (door de toepassing van zelfvergeving op de afgescheidenheid binnenin mij).

Tijdens het wakker worden realiseerde ik me dat er dan een moment van vermoeidheid is – niet als ik net wakker word maar als ik me realiseer dat ik op moet staan, als de gedachten dus feitelijk gaan beginnen – alvorens ik daadwerkelijk opsta en ik zie dit gerelateerd aan hetgeen ik nu fysiek doorwandel en hoe ik me fysiek ervaar, als een proces van het lichamelijk doorwandelen van wat ik heb opgebouwd in en als gedachten die aangaan en de gevolgen hiervan. Dus ik zie een gelijkenis met de aanvang van het daadwerkelijke opstaan na ‘het slapen’, waarin tijdens het opstaan en het verantwoordelijkheid nemen voor (het aangaan van) de gedachten en de gevolgen hiervan, de vermoeidheid en het lichamelijke ongemak, op verschillende niveaus zichtbaar wordt.

Wordt vervolgd

hoofd radartjes

“Each time I access an emotion or feeling this gets discharged, channeled, layered, stored in the physical body. Within most people, the emotional and feeling energy gets channeled through the ‘muscle energy highways’ through the muscles and through the veins of the physical body. So for most people the mind consciousness energy moves through the muscles. This is so because the muscle tissue is strong and more absorbant, detailed and specific in its structure and geomatry to absorb, channel, discharge, layer, move the mind-consciousness energy as one access it in real time moments. Like networks and train-tracks in the muscle tissue group of the physical body.”

“Within my physical body, my mind did not set up my emotional and feeling energy bodies movements and channeling and networking and absorbtion through the muscle groups but through the organs. The heart, intestines, stomach, bladder, kidneys, liver are doing the work that the rest of my body should actually be doing. It is a generational thing, meaning that there are some people within my past generations who have also had this problem. It is not life threathening and it allowed me to on an early age have an awareness of my emotional and feeling energy and where in I do get emotional but not allow myself to be too much overwhelmed or pulled into emotions and feelings, but am quickly able to slow myself down and look at things with clarity.  So this one could call a ‘gift in disguise’.”

“The physical consequense of this ‘set up’ is that my organs have been most of my life a bit under pressure –  but throughout my life, my body reasonably adapted; it strengthened my intestines, heart, organs. As explained has my muscle tissue not been used as a ‘muscle energy highway’ and because of not being used for this, the muscle tissue deteriorated to some degree; this because a lot of muscle development has been preprogrammed to be in line with the development and evolution of the mind where the muscles are normally be used by the mind consciousness system (and so ‘strengthening’ in a way). This is causing for the rest of my muscles and physical body to be and feel more ‘weak’ or less strong.”

Uit: Dag 672 – My body-being-mind awareness speaking

Disclaimer:

This blog does in no way contain a medical advise. With unclarity about a condition – physically or mentally – always contact a practioner/specialist/doctor in the related area to get the support you need and from here, see how you can additionally walk your own process to get to know and support yourself in relation to your own body and mind.

——————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 706 – Wat roep ik in het leven?

full_consciousness-awareness-back-to-basics

Toen ik begon nu bijna 5 jaar geleden, met het wandelen van deze reis van bewustzijn naar gewaarzijn, probeerde ik weleens voor een moment om alleen ‘in en als mijn ademhaling aanwezig te zijn’. Dat lukte niet, er ontstond direct een ervaring van ‘gejaagdheid’ en paniek in mezelf, ik kon niet goed ademhalen en kon me in geen velden of wegen voorstellen (ikzelf was dus in geen velden of wegen te bekennen lol zoals het gezegde eigenlijk gaat) hoe het zou zijn om alleen, in gewaarzijn, in en als mijn ademhaling aanwezig te zijn.

Dat heb ik toen maar gelaten voor een langere periode en zo ben ik eerst begonnen met hetgeen wel lukte, namelijk het schrijven van blogs en het uitgebreid toepassen van zelfvergevingen. zowel in schrijven als hardop of zachtjes sprekend in mezelf.

Nu, een week of twee geleden, realiseerde ik me dat ik me nog steeds niet inzet om me op mijn ademhaling te focussen, waardoor ik in mijn dagelijkse bezigheden, veel afdwaal in gedachten. Ik probeerde het opnieuw, het focussen op mijn ademhaling terwijl ik bezig ben, als ik bijvoorbeeld mijn tanden poets, als ik me aankleed, mijn spullen pak, enzovoort. En nu lukte het wel. Ik raak niet langer in paniek en ik word er rustiger van.

Ik kwam hiertoe, omdat ik me realiseerde dat ik nog steeds niet zie wat ik allemaal in mijn geest (in gedachten en hieruit voortvloeiend, in gevoelens en emoties) creëer en hoe dit specifiek van invloed is op mijn lichaam. Ik merk alleen dat mijn lichaam verkrampt is en ‘denk dan automatisch’ dat ik niet weet hoe ik hier iets aan kan doen. En zo kwam ik tot de conclusie/realisatie dat – als ik mezelf wil ondersteunen, als ik prettiger in mijn fysiek aanwezig wil zijn en mezelf werkelijk richting wil gaan geven binnenin (en in gelijkheid met) mijn eigen lichaam, en dat wil ik – ik dus zal moeten vertragen om te zien wat er nu eigenlijk exact gebeurt in mijn geest en waarin ik deelneem en ‘volgzaam’ ben, hoe ik mijn gedachten achterna ga en hupsakee, beland in een (emotionele of gevoels-) ervaring die ik fysiek manifesteer en/of in stand houd en waarin ik mezelf gevangen houd in een soort van fysiek gemanifesteerde ‘wurggreep’, waarin ik me vervolgens machteloos ervaar doordat ik denk dit niet te kunnen veranderen in en als mezelf.

Zo nam ik hier de beslissing om te vertragen en te stoppen met de deelname in gedachten en in plaats hiervan, te zien wat er plaatsvindt in mijn geest, zodat ik mezelf hierin richting kan gaan geven. Ik raakte bekend en begreep de theorie toen ik begon 5 jaar geleden, echter ik kon het niet direct in het moment uitvoeren, ik had eerst tijd nodig om de hoeveelheid energie af te voeren. Hiermee bedoel ik de energie die ik door mijn leven heen heb opgebouwd door allerlei gedachten te geloven en aan te nemen en waarin ik mezelf steeds emotioneler maakte en zo energie opstapelde en vastzette in mijn lichaam. Hierin waren voornamelijk de emoties zichtbaar en ook fysiek voelbaar en ik heb de tijd nodig gehad om bewustzijnslagen door te wandelen. Wat ik gedaan heb met behulp van het schrijven, het zelfvergeven, de DIP lessen, de ondersteuning van elkaar in dit proces, ter voorbereiding op het werkelijk kunnen gaan toepassen en verantwoordelijkheid nemen voor wie ik ben en wat ik creëer.

Nu dan aangekomen bij (de beslissing tot en uitvoering van) het werkelijk vertragen en gaan zien wat ik aan gedachten aanmaak en hoe ik mezelf (en indirect anderen) hiermee beïnvloed.

Het eerste dat ik zie in mezelf, is hoe ik een verhaal aanmaak over een ander en vervolgens, ga ik die ander veroordelen voor dat wat ‘die ander doet’, in mijn zelf aangemaakte verhaal. Betekent dit dan dat die ander dit ook werkelijk doet? Nee! Het betekent dat ik denk dat die ander dit doet, in mijn eigen gedachten, in mijn eigen verhaal creëer ik dit en hierop reageer ik dan in mezelf door dit/die ander, te veroordelen. Dus ik veroordeel een ander voor wat ik denk over een ander. En zo zie ik langzaam en steeds duidelijker (dit zie ik in en als mezelf, wat iets anders is dan ‘de theorie kennen’) hoe ik mijn eigen reacties (vanuit gedachten als oordelen) feitelijk in werking stel, hoe ik ze ‘in het leven roep’. En aangezien het allemaal in mijn hoofd plaatsvindt, gaat het allemaal over mezelf en hoe ik besta in zelfoordeel.

En is dit niet hoe we de wereld hebben gecreëerd met z’n allen? Hoe we deze wereld, zoals we nu bestaan in relatie tot en met elkaar, ‘in het leven hebben geroepen’?

Dit is werkelijk nodig om onder ogen te gaan zien binnenin onszelf, hoe we zelf, ieder voor zich en in relatie met en tot elkaar,  deze hele ellende creëeren en gecreëerd hebben, in het leven hebben geroepen. We hebben onze innerlijke gedachtenspinsels, werkelijkheid gemaakt en vervolgens projecteren we onze gedachten (als oordeel, als interpretatie) – en hiermee onze zelfverantwoordelijkheid – op ‘iets of iemand’ buiten onszelf; op ‘de wereld’. En juist hierin maken we onszelf ‘onmachtig’ en van hieruit ervaren we machteloosheid ten aanzien van hoe de wereld ‘in elkaar zit’. Dit in elkaar zitten’, dit is hoe we bestaan in relaties, binnenin onszelf, met onszelf en van hieruit, met elkaar. Van hieruit hebben we de wereld opgebouwd.

Ik ga verder met mijn innerlijke proces van vertragen en onderzoeken hoe ik mijn eigen ervaringen en zo, mijn eigen ‘werkelijkheid’ creëer.

Wordt vervolgd

(klik op de links voor ondersteunende artikelen en gratis interviews)

schakels

I forgive myself that I have accepted and allowed myself  to not realize that the way of the world is the result of the nature of the accepted relationships that exist between person and person.

Uit: Day 10 – Relationship Dynamics


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Dag 705 – The body-being-mind relationship – Who am I ?

discobal

The question ‘who am I’ was being discussed within group-chats that I participate in and at first, this was a bit vague for me. Meaning, I could not really define who I am and this was actually an important basic-point all the time, like, I could rationally understand ‘who I am’ and perfectly give words to it that I have learned and seen as real and common sense over the last few years. However, this does not mean that I as ‘me’, am really understanding and realizing myself as who I am.

Last week I was at my weekly sport-lesson. Standing half in front of a mirrow, doing the excersises within a group on music, I like this kind of work-out. What I noticed were the self-judgements that were automatically coming up within myself. Small and fast thoughts about how I look – positive as well as negative – and within this, as soon as they come up, I feel and notice how I finally diminish myself and actually define myself within and as these judgements. So here, I define myself as ‘who I am’ within and as self-judgement, so in and as the mind. Which is not a very supportive way to exist.

Moving on with the lesson, a realization came up within and as myself: I know and am sure what I stand for, I stand for and as principled living. I have committed myself to this, I am walking this now for several years, I am sure that this is what I want, what I will do and what I stand for and as and I am sure that I will forgive and correct myself when and as I am not living accordingly to the principles that are considering myself as life as a whole.

I can be and am sure of this, because I have extensively studied and applied this, I have walked and am continues walking this as a process that is needed to move myself from consciousness to awareness (where my awareness is present in and as myself within principled living, considering life as a whole). And here, I realized that this will be my platform of ‘who I am’, it’s my integrity and/as the certainty within and as myself, of my commitment and effort to live within principles that are best for myself (as life) and within this, for and as life as a whole and change myself into this on all the levels that I have separated myself in, as separation from this awareness within and as myself.

While realizing this, the small ‘rembling’ self-judgements disappeared/went silent and I have moved beyond this point within myself. Every time that an uncertainty comes up within myself, I remember myself as who I am within principles living. When I see within myself that self-judgements from another dimension keep on going, I know that these are other patterns that I need to look at, to forgive and correct within myself. However these small, rambling, diminishing self-judgements that are going on and on in my and every one’s mind – you know, the ones where everything is judged within self, a look on my face, a posture, actually my physical appearance and how I express myself in every small detail and then comparing myself to another, as being so self-conscious of every movement within and as my mind without doing anything about it – these are not needed, these do not make any sense at all and are of no support for myself, in and as life.

Within this moment during the sport, my calves became warmer and the circulation towards the calves, became better. A slight pain that did come back within the top of my left calve the few days before, it went away. One step forward towards earthing myself, one step deeper within my own physical body and finding a reference-point for myself that I can use, that I can live as, when and as I see that I tend to go into diminishing myself with regards to my physical presence and actually, it is a reference-point for myself when and as I tend to go into diminishing myself with regards to any other aspect. Altough here there may be more self-reflection needed, this who I am within principled living is still a reference-point for myself, in any and every moment.

More points to come, as I do feel more area’s that are cold within my physical that I will move myself towards, when and as I realize myself more and more in who I really am within the potential that I can live by and as.

Would you like to learn more about what principled living entails and how we can all start with this, within and as ourselves? There are lot’s of articles, video’s and lessons to find, free on line. To learn and understand where we come from (see ‘articles’ and ‘video’s’) and with practical solutions of how to move forward (see ‘lessons’ and ‘free on line’). For some basic understanding with regards to the terms ‘consciousness and awareness’, see the 3 links in the written text here above.

waterdrop

The body-being-mind relationship – Timeline

Disclaimer:

This blog does in no way contain a medical advise. With unclarity about a condition – physically or mentally – always contact a practioner/specialist/doctor in the related area to get the support you need and from here, see how you can additionally walk your own process to get to know and support yourself in relation to your own body and mind.

Dag 704 – Het stoppen van de afgescheidenheid als buitenstaander

Samenwerken

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf door een gedachte te vormen als interpretatie als oordeel van wat ik waarneem en deze gedachte vervolgens te geloven en leven en zo, realiteit te maken en dus feitelijk, mezelf te bewegen binnen mijn eigen waarnemen als afgescheiden realiteit; afgescheiden van de fysieke werkelijkheid, van wat fysiek en werkelijk is.

Uit: Dag 703 – De buitenstaander en het opstapelen van zelfoordelen

In bovenstaand blog heb ik verantwoordelijkheid genomen in en als de toepassing van zelfvergeving, voor de afgescheidenheid die ik gecreërd heb binnenin mezelf, in een paar van mijn eigen gedachten die opkomen als (geprojecteerde) zelfoordelen ten aanzien van een ervaring van mijzelf als buitenstaander. Hier volgen wat realisaties en zelfcorrigerende uitspraken als leidraad om mezelf in het vervolg, meer richting te gaan geven binnen een gesprek of bijvoorbeeld een groepsgesprek zodra deze ervaring opkomt en om de ervaring van buitenstaander te stoppen, binnenin mijzelf.

Als en wanneer ik mezelf een gedachte zie vormen over wat ik waarneem in bijvoorbeeld een groepsgesprek over de uitdrukking van een ander en vervolgens over het al dan niet uitdrukken van mezelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het een gedachte betreft waarin ik een oordeel, een interpretatie vorm in mijn geest en als ik deze ga geloven, creëren ik ervaringen in mezelf waarin ik mezelf ofwel beter, ofwel slechter ga ‘voelen’, dit in vergelijking tot wat ik waarneem in een ander en tevens realiseer ik me dat hierin constant bezig ben met vergelijkingen van mijzelf met anderen en van wat ‘beter’ of ‘slechter’ zou zijn etc, in plaats van gelijk te staan aan mijn ervaringen die opkomen in relatie tot wat ik waarneem. Ik realiseer me dat, zodra ik gelijk ga staan hierin en mezelf vergeef voor deze specifieke afgescheidenheid, de ‘vergelijkingen’ in feite wegvallen, ze zijn er niet meer en ik hoef me niet langer in relatie te plaatsen tot wat ik waarneem buiten mij, aangezien ik ‘samenkom’ met en als mezelf in dat moment.

Ik stel mezelf ten doel om niet langer deel te nemen in gedachten als oordelen die opkomen tijdens een groepgesprek en in plaats hiervan, de gedachten voorbij te zien komen terwijl ik hier aanwezig blijf in mijn ademhaling en ik stel mezelf ten doel om, zodra ik een beweging waarneem in mezelf in relatie tot deze gedachte, als emotionele of gevoelsreactie, te benoemen voor mezelf wat ik ervaar en mezelf hierin te vergeven, omarmen en van hieruit stel ik mezelf ten doel om vanuit deze omarming en stilte, mezelf richting te geven in hetgeen ik zou willen uitdrukken en indien me dit nog niet lukt, mezelf te ondersteunen in het vinden en oefenen van woorden waarin ik mezelf kan uitdrukken in en als mijzelf aanwezig is.

Als en wanneer ik mezelf onhandig ervaar binnen een gesprek met een ander of meerder anderen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik deelneem in een ervaring die voortkomt uit één of meerdere gedachte(n) en dat ik deze gedachte (als interpretatie, gevormd vanuit mijn eigen waardeoordelen) al gevolgd en geloofd heb alsof het een waarheid is, zonder me werkelijk gewaar te zijn van de gedachte die ik gevormd heb in en als mijn geest.

Ik stel mezelf ten doel te zien welke gedachte ik aan het volgen ben en wat voor waarde ik hieraan gehecht heb waarin ik me realiseer dat ikzelf ‘verdwenen’ ben in deze waarde, in deze energetisch gekoppelde ervaring, positief of negatief, om mezelf meer of minder te maken in een poging om mezelf beter te voelen en vervolgens mezelf slechter te voelen als tegenreactie en hierin stel ik mezelf ten doel om mezelf te omarmen in wie ik ben (geworden) in dat moment en mezelf te vergeven voor de vermeerdering of vermindering van mezelf, specifiek benoemd in wat ik ervaar als gevoel of emotie.

Ik stel mezelf ten doel te ademen naar de emotie of het gevoel in mijn fysiek en hier niet langer weg van te lopen, maar bij me nemen als een onderdeel van mezelf en hier verantwoordelijkheid voor te nemen en het niet langer te laten bestaan als oncontroleerbaar, afgescheiden deeltje dat ik projecteer buiten mezelf.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf te ondersteunen door te focussen op mijn ademhaling en me te herinneren om mezelf richting te geven (en niet ‘zomaar’ te verdwijnen in gedachten en ervaringen die opkomen), dit op het moment dat er een ongemakkelijke ervaring opkomt binnen een gesprek met een ander/anderen en ook ‘preventief’ als ik een gesprek begin en ik stel mezelf ten doel om te onderzoeken met welke woorden ik mezelf richting wil/kan geven en deze woorden te herdefiniëren voor mezelf als leidraad.

longen

 Personagevorming en Radicale Ademhaling:

(…) “Deze film die jij hebt gecreëerd, dit ding dat je namen hebt gegeven, deze woorden die het levende woord van jouw werkelijkheid zijn geworden waarin jij een personage speelt. Karakter door personage is fysiek zijn, echt, eerlijk, participerend in elk moment, adem voor adem, in de echte werkelijkheid – dat wat een illusie is geworden veranderend in werkelijkheid: dat wat een illusie is geworden is tijdelijk en vraagt je volledige energetische aandacht, terwijl dat wat echt hier is hoe dan ook beweegt en dan vorm je lagen van personages, als kaste systemen, als zij die hebben en zij die niet hebben – niets van dit kan voortduren, omdat het een illusie is en het zal eindigen en jij zal door de pijn gaan wanneer dit wordt weggenomen en het is alleen een geloof dat je zal verliezen, het is alleen jouw vertrouwen dat je zal verliezen, maar dat zal erg pijnlijk zijn omdat je het gemaakt hebt alsof het echt is, alsof het echt jou is – terwijl jij het niet bent.”

“De echte jij heeft zelfs nog nooit en te nimmer gesproken – want vanaf je allereerste ademhaling,  werd je de zonden van de voorvaderen van zeven generaties terug ingeduwd en een personage, een persoonlijkheid was gevormd.” (…) – Bernard Poolman


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive