Dag 709 – Wat sta ik toe in lichamelijk ongemak?

system green

Vervolg op Dag 707 en Dag 708

Zelfvergevingen op wat ik toesta en accepteer tijdens het ervaren van (specifiek) lichamelijk ongemak:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om, zodra ik me fysiek ongemakkelijk ervaar, zo geconsumeerd te worden door de ervaring binnenin mezelf, gekoppeld aan het fysieke ongemak waardoor ik enorme weerstand ervaar om iets praktisch uit mijn handen te krijgen en waarbij vrijwel iedere praktische/lichamelijke beweging, me herinnert aan het fysieke ongemak aangezien ik die bij iedere beweging ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ongemak blijkbaar zo te hebben onderdrukt waardoor ik het niet zie of ervaar in mezelf totdat mijn lichaam het aangeeft en naar voren brengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te walgen van de ervaring en gedachte dat ik dit gecreëerd heb en te blijven hangen in de ervaring van walging en gedachten van zelfoordeel (backchat, zelfpraat) en zo de angst in mezelf te bevestigen en vergroten door erin te blijven ronddraaien zonder te zien wat ik kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren als ‘gewoon niet te willen’ en maar niet door deze ervaring heen te komen maar keer op keer, hierop te botsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zoveel oneerlijkheid te ervaren dat ik steeds opnieuw met dit lichamelijke ongemak wordt geconfronteerd binnenin mezelf zonder dat ik direct een oplossing zie, waarin ik druk blijf met de ervaring van oneerlijkheid en deze zo bevestig en vergroot in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lichamelijke ongemak NU weg te willen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat het lichamelijk ongemak er nooit was geweest en nooit zou zijn, ook al weet ik dat het iets aangeeft over mezelf in wat ik heb toegestaan en doorgezet als voorprogrammering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een beter en ander leven zou hebben als ik dit lichamelijk ongemak (dus deze specifieke voorprogrammering) niet herhaaldelijk zou ervaren, als het er niet was, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik niet weet wat ik dan gecreëerd zou hebben en hoe dat eruit zou hebben gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lichamelijk ongemak weg te willen hebben en te willen dat het er nooit was geweest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op het lichamelijk ongemak en het lichamelijk ongemak de schuld te geven van hoe ik mij ervaar en hoe mijn leven is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lichamelijk ongemak groter dan mijzelf te maken en los van mij te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lichamelijk ongemak uit me te willen trekken, los te willen krabben, weg te willen duwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de hel te ervaren tijdens het lichamelijk ongemak, de hel van mijn eigen creatie zonder te zien, realiseren en begrijpen hoe ik het exact heb opgebouwd als creator.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijzelf niet als creator te zien van mijn creatie, ook al weet ik in kennis en informatie dat dit wel zo is, zolang ik niet zie hoe, ervaar ik me feitelijk niet de creator en dus, niet verantwoordelijk voor mijn creatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet verantwoordelijk te ervaren voor mijn creatie van lichamelijk ongemak, ook al weet ik beter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb conflict in mezelf te ervaren door te weten dat ik verantwoordelijk ben voor mijn creatie/lichamelijk ongemak maar niet te zien hoe en hoe ik verantwoordelijkheid kan nemen, aangezien ik niet zie wat eraan vooraf is gegaan en dus feitelijk niet weet – doordat ik het niet zie –  waarvoor ik verantwoordelijkheid moet nemen en dit maakt me razend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb razend te worden door niet te zien hoe ik mijn lichamelijk ongemak opbouw en samenstel en mezelf zo af te leiden met het razen in mezelf in plaats van te vertragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat een ander me een antwoord geeft omdat ik het zelf niet zie en tegelijkertijd het ‘zelf te willen doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb moe te zijn van en wanhoop te ervaren in/door de gedachte dat ik het zou moeten zien want ik heb het toch zelf gecreëerd, maar wat ik als ik het dan niet zie?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf moe en wanhopig te maken en doen ervaren door de gedachte dat ik het zou moeten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb aandacht en/als energie te genereren binnenin mezelf met behulp van het lichamelijk ongemak door er van alles over te denken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘lekker bezig ben’ en dan opeens te worden overvallen door fysiek ongemak die ik niet had zien aankomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om me ‘goed’ te voelen aangezien ik ieder moment, iedere ochtend opnieuw kan worden overvallen door lichamelijk ongemak en hierdoor zo van de kaart te zijn dat ik me liever op de vlakte houd en me minder voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me liever op de vlakte te houden en me ‘minder’ (goed) te voelen zodat ik niet overvallen kan worden door een onverwachte situatie van lichamelijk ongemak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me dus ‘minder dan goed/god’ te ervaren in plaats van mezelf als één en gelijk als mezelf als creator, dus als ‘god als het ware, te zien en realiseren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb altijd op mijn hoede te zijn voor aanvallen en hierin mijn adem in te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op mijn tenen te lopen en zo min mogelijk op te vallen, zodat ik ook niets fout kan doen en kan worden aangevallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb liever geen verantwoordelijkheid te nemen zodat ik ook niets fout kan doen en dus ook niet kan worden aangevallen (door mezelf in zelfoordeel) en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet op te vallen zodat ik ook geen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor hetgeen aan de oppervlakte komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te vallen in en als zelfoordelen als gedachten over mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op momenten van fysiek ongemak, als minder te ervaren en dit liever te vermijden, in plaats van het als mogelijkheid, als kans te zien om een aspect van ongelijkheid in mezelf op te lossen.

Als en wanneer ik mezelf als minder ervaar en ‘overvallen’ door een ervaring van fysiek ongemak, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een ongelijkheid, een afgescheidenheid binnenin, van en als mezelf gemist heb, niet heb opgemerkt en dat mijn lichaam dit op deze manier onder ogen brengt. Ik stel mezelf ten doel me te herinneren aan de mogelijkheid en kans, als een opening die hierin aanwezig is om een deeltje van mezelf terug te brengen naar mezelf en ik stel mezelf ten doel het woord ‘opening’ hier te gebruiken voor mezelf als richtlijn in dit proces.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het toch geen zin heeft, dat het me toch niet lukt en/of dat het van ‘zo kleine invloed’ is dat het ‘niets uitmaakt’, waardoor ik er al niet aan zou beginnen om het als opening te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een cirkel van een paar gedachten binnenin mezelf en mezelf zo alle mogelijkheden en openingen bij voorbaat te ontnemen en/of niet te zien of gebruiken als zodanig.

Als en wanneer ik mezelf zie zoeken naar redenen en oorzaken in mijn geest van mijn fysieke ongemak, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat in dit zoeken naar redenen en oorzaken, ik mezelf alleen maar meer vastzet in en als de geest door rondjes te blijven lopen zonder tot hetgeen te komen wat ik zoek, namelijk een oplossing, aangezien ik zoek naar iets wat ik niet zie terwijl ik weet dat het er is en zo, de angst en onzekerheid te vergroten in mezelf. Ik stel mezelf ten doel om mezelf direct fysiek te ondersteunen door het toepassen en uitproberen van een specifieke ademhaling en met behulp van de fysieke toepassing van zelfvergeving door het in klank/expressie brengen van mezelf in en als ervaringen die opkomen en door de klank te brengen naar de plekken van lichamelijk ongemak, waarin ik zo een voedingsbodem creëer voor het eventueel openen van zicht op een herinnering, ervaring of gedachte die ik heb vastgezet en opgeslagen in mijn fysieke weefsel, in en als mezelf, in en als de integratie van wezen, lichaam en geest.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor de voorprogrammering in en als mijn geestbewustzijnssysteem en stapje voor stapje voort te bewegen, in en als de realisatie dat ik hiervan niemand de schuld kan geven en dat in een ‘schuld geven’, ik de verantwoordelijkheid probeer af te schuiven en zo mezelf onthand als het ware als ik de verantwoordelijkheid niet in handen neem/houd voor wat er binnenin mij gebeurt.

Ik stel mezelf ten doel om mijn plannen en taken voor de dag bij te stellen en af te stemmen op waartoe ik fysiek in staat ben en te zien hoe en waarmee ik mezelf fysiek kan ondersteunen.

key - encryption

So, back to the Encryption point: so as we take down these Encryptions and we have already taken down virtually all of the Encryptions of the Interdimensions, of Multi-Universes of…you cannot even begin to Comprehend, from a Human perspective, what has actually existed.

So, for some years now we are busy with the Physical Encryption. A little bit more difficult, because – you have to take down the Complete Program, Decode the Encryption; and – these Programs are Programmed to Activate similarly, to say, the Seed of a Plant. The Seed of a Plant requires a certain amount of Rain, a certain amount of Heat, a certain type of Environment before it Activates and it Grows. The System is Designed like a Plant. It requires a Very Specific Environment before it Activate. So, before we can Find the System, because it’s hidden into uncountable Dimensions – we have to first Create the Environment within which the System Activates. And when the System Activates – we can find the bloody thing. When we find the bloody thing, then we can deal with it, Decrypt it, take it out. And then – we have to take it out in the Physical, because it is a Physical System that is Creating Control within the Physical. And as you’ve Noticed, that stuff is like Really Effective.

Taking out a System in the Physical, is like walking through the Valley of the Shadow of Death. It is absolutely Hell, because – the Physical Body Believe itself to be the System. So, you have to get it to See, and Realize that it is Not and that it can be something else, because it’s Complete Image and Likeness, it is the Physical. And then, you have to take it out – and its got to then Willingly Release the System and itself from the Ideas and the Ideologies that the System Represents…and only then, can the System be Removed.

Read more at: Day 301: The Encryption of Systems (Part Two)

 


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

2 thoughts on “Dag 709 – Wat sta ik toe in lichamelijk ongemak?

  1. Sylvie Jacobs zegt:

    Gave zelfvergevingen en -correcties! Leuk stukje reminder ook van die lichamelijke codering en decodering. dankje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s