Dag 716 – 4. Understanding the obsession

This blog is related to record 4: Understanding the obsession

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

The self-forgiveness are written as if it is happening in current time, however it are self-forgiveness on a pattern that I am reflecting back on and now taking responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not really see realize and understand how ‘a biological clock ticking’ consists of an obsession but more believe that it is real and that it is okay to live this out because it is part of myself (as a biological programming as a human in/as a female body but that I was not aware of during that time).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to allow myself to live out a part of my biological programming without considering that this programming is not who I really am.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to excuse my obsessive behaviour with the fact that the ‘biological clock’ – as a limited period of time where in reproduction is possible – is part of how the human physical body is functioning in it’s part of reproduction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to allow myself to become obsessive because of not taking responsibility for my thoughts, emotions and feelings that are related coming up to relationships and reproduction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to because of my thoughts, emotions and feelings coming up within me, related to relationships and reproduction, to actually ‘follow up’ these thoughts, emotions and feelings with actions without considering that what I am following up on in myself, is not really who I am.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to completely scare myself and create panic within believing that I should have a child and for having a child, I need a relationship and if I cannot find a relationship, then I should look for other ways to have and raise a child of myself and so within this belief, not taking responsibility for this belief in itself and for who I am within and thus, creating and participating in, living in and as this obsession.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make an obsession of myself and my life without really, seeing, realizingnand understanding what I am doing to myself as life and life as a whole.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not have seen the reproduction cycle clearly for what it is as a  practical and physical system of bringing forward life which brings a huge responsibility to educate and walk with this new life until it is able to stand in and as itself as a responsible, living being.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have approached the bringing forward of a new life without seeing the total responsibility in it but more have experienced it as ‘something that I would like to experience’ and so, from a starting-point of self-interest to feed myself from with experiences, which in itself is what an obsession is: longing for an experience with the purpose of wanting to experience the fulfillment of the experience itself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that the cycle of reprodution is what ‘life’ is about and what ‘life’ is, instead of realizing, seeing and understanding that the reproduction system and the cycle that it is functioning in and as, is the system that brings forward new life but it is not ‘life’ itself.

When and as I see myself having a desire and see myself ‘longing for an experiemce, I stop and breathe.

I realize that I have channeled a part of myself in this desire in and as the furure as something that I need to reach and ‘reach out for’ and because of channeling myself in this desire (in the future, because a desire is projected in the future), I am not completely here within and as myself and so, I am missing a part of myself where in I actually ‘desire’ this part of myself in a way to become whole with, or I am ‘longing for’ this part of myself to unite myself with and as and because it is channeled in a particular thought or experience, created as an projected idea in the future, I follow this desire.

I commit myself to forgive myself for misunderstanding my motivation for my ‘desire’ and the energetic experiences that I generate out of this projected idea as desire.

I commit myself to stop the ‘obsession of longing for an experience of wanting to experience the fulfillment of the experience itself. I commit myself to take responsibility for what I desire and to see what I have projected that is real as ‘me’ within this desire and bring myself back here.

I commit myself to support myself with bringing myself back here with the support of finding a word that I can live here as myself in the moment.

I commit myself to redefine the word desire and make it a word that contains a practical self-support.

14522279_920576231380349_1391926206_o

Previous blog: 3. Obsession

Next blog: 4. Menstruation cycle


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

 

Advertenties

Dag 715 – Iemands eeuwige liefde winnen

eeuwige-liefde

Ik was op werk waar we muziek draaien op de achtergrond en omdat er maar 1 rustige zender is zet ik deze altijd op – hierin worden grotendeels ballads gedraaid. Dat is dus een goede oefening om fysiek aanwezig te blijven en niet te verdwijnen in de ervaringen die deze muziek kan oproepen en tevens zie ik dat ik hierin kan zien welke muziek, welke tonen en woorden, ervaringen in me activeren.

Er was een liedje met de woorden ‘she found my heart, like only a woman can’. Hierin zag ik een punt waarin ik emotioneel vast blijf houden aan een liefdeservaring zonder exact te begrijpen waar ik nou aan vast houd en dus zonder in staat te zijn om het te vergeven.

Ik zag een egopunt: een man willen redden en hiermee zijn eeuwige liefde winnen.

Punt is: dit heb ik 1x gedaan, ik heb het gegrond toegepast en toen ik eenmaal had gezorgd voor datgene wat hij miste als basis voor stabiliteit, zodra dit ‘binnen’ was, nam ‘de geest’ het over liet de man zelf het afweten, ik werd buitengesloten en als het ware ‘liet hij me vallen’. Wat natuurlijk niet echt kan, een ander ‘laten vallen’ en dus wat er ook snel gebeurde, is dat hij zelf viel en hij viel hard en verloor binnen korte tijd alles wat hij had opgebouwd en ik bleef staan.

Dus ik heb gezien dat het zo niet werkt, hoeveel iemand ook zegt ‘van me te houden’ – het zegt niets over de werkelijke zelftoewijding en commitment. En toch bestaat deze gedachte nog in mij als ‘liefdes-ervaring’ en dit werd zichtbaar voor me door de woorden van dit liedje. Aangezien ik een praktijkvoorbeeld heb geleefd waarin ik zelf heb gezien dat het zo niet werkt en ik toch blijf vasthouden – dan heb ik een punt van eigenbelang gemist hierin en zo ‘mis’ ik (een deel van) mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat als ik vanalles voor een man doe en maar laat zien hoeveel ik kan geven en waartoe ik in staat ben, dat hij die zegt van me te houden, hierdoor ook werkelijk ‘bij me blijft’ en zal veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een man zal veranderen ‘voor een vrouw’ waarvan hij zegt te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een ervaring van liefde een man ertoe aanzet om te veranderen, dat dit sterker weegt dan de weerstand en het eigenbelang, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat een ‘houden van’ als ervaring tevens als eigenbelang bestaat als tegenpool van angst en als ‘ophoping’ (van een ‘hopen op’) van allerlei negatieve ervaringen en gedachten gebaseerd op angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf vanuit angst, te geloven dat de liefde sterk genoeg is om de angst te overwinnen zodat ik de ervaring van liefde en ‘te worden bemind’ kan blijven bewaren, zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat deze positieve ervaring van liefde bestaat als de andere kant van de medaille van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus vast te willen blijven houden aan angst, gemaskeerd als liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een man niet bij me blijft vanuit zichzelf en dus probeer ik zijn liefde te winnen waarna hij eigenlijk niet meer weg kan zo denk ik, aangezien hij ‘aan me gebonden is’ door alles wat ik voor hem gedaan heb en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zo een ruilhandel te maken van een zogenaamde liefdesrelatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘liefde moet winnen’ en dat ‘liefde eeuwig is’ en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op deze manier mezelf vast te zetten voor eeuwig in een rondcirkelende ervaringscyclus in en als de geest.

De woorden in deze ‘lovesong’ maken ook duidelijk hoeveel verantwoordelijkheid we (als mensheid al geheel) hebben afgeschoven en geprojecteerd op de liefde als ervaringstoestand, zonder deze liefde te herdefiniëren als een praktische toepassing die plaatsvindt vanuit een punt van zelfoprechtheid, zelfverantwoordelijkheid en gelijkheid en tevens is hier in mezelf zichtbaar hoeveel impact zo’n ‘geloof’ heeft op mezelf, op mijn vermogen om een situatie met gezond verstand te benaderen en van hieruit, mijzelf richting te geven en mijn leven op te bouwen op een manier die stabiel en zelfzorgzaam is en wederzijds ondersteunend en zo het beste voor mijzelf en anderen.

Maar ook, hoe met zo’n liedje over ‘liefde’ als deze, de verantwoordelijkheid bij de vrouw wordt gelegd en hierin een man zich afhankelijk maakt van haar en zo niet langer verantwoordelijk is voor zichzelf om zichzelf te verbeteren, alsof de man deze eigenschappen niet voor/in zichzelf kan ontwikkelen en alsof een vrouw dit voor een man zou moeten/kunnen zijn. Het is een vreemde afhankelijkheid die we hebben gecreëerd in liefdesrelaties.

De relaties die we nu aan gaan, zullen al deze punten naar voren brengen zodat we hier stuk voor stuk verantwoordelijkheid voor kunnen gaan nemen en zodat ieder, man en vrouw, op en als zichzelf kan leren staan. Waarin we als punt van ondersteuning aanwezig leren zijn. Dit brengt de pijn mee van het onder ogen zien van de cycli die we gecreëerd hebben en het stoppen ervan.

black-woman(…)

“A near death experience is a mental pain where you access the design of the mind – not the real mind, the real mind has no design, it has no perception, it has no experience, it cannot be seen, it does not exist as anything. Because to be something, means to be limited…..come on common sense.

We at Desteni don’t have to do this. We are here therefor we do it. To support so that the amount of suffering and pain, if possible, could be alleviated a little bit but there will be pain, much pain, much suffering for everyone because of the dishonesty, understand;

for every little cycle you have allowed, you will have to walk through it; even if you forgive it will not stop. You will pay for it, meaning you will have to face it again and go through the pain of stopping it. It will not go away. If your life is without pain, you are dishonest. You are creating your life without pain if you are suppressing what is real. You are not considering the pain that takes place in this consistence. Hear me.

There is no infinity. You are not an infinite being – you are infinitely fucked. Realize that.”

Uit: The Design of Infinity


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

 

 

 

Dag 714 – 3. Obsession

This blog is related to record 3: Obsession

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

The self-forgiveness are written as if it is happening in current time, however it are self-forgiveness on a pattern that I am reflecting back on and now taking responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to want to become become pregnant without considering everything that it entails, what it entails to guide a child and walk with it through the system and thinking and believing that I would walk this when it is here.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to play with the possibility to become pregnant and to ‘let it be decided’ through creating situations with a ‘risk’ as possibility to become pregnant instead of making a clear decision within and as myself of how to walk this and take direction and responsibility in this, for and as myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to, through not taking responsibility for myself within my thoughts, feelings and emotions, let a ‘desire’ become an obsession in which I allow myself to ‘follow’ this obsession and bring it into reality through living and following up on my thoughts, feelings and emotions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not be aware of me living an obsession.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to see that I live an obsession because I do not want to let go of the desire and because I fear that my desire will not become a reality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear that my desire will not become a reality and so I forgive myself that I have accepted and allowed myself to judge it if and when my desire will not become a reality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like not being able to direct myself when and as I have to let go of my desire and so, use the desire as a direction of, within and as my life and so, making a living obsession of it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see, realize and understand that I make it so much harder for myself to let go of the desire because I have used it as direction in/as my life and so, it feels like not having any direction if and when I am not living/following this desire and so, feeling like ‘I would die’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I would die if and when I let go of my desire, instead of seeing, realizing and understanding that I am not living at all within following my desire but instead, following my mind as thoughts, feelings and emotions that brings me further and further away from who I am, here as breath as a living being.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to slowly let myself ‘die’ and loose my capacity of breathing and being here, by following my desire that I build up in thoughts, feelings and emotions and believing them to be real.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like not being able to think within and as my mind that I should ‘take this possibility’ that is laying within the years of fertility and if I would not, feel like I would miss out on something and through this, making an obsession of it and not being able anymore to see with common sense what my real possibilities are within the physical stae and situation that I live in.

When and as I see a desire coming up within myself, I stop and breathe. I realize that this desire can entail a possibility, however for this to become real, I have to consider and investigate all dimensions and participants (including myself) that are involved and only from here, see through time what direction does suite best for myself as a physical living being and from her, will suite other phyisical living beings in the best possible way because in essence, we are connected and one as life and one life considering life, will consider all life in essence and if we all learen to do the same, no one will be left behind. I commit myself to slow myself down and look at all the aspects that are involved and take time to do so, to investigate every aspect and participant that I see included within my ‘desire’ and here, forgive myself for emotional and feeling attachements and investigate where these are coming from, what believes I have ‘taken on as real’ in this that I also forgive as a thought existing within me and from here, find a word for myself that I can ‘breathe in’ and follow, redefine and live this as a guideline to live what is best for me, for the aspects involved and for possible other participants, representing ‘life as a whole’.

When and as I see myself participating in a desire that I project in the future, I stop and breathe. I realize that I am think and believe that what I desire and project, should be better than what I live here in the moment within my physical reality where in I actually think and believe that me following thoughts, feelings and emotions is better than me breathing here in my physical body and take on the tasks that are in front of me. I also realize that I ‘fear’ that I will not ever ‘reach’ that what I desire where in I actually judge if and when I would not ever ‘reach’ that what I desire. I commit myself to bring myself back here and to put a hold on me following a desire and forgive the judgements in not ‘reaching’ this, to breathe and pick up what needs to be done today and to create a timeline with that what I would like to create for myself within consideration of my physical situation, condition and abilities and I commit myself to make peace with the facts that are not within my physical reality or even possibilities and to focus on that what I see that I am able to live and create, step by step, day by day, one with me as what I stand for in principle and at the same time, being open for adaptations and changes in direction that may come forward as a best way to move on for myself and others in this life as this physical reality.

ooievaar10

Previous blog: 2. Loosing stability

Next blog: 4. Understanding the obsession


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Dag 713 – De stem van leven

wipwap

Het wordt me in een moment duidelijk hoe we uiteindelijk zullen kunnen staan als de ‘stem van leven’ en dat hierin het persoonlijke er niet meer toe doet. Hiermee bedoel ik dat ik niet tot uitdrukking breng ‘wat ik vind’ maar dat ik een stem geef aan een principe waar ik voor sta die al het leven in overweging neemt, inclusief mijzelf en/als een ander als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het persoonlijk te nemen als ik een principe verwoord en dit met weerstand wordt ontvangen, waarin ik me al bij voorbaat, als ik het inbreng, in een ervaring van verantwoordelijkheid bevind en dan verantwoordelijk voor hoe een ander zich hierin zal voelen waardoor ik me vervolgens onprettig/onzeker zal/zou voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring ‘in het leven te roepen’ door vanuit een ervaring te spreken waarop een reactie komt waarop ik weer reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door vanuit een ervaring te spreken – dus ergens in afgescheidenheid van mezelf – vervolgens een bevestiging te willen of verwachten van degene naar wie ik het heb uitgesproken en me zo afhankelijk te maken van mijn reactie op een reactie (die al dan niet komt) van een ander en me zo, dus afhankelijk van een ander (feitelijk van ‘die ander in/als mijn eigen geest’) te maken in wat ik uitspreek/in expressie breng.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds maar niet te hebben begrepen hoe Bernard niet langer als Bernard bestaat maar in en als Leven en dat ‘Bernard’ een belichaming was voor hem als leven hier op aarde, tot aan dit moment waarin ik zie (voor een moment) hoe het is om te staan in en als de stem van leven – het is een moment, echter vanaf hier kan ik het gebruiken als referentiepunt waar ik heen ga en van waar ik me uiteindelijk zal uitdrukken en zal belichamen.

Hierin in ogenschouw houdend dat het niet gaat om het verwoorden van de kennis en informatie als ‘de stem van leven’ maar om een werkelijke en volledige fysieke expressie.

Als en wanneer ik bemerk dat ik me zenuwachtig maak over hoe een ander op iets zal reageren en/of over hoe iets te brengen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik het ergens persoonlijk maak en dat ik mezelf hierin verminder, waardoor ik ‘de ander’ automatisch (in polariteit) meer maak dan mezelf in en als leven. Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen als de kracht van leven en verantwoordelijkheid te nemen voor die delen van/gedachten over mezelf waarin ik mezelf verminder door de toepassing van zelfvergeving om van hieruit te zien wat, hoe en wanneer ik het beste iets naar voren kan brengen.

Als en wanneer ik bemerk dat ik me druk maak over hoe een ander gereageerd heeft op iets wat ik heb gezegd, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik zelf iets gezegd heb vanuit een afgescheidenheid in mezelf, ook al is het maar een klein aspect van reactie, het is en blijft een dimensie die resoneert in mezelf en van hieruit in mijn woorden. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke ervaring ik heb onderdrukt in mezelf zonder werkelijk te zien wat er meevaart in mijn woorden en ik stel mezelf ten doel mezelf hierin te vergeven en zo verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in dit aspect, om van hieruit eenduidig te spreken.

Als en wanneer ik bemerk dat ik me ‘verantwoordelijk voel’ voor hoe een ander zich ervaart en/of reageert, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik iets breng en/of gebracht heb waarin ik niet volledig verantwoordelijkheid heb genomen voor mezelf waardoor ik eventueel reacties activeer waarvoor ik me verantwoordelijk voel. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken voor welk aspect van afgescheidenheid ik nog geen verantwoordelijkheid heb genomen in mezelf en vervolgens mezelf te vergeven hierin en zo, verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in dit punt en zo vervolgens, de verantwoordelijkheid voor eventuele reacties van een ander, bij die ander te kunnen laten.

trompetklimmerTrompetklimmer

***

Waar Zelfoprechtheid beging – Bernard Poolman (vertaling)

Proces van Kwantificeren – Spreek Zelfvergeving LUIDOP (vertaling)

the eye of the needle


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

 

 

 

 

Dag 712 – 2. Loosing stability

This blog is related to record 2. Loosing stability

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

The self-forgiveness are partly written as if it is happening in current time, however it are self-forgiveness on a pattern that I am reflecting back on and now taking responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to loose my stability in behalf of fertility as how I am interpreting and living this and within this, loose myself so to speak within thoughts and emotions and compromise myself in activities as a way of trying to ‘live’ the thoughts and ‘test it out’ and so trying to come into calmness again.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I miss out on something if I do not follow my mind and thoughts within.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I should follow my thoughts and live it out so that I will not have missed anything, instead of seeing, realising and understanding that I miss myself within blindly believing and following thoughts and ideas that come up within me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not know another way of keeping myself stable than through living it out and through in physicakl reality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to live in comparison with others who are creating a family and within this comparison, loosing myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel/have felt so lost and unhappy within this comparison where I could not live up towards that what I compared myself with.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to try to live up towards an idea of my myself in/as my own mind an if I will not be able to ‘reach’ this, feeling like I fail.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to loose myself as life completely within an attempt of reaching a goal of giving life to another as in giving birth to a child.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that giving live/birth to child, will make me stand up within and as myself, instead of standing up within myself and taking responsibility for my own thoughts, feelings and emotions in every situation that I am in.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to within this, actually ‘wait’ with standing up until a situation will force me to do so as I expect in a situation as giving birth to a child.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to become blanko and tired while writing these self-forgiveness and start thinking ‘on the background’ that it is unclear and of no use.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to want to walk the same as the group of friends is doing because they partly walk what I want and at the same time, not want this completely and so, creating a polarity within this and around it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be comfortable with myself and find some ‘sense’ within my own life and living when I am alone and within nature and as soon as I start interact with ‘friends’ who are within a relationship and getting children, start comparing myself and loosing who I am within and coming home unhappy and dead-tired.

When and as I see myself participating in comparison while being in interaction with others, I stop and breathe. I realize that it does not make sense to compare myself to another and that I do not see a whole picture of what another is actually going through as every one has challenges to walk that are ‘of weight’ for each one. I commit myself to see the trigger-point as a thought within myself that activated the comparison and to stop and forgive this thought/judgement/fear to take of it’s grip of myself. I commit myself to focus on that what I walk within my life and to stop focussing on that what I not walk.

When and as I feel like I miss out on something, I stop and breathe. I realize that within my mind, I think and believe that I should have something or, I realize that I am actually able to do something or stand up for something that I am not yet doing or haven’t done and so, I commit myself to investigate the source of the experience of missing out on something, to forgive ideas and experiences and to look for that what I would like to live and bring into expression.

When and as see myself trying to live up on something that I think I should be able to, I stop and breathe. I realize that here again, I think and believe that I should be able to do something or, that I am not yet doing something (or did not have done something) that I am actually able and willing to bring into expression and so, I commit myself to bring myself into expression within small steps, slowly and day by day without forcing myself with thoughts and ideas about myself in what I should be able to in/as my own mind but more from a starting-point of practical investication of the possibilities within my physical reality and within the physical abilities of myself and so, work with what is here.

Ooievaar23

Previous blog: 1. Introduction

Next blog: to come

————————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive