Dag 808 – Zero point

Back to writing! It is a month ago since my last blog which is not as long as it seems. I really start missing this moment with myself in the writing of a blog and sharing it with you who is reading. I find it different and more effective in the sense of grounding the self-commitment, than the introspection writings throughout the day on paper. As in ‘two or more in my name’; there is a witness to the life-commitment. Within the blog-writing I am satisfied with and as myself to express myself in what I stand for and as. This all because of me being part of a group of ‘journey to life – walkers’ 🙂 (which we actually are all as humanity) however here specificly with the application of the writing-tools find in Desteni I Process Lite as a free online-course. For all who are considering and / or hesitating to start a blog as a 7 years journey to life after doing this course; I can really recommend to start the writing.

I will continue on the subject of disappointment as I am not yet finished with this emotion. I find it very deep ingrained within me on many levels but all related to a particular area.

When looking back at my path with regards to relationships, the overall experience is….such a disappointment. Not about who I have met and walked with, but more in relation to the results, the endings, the non-continuation and so many start-overs.

I feel like I am at zero point within it all. Like nothing did make any sense of what I have walked in it, as it all lead to a death end, while I so much did my best to make it work. I know by consciousness that it is not about ‘a relationship with another’ mainly but more about the relationship with myself. Did this improve? Yes the relationship with myself did improve for sure.

Then what makes this experience of disappointment so deeply ingrained; what makes me feel such a failure in this area? I mean I can describe it more beautiful and see the lessons in it etc etc, however how I mainly experience myself in it all is not so beautiful. And this does not make it easier to open myself up for a potential new relationship / agreement and put myself out there. It feels like this sorrow and disappointment is all over my face and visible within my eyes; like a droopy. It feels like I have walked this same route a trillion times and perhaps it is a preprogramming existing throughout all my lives.

However, I am here in this one life, having the basics within myself and my life (housing, income, health, education) in a stable place and having the luck to be in a position to accomplish this. So, I everytime come back to the point that I will will myself to at least give it my all to become more satisfied with myself in this area and who knows, creating a satisfying sharing-ship (I just made up this word) that suits myself and another and so that is best for ourselves as life as a whole.

I notice that I am not living my best potential and that I actually have missed, again and again, my best potential in this one point. So I more see this area as a motivation to push myself beyond the mind. Making the strength out of a weakness where in this area I almost every day doubt if I will ever be able to make something more of myself. I more and more see how challenging it is to move myself beyond the mind-programming and how convenient and ‘natural’ it feels to stay within the comfort of what I already know.

I have had several times a ‘meeting’ with the bees (yes the insects) that stands out to me. First time was a few weeks ago when a swarm bees were flying above my garden. It gave a loud buzzing and they keep hanging around for quite some time. I just had read before an article that some swarms were being let out or something like that – I am not even sure if it was in my living-area – and to just let them be(e) as they were replacing themselves. A little while later I shared this with a befriended couple and we looked up the information about ‘meaning of meeting bees’ in your life. The thing that was clearly mentioned is the work effort they put in every day. On my way home after this meeting again…the swarm was passing over above my head. Very remarkable as it was days or even weeks later after the first time having the swarm above my garden. I looked it up again at home in another book – same thing mainly came forward, as putting in the work and effort.

Today in the garden I sat next to flowers with bees busy close to me and even sat on my legs now and then. Now within this all – what also did go through me is thoughts like ‘oh my, what if they come down in the garden and the cats are still out there (first time with the swarm above the garden) or today thoughts like ‘hmmm will it stick me when sitting on my leg’? But mainly I enjoyed them being around. And here, while taking a break of this blog with a coffee in the garden, again surrounded by these bees, what again comes to my awareness is to look at and integrate the work and effort. Like a bee being diligent.

I had reflected on this ‘work and effort’ earlier this week and actually came to see that I did Not really put in the work and effort to really Create a sharing-ship with a male-partner (I do bring in myself more in friendships with females and also males; that is why I mention it specific as male-partner here). It somehow looks like I do a lot for it but when looking back, I every time step in from a point of convenience and from there trying to bring in what I find important, which then mainly fails on long term. I am not yet making this last step, this push of ‘this is who I am and what I stand for’. And within this I create an experience of disappointment and difficulty.

When really looking at this point of work and effort, it is not difficult persé but more a constant and continues effort of self-expression that may feel unnatural. And I see this on many levels and area’s, that achieving something is not difficult persé, but more a matter of who is bringing in the time and effort to create that something that is seen as a possibility as best for life as a whole.

So yes, here I have failed to do this and this level of ‘failing’ (Dutch and English blog) is hidden inside myself; where it looks from a mind-perspective that I ‘tried everything’. I find it a very much veiled dimension of why things may ‘fail’ to take shape and sustain. The mind makes it look like ‘everything has been done already’ when actually nothing is accomplished in and as a sustainable and effective matter. Welcome to how the world is build up and exist today.

No surprise then that the bees are ‘threatened in their existence’. As the bees Do bring in this effort and they Do matter, however we as the human race tend to destroy it all from a starting-point of the mind, of superiority, of making money more important than Life.

Here the word Humbleness does make sense a lot. As something that we need to integrate as humans in and as ourselves and so in and as our way of living.

Back to myself – I can use the word humbleness to support myself to start from scratch in this zero-point. I need to admit that I have not yet developped the best approach with regards to finding and creating a sharing-ship with a male partner. What I find striking as well in Leila’s blog, how she describes how walking a change, does contain admitting that I had not yet done and walked what is best in this area and this may exist as a reason / resistance and standing in the way, of actually changing for real:

(…) ‘Don’t change, because if you change, you’re actually acknowledging that something’s wrong with you, that you’re less than, that you’re…bad!’ (…)

Let’s go to the application of self-forgiveness to open up and make room for the practical application of change; as a start of this change within and without.

Self-forgiveness being walked in the next blog.

The Consciousness of the Bees


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive
Advertenties

Dag 681 – Bladder infection with a cat

Snoo Kerstlampjes

For a while I noticed that Snoo the white female cat, was sometimes leaving one or two drops of urine when she steps out of the box after doing a pee. Where in I made a remark for myself that if we go for a yearly check up, this should be investigated too. However yesterday, she was sitting near to me and looking at me for a long time and I sensed that something was going on. She also did sleep very long the night before and I saw some urine around her vulva, but because she has a lot of longer hair, I was not sure how that was before, but I remembered it as always being clean. The signs were futile but it were signs and additional and more prominent was my sense of something that needed to be taken on, now, today.

I ended up with going three times towards the fet. First I called and they said that I could bring some urine so that they could test it. They have a package with plastic litter for this to put in the box and when the cat pees, one can easily take out the urine with an injection needle (without the needle). So I picked that up first time, back at home I went upstairs to empty the box and directly after I had emptied it, Snoo was next to me and stepped into the box to do a pee.

Okay that went fast lol. I took it in the injection needle and into a pipet and went back to the vet. They would call me with the result. The result was that their was a bladder infection, there was a little blood in the urine. I could come for a medicine, but the vet strongly advised me to bring the cat with me for further investigation because she found the symptoms a bit strange and the cat is very young (almost 3 years). I found something strange about it too and she had a place the same afternoon. So, third time to the vet this day. This time my neighbour was at home and she was willing to drive with me with her car so we did not need to go on bike through the cold weather. That was great.

I was nervous, I did not expect something physical going on already with the cats. I also thought about the money as usual in this kind of situations but decided to not worry about that and to do what needed to be done and find a solution and arrange the payment. (I do have put aside some extra for these cases but with large amounts I will need to arrange a montly payment).

The physical investigation went well and nothing other serious seems to be going on than bladder infection. My worry was that it was related to her uterus, as how the situation was with the female rabbit that died 2 years ago, eventually from a uterus carcinoom but also at an age around 9. Here I learned a lot about the differences between rabbits and cats, which is very cool to know.

Cats do not easily have a uterus infection and seldom carcinoom if they are sterilised, because the ovaria are taken away and so the hormons that can activate this symptoms of uterus infection are not being produced anymore. It is something that is often happening with female rabbits but not with female cats, she ensured me and so the uterus is not recommended to be taken out as how they often recommend with female rabbits.

Her worry (of the vet) was if the urethra was narrowed and she wanted to check this. This is seen more often with male cats but can be so with female cats. So the vet and I had a different motivation to directly investigate. The urethra was not narrowed, her bladder felt normal by size but was sensitive for the cat when she touched it. Also a stone would not be likely as there was only one line of blood in the urine sample and with a stone, there are mostly more and there also was no grind find in the urine.

I also learned that with cats, a bladder infection is not coming from a bacteria as how it is with guinea-pigs or rabbits (I forgat why this is so). It is coming from an irritation of the bladder-wall (inside). Interesting. I am glad that I did not test things out with for example colloidal silverwater, as this is working when there are bacteria involved so it would not have maken any difference.

So. How comes then that she has a bladder-infection?

20-02-16 - 3Stress? asked the vet. Well she seems relaxed, I said, where I directly mentioned that it might seem so. As when I looked back, she came often sitting next to me when for example Basha the male cat was chasing her. Perhaps she was not so relaxed as it seems. It is not a nervous cat so to speak but that doesn’t mean that she is not experiencing ‘stress‘ inside.

So I asked about some alternatives to reduce the stress for her as I prefer to work with that additionally (natural medicine). Very nicely she came up with additional solutions. So what I start with now is the following:

A medicine to cure the infection for 5 days, as first ofcourse (it is not anti-biotics becasue there is no bacteria involved so it is something to treat the infection). Then Feliway, first as spray because I have that already and when it goes well, the evaporator. I can try out Rescue or other flower remedies but what I start with is a tiny bit of Valerian (also the Cat Mint called). Snoo was lately more often chewing on a Valerian root that I in the beginning, had placed on the ground in between all the toys. Let’s see if we can get her to some relaxation also with Basha around.

20-02-16 - 1In the evening she was going to sleep and I was sitting next to her, giving some hugs. If I trust my communication with her this is what I picked up: she was trying to hold on but she did not manage to do so, of being this ‘tough’ or brave cat (from what I understand towards Basha and/or to hold her stand as the leader and not let it effect her too much), which may be her survival technic (she comes from the street). In fact she is a (physically) little and very gentle cat. I hold her and embodied that she doesnot need to, she is not on the street anymore and Basha is not really doing something (he is challenging her but not hurting). This morning when she looked at me I noticed this as that she ‘warned’ me as needing support.

She is sleeping a lot and it looks like she is more relaxed, which may also be because of the pain being treated as she may have walked with this already for longer. I keep an eye on Basha and he seems to be more gentle. It can be because Snoo is more relaxed herself, it can be because he senses that he needs to be/is asked to be, it can be momentarial for sure and it can also be because of the Feliway!

I bought another cat’s box (well yeah, another one!) as also discussed to place in another space. Let’s see if she will use that and having some rest here for herself, as here Basha can be chasing her now and then. I tried to remove a box I already had but when we were at the vet, Basha did his poo on the ground where the box was normally standing. Maybe he was nervous too because of this new situation where Snoo went out, maybe because his poo was a bit thin this time, or maybe he just wanted the box to keep standing there. So I put it back. Three boxes on a row and one new extra in a different space. (There are at least three recommended for two cats who are having some issues with each other).

Let’s see how we do from here. I learned a lot about cats and diferences with other animals and treatments which I find very interesting. I share them detailed here so that it can be of support for others as well if/when needed.

I have walked self-forgiveness on reactions coming up within me yesterday, as I went into a slide panic inside that I suppressed when I was going to do the practical things. And I did not want to cry at the vet when she explained that with cats it is most likely not related to the uterus. Which was based on a remembrance with the rabbit and me experiencing some relief.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think that I have done something wrong because Snoo has ‘already a bladder-infection’ and I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel guilty for bringing in Basha and wondering if she might have done better alone here, where I did not prefer her to come in alone because I am long days from home for work half time of the week.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think that the first cat that I had choosen to be here with her, might have fit better than Basha but he went ill and could not be placed and so, I looked for another and I liked Basha although I saw that he might be challenging (where the first information was that he was a she, until he arrived from Egypt).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel heavy as if I have done something wrong by putting two cats together that did not know each other, where it may be causing ‘stress’ that may cause physical consequenses as for example a bladder infection.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame myself for putting the cats into this situation, instead of looking practically at the situation as how it is at this moment, that does not look so bad but that needs some direction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that if a situation needs direction, that I have done something wrong before.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that ‘challenges’ are something to better prevent from, instead of seeing them as something to learn from and expand and direct into a solution.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame myself when I did not all see through in the beginning/on forehand and then place myself at where I am now physically, back into the beginning in my mind as if I could have forseen how things will go or work out.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel disappointed that in an early stage there are physical things going on with the animals.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear that it will cost me a lot or all the money I have available to support them, instead of seeing, realizing and understanding that it is a thought projected as fear in the future as a ‘what if…’ situation in/as my mind and so I commit myself to stop participating in this ‘what if...’ situations as thoughts in/as my mind, to breathe and focus on the current situation that I am physically in.

What I do see is that animals are walking their process too, as how Snoo is showing here for example. Which is at the same time reflecting my process, although it is not ‘because of me’ as animals do not carry the ‘load’ of the care-taker since the Portal opened 2006-2007.

I commit myself to, when and as I go into experiences of guilt or blame towards myself, to stop, breathe and bring myself back to the situation as it is and from here, look into the best possible solutions to walk and if and when experiences keep coming up, go back to writing to release some unseen attachements and energy and while doing this, stabilizing myself more and more and so, becoming more and more able to make decisions from a clear starting-point, that will not give a prediction of how things go but that does give an outcome that I can direct within self-trust and self-satisfaction because it will be more and more aligned with who I can and will be in alignment with and as life itself/within awareness.

I commit myself to walk with the animals equally, to receive their support and give it where needed and within my ability and I commit myself to trust myself and investigate my senses in my interaction with animals, as I have proven more than once to myself that I am in the right direction that something is going on, but that I need to go find out what it is exactly so that I can look for practical solutions and physical support.

I realize that there are many consequences that we cannot yet prevent because of already being programmed/designed and developped through time and I commit myself to keep on investigating if there are other things that can cause stress and/or the bladder-infection and to see how to support.

I commit myself to look into my view on death and a fear of death coming up while walking with animals.

Snoo bed

Cats and Self Discovery

Previous ‘cats-blog’: Dag 664 – Subtile rebellious behaviour of the cat?

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

Dag 673 – Om eten vragen

etensbakjes kat

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nerveus te worden als de katten om eten blijven vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen als de katten de hele dag om eten vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als de katten om eten vragen en ik geef ze niets.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een vervelend gevoel te hebben binnenin mezelf als de katten om eten vragen en ik kan ze niets geven want het is geen etenstijd en ze kunnen niet meer eten dan ze nu doen per dag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb snel te denken dat de katten te weinig eten krijgen doordat ze steeds om eten vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen als ik zelf ga eten en de katten eten niet op dat moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen door te vinden dat ik teveel met eten bezig ben door de dag heen, wat benadrukt wordt door de katten die ook direct om eten vragen – door me aan te kijken en erbij te komen zitten en om mijn benen te gaan lopen en te spinnen – als ik iets ga eten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het zielig is als ik ga eten en de katten niets geef, terwijl ze dit niet zelf kunnen beslissen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het zielig is dat en als de katten niet zelf kunnen beslissen wanneer en hoeveel ze eten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat wat ik ervaar als ‘zielig’ ook werkelijk zielig is, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik iets vanuit de ziel ervaar als zielig als opgeslagen emotie waarvan ik geloof dat ik dit ben en/of dat een ander dit is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een bedroefdheid te ervaren binnenin me als ik ga eten en de katten vragen om eten en ik geef ze niets/kan ze niets geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het niet te eten geven als ze al voldoende hebben te omschrijven als ‘ik kan ze niets geven’ alsof ik ergens het slachtoffer van ben waardoor ik ze geen eten kan geven, als in ‘ik kan het ook niet helpen’ en zo geen verantwoordelijkheid te nemen voor de beslissing wanneer ze wel en niet eten krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid in en als mezelf te nemen voor wanneer ze wel en niet te eten krijgen als een beslissing die het beste is voor het fysieke welzijn van de dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de dieren zelf wel weten wat het beste is en hierin dus verward te raken als ze om eten vragen en ik ze niet geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat huisdieren weten wat het beste is voor henzelf ten aanzien van de hoeveelheid eten die ze tot zich zouden willen nemen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ook in de huisdieren een overlevingsprogrammering aanwezig is waarin de meesten zoveel als mogelijk willen eten en dat er tevens ‘foutjes’ kunnen zijn in de fysieke bouw waardoor het hongergevoel niet stopt terwijl het lichaam voldoende eten heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ze me niet meer lief vindt als ik haar geen eten geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefste bij elke maaltijd een klein hapje te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verwachting te scheppen dat ze iets krijgen als ik af en toe iets geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo goed te vinden als Snoo niet op tafel klimt maar bij haar bakje gaat zitten wachten of ze iets krijgt en het dan zo hartverscheurend te ervaren als ik niets geef of ‘kan geven’ zoals het in me opkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te wachten met het uitschrijven van deze zelfvergevingen in en als de gedachte dat ik er toch niet zoveel aan kan veranderen en omdat ik er niet veel verder iets achter zie en/of dat ik het wel zonder schrijven kan wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb altijd te denken dat er iets achter moet zitten, in plaats van hetgeen opkomt, eenvoudig  en rechtstreeks te vergeven om de energetische lading te verwijderen en pas als deze verwijderd is, zal de oplossing eenduidig zichtbaar worden, waarin de oplossing misschien het verwijderen van de energetische lading zelf is aangezien het eetpatroon grotendeels al is afgestemd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op te zien tegen het maken van eten voor mezelf, nu nog meer dan anders door dit proces met de poesjes bij elke maaltijd waarbij ik iets eet dat zij ook lekker vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf ook wel de hele dag iets lekkers te willen eten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen dat ik zelf ook wel de hele dag iets lekkers zou willen eten en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als dat ik ‘de hele dag met eten bezig ben’ en van maaltijd naar koffie naar maaltijd leef.

Wordt vervolgd

Basha eten

Cats and Self Discovery

Snoo eten

—————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:
http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

Dag 664 – Subtile rebellious behaviour of the cat?

07-12-15 - 1(1)

I was crawling with Basha the male cat in a specific way that he likes but if I am not doing it with my full attention and be aware of myself in it, he may suddenly hit me with his paw and (softly) put his teeth in my hand. This happened this morning and I did saw where I was divided in doing two things at the same time. I reacted on it that I didnot like it and I suspected there was more in it to investigate. I was already for longer aware of some underlying dimension within myself with regards to his behaviour, but did not yet take the time to really investigate the source, I only solved things practically.

There were some other small signs where I was aware that I should investigate it deeper, like doing his poo a few times directly next to the cat’s box (which I already practically solved with another box) and him trying to climb over a fedge (that is also solved practically – but temporary – by moving a garden bench to another place). And also in his behaviour towards Snoo, the female cat there was something going on. All this signs together made me consider that there was something subtile underneath going on that I needed to take a look at.

What I do here, is that I take my own reactions in consideration, realizing that this has to do with me. But what I also do that supports me to come more to the core and a deeper understanding so that I can really take responsibility for myself in it and from here, support the animal, is applying how I learned to communicate with animals via a picture. Here one ‘connects’ in a way with the animal (after ‘clearing’ oneself as much as possible from one’s own interpretations, to be able to receive that what is being communicated). It is not as how the Portal functions as where one is leaving the body and here, having a complete access to the physical information, so it is a limited way of communication where the mind is still involved, however if one applies it in self-honesty, so in awareness of one’s own mind and participation in it, it can be a supportive tool to have a deeper look into the situation, for and as oneself and from here as support for the animal.

So I did. I walked through the small situations that happened and asked Basha everytime what made him do so. Somewhere along doing so, I saw that it may have to do with, deep down, him being put on the street in the past with an experience/memory as if it had something to do with him (he is coming from the streets in Egypt). And following this, I came back to the point where in the beginning that he lived here (3-4 months ago now), I reacted more to this small ‘rebellious’ behaviour especially with regards to him and Snoo together and them having different food-patterns, to the point of doubting if he could stay.

We did do fine along the way and months passed by, but within this conversation I found that I did not correct this starting-point within myself and so it was still not really clear for him (and myself) if he could stay. Which within myself, was related to a point of self-interest of not wanting to fully commit to this, out of fear that I might in the future have to not be able to move as freely as I might prefer – this with regards to what would be best for the cats, especially Basha and them matching together. So I left a small backdoor open to ‘possibly’ decide that he could not stay, even if I actually already had seen and ‘silently decided’ that he could stay, that we and they will be able to manage together in the house. With Snoo it was clear from the beginning, she was the first and the cat that ‘find me’ so to speak and there was no doubt that she should leave. So if we would not be able to match, Basha should be the one to leave.

This was bothering me from the beginning as I assumed that he should notice/feel this in a way and besides this, I suppressed some enjoyment within myself, for Basha being/living here with me (and Snoo). Along the way we did fine, so it didnot look like a change would be needed, neither now or in the future. But the door was still a chink open. And something in Basha’s behaviour was triggering this small chink open.

The situation reflects on how I tend to leave a small backdoor for myself to not fully commit to walking my process based on principles, but leaving the door on a chink open to decide to some small room for self-interest. I am closing this door step by step and here I committed with myself and towards Basha that he can stay and communicated this with him. I forgave myself for who I am within this (and for how this would have been for Basha) and saw again how very gentle and gracefull he actually is by triggering this with such small signs. Let’s see how it will develop and how we will do from this point on. What I see is that it might not even be that his behaviour will change but what will change is how I perceive it and this may also have an influence on the intensity of his behaviour and the situation itself.

Within the communication with animals, I often wonder who I am communicating with. As within this, I am able to more clearly connect with my own awareness and self-honesty and so I use it as a support-method to communicate with myself/my own being/awareness as life, which is connected with the awareness of the animal as life. I will continue investigating this for myself until I am clear on myself in/as awareness, my own mind and my body and if and when I find a clear starting-point and cross-reference for myself, I eventually may and will be able to bring it in as support for others.

This communication with the animals we live with, is actually what many who are truly taking care for their animals, already do, where it contains a precise observation of the physical behaviour of the animals, but if we want to really come to a point of equality within living together with the animals, the focus of the observation should be first and foremost……..on ourselves. Animals are of great support in this process from consciousness to awareness.

07-12-15 - 1

Desteni I Process – courses

——————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Dag 660 – Allow yourself to loose

loss-win-photo

I was having a chat yesterday with my buddy from the DIP Pro lessons. Here came forward a situation where I experienced and participated in a form of competition within myself. And the suggestion here to “when you are in a competitive situation where you want to win at all cost – allow yourself to loose. Try it, it’s liberating!”.

I recognized this and also how I did start allowing myself to ‘loose’ a few days ago and how afterwards, my body could go more into relaxation instead of going more into strain. But some days afterwards I also noticed the strain coming back.

This morning I saw myself participating in thoughts and from here, emotional experiences that were going to become overwhelming. Snoo the cat was around and had already supported me to stabilize within myself some hours before. Here I saw myself going again into overwhelming emotional experiences; she was sitting near to me and I knealed in front of her and looked into her eyes, really into her eyes while I let the experience come. What came up here within me were these words: ‘allow yourself to loose’; I felt the depth and meaning of it and here the emotional ‘pain’ passed by.

I saw how I am constantly participating in a mental competition of winning and loosing and trying to not fall into the loosing experience and I saw how I on a very deep level have defined relationships as the relationship-game where one will ‘win or loose’. Winning or loosing as a battle between the partners/man and woman, but also related to this the ‘fear of loss’ as a fear to ‘loose the relationship/partner’. This is how we in our mind, actually have being programmed and allowed ourselves to be programmed and program ourselves with regards to relationships and especially the intimate relationships, which is related to sex  and/or money. As a relationship game. There are several interesting blogs written about here.

So here I find myself busy with ‘fighting’ against an experience of loosing which in itself has nothing to do with the contents of the relationship itself and with the beings that are involved including myself. So the experience of winning and loosing – and this on different dimensions – is what is colouring my whole interpretation.

I see that allowing myself to loose is allowing myself to open up (and eventually let go) a character that I created as the winning team; well as the ‘trying to win-team’ or ‘avoiding the experience of loosing-team’ I would say.

To be continued with self-forgiveness.

equality-and-oneness-image

Day 79: Stepping out of Character with LOVED ONES:

“I commit myself to show that the Hidden Agreement between Characters to Perpetuate the Lie of the Illusion is “I’ll Support your Character if you Support my Character – therefore, we are Friends. And if you Don’t Support my Character we’ll be Enemies for Life, because you’re taking the Life from my Character by not Supporting it. I’ll rather Kill your Character First, before you Kill my Character.” It is the Survival of the Fittest Character for this Game of Life.”

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 648 – Ken je dat?

snorharen

Ken je dat, die ervaring van angst voor jezelf om iets te doen wat een ander, fysiek wezen schaadt, omdat het kan? Vreemde gedachten die opkomen naar aanleiding van een voorgaand opgevangen ‘verhaal’. Zoals ik bijvoorbeeld niet zolang geleden hoorde dat een kind de snorharen van een kat had afgeknipt en dat die kat toen niet meer wilde eten en uiteindelijk is gestorven. Waarin naar voren kwam hoe belangrijk die snorharen dus zijn voor het dier.

Ik realiseer me bijna dagelijks hoe kwetsbaar we allen zijn als fysieke wezens. Zoals een kat vol vertrouwen hier op mijn bureau ligt te slapen en waarin ik zonder enige moeite de snorharen af zou kunnen knippen. Hoe kan het dat er zo’n gedachte in mij opkomt? Net als dat als ik een fiets zie staan zonder slot, er altijd in een flits door me heen gaat dat ik die mee kan nemen. Gedachten van misbruik, stelen, vernieling.

Dat is hoe een programma eruit ziet in en als de geest, opgedaan vanuit allerhande informatie die in deze wereld beschikbaar is en waaraan we van jongs af aan worden blootgesteld. En als we ons hier niet van gewaar zijn en/of deze gedachten onderdrukken, er bang voor zijn, erop gaan reageren binnenin onszelf, denkende dat we slecht zijn enzovoort en dat we hier niets aan kunnen doen, kan dit weleens tot verstrekkende gevolgen leiden in een onverwacht moment.

Nu is dit voorbeeld van de kat een voorbeeld waarin velen van ons (in de Westerse samenleving) voldoende gewaar zijn en dit in principe niet toepassen ook al komen zulke gedachten op, echter we kunnen er vanuit gaan dat wat we denken, ook ergens gebeurt en/of gebeurd is. Dat is hoe de wereld er op dit moment uitziet.

Dat is iets wat urgent nodig is om te veranderen, binnenin onszelf en buiten onszelf. Liever vandaag dan morgen. Hoe kunnen we dit veranderen, in eerste instantie binnenin onszelf? Door onszelf te onderwijzen in hoe we als mens in elkaar zitten, hoe we bestaan in afscheiding van onszelf en ons fysiek door deelname in gedachten, gevoelens en emoties in en als de geest/de mind en hoe deze gebieden met elkaar verweven zijn. We kunnen onszelf onderwijzen over wat gedachten, gevoelens en emoties eigenlijk inhouden en leren zien hoe dit niet is wie we werkelijk zijn en hoe we onszelf hierin richting kunnen geven, om tot in leven te komen als wat het beste is voor al het leven, in en als het fysiek, in en als deze fysieke werkelijkheid.

We hebben als mens een enorme verantwoordelijkheid aangezien we de macht hebben om bijvoorbeeld de snorharen van een kat af te knippen, echter dit brengt schade toe aan de kat, aan het wezen en het fysiek van dit dier en hiermee aan het fysieke leven als geheel. Dit is niet wat we willen en/of zouden moeten willen en iedereen is in staat om te bewegen van deze vorm van ‘machtsmisbruik’ in en als de geest, tot een zorgzaamheid in en als het fysiek.

Dit begint bij het verantwoordelijkheid nemen voor en als onszelf, voor wie we hebben toegestaan en aanvaard hebben te zijn geworden in afscheiding en kwaadaardigheid, in en door deelname in gedachten en programmeringen die ervaringen, gevoelens en emoties met zich meebrengen waarvan we geloven dat die werkelijkheid zijn, dat onze gevoelens en emoties, onszelf zijn. Onze gedachten en opvolgende energetische ervaringen zijn zo geïntegreerd binnenin ons dat we werkelijk zijn gaan denken en geloven dat ‘dit is wie ik ben’.

Dan stel ik nu de volgende vraag: wat als dit niet is ‘wie we werkelijk zijn’? Wat als we levenslang het verkeerde geleerd hebben en dus volledig in illusie en afscheiding bestaan van onze wezenlijkheid en ons fysieke lichaam?

Er is een eenvoudige cursus gratis online waarin je in zes maanden kunt leren wat gedachten, gevoelens en emoties zijn en hoe je jezelf hierin kunt leren richting geven om uiteindelijk te komen tot een wezen die zorg draagt, die verantwoordelijkheid wil en durft te nemen voor zichzelf en van hieruit bereid is te veranderen tot een leven in woord en daad als wat het beste is voor al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan de snorharen van de kat zo afknippen’ en hierin angst te ervaren voor mezelf in deze gedachte en zelfs een lichte impuls te ervaren met een angstgedachte dat ik ‘het opeens een keer zou proberen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb na het horen van een verhaal, een angst als gedachte te ontwikkelen alsof ik opeens snorharen zou gaan afknippen terwijl ik daarvoor geen moment aan het knippen van snorharen dacht en dus in en als de geest een focus te leggen op iets wat ik gehoord heb als iets dat niet zou moeten gebeuren, terwijl ik tegelijkertijd weet van mezelf dat ik zoiets niet zou doen of ooit gedaan heb en ik voldoende gewaar ben om mezelf hierin richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me vaak ‘ondersteboven’ te ervaren van de kwetsbaarheid die ik gereflecteerd zie in de dieren waarin ze zo vol vertrouwen in en als hun fysiek aanwezig zijn, in en als de wetenschap dat deze kwetsbaarheid zo enorm misbruikt is en kan worden in deze wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de fysieke aanwezigheid in en als vertrouwen als ‘kwetsbaar’ te omschrijven alsof het wezen eigenlijk ‘beter zou moeten oppassen’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit de omgekeerde wereld is, dat ik gewend ben aan een wereld vol vijandigheid en machtsmisbruik en dus ‘op mijn hoede’ ben als tegenovergestelde van leven in en als vertrouwen.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen en/of zie neigen tot deelname in een gedachte waarin ik een ander levend wezen zou schaden (zoals bijvoorbeeld het kunnen knippen van de snorharen van een katje), dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik deelneem in een gedachte die in me opkomt naar aanleiding van een verhaal dat me verteld is als dat een kind een keer de snorharen van de kat heeft doorgeknipt waardoor de kat niet meer wilde eten en uiteindelijk doodging en dat hierin de gedachte ‘automatisch’ als herinnering in me opkomt als ik naar de snorharen van de kat kijk.

Ik realiseer me dat ‘angst’ in essentie ook een gedachte is, niet meer en niet minder en dat ik geen waarde hoef te hechten aan een ervaring van angst maar dat ik beter, kan zien wat de gedachte is waarin ik controle laat nemen in en als de geest, in en als een ervaring van angst als herinnering en/of als basisprogrammering zoals we allen in de basis in en als ons geestbewustzijnssysteem, geprogrammeerd zijn.

Ik realiseer me dat ik mezelf richting kan geven en dat ik beslis wie ik wil zijn als wat het beste is voor al het leven, in zorgzaamheid en overweging van het fysieke leven en dat de gedachte die opkomt in mij, niet is wie ik ben maar opkomt als een herinnering aan een verhaal. Ik realiseer me dat dit simpelweg is hoe de geest/de mind werkt; die brengt gedachten omhoog die ooit zijn gehoord en/of gezien en/of voorgeprogrammeerd zijn en alleen als ik geloof in de inhoudt van die gedachte, geef ik macht aan de gedachte en geef ik mijn zelfsturing weg; echter als ik eenvoudig zie dat er een gedachte opkomt binnenin mij zonder hier ‘waarde aan te hechten’, dan houd ik de macht en sturing bij mezelf en beslis ik om niet deel te nemen in de gedachte.

Ik realiseer me dat de angst voor dit soort gedachten sterk is afgenomen en minder opkomen sinds ik meer begrip en inzicht heb in hoe ik besta als mens met een geestbewustzijnssysteem als programmering waarin ik zelf de leiding leer nemen in hoe ik wil bestaan ter ondersteuning van en als leven.

Ik stel mezelf ten doel gedachten te zien voor wat ze zijn, namelijk programmeringen als herinneringen die ik binnenin mij heb opgeslagen naar aanleiding van informatie waarin ik ooit ben blootgesteld.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen met deelnemen in de gedachten die ongestuurd lijken op te komen en ik stel mezelf ten doel om, als er eventueel energetische ervaringen als gevoelens (positief) en/of emoties (negatief) in mij opkomen, deze te benoemen en vervolgens te vergeven binnenin mezelf, om mezelf zo te bevrijden van de ‘energetische sturing’ als ‘waarde’ vanuit de geest, zodat en waarin ik mezelf kan sturen vanuit een beslissing tot een spreken en handelen als wat het beste is voor al het leven, in zorgzaamheid en overweging, in en als verantwoordelijkheid voor leven als geheel, binnenin en buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel om te stoppen met deelname in ervaringen en impulsen van angst(gedachten) en van hieruit te zien welke energetische ervaringen (gevoelens en emoties) er in mij opkomen die ik benoem en zelfvergeef zodat en waarna ik mezelf eenvoudig kan stoppen met deelname in de gedachten als controlemechanismen en eventueel kan zien of deze aan een herinnering gekoppeld is die ik nog wat nader dien te onderzoeken voor mezelf en als dit nodig is, dit zelfonderzoek toe te passen met behulp van het uitschrijven van de herinnering.

Ik stel mezelf ten doel te leven in en als zelfverantwoordelijkheid en de beslissing tot zorgzaamheid voor en als dit fysieke leven, iedere dag opnieuw in woord en daad tot uitdrukking te brengen en waar ik dit niet doe, mezelf dag voor dag, stap voor stap te stoppen, vergeven en corrigeren tot in eenheid en gelijkheid met wat het beste is voor al het leven, in zorgzaamheid, in overweging van en als leven zodat en totdat ik mezelf kan vertrouwen en sta als betrouwbaar, levend wezen.

Mind, Consciousness, Being & Awareness – Back to Basics:

How do you exist as the words Mind, Consciousness, Being and Awareness?

What is the difference between your Mind and your Being?

What is the difference between your Consciousness and Awareness?

How can you see this difference for yourself when observing simple everyday life moments and experiences?

Thinking vs Looking – Back to Basics:

What is the difference between thinking and looking?

How does thinking come from the Mind and Looking from your Being?

What does it mean to “use the infrastructure of thinking to look at things within yourself”?

full_consciousness-awareness-back-to-basics

The Origin of Violent Thoughts and the Thoughts that occur irregularly without any Context, seemingly appearing out of nowhere. (Demons in the Afterlife)

How does possession begin within a person? What are the origins of unpredictable behaviour? This interview discusses how we are the thoughts we have and the emotions we feel, even the violent ones. Violent thoughts and behaviour accumulate over time to result in explosive and unpredictable behaviour. (The Future of Consequence)

————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 643 – Verantwoordelijkheid nemen voor mijn reacties op het eetpatroon van de katjes

09-09-15 - 1

Ik stel mezelf ten doel een ander blog te schrijven ten aanzien van de eetpatronen van de katjes en mijn gedachten en ervaringen hierbij in zelfvergevingen te plaatsen.

Uit: Dag 642 – Katjesspul

Katje Snoo eet alles en liefst veel in 1x en wil altijd eten. Katje Basha eet met kleine beetjes en is heel kieskeurig. Ik wilde de katjes allebei op rauwvoer zetten aangezien dit over het algemeen het beste en meest passende voer is en ze hier een gezond lijf bij houden. Echter dit waren ze niet gewend, ze aten alleen brokjes. Snoo at het direct en eet alle smaken. Basha eet een heel klein beetje, met name het vocht, soms iets meer, soms bijna niets. Basha is ook wat afgevallen, bij Snoo moet ik uitkijken dat ze niet aankomt.

Deze combinatie is niet heel eenvoudig en uiteindelijk zag ik dat Basha op het aanrecht kan (hij is een grote kat van bijna 5 kilo) en Snoo dit niet haalt qua springen (zij is een klein katje van ruim 3 kilo). Dus ik kan zijn eten hier laten staan. Echter Snoo ziet dit natuurlijk wel, ook dat hij daar steeds een beetje gaat eten terwijl zij haar eten allang op heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken/angst te ervaren dat de brokjes van Basha niet goed zijn voor zijn nieren en dat hij uiteindelijk klachten krijgt met hoge dierenartsrekeningen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me hopeloos te ervaren als ik het eten van Basha niet op orde krijg en hij eigenlijk steeds honger heeft maar niet eet, waarin het lijkt of hij geen honger heeft maar wel te weinig binnen krijgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het nooit op orde krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb al angst te ervaren voor als een keer mijn woonsituatie verandert en er geen plek is die zo hoog is dat alleen Basha hierbij kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met mijn hoofd in de toekomst te leven en van hieruit in reactie te gaan en dit mee te nemen in de actuele tijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat Basha niet ‘gewoon eet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de brokjes heel slecht zijn, dit vanuit de informatie die er allemaal beschikbaar is over de verschillende soorten voeding terwijl voor zijn lichaam het misschien goed bevalt en het beste is, aangevuld met een klein beetje rauw vlees.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb af en toe helemaal dol te worden van Snoo die constant om me heen hangt en om mijn voeten loopt als ik eet of eten maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het zielig is voor Snoo dat ze niet vaker en meer kan eten terwijl ze dat zo graag wil en dat zij moet kijken hoe Basha zelf op het aanrecht kan om te eten en zij niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat de onenigheid tussen hen komt door het verschil in voedingsinname, terwijl ik me nu ook afvraag of Basha gewoon niet lekker in zijn vel zat omdat hij honger had en hij in het begin geen brokjes kreeg aangezien ik dan niet kan testen of hij het rauwvoer gaat eten en hoeveel, zoals ze aanraden in de aanwijzingen van overstappen op rauwvoer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat is er nu weer’ als Basha iets niet wil eten of onrustig door het huis loopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van mezelf vaak te denken ‘wat is er nu weer’ als ik ergens last van heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of ik in mezelf, niet gewoon de heleboel gecreëerd heb door mezelf in vroeger jaren net onvoldoende voedsel toe te dienen waarin ik ‘ongedurig’ werd, honger had en niet lekker in mijn vel zat of juist net te weinig te eten om reacties als ongedurigheid te onderdrukken door ze niet meer ‘te voelen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb helemaal geen zin te hebben om al die kleine onenigheden binnenin mezelf op te pakken en onderzoeken en het maar onzin te vinden om me daar mee bezig te houden, terwijl ik weet dat in de details de veranderingen kunnen/zullen plaatsvinden om van hier uit te breiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het vermoeiend te vinden als en wanneer ik niet direct zie en begrijp wat er is, in mezelf of in de katjes en het dan al snel op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets snel op te geven als ik niet meteen zie en begrijp wat er is, in en als de gedachte dat ik het toch niet begrijp.

Ik vermoed dat dit een overgedragen patroon is via moederskant die nog weleens aangaf (in houding of woorden of het uitblijven van woorden) dat ze me niet begreep en als ik iets ter sprake bracht, ook aangaf hier geen moeite voor te willen doen en/of mij moeilijk vond doen (uitgesproken in woorden), waarin ik zie dat het een geloof is binnenin zelf waarin men het allang heeft opgegeven om iets te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te hebben opgegeven om mezelf uit te spreken als iemand anders me niet begrijpt, in en als de gedachte dat een ander me toch niet begrijpt en/of in en als de gedachte dat ik overdrijf en moeilijk doe en door mijn mond niet open te doen, de situatie van niet begrepen houden in stand te houden en voort te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat Basha op moet houden als ik hem niet begrijp en zo feitelijk iemand monddood probeer te maken vanuit een ervaring van onvermogen binnenin mij, dit zodat ik het onvermogen en het ongemak niet hoef te ervaren.

Ik realiseer me dat als ik fysieke onenigheid zie en/of ervaar, er een onenigheid als onbegrip als iets dat niet vergeven is, meedraag binnenin mij. Echter ik zie dit als kennis en informatie en ervaar een ‘geen zin hebben hierin’ als een vorm van weerstand in en als mijn geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden door de ervaring van weerstand als ‘er geen zin in hebben’ toestand in en als de geest – overgedragen via ouderpatronen en geïntegreerd binnenin mijzelf door het toe te staan en te aanvaarden – en vervolgens boos te worden op degenen die dit zo voor geleefd hebben naar mij toe, in plaats van zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de acceptatie en dus, integratie van deze houding van desinteresse en onbegrip binnenin mij.

Desinteresse – dat is een woord waar ik iets mee kan. Het is feitelijk een desinteresse, want als we ons werkelijk zouden interesseren, zouden we moeite doen om tot begrip te komen. En dit haalt het persoonlijke eraf naar hetgeen of diegene die ‘niet begrepen’ wordt, alsof het probleem bij diegene of datgene ligt, in plaats van zelf te zien in de benadering van hetgeen we niet begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de interesse te willen van een ander in de vorm van begrip en van hieruit graag begrepen te willen worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verscheurd te ervaren vanuit een gebrek aan onbegrip en hierin niet te weten waartoe me te richten aangezien ik aan de ene kant de aandacht wil en wil delen op een dieper niveau en aan de andere kant weg wil gaan vanuit reactie op een desinteresse van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het mijn schuld is dat een ander me niet begrijpt en hier geen moeite voor doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me wanhopig te ervaren binnen dit onbegrip, met name weer onbegrip vanuit mijn kant dat een ander geen moeite doet om mij te begrijpen terwijl ik toch de dochter ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben verwacht dat een moeder moeite doet om haar dochter te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb diep teleurgesteld te zijn dat mijn moeder geen moeite doet/heeft gedaan om mij te begrijpen zoals we over het algemeen het leven niet begrijpen doordat we het benaderen vanuit en als de geest, dus vanuit eigenbelang, welke een desinteresse voortbrengt als hetgeen we niet begrijpen, buiten de interesse van de geestprogrammering valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben geprobeerd mezelf onzichtbaar te maken in een poging om onder de geprojecteerde aandacht in en als de geest uit te komen, zowel buiten mezelf en geïntegreerd binnenin mezelf en mezelf hierin de adem te benemen en uit te hongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf tot rust te willen manen door mezelf en/of/als een ander eten te geven of juist te weinig eten te geven en zo feitelijk meer onrust te manifesteren, binnenin en buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wraak te nemen op degene waarbij ik desinteresse ervaar door mezelf te weinig te voeden en zo zorgen te creëren buiten mij, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik zo tevens dezelfde zorgen creëer en manifesteer binnenin mij, in en als een desinteresse naar mezelf in en als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bezig te blijven met boos zijn op mezelf dat ik deze desinteresse heb laten gebeuren en gemanifesteerd heb in mezelf en mezelf zo weg te houden van effectieve zelftoepassing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me alleen prettig te willen ervaren binnenin mijn fysiek en me hierin machteloos, hopeloos en radeloos te ervaren als dit niet lukt en ik geen begrip heb van wat er scheelt, wat eigenlijk de aanleiding was om natuurgeneeskunde te gaan studeren en waar ik nu 20 jaar later, nog steeds mee bezig ben.

Waarin ik zie hoe we als mensheid weg zijn gehouden bij het begrip van de eenheid en gelijkheid met en als ons fysiek en het fysieke leven, wat we zelf hebben toegestaan en aanvaard hebben te laten gebeuren, van binnen en van buiten en van waaruit we constant gaan en aan het reageren zijn wat de afscheiding en het onbegrip vergroot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verslagen te ervaren bij de realisatie van de mate van onderdrukking van leven in en als het fysiek en de feitelijke eenvoud hiervan die ieder van ons heeft toegestaan en aanvaard en voortgezet en enorm ingewikkeld heeft gemaakt door er ‘zin’ aan te geven in en als de geest en tevens ‘geen zin te hebben’ om er werkelijk iets aan te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen te voldoen aan een fysiek ideaalbeeld, vervolgens de zin in en als leven in en als het fysiek kwijt te raken en hiernaar te gaan zoeken in en als de geest waarin ik mijzelf geprojecteerd heb in dit ideaalbeeld, vanuit een gespleten toestand in afscheiding van mijn fysiek en zo meer en meer van mezelf in en als mijn fysiek weg te geraken aangezien ik iets – mezelf in projectie – aan het najagen ben in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf enorm dom te vinden dat ik heb toegestaan om een projectie van mezelf als hoe ik (fysiek en geheel) zou moeten zijn, in en als de geest na te jagen en mezelf hier vervolgens constant mee op de kop te zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op de kop te zitten met hoe ik mezelf heb afgescheiden in en als de geest in projecties van hoe ik zou moeten zijn en mezelf hier vervolgens in kwijt te raken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf kwijt te raken in projecties (wat feitelijk aangenomen oordelen zijn) en mezelf hierom opnieuw te veroordelen.

De slang bijt in zijn staart.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘laat maar het lukt me toch niet’ en het op te geven in en als een gedachte, in en als de geest in plaats van verder te zien, in en als de adem, totdat ik het/de oplossing zie door de afscheiding heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een patroon van opgeven te hebben gemanifesteerd en te volgen in en als de geest en vervolgens fysiek gemanifesteerd wat het zo verwarrend maakt, in plaats van een accumulatie van oplossingen te hebben neergezet in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb via een omweg in en als de geest zogenaamde oplossingen te willen manifesteren in en als het fysiek en op te geven als dit niet lukt, in plaats van de belemmeringen in en als de geest op te ruimen en rechtstreeks en fysiek in de oplossing te zien, in het klein, stap voor stap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen in vergelijking met anderen in en als een poging om meer/beter te zijn en me zo beter te voelen in het moment als het zogenaamde NU in en als bewustzijnservaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen interesse te hebben in mijn bewustzijnservaring in en als het NU-moment in hoe IK me VOEL of zal voelen in een toekomstig moment of heb gevoeld in het verleden, welke leidt tot desinteresse van mezelf en een ander, in en als leven, in en als het fysiek op lange termijn als wat het beste is voor al het leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb negatieve ervaringen als emoties als reactie op fysieke pijn, afscheiding en ongelijkheid in het moment te onderdrukken in een poging om mezelf beter/minder vervelend te voelen en hiermee juist mijn eigen fysiek te beschadigen door de reactie zelf en door de onderdrukking en afscheiding van de ervaring en zo meer en meer te neigen naar de positieve ervaringen/gevoelens als NU-ervaring in en als de geest als illusie van een wereld die alleen in mijn geest bestaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op de kop te zitten in en als een geloof en verwachting dat ik dan zal veranderen en ‘het niet meer zal doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik tevreden ben of zal zijn met kortdurende oplossingen in en als de geest die leven compromitteren in wat voor aspect dan ook, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin mezelf in en als leven, in en als het fysiek pijn doe en zo leven als geheel en zo hetgeen dat ik probeer weg te drukken in een kortdurende ervaring om me beter te voelen, vergroot en versterk in mezelf en in het algemeen.

Zo kom ik van de dagelijkse bezigheden als het eten geven van de katjes via zelfvergeven van mijn reacties in zo’n moment, op diep gewortelde patronen binnenin mij die (vaak onbewust) een rol spelen in de omgang met en zorg voor de dieren en tevens in de omgang met en zorg voor mezelf. Het is hiermee niet ‘gedaan’; echter het opent wel de belemmerende mechanismen binnenin mij en hierin is de connectie zichtbaar met hoe we in het geheel als mensheid bestaan.

Wordt vervolgd met praktische, zelfcorrigerende toepassingen.

Solution afbeeldingDesteni I Process

———————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive