Dag 453 – Zelfvergeving handen – praktisch gecorrigeerd

How will you change if you Understand Consciousness in its Functionality? (klik op link)

Dag 471 – Draag jij afwashandschoenen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onvoorzichtig te zijn en zijn geweest met mijn handen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de huid van mijn handen niet in overweging te nemen door een tijdje gebruik te maken van verdund alcohol in en als een angst voor bacterie en virus, geactiveerd door de woorden van een toenmalige partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf bestaande in en als angst in en als de geest te laten activeren door (geloof in) woorden van een ander en hiernaar te handelen zonder hierin de huid van mijn handen, mijn handen als mezelf en dus mezelf in overweging te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de huid van mijn handen te hebben verwaarloosd waarin ik ‘werkhanden’ wel leuk vond en stoer, totdat het jaren later niet meer leuk en stoer is en het fysiek ongemakkelijk en onprettig is doordat de huid sneller kapot gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb lang door te gaan met mijn handen in het water in en als een automatische voortzetting van een herinnering over afwashandschoenen zonder de praktische voordelen als zelfzorg van het gebruik van afwashandschoenen in overweging te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als de geest te participeren in conversaties in mijn hoofd en hierin niet in mijn handen aanwezig te zijn en zo dingen te laten vallen, sneetjes te maken en tegen voorwerpen aan te tikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te participeren in en als een ervaring van haast in en als de geest en hierin niet in mijn handen aanwezig te zijn maar sneetjes te maken aan bijvoorbeeld karton.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten verleiden tot het kopen van 5 goedkope aardappelmesjes in 1 pak waarmee ik snel in mijn handen snijd in plaats van 1 functioneel aardappelmesje voor dezelfde prijs als hetgeen waarvoor ik eigenlijk op stap ging.

Als en wanneer ik mezelf in verleiding zie komen tot een aankoop van meerdere ‘goedkopere’ voorwerpen als ‘voordeeltje’ in plaats van 1 goed werkend, functioneel voorwerp, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik participeer in de geest in de toekomst als een soort van voorraad aanleggen of hamsteren als ‘mezelf veilig stellen’ met meerdere voorwerpen ter reserve waarin ik de functionaliteit van het goedkopere voorwerp niet onderzoek en in overweging neem.

Ik realiseer me dat, als ik 5 goedkopere voorwerpen heb die niet werken, ik alsnog naar de winkel zal gaan om alsnog het ene, iets duurdere en functionele voorwerp te kopen en dus dubbel geld hieraan uit te geven a=dan als wanneer ik direct 1 goed werkend, functioneel voorwerp – in dit geval aardappelmesje koop.

Ik realiseer me dat ik in een ervaring van ‘hamsteren’ ik participeer in de geest en me zo laat verleiden in en als de geest tot een voorraad aanleggen, gebaseerd op een ervaring van angst voor tekortkoming in de toekomst, welke me uiteindelijk meer geld doet uitgeven en zo participeer ik op meerdere vlakken in en als de geest: toekomstprojectie, angst, verleiding, geld uitgeven, hamsteren, terwijl als ik 1 functioneel voorwerp koop zoals ik op dit moment nodig heb, ik mezelf hier aanwezig houd, tevreden naar huis ga met wat ik nodig heb waarmee ik goed kan werken en waarin ik mijn fysiek – mijn handen in dit geval – in overweging neem en zorgzaam hiervoor ben, zonder angst en toekomstprojecties uit de kast te halen.

Ik stel mezelf ten doel, de kwaliteit van het te kopen voorwerp te onderzoeken en met 1 functioneel en goed werkend product naar huis te gaan welke ik gebruik zolang als mogelijk en pas als dit voorwerp niet meer bruikbaar is, op stap te gaan voor een nieuw functioneel en goed werkend voorwerp binnen de financiele mogelijkheden in dat moment.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een angst geactiveerd door de woorden van een ander, dan stop ik, ik adem. Ik onderzoek in mezelf wat mij activeert in angst (als oordeel in en als de geest) en pas hier zelfvergeving op toe en ik onderzoek tevens waarom ik mij laat activeren door deze specifieke persoon (als weerspiegeling van een persoonlijkheid in/als mezelf).

Ik stel mezelf ten doel mijn handen in overweging te nemen en zorgzaam te zijn voor de huid van mijn handen zoals deze er nu voorstaat en niet langer bezig te zijn met hoe ik dit in het verleden gedaan heb.

Ik stel mezelf ten doel afwashandschoenen te gebruiken voor afwas en andere schoonmaakklussen met water en hierin te onderzoeken welke handschoenen het beste passen en prettig werken.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van haast, dan stop ik, ik adem. Ik adem en herhaal de woorden in mezelf “Patience is Pushing” (geduld is (voort)duwen) * waarin ik mezelf vertraag en verder ga met hetgeen ik fysiek bezig ben.

*Uit commentaar Sylvie bij Dag 472 (…)”Rushing is Reacting (haasten is reageren) en Patience is Pushing (geduld is (voort)duwen) (…)”

“The Understanding that the Snail has of Life on Earth is more Advanced than the Human – Find out Why” (klik op link)

———————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 451 – Draag jij Afwashandschoenen?

Sinds een aantal jaren is de huid van mijn handen erg droog en na elke afwasbeurt of poetshandeling met water, moet ik mijn handen insmeren met handcreme. Ook komen er snel sneetjes of kloofjes in, vaak als ik met kartonnen dozen bezig ben op werk. Los van de structurele resonantie gerelateerd aan de handen – het enige wat ik zo kan benoemen is de handen in relatie tot zelfmeesterschap – ben ik bezig met een praktische oplossing: afwashandschoenen! Sinds een aantal dagen gebruik ik deze en hoef ik mijn handen beduidend minder in te smeren. Het gebruik van afwashandschoenen had ik nooit werkelijk in overweging genomen; ik vond het wat ‘suf’ en tevens leek het me niet praktisch in gebruik en vond ik dat ik ‘gewoon met mijn handen in het water moet kunnen’. Ik realiseerde me vandaag dat dit gerelateerd is aan een herinnering waarin mijn moeder meerdere keren gezegd heeft dat ze afwashandschoenen ‘vervelend’ vindt om mee te werken. Dus zij waste vroeger altijd af zonder handschoenen en vette haar handen hierna in. Hieraan wat variaties aan redenen toegevoegd door mezelf op de reden van mijn moeder om geen afwashandschoenen te dragen welke maakte dat ik hier nooit aan begonnen ben. Tot vorige week. Aanvullend ten grondslag aan de droge handen heb ik zo’n 10 jaar geleden een periode verdund alcohol gebruikt ter ‘ontsmetting’ waarna het erop lijkt dat de huid een soort van beschermlaagje kwijt is die niet meer terugkomt, al had ik daarvoor ook al droge handen. Opmerkelijk hierbij is dat toen ik in Zuid-Afrika was op de farm, het binnen een paar dagen verdwenen was; het water is daar heel zacht een een klein beetje bruin. Dus het water hier speelt een rol in de droogheid van de huid. En dan vasthouden aan een idee over afwashandschoenen, dat is niet zorgzaam voor mijn handen, voor mijzelf en mijn lichaam. Zodoende is voor mij de periode van de afwashandschoenen aangebroken.

Zelfvergevingen en zelfcorrecties volgen.

………

“Therefore, instead of human beings in every touch realising that that which they touch, is one with who they are, the essence of that which exist is one with who they are, that all that exist within existence is themselves, that nothing that exist is separate from who they are. Whatever or whoever you touch – it is YOU – it is one with who you are. But not have that which you touch exist as a picture in your mind – your mind must be cleared of all pictures because who you are is not a goddamn picture, you are the living word as one with who you are. Then when you touch, you will realise you’re touching yourself, you’re not separate from anything within and of existence, that it doesn’t exist as a picture separate from who you are within you, but exist as an expression as one with who you are.”

Veno – Structural Resonance – Part 2 – Phase 7

“Who you are don’t exist within and as pictures, pictures was designed and generated by the mind consciousness systems ( as I have explained during infancy) within you so that you may ‘lose’ ‘sight’ and ‘lose’ ‘touch’ of who you really are as infinite sound movement, as the living word as one with who you are. You, as an infant, did see who you really are, did see yourself as one with who you are – yet the unconscious mind transferred within you while developing within the mother’s womb, defined that which you touched, felt, tasted and chewed according to pictures, which then visualized your eyes to the pictures designed within the mind. Becoming a mere picture in a pictured reality – separate from who you really are. Instead of each touch being the touch of you within and as the realisation that only I remain, I am here, I am touching me, the expression of that is not of pictures.”

………

—————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 418 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-4 – Angst en Angstdimensie

Vervolg uitwerking van:

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Dag 401 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfcorrecties

Dag 402 – Wie ben ik aan het verdedigen?- Verbeeldingsdimensie

Dag 403 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-1 – Machteloosheid

Dag 409 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-2 – Hopeloosheid en Verdriet

Dag 410 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-3 – Woede

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

machteloosheid, hopeloosheid, verdriet, woede, angst, verbijsterd, verslagen, schrik, stil vallen, redeneren, paniek, walging, onbegrip, opgeven, schaamte, onbegrip

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren ten gevolge van de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’, in en als een geloof in deze gedachte in mezelf als dat deze werkelijk over een ander gaat en ‘waar’ is, waarin ik dus angst creeer en ervaar binnenin mezelf in en als een geloof dat de ander zelfonoprecht is en ik niet weet waar te beginnen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een angst ten gevolge van de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat een ‘niet weten waar te beginnen’ zelfonoprecht is, wat hetgeen is wat me angst aanjaagt en waarin ik mezelf vasthoud in en als een bestaan in angst, welke feitelijk een angst is om te veranderen in en als mezelf, welke ik verberg achter een niet-weten. Ik weet wel waar te beginnen, namelijk bij het stoppen, inzien en zelfvergeven van mijn eigen reacties. En van hieruit verder zien. Ik stel mezelf ten doel, te beginnen bij en met het stoppen, inzien en zelfvergeven van mijn eigen reacties op de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’, welke getriggerd wordt door de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren binnenin mezelf ten gevolge van een creatie van niet-weten binnenin mezelf, welke ik automatisch zo heb overgenomen/geprogrammeerd heb gedurende de opvoeding en wellicht zelfs genen en voorouderlijke lijn, waarin ik me realiseer dat dit niet ‘de schuld’ is van ouders, voorouders of mijzelf, maar dat het mijn verantwoordelijkheid is om dit te stoppen binnenin mezelf en hierin richting te geven in/aan en als mezelf. Zelfdirectie start binnenin mij.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een niet-weten waar te beginnen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een niet-weten opgooi ter bescherming van een niet-willen veranderen en dus niet willen starten met stoppen, inzien en zelfvergeving van mijn eigen reacties. Ik realiseer me dat ik in een ervaring/gedachte van niet-weten, mijn macht weggeef aan de geest in een geloof in deze gedachte van niet-weten waar te beginnen, welke mijzelf natuurlijk angst aanjaag aangezien ik mezelf gevangen en machteloos houd in en als een geloof in een niet-weten waar te beginnen in de geest. Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik een niet-weten op zie komen binnenin mezelf, te stoppen, te ademen, direct zelfvergeving toe te passen op het niet-weten gerelateerd aan de situatie in dat moment en op mijn eigen reacties die in het moment opkomen en indien nodig in schrijven te brengen voor nader onderzoek, en van hieruit te zien hoe verder en wat te doen of niet te doen.

Dit geeft zicht op de angstdimensie die ik nog niet had ingevuld:

Angstdimensie:

Dat er geen verandering plaatsvindt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat er geen verandering plaatsvindt, geprojecteerd op een ander, waardoor en waarin ik een ‘niet-weten waar te beginnen’ als gedachte als controle manifesteer in mezelf, zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat ik deze angst ervaar omdat ik dit zo heb zien gebeuren een leven lang, een niet-weten waardoor niets besproken kon worden en waardoor er dus geen verandering plaatsvindt, welke ik zo heb voortgezet binnenin mezelf geprogrammeerd als hoe ik het als voorbeeld heb gekregen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de macht weg te geven aan een ander in en als een geloof dat de ander moet veranderen en als de ander dit niet doet, dat er dan geen verandering plaatsvindt, en hierin angst te creeren binnenin mezelf aangezien ik de macht heb weggeven aan de ander – dus aan de geest, aan de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de ander moet veranderen om verandering plaats te laten vinden, en hierin mezelf machteloos te maken en gevangen te houden in en als een ervaring van angst, exact zoals het geprogrammeerd is, in plaats van ten eerste zelf te veranderen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een angst voor dat er geen verandering plaatsvindt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit zelf in de hand heb, en dat de angst gevoed wordt door een herinnering in en als mezelf die ik in verschillende lagen heb gemanifesteerd en die ik dus als werkelijk ervaar omdat ik dit werkelijk zo geloofd heb. Ik realiseer me dat ik de macht heb weggeven aan de ander in en als een geloof dat de ander moet veranderen, in plaats van direct te starten in en als zelfverandering. Dus, realiseer ik me, dat ik het geloof en de aanname en de gedachten dien zelf te vergeven, dien te onderzoeken hoe het in elkaar gedraaid zit binnenin mezelf, en een triggerpunt laat me dit zien, als ik wil zien in mezelf in en als de reacties en gedachten die opkomen. Ik stel mezelf ten doel, de reacties en gedachten, gekoppeld aan een angst dat er geen verandering plaatsvindt, binnenin mezelf te onderzoeken, uitschrijven, zelfvergeven, aangezien ik alleen, alleen ikzelf dag voor dag, adem voor adem, beslis om zelf te veranderen en mezelf hierin richting geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik mezelf geen richting geef en mezelf niet verander.

Als en wanneer ik mezelf in en als angst zie participeren voor het nalaten van zelfverandering en richting geven aan mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf hierin saboteer in en als een ervaring van angst, en de ervaring van angst zelf houdt me dan gevangen, zoals we geleerd hebben en geprogrammeerd zijn en onszelf geprogrammeerd hebben. Ik realiseer me dat het een gedachte betreft, die geen werkelijkheid is, het is een gedachte, opgeslagen als herinnering welke opkomt in mij. Ik stel mezelf ten doel, zelfvergeving toe te passen op de angst en gedachten in relatie tot de angst voor het nalaten van zelfverandering in het moment als het opkomt en nader te onderzoeken wat het is waar ik bang voor ben om in te veranderen en waarom, zodat ik hierin een oplossing kan vinden ter ondersteuning van mezelf, in en als zelfverandering, adem voor adem, dag voor dag.

Wordt vervolgd

Voor context lees de serie bovenaan dit blog welke begint op Dag 398. Het is een serie waarin ik specifiek uitschrijf hoe ik de verdediging van en als een karakter als afscheiding in/als mezelf in/als de geest heb opgezet in verschillende dimensies waarin steeds opnieuw en gedetailleerd zichtbaar wordt dat de gedachte “het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen” ‘natuurlijk’ over (een deel van) mezelf gaat als en zodra ik participeer in deze gedachte en/als geactiveerd karakter en ieder blog beschrijft een aspect/dimensie van dit karakter als afscheiding binnenin zelf welke in het schrijven zichtbaar wordt.

Video:

WHERE do I START with Self Forgiveness?

(Link met Nederlandse vertaling zal hier volgen).

—————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 415 – Uitsluiting en insluiting

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb uitsluiting te laten bestaan en manifesteren door een geloof in het bestaan van de ervaring van liefde en exclusiviteit hierin, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat deze ervaring van liefde direct gekoppeld is aan overleving in de geest in en als energie van binnen en overleving in het huidige geldsysteem van buiten, waarin we afhankelijk opgroeien van degenen ‘die van ons houden’ oftewel, die ons geld dus voedsel en huisvesting geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb me te realiseren dat als er werkelijk communicatie plaatsvindt in gelijkheid en er werkelijk voor een ieder gezorgd wordt, dat er dan geen ervaring van liefde nodig is om een lijntje te leggen in en als de geest ter overleving in en als de geest van binnen, gelijkstaande aan de overleving in en als het geldsysteem van buiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als leven als communicatie als zelfexpressie buiten te sluiten in en als een geloof in de noodzaak en voldoening van de ervaring van liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘specialness’ te manifesteren binnenin mezelf en buiten mezelf en mezelf hierin te vervormen en verbuigen in en als zelfexpressie in een poging om speciaal te zijn en een speciaal gevoel als liefde te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vast te houden aan die speciale, exclusieve ervaring van liefde in en als de geest van binnen, hier heel lang over te doen om hieraan ‘toe te geven’, aangezien ik wel voel dat het ‘niet veilig is’ als niet stabiel, en als ik er dan eindelijk aan heb toegegeven, niet meer vanaf te komen en het vast te willen houden als laatste strohalm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vast te willen houden aan een ervaring van liefde in en als de geest van binnen als laatste strohalm bij gebrek aan communicatie in gelijkheid in/als realiteit, en als er wel communicatie is, langzaam geactiveerd te worden door alle systemen die aanslaan welke ik vertaal als een ervaring van liefde dus angst, welke activatie door blijft sijpelen in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus vast te willen houden aan een ervaring van angst in en als de geest van binnen, zoals ik geprogrammeerd ben, zoals angst geprogrammeerd is binnenin mij, ter controle in en als de geest, ‘locked in’ en dus mezelf buitengesloten, om nooit te zien wie ik werkelijk ben/zijn kan als levend wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in te sluiten in en als een ervaring van angst vertaald in een ervaring van liefde en deze vervolgens speciaal te maken en hieraan vast te houden, opnieuw in en als een ervaring van angst om het werkelijk los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in te sluiten in en als een angst om de angst/liefde los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een ‘nooit meer’ samen zijn met die ene speciale waarvoor ik de ervaring van liefde heb bewaard van binnen, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om ‘nooit meer’ deze ervaring in en als de geest te leven met die ene en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren nooit meer in de geest te leven in en als die speciale ervaring welke feitelijk een herinnering is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een herinnering aan een ervaring van liefde te bewaren van binnen, binnenin mezelf, ter generatie van energie als houvast in de geest, om niet alleen te hoeven zijn/staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te realiseren, zien en begrijpen dat de ervaring van angst voor het ‘nooit meer zien’ en dus ‘nooit meer ervaren van liefde/angst hetgeen is welke me juist gevangen, ingesloten houdt in en als de geest, dus in angst.

Ik realiseer me dat een gedachte als ‘nooit meer’ het vasthouden manifesteert, de angst ‘om zonder te leven’ manifesteert het vasthouden aan gedachten/ervaringen dus het verblijf in de geest. Dus hetgeen ik dien te stoppen, zijn de gedachten en ervaringen van ‘nooit meer’.

Ik realiseer me tevens dat uitsluiting als insluiting, alleen in de geest bestaat en niet werkelijk fysiek en leven is, en dus door specialness en uitsluiting sluit ik mezelf in in de geest, en dus uit van leven, wat hetgeen is wat de werkelijke angst voortbrengt, als angst voor mezelf in en als de geest, in uitsluiting van mezelf van leven door een vasthouden/insluiten aan een ervaring/gedachte. Ik realiseer me dat dit een trucje is van de geest waarin de angst verschoven is in een poging om mezelf in te sluiten in/vast te houden aan de geest.

Ik realiseer me dat ik niet een ander kan ‘redden’, dit is slechts een excuus om op deze manier mezelf te willen redden in en als de geest, en hetgeen ik dien te doen, is mezelf hier te ondersteunen, ieder moment opnieuw.

Ik realiseer me dat ik nooit alleen heb gestaan en altijd heb vastgehouden aan de ander in de geest/projecties op de ander in de geest.

Ik realiseer me dat ik iets probeer uit te leggen als reactie op een uitsluiting naar mij toe in en als wrok, waarin ik me realiseer dat in uitleggen, ik mezelf alleen maar meer insluit in de geest, wat dus niet het beste is voor leven, en dat hoe meer ik ‘uitleg’, hoe meer ik neig uit te blijven leggen om het uitleggen weer uit te leggen. Ik realiseer me dat ik iets voor een ander niet uit kan leggen maar dat diegene zichzelf dient te realiseren, en mijn uitleg is hierin wellicht helemaal niet verhelderend maar juist vertroebelend.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een angst om nooit meer samen te leven en/of die ene te zien, te stoppen, te ademen, en hier te zijn met en als mezelf in de adem.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik mis als wat ik geprojecteerd heb in en op (de ervaring met) de ander en hierin te zien hoe dit naar zelf te halen en dit te leven in en als mezelf via toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met uitleggen aan een ander en hetgeen ik me realiseer, te leven in en als zelfcorrectie en levend in en als zelfcorrectie, te leren zien wat effectief is om te verwoorden.

—————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 412 – Reacting to reactions

The shoulder muscles starting the headaches coming up from the intenstines – indicating a lot of emotional reactions that you’re reacting to, so there’s things in your mind that come up that you still react to, “reacting to reactions” if you will. Thus, have a look at what things come up in your mind that you fear / resist / become angry about – forgive those reactions that come up towards the mind first and then take on the points in writing (Sunette)

Some writing out of self-forgiveness related to this point:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to react to reactions inside myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to become angry when and as I react inside myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel inferior towards my reactions inside myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel inferior when and as I am in reaction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not understand how to stop reacting to my reactions, as it seems that it goes on and on, unstoppable.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be impatience with myself within and as reacting to my reactions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to do as if my reactions are not about me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to physically feel like walking a marathon inside myself in and as reacting to my reactions which gives a brewsed kind of feeling inside my intestines.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not be careful with and as myself in and as reacting to my reactions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear my reactions inside myself when somebody is around, where in I have become ‘over sensitive’  as easily triggered because of accumulated reactions inside myself which I judge so suppress inside myself, where this judging of reacting gives tenstion within my body/my large intestine, judging the thoughts as judgements which give reactions so to speak.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to see anybody seeing me reacting and so, I suppress my expression in and as reaction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have followed the example that I have had when growing up, of not showing my reactions, because I wanted to be just like him and not like her, and he did not showed reactions and she did more openly, and I choose ‘to be like him’, and so, I do not show my reactions, which gives inside myself a reaction/judgement towards my own reactions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to train myself to not show my reactions as this would mean that I am weak’ and give in and show my face, which would mean that I am just like her, and I don’t want to, because I already have made the decision to ‘blame her’ (see previous blog).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to thing, believe and perceive, that not showing my reactions meand having control of and within the situation, where in I feel safe in and as control in and as the mind, within a situation that I experience as ‘emotional unsafe’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I can be hurt emotionally, and so I suppress my emotions as reactions inside myself, not seeing, realizing and understanding that in this way, I hide myself within and as emotions in and as the mind, keeping myself locked in, generating energy in and as a perceived control in and as the mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to have my reactions, and so reject my reactions/myself in and as reaction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear my reactions because I have only learned and seen from the example that I choose to follow, to not show reactions and/or having difficulties inside self with reactions, from which I made up that reactions are ‘something bad’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to learn to become angry at myself when I did something wrong, and within this, show an angry reaction about/toward myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to become angry at myself in and as reaction when I do something ‘wrong’ like by accident putting a hammer on my finger for example.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to reject myself when I do something that I perceive as ‘wrong’, wherein I react inside myself to myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to reject myself and so my reactions when I react, because I perceive reactions as ‘doing something wrong’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that ‘this is who I am’ and always will be instead of seeing, realizing and understanding that I copied a pattern of an elder who I choose to follow and learn from and from an elder who I choose to reject to follow and learn from, which gave friction and conflict inside myself upon this patterns in and as this rejection of an elder and so, of the pattern that I copied.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to reject myself in and as reaction and so create a layer of rejection upon reaction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create another layer of friction and conflict by ‘choosing’ between two elders and stepping into polarity within this.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create an experience of ‘I don’t want to’ and ‘I want to’ inside myself by choosing in and as polarity.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create a layer of rejection of myself in and as the pattern of reaction, existing as a thought ‘I don’t want to be like her’ and so automatically choose to ‘want to be like him’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to want to ‘be like him’, the one who is not reacting, while within myself, I suppress myself in and as ‘being like her’, the one who is reacting inside.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to react to reactions from myself and others in and as a state of separation in and as polarity, in and as the mind, as this reactions, trigger the conflict as polarity inside myself, and so, gives an experience of separation, which is existing in a layer of dissatisfaction with and as myself existing in and as reaction underneath.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to hide my dissatisfaction with and as myself, existing in and as reaction underneath, by a layer of conflict in and as polarity, in and as the illusion of ‘having a choice’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create an illusion of choice to hide the experience of desperation and dissatisfaction that I exist in and as in relation to my own reactions inside myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fight against myself in and as reacting to my own reactions and within this, lock myself in, into the mind consiousness system.

When and as I see myself participating in and as a reaction towards a reaction, from myself and/or another, I stop, I breathe. I forgive myself the experience as reaction that is coming up, as I realise that within this, I am creating a conflict as polarity to hide what is laying/lying underneath and I do this every time again to become more stable within myself in and as breath and when I am still reacting towards reactions, I forgive msyelf, I investigate specific what is going on, I write it out when needed and move on, as I realize it takes time to see, investigate, self-forgive and correct this point in all the layers and dimensions coming up.

I commit myself to investigate the reactions and experiences underneath, of dissatisfaction and desperation within myself, to forgive myself what I see, realise and understand, in writing out the points one by one as how they are coming up in daily life.

I commit myself to be and become gentle with and as myself and my physical body with regards to reactions from myself and others , in, as and bringing myself towards real (self)-forgiveness, in and as breath, before, during and/or afterwards every event that is coming up in relation to this point.

————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 411 – Speaking myself through the top of a headache and see further

female symbol

Some days ago I started to see how within the whole condition of my intestines there are related emotions towards an experience of inferiority of myself as a female towards males. It was still vague and very deep located in the body, and I was somehow aware of this always, but is was also always ‘there’ so to speak, so at the same time, I was not really aware of it that one of the dimensions of the tense in my intestine is related to this experience.

I spoke quite a lot of self-forgivenesses through the day and the point started to move, and I also felt it related to the liverfunction, as some kind of emotional suppression within myself which gives my liver a difficult time to do it’s job properly ( in energetic test-results it shows often that the liver need some support in the function of detoxification). However I felt I did not really move through. At night I had a chat with my buddy, and we discussed the point. She gave me some blogs of her where she had written out a similar point some time ago.

Today my period started and I woke up with a slight headache on the background; I have this more often right before and/or at the beginning of the period; even so had my mother, it was actually the only thing that she complained about from what I remember as a child, and when here periods stopped because of the menopause, she has very seldom headaches anymore. This specific headache is started within the muscles on top of my shoulder (muscules trapezius), goes to the occiput-bones, and is also connected to some points within my large intestine where cramps are located. From what I understood from a tradionional chinese medicin practiser and also feel within my own body, is that the points are all located on the liver-meridian.

If I moved slowly and focus on relaxing my shoulders and stopping the thinking every time, the headache was ‘bearable’, and I did my daily tasks in a slow way. I had a chat with Larry and I discussed some of this point with him, and still felt in this how I was not really able to move and express within this point, and actually felt myself sitting back within this experience of inferiority as a female towards a male (which is not an experience that I have particulair towards him, it is more general existing on the background within myself, which gives a sense of ‘control’ in the communication with a male).

So afterwards, I decided to read the blogs that my buddy send me. I read them out loud and in between I added self-forgiveness on the points I saw coming up within me, related to this point. Halfway the speaking of the blogs, the area in and around my intestines became warm, emotions came up, and I could speak myself through the top of the headache while speaking the self-forgiveness. I saw why it was not something that I could write myself easily, as it where points coming up that I had not really lived myself but more points that I was actually ‘holding myself back from’, as it are points that I had seen my mother participating in quite extremely, not so much in angryness as well in a direct giving up on herself on forehand, before even speaking to the male, in and as a starting point of ‘not being listened to’, and vice versa, my father was not an ‘angry’ person at all, but could have a particular stubborn way of expressing and/or actually not expressing. So most of these signs took more place in a ‘not expressing’ rather than in expressing through angryness and other emotional voiced words.

And for myself, I tried to keep myself away as much as possible from this ‘behaviour’ coming forward out of an experience of inferiority and ‘not being listened to’,  where in I do become angry when this experience is triggered, and so in reality keeping this meant that i tried to keep  myself away from a relationship with a male that really had a chance to succeed.

I will keep on investigating this point as this is only opening up, and share some more about it if and when a point comes up that I need to write out more specificly. So far this is a moment of witnessing for myself of how to speak myself through (the top of) a physical point with the speaking and reading out load of self-forgiveness which gives relieve of the physical pain/discomfort and support to let go the stored emotional energetic experience that gives the pain and discomfort. it is also a witnesssing of how blogs from others can assist and support in walking through points inside ourselves within sounding the self-forgiveness out loud for and within ourselves, even though the words might be slightly ‘personally different’ placed; the construct is basicly the same as a construct of the experience of female-inferiority against male-superiority which is widely lived, played out, constructed and build up within and as the mind-consciousness-system within and so in and as this world-system without.

Related blogs that I read out load:

Who I am in Relation to MEN as Patriarchs: DAY 130

Why Women Use Emotional Manipulation: DAY 131

Why Women become Submissive in Discussions with Males: DAY 132

Some self-forgiveness on the most prominent points coming up within and as my own memories related to this point:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel so powerless when and as I see my mother going into in what I perceive as a submissive attitude before she even started to speak about something with my father, and within this, starting to reject my mother in and as this behaviour, as I did not want to have something to do with what I saw and felt so powerless in, and so trying in and as rejecting, to keep myself away from this submission towards the male, in and as a belief that if I keep myself seperated from it, it could not really effect me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel really compassion for my mother in and this behaviour as what I saw as so hopeless unable to express herself and stand up, which is a feeling that I did not allow myself to really feel and stand up in, because I myself did not know how to express myself and stand up, and so, I rejected her and within this, seperated myself from this experience of hopelessness and desperation in and as belief in the incapability of expressing self and standing up.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience and so perceive myself as incapable of really directing myself in and as self-expression, while at the same time, I know and am aware of my capability to stand up in this, which gives and has given a friction and conflict within myself for so long, seperated in a vision of myself which is not compatible with how I am living myself within reality every day.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel hopelessly sad and suppressed when I see my father as what I perceive as ‘stuck within himself, not being able to express himself’, while I see as what I interpreted as the friction, stuckness and disempowerment on his face.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel stuck inside myself when and as I am not able to express myself looking at my father, which gives an experience of friction, stuckness and disempowerment within myself from which I believe I am not allowed to stand up in, because when I do stand up in this, I leave my father alone.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame my mother for the experience that I perceived within my father but actually was experiencing within myself, of feeling stuck, frictioned and disempowered.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to freeze inside whenever I hear the subtile manipulations and little nasty tonations and words between my parents which are build up inside and so find a way out, because of this incapability of open and frank self-expression with each other.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel deeply and endless sad because of an experience of being caught within this pattern between my parents, feeling unable to change anything within it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to wanted so badly that my parents had a ‘happy and open’ marriage and if this was not possible, that they then better could have a divorce so that this pattern could be broken through and that I did no longer need to sit in between.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to see a divorce as the only option as solution for the problem to open up the situation in and as communication, and so I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have lived myself the ‘solution of leaving a relationship’ as the only way that I saw to solve the problem as opening up the situation, experienceing myself as unable to stay and open up myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that ‘I am better of alone’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel myself caught in between my parents where in it even looks like that I enlarge the pattern.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe that I enlarge the pattern between my parents, and within this, make myself, in and as this believe, responsible for their incapability to communicate effectively together.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make and feel myself responsible for what I see as their incapability to communicate effectively with each other, but when I asked my mother sometimes about it, she denied everything and said she had no problems at all with it, while at the same, in the rare moments that my father expressed himself openly in his dissatisfaction and disappointment about things in his life, first thing that my mother said was ‘don’t be so negative’, and so, the communication was suppressed immediately.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to suppress the communication with my mother by acting like ‘I am fine’ and by not really listening and or waving away her expression when she did express her dissatisfaction about little things in her life.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear to touch my fathers protectionmechanism as for me it feels like so much accumulation that it is almost imbearable and so, I should tiptoe around it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear what I perceive as the imbearable load of what my father is suppressing inside himself as emotions and feelings and so I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear myself the imbearable load of what I am suppressing inside myself as emotions and feelings, instead of seeing, realising, and understanding how only the suppressing and accumulation makes it unbearable as being ‘too much’, while walking it through one by one, it becomes something that I am able to do and actually that everyone is/will be able to do if the tools of how to do this are provided.

*

Next day my shoulders and neck feel like ‘having more space’ to move around, the headache is still gone, and also the few hours of menstruationpain in the belly that I often have at start, did not come up this month. The tension and delay in the large intestine is still here although there is a layer on top opening up a bit, which is a point I will keep on investigating for and within myself, layer after layer.

After finishing this blog, a very intense cramping pain is coming up inside my intestine, so I lay down on the floor, push soft but constant on the pain-point, hold my legs against me to come deeper within my body and start investigating and applying self-forgiveness untill the cramp relieves, push through when the pain is unbearable, push and stay, push and stay, not giving up this time, because as Bernard says, when you cannot have it anymore, you have to push through, and so I do, it must be here, if there is a pain, there is something suppressed; until I see something of myself as who I am and within this, the cramping gives in, starts moving and releasing:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to, in a moment of revenge (from with I do not have a direct memory, I can only see the direction within the experience which is from a very young age) choose between my father and mother, and within this, play them out against each other in and as my mind,  where in I try to hold on to my father and push anway my mother, but my father is gone, he is not here and because I have already choosen, I cannot go back, and so I have to protect myself in and as this ‘choice between’, caught within polarity in and as the mind, welcome to the evil.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I have made ‘the wrong choice’, where in I perceive, think and believe that I cannot go back, I don’t know how to go back, and so I keep on following this pattern my whole life, playing it out within relationships where in I every time again ‘choose’ for the male who is unavailable, ‘not here’ and leave the male who is staying next to me no matter what, where in I end up alone and within this creating an experience of eternal sadness – which I know now, is generating energy within myself – and for a long time blaming my mother for the whole set up within myself, because she is the only one that is still here and involved in it within myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel regret to not really see how my mother was always standing with me – with her ‘faults’ of course but she was here – because I turned away from her, looking for the one that was missing, believing that he must be somewhere, I felt ‘this love’ inside, I know ‘he loves me’, so where is he?

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not understand where he is and why he is not coming.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame my mother for not finding him, for pushing him/my father away, and so she has to ‘pay for it’, and so I push her away, even so as I blamed her for doing this – an eye for an eye – within and as my perceive and believe that she ‘did this to me’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not understand and believe that I did this to me, to my father and my mother in and as my mind; that I trapped myself within this fall, the fall of the mind in and as an eternal revenge.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to take my breath away in and as a moment of scare within myself for myself as who I am in and as revenge, in and as the mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to turn to my father in an undefined moment with my mother that I felt threathened by her, but he is not here, I cannot find him and so I have nowhere to go but to go into my mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think, perceive and believe that leaving brings a solution as safety, instead of seeing, realising and understanding, that within leaving, going into and as the mind, I make myself vulnerable for every manipulation in, as and of the mind and ‘loose my safety’ as being here, equal and one with and as the physical at the moment that I choose to leave where at the same time, from now on I need to ‘protect’ myself as who I am in and as this decision of leaving as what is not best for all, so I need to ‘keep on leaving’ to keep the pattern alive as protectionmechanism from seeing myself in the face.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to stay in and as the experience of fear of lost, because I choose to leave and lost myself within this in and as the physical within this one moment.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to forgive my father on forehand for everything and to blame my mother on forehand for everything and within this, giving my self-directivess away, creating separation and conflict within and without myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to keep looking for love outside myself that I perceived I lost once while searching for my father ‘to protect me’, instead of seeing, realising and understanding that it was an experience inside myself, reflecting with and as my father, and so looking outside myself is only seperating myself in and as projection on another human being, even if it happens as a very young child with my father, the principle is the same.

I commit myself to forgive myself the layers upon layers that I created within myself after taking my breath away, and correct myself evenso in and as stopping the revenge in the moment when it comes up, perhaps suppressed in and as a physical pain, investigating and forgiving it specific, until and where in I, slowly but surely, stand up, equal to who I am as the mind, to enable myself to become equal to and one with and as life in and as the physical as what is best for all as life.

I commit myself to stop leaving, to stay here and sort out myself.

To be continued within myself as the pain is moving and opening up a little.

Thank you.

Veno – Self Forgiveness – Male Ego

Veno – Self Forgiveness – Female Ego

enjoying the day

Desteni-I-Process-Lite

——————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 377 – The gift of Life by Roos – knowledge and information

Dag 374 – How Every Breath Counts

Dag 375 – The gift of Life by Roos – preference and ignorance

Dag 376 – Ignorance and preference – self-corrective statements

The evening before Roos died, I was participating in knowledge and information. And within this, I was not able to physically see what was going on and what was needed in that moment. I even believed that I was doing the right thing, altough I was not comfortable with and as myself that night. I believed ‘I had to put some lines’  and within this, put her back in her living space and decided to not check on her for one time. Several patterns came up in this, and I was gone, in and as the mind, going to bed. I felt a rush of adrenaline, I woke up 6 times. Oeps now I see, as I have noticed before, when there is coming up this adrenaline, I am doing something and/or want to do/want to say something in and as self-interest, in and as the mind. This time, I didnot even see this as a signal, I assigned it to a work-out lesson that I had that evening. I missed a lot; the mind was pretty much in control.

Afterwards there was no participation in guilt. I have participated in guilt many times, where actually I know that I am doing something in and as self-interest, but I decide to do it anyway with several reasons for it, and afterwards I experience guilt, in where the guilt gives somehow a better feeling again afterwards about doing this. The interviews of the Atlantean about guilt explain this very clearly. In this situations, when this happen, in the moment I am not really clear I am doing things in self-interest, but afterwards I see, oh yes of course, shit, that was not cool at all.

For the second time now since the starting of walking this process, I make a huge mistake within a believe that I was doing the right thing. So afterwards it’s like, wtf, where was I? How could I ever have done/have missed this? I was in knowledge and information. In knowledge and information, it was not such a bad solution to put her back in the space around her hutch, but it was a bad solution, because I look from the perspective of my own mind in and as memories, and place this on the moment in and as life here, and so I miss life here in the moment as myself.  I do not physically see what is going on, what is needed, I am not physically walking with the other being in and as myself, actually I am not here physically, but busy protecting myself in and as the mind in patterns that are triggered……participating in knowledge and information, trying to protect myself in and as these patterns. And so for this one specific moment, it was a bad solution, it was not best at all.

If I stop protecting myself in and as this patterns as memories, I have to see in these whole patterns, how I was in mistake in this my whole life, participating in and as control in the mind, and of course, the mind does not like this, and so, ‘throw up’ a huge protection mechanism, to try to survive in and as these patterns in and as a belief of having done and doing the right thing, and within this, harms life in general, from myself, from everything and everyone, and in this specific case the life of Roos. To become clear on this is the Gift of Life by Roos.

So, this whole pattern is opening up now. Because I can and do not will allow myself anymore to stay in this compromising patterns. It did manifest and manifests in very small things, and I somehow always put it back under the carpet, which was possible because it was so small, so ‘not seen’ and so ignored, by from my perspective, everyone around me where I grew up, and within this I gave the mind space to use this to ignore it myself in a way. Like half seeing it, working with it, and half allowing it as a backdoor. Because, if I decide to not accept and allow myself to compromise myself anymore, the consequence is that…..I stand alone.

And within this, the system and emotion of/as loneliness is showing it’s face.

*

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to protect myself in and as knowledge and information in and as the mind, in and as memories or solutions from different situations, which I use now to put on this situation in and as knowledge and information, without seeing physically in and as this situation in and as this specific moment, as what is going on specifically in this moment in and as the physical.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to use knowledge and information as a way to protect myself from being here, in and as the physical, in and as a eventual not knowing what to do and how to approach in and as the mind, which gives an experience of uncertainty and maybe even desperation in this, and so to stay out of this experience in and as myself, I use knowledge and information to direct myself, out of the experience in and as the mind and to direct the situation in and as the mind into my own approach of control, which leads to an ignorance of the specifity of life in and as the living moment, in and as breath.

When and as I see myself going into a memory as knowledge and information, to search for a solution to face a specific situation in and as this physical reality, I stop, I breathe.

I realize that I am facing a situation that I donot know how to approach, and that I tend to reach to memories in and as the mind, to keep me out of this experience of ‘new’, of uncertainty, as never have done before.

I commit myself to allow myself to stay in and as a new situation in and as an experience of uncertainty, as only in and as this uncertainty, I will be able to find a new and living approach in and as a support of and as life, and within this, find the solution of life, in and as breath, in and as myself or eventual with the support of another being, to not give up on life anymore just because I don’t know how to do things but instead of this, stay here, breathing through the uncomfortability of the experience of uncertainty, seeing how to walk from here and taking time in and as this moment to be or become specific as aware of what is going on, and investigate and self-forgive in writing and/or out-loud the uncertainty and nervousness that is coming up in this approach inside myself, as I see, realize and understand that I keep myself locked in this pattern if I listen to the energetic experiences inside myself.

File:Uncertainty principle.gif

(Uncertainty Principle – Wikipedia)

Destonian Wiki

For Education and Support click on the links.

—————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/