Dag 820 – Rushing while eating: self-forgiveness towards self-care

For a long time I notice that I am very much rushed before and when / while I am eating. As if I need to catch a train, as if someone is going to take my food away – that kind of rushing. When I am at work in a store, it is a direct related experience towards the fact that in any moment I can be disturbed when someone is coming in or when more are coming, right before or during lunch. However then when I look at this moments and using it in my DIP Pro lessons to forgive and change myself within, I notice that it is not only then. I am overall having the tendency to rush while eating.

So I slowed down during lunch and looked some deeper inside myself while eating. I did make a start with it, let’s see where it may lead:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to rush before and during lunch / eating, to become very hasty, to not really take time to chew and enjoy my food.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ‘feel alone’ during eating and to not want to feel this experience and so, I rush through my food as a distraction from emotions inside myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel vulnerable during eating, as if ‘too vulnerable’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I need to take in as much as I can and as fast as I can, to ‘get it over with’ without exactly knowing where this is coming from and without questioning my behaviour into deeper dimensions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel sad during eating and so I rush through my food, to not experience the sadness.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to open up about this subject and so I now give myself permission to open it up, inside myself and for myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear a repercusion if I open up this hasty experience inside myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want anyone to see me in this experience and so I rush and behave supervicious.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel sorry for myself in this experience.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have an idea about loneliness while one is eating alone and so I picture myself as lonely when eating alone.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not be with myself, my body and the food I take in while and during eating a meal but instead, hide in separation in my mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not actually want to support myself in this separation within and as my mind, out of an experience of ‘being abandoned’ – so abandoning my beingness – and from here, not willing to really embrace myself and be with myself and my body alone – as in Al(l)-One – where another self-honest step with regards to relationships was needed (which is a subject for another blog) to step forward within myself, out of my mind, into my awareness and so bringing myself, my beingness Here.

I forgive myself that I have not accepted and allowed myself to really taste and feel the structure of the food in my mouth but rush through the food in my mouth.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to deny myself a sufficient food intake in the past when I actually loved to eat.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to for years and years, eat the minimum to stay alive and function within the system and so actually slowly diminish myself as the life within me.

There is one memory from where I was much younger, under 10 years, where I asked my mother for a plate with cooked oatmeal and while eating, I did not like it that much and it was way too many, however I was scared to say so because I asked specifically for this plate, up to the point where I was trying to eat with tears in my eyes and my mom asked me what is going on. I told so, nothing unpleasant happened after telling, nor did I need to finish it, however I felt so miserable and sad in the moments before, with this big full plate in front of me and not knowing how to get it in.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel so sad and lonely with this full plate in front of me and not having appetite to finish it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to say that I cannot finish it because I firstly asked for the plate myself.

Perhaps I asked for it because my father was always eating it as a breakfast and we ate with my mother and brother that saturday evening (I guess my father was at sports as he did on saturdays), I see us sitting, me on the ground at a low table, where on saturdays we ate ‘simple’ like bread and soup and in the frontroom, not at the dining table.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to probably asked for the food because my father always eats it at breakfast and however I did like the taste of a spoon, it appeared that I did not like a full plate.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame myself for not having provided that a full plate is way too much to eat and that my motivation to eat it may be of a different kind, to somehow be closer to my father.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to deny the missing of my father within me and trying to ‘solve’ this with eating the food he eats for breakfast.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel sorry for myself, for my clumsy and helpless solutions with regards to emotions within me and so,

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to every time when I eat, experience a loneliness within me, as if I am reliving a memory over and over again, denying emotions within me, up to the point of denying myself a sufficient amount of food in the past and now up to the point of rushing myself through my meals that I am actually grateful for to have.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not be able to live and express my gratefulness, my gratefulness towards the life that I live – in a world that is upside down but located in a position that not many do have in this world.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel sad, to ‘be unable’ to live and express the care that I deeply feel within myself, the care for life and my awareness of the state of the world and us all in it and from here,

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel sad for and when not being recognized for the deep care I carry within me, although I may express myself roughly or unclear or only halfway or not at all – the care is here, I am here.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe – as is visible in my own words – that I ‘be unable’ to live and express myself which is actually not true, I may feel / experience myself as unable but certainly not be unable to do so.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that when someone walks away, that ‘I don’t care‘ but I do care! I care and if and when someone walks away it does not mean that I don’t care.

I commit myself to embrace myself and to recognize myself for the care that I carry within me, although I may not yet express myself in alignment in all aspects in and as life, however I do know what I stand for and who I am within and so I commit myself to practise and expand in my self-expression in small moments in alignment with the care existing within and as me, to birth myself into life in and as the physical.

When and as I see / experience myself rushing through my food, I stop and breathe for a moment. I realize that there is no need to rush and if there is a physical need to rush, to see what I can practically do to eat slower and when there is no physical hurry-situation going on, I realize that there should be an experience within myself that I separate myself from or even just from a habit developed over time and so from here, I commit myself to slow down, to look inside myself and define and embrace myself in an experience that I exist within, to apply a self-forgiveness on it, to breathe out, let go and start or continue eating.

I commit myself to see what supportive living word is coming up within me after the application of self-forgiveness that I can embody during eating, in and as (cr)eating-process.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 649 – Opruimen

floortje-opruimen

Ik ervaar vaker een polariteit in mezelf met betrekking tot het (definitief) opruimen van spullen en ‘in het bezit zijn’ van spullen in het algemeen. Ik zou graag meer spullen wegdoen, bijvoorbeeld spullen zoals oude brieven en foto’s of werken die ik gemaakt heb op de kunstacademie. Ik bestempel het ‘als zoveel’ en verhuis dit mee, waarbij ik steeds iets meer opruim en een deel weer meeneem. Van tijd tot tijd komt er een gedachte/ervaring op dat ik het liefst alles zou wegdoen hiervan. Echter ik heb dat weleens radicaal gedaan met bijvoorbeeld een koffer oude bandjes en toen kwam er achteraf een ervaring van spijt op. Dus probeer ik het nu met mate te doen waarin ik het praktische gebruik, maar ook mijn eigen geestbewustzijnssystemen en hechtingen in overweging neem zodat ik niet in een ‘tegenreactie’ schiet in mezelf. Eens zien of ik met het schrijven van zelfvergevingen wat meer ruimte kan scheppen hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik teveel spullen heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik teveel spullen nodig heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb waarde te hechten aan oude fotoboeken en brieven die in een doos steeds meeverhuizen zonder dat ik er nog uitgebreid in kijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefst alles weg te gooien en dan angst te ervaren voor het bestaan zonder deze afbeeldingen van herinneringen als hoe ik bestaan heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen kunnen laten zien aan anderen hoe ik vroeger was en hier eigenwaarde aan te hechten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb eigenwaarde te hechten aan hoe anderen mij zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me onderdrukt te ervaren als een ander niet verder ziet/wil zien dan een eigen projectie en met de foto’s zou ik iemand dan uit die eenzijdige projectie willen halen als ik dat nodig acht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken het nodig te achten om een ander uit een eenzijdige projectie over mij te halen, in plaats van mezelf te ondersteunen om mezelf vrij te maken van de invloed die het op mij heeft – dus van de invloed van mijn eigen reactie op eventuele eenzijdige projecties over mij van anderen – als anderen een eenzijdige projectie laten blijken over mij en hierin niet ter wille zijn om verder te zien en te begrijpen dat het een projectie is van zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me vast te voelen zitten op het moment dat een ander onbegrip gebruikt om de eigen projectie te verdedigen en in stand te houden als beeld geprojecteerd op een ander zodat zelf niet onder ogen hoeft te worden gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb (te denken) me niet te kunnen openen als een ander vasthoud aan een projectie over mij en mezelf hierin te beperken in expressie en delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat er geen gelijkwaardig delen mogelijk is als één of beiden vasthoud aan een projectie, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit een verlangen is in en als de geest waarin ik me niet in gelijkheid beweeg in en als mezelf, in expressie in overeenstemming met mezelf en in overweging van de omgeving en andere participanten en dus is een delen in eenheid en gelijkheid met en als mezelf niet mogelijk zolang ik vasthoud aan een interpretatie van ‘gelijkwaardig delen’ wat eigenlijk een relationele uitwisseling in houdt, afhankelijk van de ander met wie ik een relatie ben aangegaan in gedachten, gevoelens en emoties, in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op mezelf beelden te projecteren van hoe ik ben door vast te houden en/of willen houden aan hoe ik ben geweest en dit als mogelijkheid te willen houden om eventueel te laten zien aan anderen ter verdediging van mezelf als dat ik niet alleen maar ben wat zij denken dat ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te willen gaan verdedigen met afbeeldingen van hoe ik (ook) ben geweest ter verduidelijking dat ik niet alleen maar ben wat men op het eerste gezicht ziet en denkt als projectie vanuit de geest en dus hetgeen ik me tegen probeer te verdedigen, inzet als verdedigingsmechanisme en zo juist dit mechanisme in stand houd en voortzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te definiëren aan wat ik bezit aan afbeeldingen van mezelf en ander spul waar ik ‘waarde aan hecht’ als dat het nog eens van pas zou kunnen komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zo voor te stellen me bevrijd maar ook verloren te voelen zonder de vertrouwde spullen om me heen die delen van mijn leven zoals het tot nu toe geweest is, laten zien.

Ik realiseer me dat de spullen deels praktisch zijn en dat het deels verbonden is met mechanismen in mezelf die ik gebruik ter bescherming en in standhouding van mezelf in en als de geest.

Ik realiseer me dat het proces van opruimen net zo gaat als het proces in/als de Reis naar Leven, waarin het niet direct praktisch en mogelijk is om alles ‘in één keer overboord te gooien’ maar dat het een stap voor stap proces is van vergeven, loslaten en corrigeren binnenin en als zelf.

Ik stel mezelf ten doel te gaan opruimen in huis, te zien wat ik weg wil doen en wat ik wil bewaren terwijl ik zelfvergevingen toepas op eventuele emotionele (hechtings)ervaringen die opkomen en dat wat praktisch is te bewaren en tevens te zien of ik iets wil bewaren voor mezelf om te zien hoe ik was in en als expressie zoals ik geweest ben en dit eventueel te gebruiken om een expressie meer te integreren of juist een eventuele hechting in en als de geest, los te laten.

Ik stel mezelf ten doel om stap voor stap de beschermingsmechanismen in mezelf te zien, vergeven en corrigeren tot in een praktische toepassing van wat werkelijk nodig en het beste is ter in stand houding en/of tot stand brengen van mijzelf in eenheid en gelijkheid in en als het fysiek en om te komen tot een loslaten van de beschermingen waarin ik mezelf in afgescheidenheid bewaar in gedachten, gevoelens en emoties als relationele bindingen in en als de geest.

set-life-free

Desteni I Process Lite – Eenheid en Gelijkheid

——————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

Dag 646 – Verhaallijnen in mijn hoofd

party

In mijn tiener- en puberjaren heb ik veelvuldig deelgenomen in mijn geest in hele verhaallijnen die ik van tevoren projecteerde van gebeurtenissen die te wachten stonden en hoe dit zou gaan verlopen. Bijvoorbeeld, een eindexamenfeest. Ik kon hier van tevoren heel druk mee zijn in mijn gedachten, bedenken welke kleren ik zou aantrekken, hoe geweldig ik me zou voelen als ik eenmaal klaar was met school, met welke mensen ik dit zou vieren en vaak waren hier dan specifiek mensen bij betrokken met wie ik dan graag op dat moment om wilde gaan. Ik had vrij drukbezette dagen maar ik herinner me dat ik er echt naar uitkeek om naar bed te kunnen als ik klaar was met alle bezigheden en dan mijn gedachten ‘de vrije loop te laten’.

Als ik hier nu op terugkijk, zie ik sowieso dat dit een patroon is waarin ik volledig in gedachten, in de geest heb geloofd alsof het ‘oké’ en normaal is om hier op deze manier in deel te nemen en ook alsof het van enige ‘positieve’ invloed zou zijn op de gebeurtenis zelf als dat het dan ook op deze manier zou plaatsvinden.

De manier van kleden bijvoorbeeld, die had ik in de hand, dus die vond min of meer plaats (zo)als ik dat wilde (dit betrof geen dure nieuwe outfit maar kleren bij elkaar gecombineerd die ik leuk of mooi of stoer vond). Echter mijn ervaring van de gebeurtenis op het moment zelf, was over het algemeen heel anders dan vooraf in mijn verbeelding. Dus ja, ik zag er uiterlijk uit zoals ik me had voorgesteld, echter innerlijk ervoer ik me absoluut verschillend en vaak bevatte zo’n gebeurtenis een teleurstellende ervaring binnenin mezelf, het liep niet zoals ik me had voorgesteld.

Hierin vraag ik me af of ik niet juist door deze deelname vooraf in verbeeldingen/projecties en gedachten, mede gemaakt hebben dat hoe ik me ervaar van binnen, afhankelijk is geworden van met wie ik ben en hoe de gebeurtenis verloopt oftewel, dat ik mijn innerlijke ervaring afhankelijk heb gemaakt van mijn uiterlijke wereld.

Dit is iets wat ik wil veranderen in mezelf. Ik wil zelf richting geven aan hoe ik me ervaar, onafhankelijk van met wie ik ben of wat de omstandigheden zijn. Hiermee bedoel ik niet dat ik me altijd maar ‘goed’ moet voelen ook in barre omstandigheden, maar meer dat ik mezelf stabiliseer in iedere situatie, onafhankelijk van met wie ik ben en wat ik doe en dat ik me hierin leer uit te drukken, onafhankelijk van de anderen en de omgeving, echter wel in overweging van de omstandigheden en de omgeving, dus zonder onnodig conflict te veroorzaken alleen omdat ik me uit zou willen drukken.

Het deelnemen in gedachten en afbeeldingen/projecties van tevoren stop ik al sinds langere tijd in mezelf zodra ik opmerk dat ik dit doe. Echter ik heb de verbinding met hoe ik dit vroeger geleefd heb nog niet nader onderzocht. In het volgende blog begin ik met zelfvergevingen op de ervaringen binnenin mij in situaties waarin ik mijn innerlijke ervaringen, afhankelijk heb gemaakt van uiterlijke omstandigheden en mensen buiten mij. Op deze manier open ik de verouderde constructie en verwijder ik de ervaringen die ik in mezelf gecreëerd heb in verbeeldingen en gedachten, in relatie tot gebeurtenissen waar ik zogenaamd naar uitkijk en creëer ik ruimte om mezelf hierin te veranderen en meer aanwezig te zijn in het moment in wat daadwerkelijk en fysiek plaatsvindt.

full_the-metaphysical-secrets-of-imagination-self-image-and-imagination-part-1self Image and Imagination

——————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Dag 579 – De manifestatie van een tegendeel

Dag 578 – Het is me gelukt – De manifestatie van een persoonlijkheidssysteem

schoonheidsideaal

Zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn buik te dik te vinden en van hieruit, een beslissing te nemen om te gaan ‘lijnen’ en zo de lijnen in en als het geestbewustzijnssysteem, in en als een idee van een schoonheidsideaal, te integreren en manifesteren in en als mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek, mijn lichaam te verzwakken door het streven naar een schoonheidsideaal in en als de geest welke ik heb aangenomen van plaatjes buiten mij, in en als het geloof dat een slanke taille en platte buik ‘mooi’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me nu af te vragen wat nu eigenlijk de werkelijke aanleiding is tot het lijnen en waarom ik dit zo belangrijk heb gemaakt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen, zoals Kim ook schreef in een blog, dat de geest, de mind helemaal niet werkelijk praktisch nadenkt vanuit een onderbouwd standpunt maar dat het slechts logica voortbrengt als informatie die logisch lijkt, om zoveel mogelijk energie te genereren, welke voortkomt uit frictie binnenin zelf en een ‘dunner willen zijn’ als iets dat er niet is, wat conflict geeft en zo energie genereert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een conflict binnenin mezelf te manifesteren als construct in en als de geest van waaruit ik steeds opnieuw energie genereer en zo mijn lichaam op te branden, waarin ik een ervaring van slagen in mezelf creëer in en als het opbranden van de fysieke energie in een manifestatie van afslank

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik de aandacht van die ene speciale zou krijgen als ik een platte buik en slanke taille zou hebben zoals ik heb begrepen en opgeslagen via beelden van buitenaf als dat dit ‘sexy’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam als fysieke substantie op te branden ten behoeve van een schoonheidsideaal die ik als ‘sexy’ heb aangenomen en blijkbaar, denk ik hierin dat ik meer kans op seks heb als ik voldoe aan dit ideaalbeeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik meer kans op seks heb als ik voldoe aan een ideaalbeeld van slanke taille en platte buik, en dit vervolgens zo in mijn lichaam als systeem te hebben opgeslagen en vastgezet waarin ik in en als dit streven, de ‘zwakke plek’ in mijn DNA als het darmgebied, te hebben belast en gebruikt om ‘vast te houden’ aan dit ideaal in en als een begrenzing van de hoeveelheid die ik eet/kan eten, zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat ik in en als dit systeem tegen mezelf ga werken en mezelf juist belemmer in en als een fysieke aanwezigheid en fysieke expressie, in het algemeen en binnen de fysieke intimiteit/een seksueel samenzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien, gerealiseerd en begrepen dat een streven in en als de geest een bevestiging van een systeem inhoudt en dat dit in en als het fysiek, een tegenovergestelde uitwerking heeft aangezien het streven als systeem in polariteit evenzo als het tegendeel gemanifesteerd wordt binnenin en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb binnenin mezelf, in en als een streven in en als de geest naar een intiem samenzijn, een polariteit als tegendeel in en als mezelf te manifesteren en zo het intieme samenzijn te belemmeren/bemoeilijken ter ondersteuning van mezelf, in en als het fysiek en hierin mezelf ervan te weerhouden om tot fysieke expressie te komen waar 2 of meer als leven in en als het fysiek ( “in mijn naam” ) samenkomen.

Wordt vervolgd.

Intimiteit begint bij Zelfintimiteit:

Winged – Exploring Self Intimacy

Winged – Zelfintimiteit Onderzoeken

*
(…) “And this is quite an interesting point to realize for me in relation to how the mind works, in that the thoughts and emotional experiences that I define myself within don’t necessarily have a ‘purpose’ to them and aren’t necessarily based on any valid ‘reasoning’. As with this personality system of believing and experiencing myself to be ‘alone’ within myself in relation to people for instance, wherein I cannot find the source point of why and how it is that those thoughts and experiences exist within myself. They just kind of do, because of the simple fact that I have accepted and allowed myself to identify myself with them.”
“I used to always have this tendency within myself, whenever I discovered a specific personality construct within myself such as this general experience of feeling left out in relation to people, to want to find a ‘source’ point within my memories. I wanted to find the specific event that occurred in my life that triggered it so that I could ‘make sense’ of what is happening within myself and so that I could in a way find a ‘reasoning’ behind why I feel the way I feel and experience myself the way I do. However what I have come to realize about the mind is that it doesn’t really have any other purpose to it but to generate energy through thoughts, feelings and emotions, which means that it doesn’t need to have a ‘logical explanation’ behind what it brings up for us to generate the energy it needs – as long as there exist the belief and appearance of a ‘reason’ behind and ‘logic’ to how we experience ourselves within and as our mind, enough for us to accept it as ourselves.”
“So from that perspective it is entirely possible that these seemingly random personality systems exist within ourselves without any particular ‘reason’, as in memories to back it up – but that the system only exist within and as ourselves because we never questioned it and because we blindly accepted it into our beingness to become a part of who we are.” (…)
***
Full how i was able to hear the desteni message
——————————————————————————————-

Dag 522 – Misinterpretatie van het gemis van een ervaring in mezelf in een voorbije relatie

rode-kamperfoelieIk ervaar nog steeds een gemis van een vriend van vroeger waarin we deels als ‘vrienden’ doorgebracht hebben en een klein deel ervan geprobeerd hebben dit binnen een fysiek intieme relatie voort te zetten. Wat niet ‘gelukt’ is.

Ik heb hierin ervaringen in mezelf ‘verkeerd’ geïnterpreteerd waardoor ik de ‘relatie gestopt’ ben. Op een later tijdstip hebben we elkaar nog 2x ontmoet, de eerste keer hiervan heb ik om dezelfde misinterpretatie in mezelf dit punt niet opgepakt en in de tweede ontmoeting, durfde ik niet in te stappen, ik vertrouwde mezelf niet en als ik terugzie, zou ik het ook niet door hebben kunnen zetten en dat wilde ik niet nogmaals riskeren ten opzichte van deze jongen/man.

Nu zie ik pas of sinds een tijdje, dat we fysiek zeer comfortabel waren met elkaar, dat we in staat waren en zouden zijn om te communiceren met elkaar. Hetgeen ik verkeerd geïnterpreteerd heb was de ‘seksuele aantrekking’ waarbij het niet eens zo was dat ik hem niet aantrekkelijk vond. In het begin was ik gewoon ‘te jong’ en begreep ik sowieso niets van mezelf in relatie tot seks, hij was hierin verder ontwikkeld en ik schaamde me voor mijzelf hierin, ik wilde nog helemaal niet. Wat hij overigens accepteerde en waar hij me in ondersteunde (binnen zijn mogelijkheden). Ik was te oncomfortabel met mezelf hierin.

De laatste keer had ik dit zelf doorgewandeld, we waren inmiddels een jaar of 8 verder. De fysieke comfortability was er nog steeds, het plezier in elkaars aanwezigheid te zijn was er ook, voor mij zelfs meer dan voorheen. Wat ik destijds niet geuit heb. Ik heb het op een kaartje geschreven en nooit verstuurd. Inmiddels is hij al jaren getrouwd.

Ik droom nog af en toe over hem en de dag erna ervaar ik het fysieke, comfortabele samenzijn binnenin mezelf. En een gemis hiervan waarin ik dit gekoppeld heb aan hem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de aanwezigheid van deze jongen als vanzelfsprekend te hebben genomen in de tijd dat we heel veel samen waren (17-18 jaar) waarin ik wel ervaren maar niet werkelijk gezien heb dat we fysiek heel comfortabel waren met elkaar en waarin ik tevens het woord ‘vanzelfsprekend’ verkeerd geïnterpreteerd heb in plaats van te zien dat van en als zelf spreken alles is wat ik kan geven en ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het woord vanzelfsprekend verkeerd te interpreteren en hier een negatieve lading aan te hangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb de ‘waarde’ van de steun en aanwezigheid van deze jongen te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het fysiek comfortabel aanwezig zijn met elkaar te zien als ‘niet genoeg’ door het ontbreken van een ervaring van een ‘vonk’ in bijvoorbeeld een zoen terwijl we in een later stadium heel goed tot elkaar hadden kunnen komen als ik meer duidelijkheid had over mezelf hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te zoeken naar een ‘vonk’ en te denken dat er een ‘vonk’ nodig is en dat die echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden door gedachten en aannames over – en ervaringen van een ‘vonk’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in de war te zijn geraakt door mijn seksualiteit en het ‘nog niet aan toe zijn hierin’ en daarom een relatie te verbreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te uiten op het moment dat ik wel comfortabel was met mezelf in seksualiteit en er een moment was in ons leven waarin we opnieuw tot elkaar kwamen, maar in en als de angst als herinnering van het destijds ‘uitblijven van een soort van vonk’ als we bijvoorbeeld zoenden, niet aan te durven geven dat ik het werkelijk heel prettig vond om met hem te zijn, in en als een angst voor mezelf dat ik me opnieuw terug zou trekken door het uitblijven van de ervaring van deze ‘vonk’ en door dit niet uiten weet ik niet wat het gevolg hiervan geweest zou zijn waardoor het in mijn herinnering aanwezig blijft als ‘gemiste kans’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in mijn herinnering een gemiste kans te bewaren door het onthouden van een expressie van en als mezelf, in en als een angst dat ik niet zou kunnen opstaan in en als deze expressie en dus, niet zeker van mezelf hierin het te brengen in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb herinneringen te bewaren in en als de geest door het onthouden van een expressie in en als mezelf als een onthouden van een kans als mogelijkheid om mezelf te zien in en als deze expressie zodat ik mezelf hierin gelijk kan maken en in op kan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb spijt te ervaren van het onthouden van deze expressie in en als mezelf naar deze jongen/man toe.

Ik realiseer me dat ik te weinig inzicht had in mezelf en hierdoor niet kon staan voor en als mezelf in relatie tot deze jongeman en in relatie tot mijn eigen seksualiteit en fysieke aanwezigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn van het gemis aan zoveel inzichten ten opzichte van relationele verbindingen en mogelijkheden hierin op jongere leeftijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf mijn eigen bewegingen ten aanzien van relaties, kwalijk te nemen en te zien als ‘gemiste kansen’ in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het een missen is van zelfinzicht welke ik toen niet voor handen had om te ontwikkelen zoals ik dat nu heb met behulp van het schrijven, zelfvergeven en zelfcorrigeren en de aanvullende informatie over hoe we als mens in elkaar zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat er nooit meer zo’n kans komt en dat ik altijd moet ‘boeten’ voor de gemiste kansen in mijn leven als zijnde ‘het is mijn eigen schuld’.

Ik realiseer me dat het mijn verantwoordelijkheid is om mezelf te zien, vergeven en corrigeren in de punten van ongelijkheid in en als mezelf maar dat het niet ‘mijn schuld’ is aangezien ik simpelweg de juiste informatie en ondersteuning niet voor handen had om mezelf te ondersteunen hierin en ik hierin geen ‘steun van een ander’ kon ontvangen zolang ik mezelf niet begreep en kon ondersteunen en dus, ging ik weg, op zoek naar de juiste ‘informatie’ om  me bij mezelf te brengen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen met de inzichten en het gereedschap die voorhanden zijn binnen Desteni en het Desteni I Process en mezelf hierin te stabiliseren zodat ik een steun ben en kan zijn voor anderen hierin die de punten wandelen, zo ook op jongere leeftijd zodat niet iedereen dezelfde ‘fouten’ hoeft te maken.

Ik stel mezelf ten doel een fysiek comfortabel aanwezig zijn met een ander als basis te zien waar vandaan werkelijk gekeken kan worden wat voor relatie hierin het beste  tot expressie zal kunnen komen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf werkelijk te vergeven voor het inhouden van expressie bij gebrek aan zelfexpressie in relatie tot een fysieke aanwezigheid en comfortability met deze jongen/man en te zien welke woorden hierin verborgen zijn die ik zelf in en als expressie kan brengen.

Ik stel mezelf ten doel het woord ‘vanzelfsprekend’ te herdefiniëren voor mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de oordelen naar mezelf ten aanzien van misinterpretaties van het missen van een ervaring in mezelf in een voorbije relatie / in het verleden, te stoppen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het zoeken naar een ‘vonk’ en de gedachte aan – en ervaring van ‘een vonk’ los te laten.

Ik stel mezelf ten doel het punt waarop ik de zelfexpressie heb ingehouden ten aanzien van deze jongen/man, te gebruiken als een punt om verder te gaan en mezelf uit te drukken als en wanneer er zich een situatie voordoet waarin er een fysiek comfortabele aanwezigheid is met een ander.

*

Relationship support: With walking process out of the Mind, connecting more with your ‘real self/being’ – you become aware of connections with other people on a being-level, that is not an ‘energy’ – but a connection/experience on a being-physical level and will be at this stage within your process be able to distinguish between these types of connections and then emotional/feeling mind-relationship connections.
Such connections that manifest on a being-physical level are rare – but when it happens, can initially be overwhelming – because it is a sensation that you experience into the depths of your being and body. Another distinguishing factor here is that: such connections and the experience thereof on a being-physical level is constant – it does not waver. Whereas, with mind-connections on an emotional/feeling level: here the energy can waver and is dependent on how many thoughts, imaginations / projections you participate in within the Mind to keep the energy generated.
Usually – when meeting someone, you tend to immediately go into the mind, think about them, imagine/project a relationship/future, then comes the emotions and feelings which then creates the attraction / desire. So, being-connections happens in reverse: first establishing a foundation where you spend time with the person and get to know them, then the connection emerge and from there a relationship develops. But, even with this – the relationship that develops is NOT necessarily a ‘committed relationship’ – such being-physical connections that you experience with another may only be a relationship potential of being intimate in communication, or being natural in how you express yourself, OR it may develop into a ‘committed relationship’.
In the next post will continue explaining how to practically approach relationships, both when your mind tends to want to ‘jump’ into a relationship upon meeting a person only recently and when/as you become aware of a being-physical connection.

Dag 477 – Partij kiezen

4806089ckwartet aap-noot-miesDag 476 – Reactie op een conversatietoon

 (Lees bovenstaand blog voor context)

Vervolg:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te bemoeien met het onderlinge gesprek van mijn ouders waarin de toonhoogte verandert in een poging hier richting aan te geven in plaats van hen zich onderling uit te laten spreken en mezelf richting te geven in en als de ervaringen die in mij omhoog komen als reactie hierop en alleen iets aan het gesprek toe te voegen als ik vrij ben van reactie en zie/hoor dat het nodig is dat ik iets toevoeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat het gesprek uit de hand loopt en escaleert in een ruzie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat er onherstelbare schade ontstaat door en in een ruzie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ineen te krimpen bij het horen van de verandering in toonhoogte in de stemmen waarin er geen verantwoordelijkheid genomen wordt voor en als zelf en er dus geprobeerd wordt iets af te schuiven op iets of iemand anders als ‘de schuld geven’ aan iets of iemand anders welke van onszelf een onaardig persoon maakt welke doorklinkt in de toonhoogte van de stem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor de ander die van toonhoogte verandert en hierin geen verantwoordelijkheid neemt voor en als zichzelf, waarin ik mezelf identificeer met de ander alsof ik het ben, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat wie ik ben in dat moment in herkenning en onderdrukking van hetgeen ik zie gebeuren in mezelf, degene is waarvoor ik me schaam in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mezelf als en wanneer ik participeer in een staat van iemand of iets buiten mij de schuld geven waarin en waardoor de toonhoogte van mijn stem verandert en ‘verontwaardigd’ klinkt, welke feitelijk komt doordat ik mezelf ver-ontwaardig door participatie in en als de geest in het afschuiven van verantwoordelijkheid voor en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb partij te kiezen voor één van de ouders als ze in een onderling geschil zijn verwikkeld en hierin zelf gemeen te worden naar één van de twee, waarin ik zelfs wissel heen en weer tijdens het gesprek en zo energie in mezelf genereer in en als een beter voelen hierin dan de één of de ander die ik veroordeel in dat moment en eigenlijk steeds bij de ‘winnende partij’ wil horen als waar ik me beter voel en waar het meeste energie te behalen valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de één of de ander te veroordelen en mezelf hierin te verongelijken welke de schaamte in mij voortbrengt in en over wie ik ben in dat moment in oordeel ten behoeve van een beter voelen in en als mezelf, terwijl ik me ondertussen machteloos ervaar in en als de angst die opkomt bij het horen van de boosaardigheid in de stemmen en het afvallen van elkaar en/als zelf hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren bij het horen van de boosaardigheid in de stemmen en het afvallen van elkaar en/als zelf hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat het over het algemeen te maken heeft met geld waar over gediscussiëerd wordt en dat ze zich machteloos ervaren in en als een angst voor tekort en verlies hierin, welke zich tevens zo afspeelt binnenin, in en als een angst voor een tekort en verlies aan energie in en als de geest zonder te zien dat deze angst gecreëerd en in stand wordt gehouden juist door het afschuiven van zelfverantwoordelijkheid, welke feitelijk een onmachtig maken is van zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf onmachtig te maken door mijn verantwoordelijkheid voor en als mezelf, af te schuiven in en als de geest in participatie in een oordeel over het gesprek wat zich afspeelt tussen mijn ouders en in een partij kiezen hierin voor één van de ouders, waarin ik zelf iemand afval zoals ik mezelf afval en mijn zelfdirectie weggeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te vallen door deel te nemen in en als een oordeel als partij kiezen in en als de geest en hierop volgend dus een ander af te vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te vallen en mijn fysieke substantie te verbranden door het afvallen van mezelf als de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vroeger een beslissing te hebben genomen om ‘af te gaan vallen’ en zo doelbewust mijn fysieke substantie te gaan opbranden in en als een gedachte dat mijn buik te dik is en zonder te zien dat hieronder een machteloosheid schuil gaat ten aanzien van het mezelf richting geven binnen de situatie van conflict tussen mijn ouders waarin de toonhoogte van de stem verandert en boosaardig wordt en men elkaar en/als zelf afvalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke substantie te verbranden en zo minder fysiek te worden en zo minder te voelen en dus de machteloosheid niet te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf nog machtelozer te maken door (mezelf) af te vallen en de machteloosheid niet meer te voelen in en als gewichtsverlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de onenigheid tussen mijn ouders iets met mij van doen heeft en dus, voel ik me verantwoordelijk voor de onenigheid tussen en binnenin hen, in plaats van zelf verantwoordelijkheid te nemen en mezelf richting te geven in en als de ervaringen die opkomen in en als onenigheid binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf het middelpunt als slachtoffer te maken van de onenigheid tussen mijn ouders waarin ik mezelf zo plaats en opstel als slachtoffer, zodat en waarin ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor en als mezelf in en als de ervaringen die opkomen binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de onenigheid tussen en binnenin mijn ouders te gebruiken als middel om me af te scheiden van mezelf en van één van hen en zo het geheel te gebruiken ten behoeve van mezelf in eigenbelang in en als onenigheid binnenin mijzelf om zo energie te genereren in en als mezelf in afscheiding van mezelf in participatie in en als de geest, ook al bestaat dit voornamelijk uit negatieve ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat negatieve ervaringen energie genereren ten behoeve van mezelf in eigenbelang om mezelf via negatief naar neutraal naar positief beter te doen voelen, voortkomend uit een situatie waarin ik me in eerste instantie slachtoffer ervaar en waarin ik mezelf behoud in en als slachtofferschap ten aanzien van de negatieve energetische ervaringen alsof ik hier niets aan kan veranderen, aangezien het wordt opgewekt, geactiveerd door een gebeurtenis buiten mij als in het veranderen van de hoogte van de stem als iets waarop ik ogenschijnlijk geen invloed heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te blijven focussen op het activatiepunt buiten mij en zo geen oplossing te zien binnenin mij in en als zelfverandering ten aanzien van de reacties als energetische ervaringen die opkomen binnenin mij.

Als en wanneer ik mezelf zie reageren op een toonhoogte in een stem in onenigheid in een gesprek tussen mijn ouders, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er een ervaring van machteloosheid als herinnering in mij geactiveerd wordt van mij als kind als mijn ouders onenigheid hadden en hierin de toonhoogte in hun conversatie verandert en wat boosaardig wordt.

Ik realiseer me dat deze ervaring van machteloosheid geactiveerd wordt door een gedachte in mij welke in essentie een oordeel als interpretatie inhoudt van wat ik hoor en zie met mijn fysieke oren en ogen.

Ik realiseer me dat ik mezelf kan stoppen in en als deze ervaring van machteloosheid.

Ik realiseer me dat de onenigheid tussen mijn ouders, niets direct met mij van doen heeft maar dat het over het algemeen met geld te maken heeft en angst voor een tekort en/of verlies hierin als ‘onvoldoende’ hebben en/of zijn, welke indirect wel met mij te maken heeft als kind, aangezien als er een tekort is in geld betekent dat voor mij als kind ook een tekort in geld/voeding/onderdak en hierop volgend andere interesses waarvan ik denk en geloof dat ze een meerwaarde hebben.

Ik realiseer me dat er dus onbewust een existentiële angst een rol speelt vermengd met een angst voor een eventueel tekort in eigenbelang in en als de geest.

Ik realiseer me dat het angst betreft voor de toekomst en niet zozeer met het moment te maken heeft dat er dus een angst geactiveerd wordt als herinnering, geprojecteerd op de toekomst die niet persé reëel is.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen in en als reactie op een verandering in toonhoogte in de stemmen van mijn ouders tijdens een gesprek waarin onenigheid als angst aanwezig is binnenin hen door 1-2-3 in te ademen en uit te ademen een paar keer totdat de energie afneemt in mij, waarin ik hier blijf in en als mijn fysiek en niet voorover val in en als de reactie als energetische ervaring in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke gedachte als oordeel er in mij opkomt en voor wie en waarom ik partij kies en mezelf hierin te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met partij te kiezen en gelijk te staan aan en als mezelf in wat er opkomt in mij.

Ik stel mezelf ten doel stil te zijn/worden, me af te stemmen op mijn ademhaling en te luisteren naar de woorden die ze spreken en de woorden door mij heen te laten gaan en de reacties in mij onder ogen te zien, te stoppen, zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel de woorden te onderzoeken waarop ik een reactie ervaar in mezelf en het woord vrij te maken door middel van zelfvergeving op de energetische lading die ik gekoppeld heb aan dit woord.

Ik stel mezelf ten doel mijn ouders de ruimte te geven om onderling hun onenigheid uit te spreken zodat en waarin ze eventueel zichzelf kunnen zien in de woorden die ze spreken en zodat en waarin ik in ieder geval mijzelf kan zien in en als eventuele reactie als afscheiding van mezelf en hierin alleen iets toe te voegen als en wanneer ik zelf stil ben van binnen en er werkelijk iets opkomt in mij wat bijdraagt in hun gesprek.

Parenting – Perfecting the Human Race – Part 1

aap noot mies———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Dag 476 – Reactie op een conversatietoon

autoIk zat gisteren een tijdje bij mijn ouders in de auto. Ze hadden op een gegeven moment een conversatie waarin de één wat verontwaardigd was over iets en de toon in de stemmen veranderde. Ik bemerkte in mezelf een bekende reactie opkomen waarin ik me de laatste jaren vaak in het gesprek ging mengen in een poging hier enigszins richting aan te geven zodat het zou stoppen en ik die energetische ervaring niet langer zou hebben. Dat besloot ik nu eens niet te doen zodat ik kon zien wat er in mij gebeurde zodat ik mezelf richting kan gaan geven hierin. Ik zag nu duidelijker waardoor de toon in de stem verandert en hoe deze wat venijnig wordt welke ik ook van mezelf ken en door deze herkenning te erkennen, kon ik het bij hen laten en het hen zelf uit laten zoeken en me op mezelf concentreren.

Wat ik nu zie dat er feitelijk gebeurt is dat er geen verantwoordelijkheid genomen wordt voor en als zelf en hierin wordt de schuld afgeschoven op de ander en/of op iets anders buiten zelf, zonder dat er in zelf gezien wordt waar ‘ikzelf’ verantwoordelijkheid had kunnen nemen, vooraf, en als dit niet gedaan is, te zien hoe dit achteraf gedaan kan worden. En dat is eigenlijk alles wat nodig is om de conversatie op stabiele toon te laten verlopen.

Dit schuld afschuiven is iets wat ik veel gezien heb in mezelf. Ik zag dat het niet klopte en dus heb ik dit zoveel mogelijk ‘binnenin’ mij gehouden en niet ‘uitgeleefd’. Echter het bleef binnenin mij aanwezig en dus speelde het zich hier uit en indirect naar buiten toe, wat hoorbaar is in bijvoorbeeld mijn stemtonatie en/of wat juist doorwerkt in een terughouden in communicatie aangezien ik niet instaat ben met stabiele stem te communiceren in zo’n moment. Pas na het luisteren van de gehele serie interviews van de Atlanteans over ‘Schuld’ ben ik in staat hier werkelijk verantwoordelijkheid in te nemen voor en als mezelf en heb ik werkelijk de wil om te stoppen met het afschuiven van schuld, onafhankelijk van hoe de situatie is en of een ander inderdaad eventueel ‘schuld’ heeft hieraan of niet.

Hierin zie ik hoe enorm de invloed is van de conversatietoon van opvoeders en wie men is in deze woorden. Het verantwoordelijkheid nemen hierin voor en als mezelf is iets wat ik niet geleerd heb in de opvoeding, zo ook mijn ouders niet en dus wordt dit patroon en de gevolgen hiervan doorgegeven aan de kinderen en anderen in het algemeen. Waarin iedereen ‘wanhopig’ aan het zoeken is naar iets of iemand die de verantwoordelijkheid neemt hierin en we onszelf steeds ‘schuldiger’ ga voelen en we zeker ook onszelf ‘de schuld’ ga geven aangezien we wel waarnemen dat we er ergens helemaal naast zitten. Ondertussen missen we de enige die werkelijk verantwoordelijkheid kan en zal moeten nemen: ikzelf. En zo wordt het zelfverantwoordelijkheid.

Hierin zal de zelfintimiteit ontstaan – Into me I see. Door het zien waar ik geen verantwoordelijkheid heb genomen binnenin, voor en als mezelf welke zichtbaar wordt in schrijven en met toepassing van zelfvergevingen en zelfcorrigerende uitspraken, om vervolgens deze zelfcorrectie als verandering te leven in de fysieke werkelijkheid en zo de zelfverandering werkelijk en fysiek te manifesteren.

Stel je eens voor, een wereld waarin ieder-één bereid is om eerst in zelf te zien en verantwoordelijkheid te nemen voor en als zichzelf, onafhankelijk van de situatie en van hieruit, te zien welke oplossingen toegepast kunnen worden in samenwerking en overleg. Stel je eens voor hoe de wereld eruit zou zien, hoe de communicatie zal verlopen, hoe zorgzaam en prettig en ondersteunend er met elkaar en/als het leven op aarde zal worden omgegaan.

Zelfvergevingen volgen op de reacties die ik ervoer in mezelf gedurende dit korte gesprek in de auto waarin ik verantwoordelijkheid neem hiervoor in en als mezelf.

walking alone——————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 455 – Schoonmaken – zelfvergevingen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan schoonmaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren rondom de taak van schoonmaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren bedolven te worden onder het vele schoonmaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het schoonmaken als ‘veel’ te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me alleen te voelen in de taak van het schoonmaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het schoonmaken als ‘te zwaar’ te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het schoonmaken niet meer aan te kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten waar ik deze lading rondom het schoonmaken vandaan heb aangezien ik helemaal niet zo vreselijk veel hoef schoon te maken maar hier wel elke dag tegenop te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te huilen van het tegen het schoonmaken opzien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te belasten elke dag met het opzien tegen schoonmaaktaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alle andere taken te vertragen door het opzien tegen een schoonmaaktaak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb deze opbouw van ‘opzien tegen’ niet serieus te hebben genomen in mezelf en te vinden dat ik niet zo moet zeuren en niet zo moeilijk moet doen aangezien de taken vrij minimaal zijn gezien de grootte van mijn huishouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik me aanstel.

Er is een tijd geweest waarin ik fysiek zo verzwakt was en zoveel pijn in mijn schouders had dat iedere taak een enorme opgave was. De angst reist nog steeds mee dat ik het niet voor elkaar krijg om mijn huis schoon te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te hebben dat ik niet in staat ben om mijn huis schoon te houden.

Ik vroeg eens in een chat aan Sunette (of eigenlijk was het Mikey) hoe het komt dat ik me zo nerveus ervaar als er eerst rommel is tijdens het proces van schoonmaken en opruimen en het antwoord was dat het te maken kon hebben met ervaringen van (voor)ouders, waarvan ik ook hierin het idee heb dat het een rol speelt.

Mijn moeder was geen grote poetster, ze poetste op maandagochtend het huis, het was verzorgd maar niet brandschoon en ze hield ook niet echt van schoonmaken. In principe deed ze alles alleen hierin, het enige wat wij deden was onze eigen kamer onderhouden en afdrogen ’s avonds; mijn vader werkte full-time en verzorgde tuin en onderhoud van het huis. Mijn oma (moeder van moeder) was juist erg netjes en druk met schoonmaken al zag ze naarmate ze ouder werd wat meer dingetjes over het hoofd. Hoe zij hierin stond, geen idee. Dan vertelde mijn moeder eens dat ze er een hekel aan had als haar moeder aan het stofzuigen was als ze thuis uit school kwam en ze haar dingetjes wilde vertellen. Ik wilde als ik uit school kwam juist even niet direct praten en vond het vervelend als mijn moeder direct naar beneden kwam zodra ik de deur binnen stapte, wat ik na haar verhaal begrijp aangezien zij dit juist zelf wel graag wilde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb schoonmaken als zonde van mijn tijd te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet goed te worden van het vele schoonmaken aangezien ik volgende week weer precies hetzelfde moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het schoonmaken als zinloos te ervaren omdat het zo snel weer vies wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen waardering te ervaren voor het schoonmaken en het schoonmaken niet te waarderen, terwijl ik wel van een schoon huis houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het stof dat zo snel weer verschijnt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren onder het stof bedolven te worden en er niets tegen te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren mijn huis te laten vervuilen en versloffen en vervallen en er niets meer om te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op het stof dat steeds terugkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het stof vies te vinden maar mezelf te lamlendig te ervaren om het tijdig op te ruimen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gestoord te worden van het alles opzij schuiven bij het afstoffen en stofzuigen en het liefst een leeg huis te willen zodat het eenvoudig schoon te maken is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb elke week vreselijk op te zien tegen het schoonmaken van de hokken van de dieren en een soort van paniek te ervaren als alles eerst een boeltje en bende wordt door al het hooi en stro en zaagsel voordat het weer schoon is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verdeeld te ervaren ten aanzien ten aanzien van het schoonmaken van de hokken aangezien als ik eenmaal bezig ben, het wel gezellig is omdat de dieren erom heen hobbelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren als alles eerst een bende wordt alvorens het opgeruimd en schoon is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van  ‘het gaat maar door’ te hebben ten aanzien van het schoonmaken.

Voor dit blog alleen deze zelfvergevingen en zichtbaar is hierin hoe hetgeen wat opkomt, op de de geest van toepassing is als bijvoorbeeld ‘het gaat maar door’ en ‘angst ervaren bedolven te worden onder’.

Full introduction fears phobias

(Klik op afbeelding voor gratis interview)

—————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 453 – Zelfvergeving handen – praktisch gecorrigeerd

How will you change if you Understand Consciousness in its Functionality? (klik op link)

Dag 471 – Draag jij afwashandschoenen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onvoorzichtig te zijn en zijn geweest met mijn handen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de huid van mijn handen niet in overweging te nemen door een tijdje gebruik te maken van verdund alcohol in en als een angst voor bacterie en virus, geactiveerd door de woorden van een toenmalige partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf bestaande in en als angst in en als de geest te laten activeren door (geloof in) woorden van een ander en hiernaar te handelen zonder hierin de huid van mijn handen, mijn handen als mezelf en dus mezelf in overweging te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de huid van mijn handen te hebben verwaarloosd waarin ik ‘werkhanden’ wel leuk vond en stoer, totdat het jaren later niet meer leuk en stoer is en het fysiek ongemakkelijk en onprettig is doordat de huid sneller kapot gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb lang door te gaan met mijn handen in het water in en als een automatische voortzetting van een herinnering over afwashandschoenen zonder de praktische voordelen als zelfzorg van het gebruik van afwashandschoenen in overweging te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als de geest te participeren in conversaties in mijn hoofd en hierin niet in mijn handen aanwezig te zijn en zo dingen te laten vallen, sneetjes te maken en tegen voorwerpen aan te tikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te participeren in en als een ervaring van haast in en als de geest en hierin niet in mijn handen aanwezig te zijn maar sneetjes te maken aan bijvoorbeeld karton.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten verleiden tot het kopen van 5 goedkope aardappelmesjes in 1 pak waarmee ik snel in mijn handen snijd in plaats van 1 functioneel aardappelmesje voor dezelfde prijs als hetgeen waarvoor ik eigenlijk op stap ging.

Als en wanneer ik mezelf in verleiding zie komen tot een aankoop van meerdere ‘goedkopere’ voorwerpen als ‘voordeeltje’ in plaats van 1 goed werkend, functioneel voorwerp, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik participeer in de geest in de toekomst als een soort van voorraad aanleggen of hamsteren als ‘mezelf veilig stellen’ met meerdere voorwerpen ter reserve waarin ik de functionaliteit van het goedkopere voorwerp niet onderzoek en in overweging neem.

Ik realiseer me dat, als ik 5 goedkopere voorwerpen heb die niet werken, ik alsnog naar de winkel zal gaan om alsnog het ene, iets duurdere en functionele voorwerp te kopen en dus dubbel geld hieraan uit te geven a=dan als wanneer ik direct 1 goed werkend, functioneel voorwerp – in dit geval aardappelmesje koop.

Ik realiseer me dat ik in een ervaring van ‘hamsteren’ ik participeer in de geest en me zo laat verleiden in en als de geest tot een voorraad aanleggen, gebaseerd op een ervaring van angst voor tekortkoming in de toekomst, welke me uiteindelijk meer geld doet uitgeven en zo participeer ik op meerdere vlakken in en als de geest: toekomstprojectie, angst, verleiding, geld uitgeven, hamsteren, terwijl als ik 1 functioneel voorwerp koop zoals ik op dit moment nodig heb, ik mezelf hier aanwezig houd, tevreden naar huis ga met wat ik nodig heb waarmee ik goed kan werken en waarin ik mijn fysiek – mijn handen in dit geval – in overweging neem en zorgzaam hiervoor ben, zonder angst en toekomstprojecties uit de kast te halen.

Ik stel mezelf ten doel, de kwaliteit van het te kopen voorwerp te onderzoeken en met 1 functioneel en goed werkend product naar huis te gaan welke ik gebruik zolang als mogelijk en pas als dit voorwerp niet meer bruikbaar is, op stap te gaan voor een nieuw functioneel en goed werkend voorwerp binnen de financiele mogelijkheden in dat moment.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een angst geactiveerd door de woorden van een ander, dan stop ik, ik adem. Ik onderzoek in mezelf wat mij activeert in angst (als oordeel in en als de geest) en pas hier zelfvergeving op toe en ik onderzoek tevens waarom ik mij laat activeren door deze specifieke persoon (als weerspiegeling van een persoonlijkheid in/als mezelf).

Ik stel mezelf ten doel mijn handen in overweging te nemen en zorgzaam te zijn voor de huid van mijn handen zoals deze er nu voorstaat en niet langer bezig te zijn met hoe ik dit in het verleden gedaan heb.

Ik stel mezelf ten doel afwashandschoenen te gebruiken voor afwas en andere schoonmaakklussen met water en hierin te onderzoeken welke handschoenen het beste passen en prettig werken.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van haast, dan stop ik, ik adem. Ik adem en herhaal de woorden in mezelf “Patience is Pushing” (geduld is (voort)duwen) * waarin ik mezelf vertraag en verder ga met hetgeen ik fysiek bezig ben.

*Uit commentaar Sylvie bij Dag 472 (…)”Rushing is Reacting (haasten is reageren) en Patience is Pushing (geduld is (voort)duwen) (…)”

“The Understanding that the Snail has of Life on Earth is more Advanced than the Human – Find out Why” (klik op link)

———————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 451 – Draag jij Afwashandschoenen?

Sinds een aantal jaren is de huid van mijn handen erg droog en na elke afwasbeurt of poetshandeling met water, moet ik mijn handen insmeren met handcreme. Ook komen er snel sneetjes of kloofjes in, vaak als ik met kartonnen dozen bezig ben op werk. Los van de structurele resonantie gerelateerd aan de handen – het enige wat ik zo kan benoemen is de handen in relatie tot zelfmeesterschap – ben ik bezig met een praktische oplossing: afwashandschoenen! Sinds een aantal dagen gebruik ik deze en hoef ik mijn handen beduidend minder in te smeren. Het gebruik van afwashandschoenen had ik nooit werkelijk in overweging genomen; ik vond het wat ‘suf’ en tevens leek het me niet praktisch in gebruik en vond ik dat ik ‘gewoon met mijn handen in het water moet kunnen’. Ik realiseerde me vandaag dat dit gerelateerd is aan een herinnering waarin mijn moeder meerdere keren gezegd heeft dat ze afwashandschoenen ‘vervelend’ vindt om mee te werken. Dus zij waste vroeger altijd af zonder handschoenen en vette haar handen hierna in. Hieraan wat variaties aan redenen toegevoegd door mezelf op de reden van mijn moeder om geen afwashandschoenen te dragen welke maakte dat ik hier nooit aan begonnen ben. Tot vorige week. Aanvullend ten grondslag aan de droge handen heb ik zo’n 10 jaar geleden een periode verdund alcohol gebruikt ter ‘ontsmetting’ waarna het erop lijkt dat de huid een soort van beschermlaagje kwijt is die niet meer terugkomt, al had ik daarvoor ook al droge handen. Opmerkelijk hierbij is dat toen ik in Zuid-Afrika was op de farm, het binnen een paar dagen verdwenen was; het water is daar heel zacht een een klein beetje bruin. Dus het water hier speelt een rol in de droogheid van de huid. En dan vasthouden aan een idee over afwashandschoenen, dat is niet zorgzaam voor mijn handen, voor mijzelf en mijn lichaam. Zodoende is voor mij de periode van de afwashandschoenen aangebroken.

Zelfvergevingen en zelfcorrecties volgen.

………

“Therefore, instead of human beings in every touch realising that that which they touch, is one with who they are, the essence of that which exist is one with who they are, that all that exist within existence is themselves, that nothing that exist is separate from who they are. Whatever or whoever you touch – it is YOU – it is one with who you are. But not have that which you touch exist as a picture in your mind – your mind must be cleared of all pictures because who you are is not a goddamn picture, you are the living word as one with who you are. Then when you touch, you will realise you’re touching yourself, you’re not separate from anything within and of existence, that it doesn’t exist as a picture separate from who you are within you, but exist as an expression as one with who you are.”

Veno – Structural Resonance – Part 2 – Phase 7

“Who you are don’t exist within and as pictures, pictures was designed and generated by the mind consciousness systems ( as I have explained during infancy) within you so that you may ‘lose’ ‘sight’ and ‘lose’ ‘touch’ of who you really are as infinite sound movement, as the living word as one with who you are. You, as an infant, did see who you really are, did see yourself as one with who you are – yet the unconscious mind transferred within you while developing within the mother’s womb, defined that which you touched, felt, tasted and chewed according to pictures, which then visualized your eyes to the pictures designed within the mind. Becoming a mere picture in a pictured reality – separate from who you really are. Instead of each touch being the touch of you within and as the realisation that only I remain, I am here, I am touching me, the expression of that is not of pictures.”

………

—————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/