Dag 418 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-4 – Angst en Angstdimensie

Vervolg uitwerking van:

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Dag 401 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfcorrecties

Dag 402 – Wie ben ik aan het verdedigen?- Verbeeldingsdimensie

Dag 403 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-1 – Machteloosheid

Dag 409 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-2 – Hopeloosheid en Verdriet

Dag 410 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-3 – Woede

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

machteloosheid, hopeloosheid, verdriet, woede, angst, verbijsterd, verslagen, schrik, stil vallen, redeneren, paniek, walging, onbegrip, opgeven, schaamte, onbegrip

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren ten gevolge van de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’, in en als een geloof in deze gedachte in mezelf als dat deze werkelijk over een ander gaat en ‘waar’ is, waarin ik dus angst creeer en ervaar binnenin mezelf in en als een geloof dat de ander zelfonoprecht is en ik niet weet waar te beginnen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een angst ten gevolge van de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat een ‘niet weten waar te beginnen’ zelfonoprecht is, wat hetgeen is wat me angst aanjaagt en waarin ik mezelf vasthoud in en als een bestaan in angst, welke feitelijk een angst is om te veranderen in en als mezelf, welke ik verberg achter een niet-weten. Ik weet wel waar te beginnen, namelijk bij het stoppen, inzien en zelfvergeven van mijn eigen reacties. En van hieruit verder zien. Ik stel mezelf ten doel, te beginnen bij en met het stoppen, inzien en zelfvergeven van mijn eigen reacties op de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’, welke getriggerd wordt door de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren binnenin mezelf ten gevolge van een creatie van niet-weten binnenin mezelf, welke ik automatisch zo heb overgenomen/geprogrammeerd heb gedurende de opvoeding en wellicht zelfs genen en voorouderlijke lijn, waarin ik me realiseer dat dit niet ‘de schuld’ is van ouders, voorouders of mijzelf, maar dat het mijn verantwoordelijkheid is om dit te stoppen binnenin mezelf en hierin richting te geven in/aan en als mezelf. Zelfdirectie start binnenin mij.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een niet-weten waar te beginnen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een niet-weten opgooi ter bescherming van een niet-willen veranderen en dus niet willen starten met stoppen, inzien en zelfvergeving van mijn eigen reacties. Ik realiseer me dat ik in een ervaring/gedachte van niet-weten, mijn macht weggeef aan de geest in een geloof in deze gedachte van niet-weten waar te beginnen, welke mijzelf natuurlijk angst aanjaag aangezien ik mezelf gevangen en machteloos houd in en als een geloof in een niet-weten waar te beginnen in de geest. Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik een niet-weten op zie komen binnenin mezelf, te stoppen, te ademen, direct zelfvergeving toe te passen op het niet-weten gerelateerd aan de situatie in dat moment en op mijn eigen reacties die in het moment opkomen en indien nodig in schrijven te brengen voor nader onderzoek, en van hieruit te zien hoe verder en wat te doen of niet te doen.

Dit geeft zicht op de angstdimensie die ik nog niet had ingevuld:

Angstdimensie:

Dat er geen verandering plaatsvindt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat er geen verandering plaatsvindt, geprojecteerd op een ander, waardoor en waarin ik een ‘niet-weten waar te beginnen’ als gedachte als controle manifesteer in mezelf, zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat ik deze angst ervaar omdat ik dit zo heb zien gebeuren een leven lang, een niet-weten waardoor niets besproken kon worden en waardoor er dus geen verandering plaatsvindt, welke ik zo heb voortgezet binnenin mezelf geprogrammeerd als hoe ik het als voorbeeld heb gekregen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de macht weg te geven aan een ander in en als een geloof dat de ander moet veranderen en als de ander dit niet doet, dat er dan geen verandering plaatsvindt, en hierin angst te creeren binnenin mezelf aangezien ik de macht heb weggeven aan de ander – dus aan de geest, aan de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de ander moet veranderen om verandering plaats te laten vinden, en hierin mezelf machteloos te maken en gevangen te houden in en als een ervaring van angst, exact zoals het geprogrammeerd is, in plaats van ten eerste zelf te veranderen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een angst voor dat er geen verandering plaatsvindt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit zelf in de hand heb, en dat de angst gevoed wordt door een herinnering in en als mezelf die ik in verschillende lagen heb gemanifesteerd en die ik dus als werkelijk ervaar omdat ik dit werkelijk zo geloofd heb. Ik realiseer me dat ik de macht heb weggeven aan de ander in en als een geloof dat de ander moet veranderen, in plaats van direct te starten in en als zelfverandering. Dus, realiseer ik me, dat ik het geloof en de aanname en de gedachten dien zelf te vergeven, dien te onderzoeken hoe het in elkaar gedraaid zit binnenin mezelf, en een triggerpunt laat me dit zien, als ik wil zien in mezelf in en als de reacties en gedachten die opkomen. Ik stel mezelf ten doel, de reacties en gedachten, gekoppeld aan een angst dat er geen verandering plaatsvindt, binnenin mezelf te onderzoeken, uitschrijven, zelfvergeven, aangezien ik alleen, alleen ikzelf dag voor dag, adem voor adem, beslis om zelf te veranderen en mezelf hierin richting geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik mezelf geen richting geef en mezelf niet verander.

Als en wanneer ik mezelf in en als angst zie participeren voor het nalaten van zelfverandering en richting geven aan mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf hierin saboteer in en als een ervaring van angst, en de ervaring van angst zelf houdt me dan gevangen, zoals we geleerd hebben en geprogrammeerd zijn en onszelf geprogrammeerd hebben. Ik realiseer me dat het een gedachte betreft, die geen werkelijkheid is, het is een gedachte, opgeslagen als herinnering welke opkomt in mij. Ik stel mezelf ten doel, zelfvergeving toe te passen op de angst en gedachten in relatie tot de angst voor het nalaten van zelfverandering in het moment als het opkomt en nader te onderzoeken wat het is waar ik bang voor ben om in te veranderen en waarom, zodat ik hierin een oplossing kan vinden ter ondersteuning van mezelf, in en als zelfverandering, adem voor adem, dag voor dag.

Wordt vervolgd

Voor context lees de serie bovenaan dit blog welke begint op Dag 398. Het is een serie waarin ik specifiek uitschrijf hoe ik de verdediging van en als een karakter als afscheiding in/als mezelf in/als de geest heb opgezet in verschillende dimensies waarin steeds opnieuw en gedetailleerd zichtbaar wordt dat de gedachte “het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen” ‘natuurlijk’ over (een deel van) mezelf gaat als en zodra ik participeer in deze gedachte en/als geactiveerd karakter en ieder blog beschrijft een aspect/dimensie van dit karakter als afscheiding binnenin zelf welke in het schrijven zichtbaar wordt.

Video:

WHERE do I START with Self Forgiveness?

(Link met Nederlandse vertaling zal hier volgen).

—————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 415 – Uitsluiting en insluiting

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb uitsluiting te laten bestaan en manifesteren door een geloof in het bestaan van de ervaring van liefde en exclusiviteit hierin, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat deze ervaring van liefde direct gekoppeld is aan overleving in de geest in en als energie van binnen en overleving in het huidige geldsysteem van buiten, waarin we afhankelijk opgroeien van degenen ‘die van ons houden’ oftewel, die ons geld dus voedsel en huisvesting geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb me te realiseren dat als er werkelijk communicatie plaatsvindt in gelijkheid en er werkelijk voor een ieder gezorgd wordt, dat er dan geen ervaring van liefde nodig is om een lijntje te leggen in en als de geest ter overleving in en als de geest van binnen, gelijkstaande aan de overleving in en als het geldsysteem van buiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als leven als communicatie als zelfexpressie buiten te sluiten in en als een geloof in de noodzaak en voldoening van de ervaring van liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘specialness’ te manifesteren binnenin mezelf en buiten mezelf en mezelf hierin te vervormen en verbuigen in en als zelfexpressie in een poging om speciaal te zijn en een speciaal gevoel als liefde te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vast te houden aan die speciale, exclusieve ervaring van liefde in en als de geest van binnen, hier heel lang over te doen om hieraan ‘toe te geven’, aangezien ik wel voel dat het ‘niet veilig is’ als niet stabiel, en als ik er dan eindelijk aan heb toegegeven, niet meer vanaf te komen en het vast te willen houden als laatste strohalm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vast te willen houden aan een ervaring van liefde in en als de geest van binnen als laatste strohalm bij gebrek aan communicatie in gelijkheid in/als realiteit, en als er wel communicatie is, langzaam geactiveerd te worden door alle systemen die aanslaan welke ik vertaal als een ervaring van liefde dus angst, welke activatie door blijft sijpelen in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus vast te willen houden aan een ervaring van angst in en als de geest van binnen, zoals ik geprogrammeerd ben, zoals angst geprogrammeerd is binnenin mij, ter controle in en als de geest, ‘locked in’ en dus mezelf buitengesloten, om nooit te zien wie ik werkelijk ben/zijn kan als levend wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in te sluiten in en als een ervaring van angst vertaald in een ervaring van liefde en deze vervolgens speciaal te maken en hieraan vast te houden, opnieuw in en als een ervaring van angst om het werkelijk los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in te sluiten in en als een angst om de angst/liefde los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een ‘nooit meer’ samen zijn met die ene speciale waarvoor ik de ervaring van liefde heb bewaard van binnen, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om ‘nooit meer’ deze ervaring in en als de geest te leven met die ene en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren nooit meer in de geest te leven in en als die speciale ervaring welke feitelijk een herinnering is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een herinnering aan een ervaring van liefde te bewaren van binnen, binnenin mezelf, ter generatie van energie als houvast in de geest, om niet alleen te hoeven zijn/staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te realiseren, zien en begrijpen dat de ervaring van angst voor het ‘nooit meer zien’ en dus ‘nooit meer ervaren van liefde/angst hetgeen is welke me juist gevangen, ingesloten houdt in en als de geest, dus in angst.

Ik realiseer me dat een gedachte als ‘nooit meer’ het vasthouden manifesteert, de angst ‘om zonder te leven’ manifesteert het vasthouden aan gedachten/ervaringen dus het verblijf in de geest. Dus hetgeen ik dien te stoppen, zijn de gedachten en ervaringen van ‘nooit meer’.

Ik realiseer me tevens dat uitsluiting als insluiting, alleen in de geest bestaat en niet werkelijk fysiek en leven is, en dus door specialness en uitsluiting sluit ik mezelf in in de geest, en dus uit van leven, wat hetgeen is wat de werkelijke angst voortbrengt, als angst voor mezelf in en als de geest, in uitsluiting van mezelf van leven door een vasthouden/insluiten aan een ervaring/gedachte. Ik realiseer me dat dit een trucje is van de geest waarin de angst verschoven is in een poging om mezelf in te sluiten in/vast te houden aan de geest.

Ik realiseer me dat ik niet een ander kan ‘redden’, dit is slechts een excuus om op deze manier mezelf te willen redden in en als de geest, en hetgeen ik dien te doen, is mezelf hier te ondersteunen, ieder moment opnieuw.

Ik realiseer me dat ik nooit alleen heb gestaan en altijd heb vastgehouden aan de ander in de geest/projecties op de ander in de geest.

Ik realiseer me dat ik iets probeer uit te leggen als reactie op een uitsluiting naar mij toe in en als wrok, waarin ik me realiseer dat in uitleggen, ik mezelf alleen maar meer insluit in de geest, wat dus niet het beste is voor leven, en dat hoe meer ik ‘uitleg’, hoe meer ik neig uit te blijven leggen om het uitleggen weer uit te leggen. Ik realiseer me dat ik iets voor een ander niet uit kan leggen maar dat diegene zichzelf dient te realiseren, en mijn uitleg is hierin wellicht helemaal niet verhelderend maar juist vertroebelend.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een angst om nooit meer samen te leven en/of die ene te zien, te stoppen, te ademen, en hier te zijn met en als mezelf in de adem.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik mis als wat ik geprojecteerd heb in en op (de ervaring met) de ander en hierin te zien hoe dit naar zelf te halen en dit te leven in en als mezelf via toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met uitleggen aan een ander en hetgeen ik me realiseer, te leven in en als zelfcorrectie en levend in en als zelfcorrectie, te leren zien wat effectief is om te verwoorden.

—————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 412 – Reacting to reactions

The shoulder muscles starting the headaches coming up from the intenstines – indicating a lot of emotional reactions that you’re reacting to, so there’s things in your mind that come up that you still react to, “reacting to reactions” if you will. Thus, have a look at what things come up in your mind that you fear / resist / become angry about – forgive those reactions that come up towards the mind first and then take on the points in writing (Sunette)

Some writing out of self-forgiveness related to this point:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to react to reactions inside myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to become angry when and as I react inside myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel inferior towards my reactions inside myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel inferior when and as I am in reaction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not understand how to stop reacting to my reactions, as it seems that it goes on and on, unstoppable.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be impatience with myself within and as reacting to my reactions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to do as if my reactions are not about me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to physically feel like walking a marathon inside myself in and as reacting to my reactions which gives a brewsed kind of feeling inside my intestines.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not be careful with and as myself in and as reacting to my reactions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear my reactions inside myself when somebody is around, where in I have become ‘over sensitive’  as easily triggered because of accumulated reactions inside myself which I judge so suppress inside myself, where this judging of reacting gives tenstion within my body/my large intestine, judging the thoughts as judgements which give reactions so to speak.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to see anybody seeing me reacting and so, I suppress my expression in and as reaction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have followed the example that I have had when growing up, of not showing my reactions, because I wanted to be just like him and not like her, and he did not showed reactions and she did more openly, and I choose ‘to be like him’, and so, I do not show my reactions, which gives inside myself a reaction/judgement towards my own reactions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to train myself to not show my reactions as this would mean that I am weak’ and give in and show my face, which would mean that I am just like her, and I don’t want to, because I already have made the decision to ‘blame her’ (see previous blog).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to thing, believe and perceive, that not showing my reactions meand having control of and within the situation, where in I feel safe in and as control in and as the mind, within a situation that I experience as ‘emotional unsafe’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I can be hurt emotionally, and so I suppress my emotions as reactions inside myself, not seeing, realizing and understanding that in this way, I hide myself within and as emotions in and as the mind, keeping myself locked in, generating energy in and as a perceived control in and as the mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to have my reactions, and so reject my reactions/myself in and as reaction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear my reactions because I have only learned and seen from the example that I choose to follow, to not show reactions and/or having difficulties inside self with reactions, from which I made up that reactions are ‘something bad’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to learn to become angry at myself when I did something wrong, and within this, show an angry reaction about/toward myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to become angry at myself in and as reaction when I do something ‘wrong’ like by accident putting a hammer on my finger for example.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to reject myself when I do something that I perceive as ‘wrong’, wherein I react inside myself to myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to reject myself and so my reactions when I react, because I perceive reactions as ‘doing something wrong’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that ‘this is who I am’ and always will be instead of seeing, realizing and understanding that I copied a pattern of an elder who I choose to follow and learn from and from an elder who I choose to reject to follow and learn from, which gave friction and conflict inside myself upon this patterns in and as this rejection of an elder and so, of the pattern that I copied.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to reject myself in and as reaction and so create a layer of rejection upon reaction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create another layer of friction and conflict by ‘choosing’ between two elders and stepping into polarity within this.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create an experience of ‘I don’t want to’ and ‘I want to’ inside myself by choosing in and as polarity.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create a layer of rejection of myself in and as the pattern of reaction, existing as a thought ‘I don’t want to be like her’ and so automatically choose to ‘want to be like him’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to want to ‘be like him’, the one who is not reacting, while within myself, I suppress myself in and as ‘being like her’, the one who is reacting inside.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to react to reactions from myself and others in and as a state of separation in and as polarity, in and as the mind, as this reactions, trigger the conflict as polarity inside myself, and so, gives an experience of separation, which is existing in a layer of dissatisfaction with and as myself existing in and as reaction underneath.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to hide my dissatisfaction with and as myself, existing in and as reaction underneath, by a layer of conflict in and as polarity, in and as the illusion of ‘having a choice’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create an illusion of choice to hide the experience of desperation and dissatisfaction that I exist in and as in relation to my own reactions inside myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fight against myself in and as reacting to my own reactions and within this, lock myself in, into the mind consiousness system.

When and as I see myself participating in and as a reaction towards a reaction, from myself and/or another, I stop, I breathe. I forgive myself the experience as reaction that is coming up, as I realise that within this, I am creating a conflict as polarity to hide what is laying/lying underneath and I do this every time again to become more stable within myself in and as breath and when I am still reacting towards reactions, I forgive msyelf, I investigate specific what is going on, I write it out when needed and move on, as I realize it takes time to see, investigate, self-forgive and correct this point in all the layers and dimensions coming up.

I commit myself to investigate the reactions and experiences underneath, of dissatisfaction and desperation within myself, to forgive myself what I see, realise and understand, in writing out the points one by one as how they are coming up in daily life.

I commit myself to be and become gentle with and as myself and my physical body with regards to reactions from myself and others , in, as and bringing myself towards real (self)-forgiveness, in and as breath, before, during and/or afterwards every event that is coming up in relation to this point.

————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 411 – Speaking myself through the top of a headache and see further

female symbol

Some days ago I started to see how within the whole condition of my intestines there are related emotions towards an experience of inferiority of myself as a female towards males. It was still vague and very deep located in the body, and I was somehow aware of this always, but is was also always ‘there’ so to speak, so at the same time, I was not really aware of it that one of the dimensions of the tense in my intestine is related to this experience.

I spoke quite a lot of self-forgivenesses through the day and the point started to move, and I also felt it related to the liverfunction, as some kind of emotional suppression within myself which gives my liver a difficult time to do it’s job properly ( in energetic test-results it shows often that the liver need some support in the function of detoxification). However I felt I did not really move through. At night I had a chat with my buddy, and we discussed the point. She gave me some blogs of her where she had written out a similar point some time ago.

Today my period started and I woke up with a slight headache on the background; I have this more often right before and/or at the beginning of the period; even so had my mother, it was actually the only thing that she complained about from what I remember as a child, and when here periods stopped because of the menopause, she has very seldom headaches anymore. This specific headache is started within the muscles on top of my shoulder (muscules trapezius), goes to the occiput-bones, and is also connected to some points within my large intestine where cramps are located. From what I understood from a tradionional chinese medicin practiser and also feel within my own body, is that the points are all located on the liver-meridian.

If I moved slowly and focus on relaxing my shoulders and stopping the thinking every time, the headache was ‘bearable’, and I did my daily tasks in a slow way. I had a chat with Larry and I discussed some of this point with him, and still felt in this how I was not really able to move and express within this point, and actually felt myself sitting back within this experience of inferiority as a female towards a male (which is not an experience that I have particulair towards him, it is more general existing on the background within myself, which gives a sense of ‘control’ in the communication with a male).

So afterwards, I decided to read the blogs that my buddy send me. I read them out loud and in between I added self-forgiveness on the points I saw coming up within me, related to this point. Halfway the speaking of the blogs, the area in and around my intestines became warm, emotions came up, and I could speak myself through the top of the headache while speaking the self-forgiveness. I saw why it was not something that I could write myself easily, as it where points coming up that I had not really lived myself but more points that I was actually ‘holding myself back from’, as it are points that I had seen my mother participating in quite extremely, not so much in angryness as well in a direct giving up on herself on forehand, before even speaking to the male, in and as a starting point of ‘not being listened to’, and vice versa, my father was not an ‘angry’ person at all, but could have a particular stubborn way of expressing and/or actually not expressing. So most of these signs took more place in a ‘not expressing’ rather than in expressing through angryness and other emotional voiced words.

And for myself, I tried to keep myself away as much as possible from this ‘behaviour’ coming forward out of an experience of inferiority and ‘not being listened to’,  where in I do become angry when this experience is triggered, and so in reality keeping this meant that i tried to keep  myself away from a relationship with a male that really had a chance to succeed.

I will keep on investigating this point as this is only opening up, and share some more about it if and when a point comes up that I need to write out more specificly. So far this is a moment of witnessing for myself of how to speak myself through (the top of) a physical point with the speaking and reading out load of self-forgiveness which gives relieve of the physical pain/discomfort and support to let go the stored emotional energetic experience that gives the pain and discomfort. it is also a witnesssing of how blogs from others can assist and support in walking through points inside ourselves within sounding the self-forgiveness out loud for and within ourselves, even though the words might be slightly ‘personally different’ placed; the construct is basicly the same as a construct of the experience of female-inferiority against male-superiority which is widely lived, played out, constructed and build up within and as the mind-consciousness-system within and so in and as this world-system without.

Related blogs that I read out load:

Who I am in Relation to MEN as Patriarchs: DAY 130

Why Women Use Emotional Manipulation: DAY 131

Why Women become Submissive in Discussions with Males: DAY 132

Some self-forgiveness on the most prominent points coming up within and as my own memories related to this point:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel so powerless when and as I see my mother going into in what I perceive as a submissive attitude before she even started to speak about something with my father, and within this, starting to reject my mother in and as this behaviour, as I did not want to have something to do with what I saw and felt so powerless in, and so trying in and as rejecting, to keep myself away from this submission towards the male, in and as a belief that if I keep myself seperated from it, it could not really effect me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel really compassion for my mother in and this behaviour as what I saw as so hopeless unable to express herself and stand up, which is a feeling that I did not allow myself to really feel and stand up in, because I myself did not know how to express myself and stand up, and so, I rejected her and within this, seperated myself from this experience of hopelessness and desperation in and as belief in the incapability of expressing self and standing up.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience and so perceive myself as incapable of really directing myself in and as self-expression, while at the same time, I know and am aware of my capability to stand up in this, which gives and has given a friction and conflict within myself for so long, seperated in a vision of myself which is not compatible with how I am living myself within reality every day.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel hopelessly sad and suppressed when I see my father as what I perceive as ‘stuck within himself, not being able to express himself’, while I see as what I interpreted as the friction, stuckness and disempowerment on his face.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel stuck inside myself when and as I am not able to express myself looking at my father, which gives an experience of friction, stuckness and disempowerment within myself from which I believe I am not allowed to stand up in, because when I do stand up in this, I leave my father alone.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame my mother for the experience that I perceived within my father but actually was experiencing within myself, of feeling stuck, frictioned and disempowered.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to freeze inside whenever I hear the subtile manipulations and little nasty tonations and words between my parents which are build up inside and so find a way out, because of this incapability of open and frank self-expression with each other.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel deeply and endless sad because of an experience of being caught within this pattern between my parents, feeling unable to change anything within it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to wanted so badly that my parents had a ‘happy and open’ marriage and if this was not possible, that they then better could have a divorce so that this pattern could be broken through and that I did no longer need to sit in between.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to see a divorce as the only option as solution for the problem to open up the situation in and as communication, and so I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have lived myself the ‘solution of leaving a relationship’ as the only way that I saw to solve the problem as opening up the situation, experienceing myself as unable to stay and open up myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that ‘I am better of alone’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel myself caught in between my parents where in it even looks like that I enlarge the pattern.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe that I enlarge the pattern between my parents, and within this, make myself, in and as this believe, responsible for their incapability to communicate effectively together.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make and feel myself responsible for what I see as their incapability to communicate effectively with each other, but when I asked my mother sometimes about it, she denied everything and said she had no problems at all with it, while at the same, in the rare moments that my father expressed himself openly in his dissatisfaction and disappointment about things in his life, first thing that my mother said was ‘don’t be so negative’, and so, the communication was suppressed immediately.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to suppress the communication with my mother by acting like ‘I am fine’ and by not really listening and or waving away her expression when she did express her dissatisfaction about little things in her life.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear to touch my fathers protectionmechanism as for me it feels like so much accumulation that it is almost imbearable and so, I should tiptoe around it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear what I perceive as the imbearable load of what my father is suppressing inside himself as emotions and feelings and so I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear myself the imbearable load of what I am suppressing inside myself as emotions and feelings, instead of seeing, realising, and understanding how only the suppressing and accumulation makes it unbearable as being ‘too much’, while walking it through one by one, it becomes something that I am able to do and actually that everyone is/will be able to do if the tools of how to do this are provided.

*

Next day my shoulders and neck feel like ‘having more space’ to move around, the headache is still gone, and also the few hours of menstruationpain in the belly that I often have at start, did not come up this month. The tension and delay in the large intestine is still here although there is a layer on top opening up a bit, which is a point I will keep on investigating for and within myself, layer after layer.

After finishing this blog, a very intense cramping pain is coming up inside my intestine, so I lay down on the floor, push soft but constant on the pain-point, hold my legs against me to come deeper within my body and start investigating and applying self-forgiveness untill the cramp relieves, push through when the pain is unbearable, push and stay, push and stay, not giving up this time, because as Bernard says, when you cannot have it anymore, you have to push through, and so I do, it must be here, if there is a pain, there is something suppressed; until I see something of myself as who I am and within this, the cramping gives in, starts moving and releasing:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to, in a moment of revenge (from with I do not have a direct memory, I can only see the direction within the experience which is from a very young age) choose between my father and mother, and within this, play them out against each other in and as my mind,  where in I try to hold on to my father and push anway my mother, but my father is gone, he is not here and because I have already choosen, I cannot go back, and so I have to protect myself in and as this ‘choice between’, caught within polarity in and as the mind, welcome to the evil.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I have made ‘the wrong choice’, where in I perceive, think and believe that I cannot go back, I don’t know how to go back, and so I keep on following this pattern my whole life, playing it out within relationships where in I every time again ‘choose’ for the male who is unavailable, ‘not here’ and leave the male who is staying next to me no matter what, where in I end up alone and within this creating an experience of eternal sadness – which I know now, is generating energy within myself – and for a long time blaming my mother for the whole set up within myself, because she is the only one that is still here and involved in it within myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel regret to not really see how my mother was always standing with me – with her ‘faults’ of course but she was here – because I turned away from her, looking for the one that was missing, believing that he must be somewhere, I felt ‘this love’ inside, I know ‘he loves me’, so where is he?

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not understand where he is and why he is not coming.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame my mother for not finding him, for pushing him/my father away, and so she has to ‘pay for it’, and so I push her away, even so as I blamed her for doing this – an eye for an eye – within and as my perceive and believe that she ‘did this to me’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not understand and believe that I did this to me, to my father and my mother in and as my mind; that I trapped myself within this fall, the fall of the mind in and as an eternal revenge.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to take my breath away in and as a moment of scare within myself for myself as who I am in and as revenge, in and as the mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to turn to my father in an undefined moment with my mother that I felt threathened by her, but he is not here, I cannot find him and so I have nowhere to go but to go into my mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think, perceive and believe that leaving brings a solution as safety, instead of seeing, realising and understanding, that within leaving, going into and as the mind, I make myself vulnerable for every manipulation in, as and of the mind and ‘loose my safety’ as being here, equal and one with and as the physical at the moment that I choose to leave where at the same time, from now on I need to ‘protect’ myself as who I am in and as this decision of leaving as what is not best for all, so I need to ‘keep on leaving’ to keep the pattern alive as protectionmechanism from seeing myself in the face.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to stay in and as the experience of fear of lost, because I choose to leave and lost myself within this in and as the physical within this one moment.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to forgive my father on forehand for everything and to blame my mother on forehand for everything and within this, giving my self-directivess away, creating separation and conflict within and without myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to keep looking for love outside myself that I perceived I lost once while searching for my father ‘to protect me’, instead of seeing, realising and understanding that it was an experience inside myself, reflecting with and as my father, and so looking outside myself is only seperating myself in and as projection on another human being, even if it happens as a very young child with my father, the principle is the same.

I commit myself to forgive myself the layers upon layers that I created within myself after taking my breath away, and correct myself evenso in and as stopping the revenge in the moment when it comes up, perhaps suppressed in and as a physical pain, investigating and forgiving it specific, until and where in I, slowly but surely, stand up, equal to who I am as the mind, to enable myself to become equal to and one with and as life in and as the physical as what is best for all as life.

I commit myself to stop leaving, to stay here and sort out myself.

To be continued within myself as the pain is moving and opening up a little.

Thank you.

Veno – Self Forgiveness – Male Ego

Veno – Self Forgiveness – Female Ego

enjoying the day

Desteni-I-Process-Lite

——————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 377 – The gift of Life by Roos – knowledge and information

Dag 374 – How Every Breath Counts

Dag 375 – The gift of Life by Roos – preference and ignorance

Dag 376 – Ignorance and preference – self-corrective statements

The evening before Roos died, I was participating in knowledge and information. And within this, I was not able to physically see what was going on and what was needed in that moment. I even believed that I was doing the right thing, altough I was not comfortable with and as myself that night. I believed ‘I had to put some lines’  and within this, put her back in her living space and decided to not check on her for one time. Several patterns came up in this, and I was gone, in and as the mind, going to bed. I felt a rush of adrenaline, I woke up 6 times. Oeps now I see, as I have noticed before, when there is coming up this adrenaline, I am doing something and/or want to do/want to say something in and as self-interest, in and as the mind. This time, I didnot even see this as a signal, I assigned it to a work-out lesson that I had that evening. I missed a lot; the mind was pretty much in control.

Afterwards there was no participation in guilt. I have participated in guilt many times, where actually I know that I am doing something in and as self-interest, but I decide to do it anyway with several reasons for it, and afterwards I experience guilt, in where the guilt gives somehow a better feeling again afterwards about doing this. The interviews of the Atlantean about guilt explain this very clearly. In this situations, when this happen, in the moment I am not really clear I am doing things in self-interest, but afterwards I see, oh yes of course, shit, that was not cool at all.

For the second time now since the starting of walking this process, I make a huge mistake within a believe that I was doing the right thing. So afterwards it’s like, wtf, where was I? How could I ever have done/have missed this? I was in knowledge and information. In knowledge and information, it was not such a bad solution to put her back in the space around her hutch, but it was a bad solution, because I look from the perspective of my own mind in and as memories, and place this on the moment in and as life here, and so I miss life here in the moment as myself.  I do not physically see what is going on, what is needed, I am not physically walking with the other being in and as myself, actually I am not here physically, but busy protecting myself in and as the mind in patterns that are triggered……participating in knowledge and information, trying to protect myself in and as these patterns. And so for this one specific moment, it was a bad solution, it was not best at all.

If I stop protecting myself in and as this patterns as memories, I have to see in these whole patterns, how I was in mistake in this my whole life, participating in and as control in the mind, and of course, the mind does not like this, and so, ‘throw up’ a huge protection mechanism, to try to survive in and as these patterns in and as a belief of having done and doing the right thing, and within this, harms life in general, from myself, from everything and everyone, and in this specific case the life of Roos. To become clear on this is the Gift of Life by Roos.

So, this whole pattern is opening up now. Because I can and do not will allow myself anymore to stay in this compromising patterns. It did manifest and manifests in very small things, and I somehow always put it back under the carpet, which was possible because it was so small, so ‘not seen’ and so ignored, by from my perspective, everyone around me where I grew up, and within this I gave the mind space to use this to ignore it myself in a way. Like half seeing it, working with it, and half allowing it as a backdoor. Because, if I decide to not accept and allow myself to compromise myself anymore, the consequence is that…..I stand alone.

And within this, the system and emotion of/as loneliness is showing it’s face.

*

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to protect myself in and as knowledge and information in and as the mind, in and as memories or solutions from different situations, which I use now to put on this situation in and as knowledge and information, without seeing physically in and as this situation in and as this specific moment, as what is going on specifically in this moment in and as the physical.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to use knowledge and information as a way to protect myself from being here, in and as the physical, in and as a eventual not knowing what to do and how to approach in and as the mind, which gives an experience of uncertainty and maybe even desperation in this, and so to stay out of this experience in and as myself, I use knowledge and information to direct myself, out of the experience in and as the mind and to direct the situation in and as the mind into my own approach of control, which leads to an ignorance of the specifity of life in and as the living moment, in and as breath.

When and as I see myself going into a memory as knowledge and information, to search for a solution to face a specific situation in and as this physical reality, I stop, I breathe.

I realize that I am facing a situation that I donot know how to approach, and that I tend to reach to memories in and as the mind, to keep me out of this experience of ‘new’, of uncertainty, as never have done before.

I commit myself to allow myself to stay in and as a new situation in and as an experience of uncertainty, as only in and as this uncertainty, I will be able to find a new and living approach in and as a support of and as life, and within this, find the solution of life, in and as breath, in and as myself or eventual with the support of another being, to not give up on life anymore just because I don’t know how to do things but instead of this, stay here, breathing through the uncomfortability of the experience of uncertainty, seeing how to walk from here and taking time in and as this moment to be or become specific as aware of what is going on, and investigate and self-forgive in writing and/or out-loud the uncertainty and nervousness that is coming up in this approach inside myself, as I see, realize and understand that I keep myself locked in this pattern if I listen to the energetic experiences inside myself.

File:Uncertainty principle.gif

(Uncertainty Principle – Wikipedia)

Destonian Wiki

For Education and Support click on the links.

—————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 358 – Impressed by the interpretation of the impression of others

https://i1.wp.com/www.tekstblog.nl/wp-content/uploads/2011/06/stempel.gif

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to let myself impress by the impression of others as what they speak in words about me within and as a statement and/or retoric question towards me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to impress myself by my own impressions as reactions as thoughts, feelings and emotions in and as the mind of what others may think or feel about or through me which I interpret on my turn in their words and tonality within and as a statement and/or question towards me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel hurt by my belief in the value of judgements of others, and to protect me to not feel hurt anymore, I produce judgements as value to feel better, as a way to control, as a way to be ‘first’ to protect me from this experience of hurt inside myself, to rather place value and/as judgement as a way of control than to feel lost in this experience of hurt again, in and as a belief in the value of judgements.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel physical paralized in and as fear of the self-interest of others and/as myself, and in this, start judging everything I fear, as a way to protect myself to not experience this fear for and as the pain that my believe in the value of judgements gives, not seeing, realising and understanding that in this way, I keep on judging myself as others and so I fear myself existing in/as self-interest.

To see beyond the balance of judgement, beyond the balance of the polarity that is existing within the belief in the value of judgement as more or less than me. The Design of Polarity

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make myself less than my believe in the value of judgement, and so within this, always have and create an experience of ‘loosing’, which is actually an experience of loosing myself in a believe in the value of judgement, in and as the mind, and within this create an experience of hurt, in which I generate energy inside myself and so, I can feel better again within and as myself existing in and as the mind, in and as energy.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe in the value of judgements in and as a way to control life, not seeing, realising and understanding that within this, I suppress myself as life, I ‘hurt’ myself as life by impressing my interpretation of the impression of others onto myself as life and inprinting this in my physical body.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to allow others as/and me to exist and express in and as judgement, coming forward out of fear to loose myself in the hurt that is caused by the belief in the value of judgements, not seeing, realising and understanding that by allowing judgement, I allow fear of loosing myself equally within this, and so with making more and more judgements, I make more and more  fear, which is accumulating over time until I exist in and as fear in and as control in and as this physical existence as it exist today.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel the tendency to crawl into bed under the blankets and not come out again until this experience of fear has fade away, in which I believe the fear is real.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe that the fear I experience is real, which I use as an excuse to not stand up and correct in every moment what I see that needs correction in and as a judgement in and as myself which has caused the fear to exist.

*

When and as I see myself pulling back as suppressing myself because of being impressed by words or an retoric question from another towards me, I stop, I breathe.

I realize that the words every one speak, are an expression of every ones selves, which are impressed on something seen in me as the other and so spoken as if it has something to do with me, but it has not, it is their interpretation of what they see in and as me.

I realize that as long as we are directed by the mind, and speak words in/as a judgement in/as the mind, we speak about ourselves and our words are related to something in/as a judgement in ourselves, in which the word ‘judgement’ means something we give more or less value to and so we are not standing equal to and one as this ‘something’, which we recognize in another person as a reflection of our own personality, and so we tend to impress this something on others as an interpretation.

I realize that if I react to words, spoken as and in the mind, I relate these words to something in/as a judgement, meaning I give more or less value to it, and so I need to investigate all relations with the word I react to and/or with the person as I see as a personality who speaks the words and/or the tonality that all together triggers a personality in me, and so I need to do self-investigations on all these aspects related to this specific moment.

When and as I see myself reacting in thoughts, feelings and/or emotions on the words and/or tonality in a statement and/or a retoric question from another person, I stop, I breathe.

I realize that I react in and as an interpretation as a judgement in and as the mind, which I use to control my own reactions inside myself, in which I impress/supress myself in and as self-expression.

I realize that by protecting myself in and as a an interpretation as a judgement, I hurt myself and others in and as a way to control, ‘to be first’, and so within this I do exactly the same that I am protecting myself for in the first place, which is the doom of self-interest, attacking myself and/as others in and as a way of ‘protection’ in and as the mind, in and as control, giving value to judgements as interpretations and opinions existing in and as the mind.

I commit myself, when and as I feel myself reacting as pulling back, to stop and breath. I let the words flow through me, and see what reaction comes up in me, as this is that ‘something’ that I can and need to work with. For the moment, I stop and breathe. If I am clear, I speak up, if I am not clear, I stay in silence and support myself to become clear and stable in this situation. Eventual, I stand up and walk away, breathing, applying some self-forgiveness on what I see coming up. I flag-point this moment and if and when necessary I write it out later to see myself in this, to set myself free from the limitations in and as reactions on the words and/or tonality of another person by applying self-forgiveness and self-corrective statements, and in the next time in inter-action in a similar situation with another person, I see if I have been effective in my application and be stable, or that I need to do some more investigation inside myself to become stable and clear, in and as myself.

I commit myself to investigate why I supress myself in and as reaction instead of standing here and see what it is that I fear to become hurt by, what it is that I belief and within this, what it is that I give value to in and as a judgement, in and as the mind. I embrace myself in this, I let what it is that hurts me, flow through me while I am breathing, so that I can see directly into myself in this, and really forgive myself untill no reaction is coming up, so that and in which I enable myself to correct myself in physical reality.

When and as I see myself existing in fear, wanting to crawl in bed under the blankets to not come out until the fear fade away, I stop, I breathe.

I realize I experience accumulated fear which becomes overwhelming when it is triggered, in which I believe I have to correct ‘everything’ in one moment, which is a projection in and as the mind to enlarge en enhold it’s existence in and as fear.

I realize that real self-correction correction takes place breath by breath, and standing up in this goes easy, quiet, in a move, and only the mind on forehand is giving a lot of noise to create and stay in fear.

I realize that I can embrace myself and lay down, breathing, holding myself, but, that I cannot crawl under the blankets and stay in the bed, as the fear is not fading away by itself, it will only be suppressed in and as the sleep comes up, and so it will come back, even more accumulated.

I commit myself to embrace myself, hold myself, move myself, forgive myself if and when existing in fear and/or hurt. I breathe, I apply self-forgiveness on specific thoughts/feelings/emotions, triggerpoints that I see and come up, I see what is supportive as self-correction, I feel in my body where the fear is manifested and realize that this is related to old experiences as judgements that I gave value to in and as a believe in and as the mind, which I suppressed and so stored in my physical body. So, it takes time to walk this through, to write it out, to forgive myself, to correct myself, breath by breathe, as a support for and as myself, with and as this fear, not resisting it, as resistance will only enlarge the experience.

And first of all, I commit myself to STOP and BREATHE, to eventual speak some words in common sense to myself and within this move myself OUT of this fear existing in/as the mind. I allow myself to move out of this state of mind.

rode goedgekeurd stempel

————————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 341 – Kan ik het verleden herstellen?

Recent werd me duidelijk dat ik met iets uit het verleden blijf lopen en dit mee laat tellen in een beslissing of situatie in het moment. Dit doe ik ten aanzien van mezelf en ten aanzien van anderen, waardoor ik feitelijk nooit een beslissing kan en durf te nemen. Ik kan zogezegd niet loslaten, waarvan ik nu gelukkig weet dat loslaten betekent zelfvergeven, want alleen loslaten was voor mij een term met weinig praktische toepassing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het verleden te willen herstellen, in plaats van in het moment te zien wat het beste is in de situatie binnen de huidige omstandigheden, los van wat eraan vooraf is gegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vast te houden aan een ervaring in het verleden, en dus vast te houden aan een ervaring in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te houden aan wrok of verlangen van in het verleden gesproken woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb, dat als ik wel het verleden loslaat en een beslissing in het heden neem, ik mezelf achteraf onverwacht, om de oren sla met hetgeen ik heb nagelaten in het verleden, nagelaten als kans gemist, waardoor ik in het heden volledig onderuit ga en ga twijfelen, waarin ik mezelf opsplits en de beslissing in duigen valt, en zo ook ik in duigen val door de beslissing niet te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me vast te houden een ervaring met iets en/of iemand buiten mezelf in het verleden, waarin ik me afhankelijk maak van iets ouds buiten mezelf, welke dan moet vervangen door iets nieuws buiten mezelf om het oude los te kunnen laten, waardoor ik steeds opnieuw in tweeen gesplitst word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb hier te blijven in en als mezelf, in en als de adem, en vanuit dit startpunt een beslissing te maken, maar altijd gebaseerd op een ervaring in het verleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren – zeg gerust paranoia – voor het maken van de verkeerde beslissing, waarin het woord verkeerd al aangeeft dat ik de beslissing afhankelijk maak van iets of iemand buiten mezelf, en ik hierin dus een verkeerde keuze kan maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen idee te hebben wat ik wil, als werkelijke zelfwil, als wat het beste is, en hetgeen ‘als wat het beste is’ wederom te baseren op wat ik zie als beste in de geest, waarin mijn hele zelfwil niet voorkomt of waarin ik ‘geestwil’ zie als zelfwil en deze juist de overhand neemt en zelfzucht wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan het gewoon niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren ‘ik wil het gewoon niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te voelen dralen in een niet-richting geven van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik NU een beslissing moet nemen, ook als ik duidelijk zie dat er nu geen beslissing te nemen valt of nodig is, en mezelf dus onnodig in de geest gevangen te houden in een vraagstuk over een beslissing die nu helemaal niet nodig en niet mogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te houden van wat er in het moment, hier in het fysiek zich afspeelt, en mezelf hierin te saboteren en ineffectief te maken.

*

Als ik mezelf zie dralen in in de geest in vraagstukken die momenteel niet beantwoord of beslist hoeven te worden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf afleid in de geest om mezelf weg te houden van het fysiek in en als fysieke effectiviteit, en mezelf zo onmogelijk, indirect, onduidelijk en zonder richting houd, precies zoals de geest bedoel is ter controle van de fysieke mens en ter controle van het fysieke bestaan op aarde.

Ik realiseer me dat als ik mezelf afleid met terugkerende gedachten patronen, ik hierin niet effectief mezelf vergeven heb en onderzocht heb wat ik werkelijk wil, en er dus een en ander te onderzoeken en zelf te vergeven is, waarvoor ook tijd is, aangezien er helemaal geen beslissing genomen hoeft te worden.

Ik realiseer me dat de geest vooruit loopt op de fysieke zaken en zo onrust stookt.

Ik verbind mezelf met mezelf door de terugkerende gedachten patronen nader te onderzoeken, uit te schrijven, zelf te vergeven, totdat en zodat ik helder word in de punten van onzekerheid.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf in mijn dralend gedrag, vast te houden, hier te brengen, zelf te vergeven.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf de in het verleden gemaakte beslissingen in en als de geest, die ik vroeg of laat als ‘verkeerd’ zie, te vergeven, en te onderzoeken waaraan ik me vasthoud buiten mezelf in de geest, waardoor ik een verkeerde beslissing in de geest heb genomen, aangezien hetgeen ik aan vasthoud, zal verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren van het verliezen waaraan ik me vasthoud in de geest, en zo keer op keer mis te grijpen, in plaats van in te zien dat ik mezelf in en als zelfbegrip en zelfvergeving, vast kan houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten of het me lukt mezelf volledig te vergeven, welke komt doordat ik niet weet of het me lukt mezelf door te duwen en de zelfverandering volledig te leven, en alleen als ik de zelfverandering leef, heeft mijn zelfvergeving werkelijk zin.

Ik stel mezelf ten doel de zaken 1 voor 1 te benaderen, en het oude volledig in te zien, zelf te vergeven en te onderzoeken op mogelijkheden voordat ik een nieuwe mogelijkheid overweeg en onderzoek, zodat ik voorkom dat het een vergelijken wordt welke altijd een ‘verkeerde beslissing’ met zich meebrengt, aangezien een vergelijk aanwezig is in de geest, verre van gelijkheid.

Full quantum systemization consciousness currents and choice part 2

Quantum Systemization – Consciousness Currents and Choice – Part 2

—————————————————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 340 – Een bepaalde toon in de stem – vervolg

Vervolg op

Dag 339 – Een bepaalde toon in de stem

Als ik mezelf zie en voel reageren op een bepaalde toon in de stem van moeder of een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer op een bepaalde toon in en als herinnering, in een reactie van verongelijking.

Ik realiseer me dat als ik me in een reactie van verongelijking bevind, ik ongelijk sta als mezelf in gezond verstand, en ik dus niet werkelijk met gezond verstand in de situatie kan zien.

Ik realiseer me dat ik eerst mijn reactie dient te stoppen voordat ik zelf gezond verstand kan toepassen en werkelijk kan zien in welke mate er wel of geen gezond verstand wordt toegepast door moeder/de ander buiten mij en door mijzelf.

Ik zie tevens in mezelf dat ik weerstand ervaar om moeder en/of de ander waarvan ik zie dat er geen gezond verstand wordt toegepast, te ondersteunen. En ik dus een weerstand opgooi en zelf in en als reactie verdwijn, waarin ik mijn zelfverantwoordelijkheid wegleg, ik zelf dus geen verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als reactie waardoor ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen in en als ondersteuning van moeder-een ander wezen buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen ondersteuning in gezond verstand te willen toepassen op het moment dat ik een bepaalde toon hoor in de stem, en ik de bepaalde toon in de stem van moeder-een ander buiten mij, laat bepalen – en dus als excuus gebruik van hoe ik me gedraag en wie ik ben, en dus mijn zelfverantwoordelijkheid afdraag, overgeef aan moeder-de ander buiten mij aan wie de stem toebehoort, wat natuurlijk opnieuw reactie met zich mee brengt, in mezelf en in de ander, en er constant conflictcreatie aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te weigeren om moeder te ondersteunen met toepassing van gezond verstand, en haar in plaats hiervan te laten dreinen in de geest, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik op deze manier in gelijke mate mezelf laat dreinen in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf als moeder-de ander, moeder-de ander als mezelf te ondersteunen, en nog steeds weerstand te ervaren om dit te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gewoon niet te willen, moeder-de ander ondersteunen, en hierin dus mijn wil bij moeder-de ander te leggen en  me af te vragen ‘wat wil je van me’ als moeder-de ander praat met een bepaalde toon in de stem, in plaats van in te zien dat ik kan doen wat ik zie in en als toepassing als gezond verstand, en ik dus feitelijk iets van mezelf wil wat ik niet toepas in het moment, waarin ik me van mezelf afscheid en mijn gedachten/backchat die hierin ontstaan, ga projecteren op moeder-een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te geven wat ik wil en hierin tevens nalaat de ander te geven wat die wil, en vice versa, maar in plaats hiervan in en als weerstand in en als de geest te blijven bestaan en zo conflict als frictie te creeren en energie te genereren in en als de geest ter overleving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te verdwijnen als ik geef wat ik denk dat de ander wil, in plaats van in te zien dat ik kan geven zoals ik zelf zou willen ontvangen, wil ontvangen en dus wil geven, maar waartegen ik weerstand als angst ervaar aangezien ik denk dat ik moet geven wat ik denk dat de ander wil ontvangen, en waarin ik verdwijn in de weerstand als angst als gedachten over een ander, en dus hetgeen ik bang voor
ben als angst om te verdwijnen, zelf creeer, en zo mijn eigen angst als excuus en rechtvaardiging gebruik om zelf in angst als weerstand te blijven bestaan.

Als ik mezelf zie verkeren in angst om te verdwijnen als ik geef zoals ik zou willen ontvangen als wat het beste is in en als gezond verstand, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf als de ander-moeder tekort doe als ik mezelf inhoud.

ik realiseer me dat ik me in een gedachtenpatroon bevind waarin ik denk dat ik moet geven wat de ander wil ontvangen, getriggerd door een bepaalde toon in de stem.

Ik realiseer me dat ik nog een en ander heb uit te schrijven/te onderzoeken ten aanzien van de relatie met moeder in en als herinnering, waardoor ik de weerstand wil vasthouden.

Ik realiseer me dat ik moeder niet zie als ieder ander, waarin ik denk en geloof dat er iets speciaals van mij verwacht wordt, waar ik heel nerveus van word aangezien ik geen idee heb wat voor speciaals dat dan is (en ik dus nerveus wordt van mijn eigen gedachten en geloof hierin). Ik realiseer me dat dit ook niet zo is, dat dit een illusie is die gecreeerd is in de bubble die liefde wordt genoemd, waarin er een ruilhandel plaatsvindt die niet zelfoprecht en niet in gelijkheid bestaat maar welke gebaseerd is op zelfverrijking in de vorm van energie als liefde, seks en geld, in de vorm van een ‘beter voelen‘ of ‘rijker worden‘ door de aanwezigheid van de ander Waardoor ik wel wil geven, zolang ik dit ontvang, en welke zich vervormt tot en resulteert in een geven OM te ontvangen, waarin in gelijke mate een weerstand tot geven en zelfs ontvangen gecreeerd wordt afhankelijk per situatie en persoon, en dus bepaald, welke getriggerd wordt door bijvoorbeeld een bepaalde toon in de stem.

Ik stel mezelf ten doel de bubble van liefde die bestaat in zelfonoprechtheid en ongelijkheid te onderzoeken, uiteen te zetten en zelf te vergeven, adem voor adem, zodat en waarin ik mezelf in staat stel moeder als de ander als ieder ander als mezelf in gelijkheid te benaderen en antwoorden en te geven zoals ik zou willen ontvangen.

Dit is niet in 1 dag gedaan.

Het vergt training, doorzettingsvermogen, zelfinzicht, zelfvergeving en zelfcorrectie.

Het is de Reis naar Leven.

You have to Understand the Law of “Giving as you would like to Receive”, and in this – the First Step is, GIVE. – Bernard Poolman

*

Full_the-heart-of-love

The Soul of Money – Part 2

*

What is the symbolic relationship between God and our Mind and Money?

*

—————————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 339 – Een bepaalde toon in de stem

Een gesprek met moeder aan de telefoon waarin een bekend patroon de kop op steekt: moeder vertelt iets met een stem waarin een bepaalde toon aanwezig is die ik omschrijf als verongelijkt, zonder dat de situatie met gezond verstand benaderd wordt.

–>ik schrik, ervaring van onbegrip

–>–>ik houd mijn adem in

–>–>–>ervaring van angst

–>–>–>–>ik trek me terug

–>–>–>–>–>ik wil huilen/ervaar een gevoel alsof ik wil huilen

–>–>–>–>–>–>ik keer me af

–>–>–>–>–>–>–>ik word onverschillig

–>–>–>–>–>–>–>–>ik ga weg

Gedachte: Wat wil je van me?

Ervaring alsof ik niet voldoe aan wat ik denk dat er van me gevraagd wordt aangezien ik niet begrijp wat er gevraagd wordt, behalve dat ik de toon in de stem ervaar alsof ik iets moet bevestigen tegenover/in die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te schrikken van de toon die ik hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de toon die ik hoor in de stem van moeder als verongelijkt te interpreteren, in plaats van in te zien dat ik mezelf verongelijk door me aan te passen aan hetgeen ik denk te horen in een stem van een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van onbegrip te hebben als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de toon die ik hoor als bepalend te ervaren, bepalend van mijn reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wat ze van me wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ze iets van me wil als ik de bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer te weten wat ik zelf wil doordat ik zoveel tonen hoor in stemmen van moeder en anderen buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn adem in te houden als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken ten gevolge van de angst die ik ervaar als ik een bepaalde hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen huilen/me te voelen alsof ik wil huilen als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder en er geen gezond verstand wordt toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te keren als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder en er geen gezond verstand wordt toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onverschillig te worden doordat ik eigenlijk wil huilen maar dit niet wil tonen, als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te gaan als ik een bepaalde toon in de stem van moeder hoor; weg in de geest en weg in fysieke werkelijkheid, waarna ik, als ik alleen ben, mijn emotie pas toelaat voor onderzoek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb altijd weg te gaan en me hierin af te scheiden als ik schrik van een bepaalde toon in een stem en er geen gezond verstand wordt toegepast, waarin ik verdwijn in omschreven patroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat wil je van me?’ als ik een bepaalde toon in de stem van moeder hoor en er geen gezond verstand wordt toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en ervaren dat er iets van me gevraagd wordt waaraan ik niet voldoe, aangezien en waarin ik niet begrijp wat er gevraagd word, als ik een bepaalde toon hoor in de stem van moeder, aangezien ik de toon als bepalend ervaar – geladen met energie – en hierin denk dat ik moet voldoen aan de energie-bepaling die erin gevangen ligt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me gevangen te voelen in een gedachte als reactie op een bepaalde toon in de stem van moeder, waarin ik denk en geloof de bepaling als energie van de toon te moeten volgen en bevestigen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de bepaalde toon in de stem van moeder/een ander te ervaren alsof ik iets moet bevestigen tegenover/in die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hierin de verantwoordelijkheid te hebben genomen voor de bepaalde toon die ik hoor in de stem van moeder, maar die ik niet begrijp aangezien er geen gezond verstand wordt toegepast en waarin ik me tevens verzet en zo juist de bepaling versterk, en hierin de zelfverantwoordelijkheid, als de verantwoordelijkheid voor mijn eigen bepaling in en als energie in en als reactie op de bepaalde toon, en gebrek aan toepassing van gezond verstand, opzij te leggen en dus mijn eigen energie als reacties als emoties op te slaan, te onderdrukken in mijn fysiek door deelname en geloof in gedachten die ik creeer .

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in zelfverantwoordelijkheid te verstoppen achter het zogenaamd verantwoordelijk voelen/denken te zijn voor moeder/een ander, en hierin mijn eigen gezond verstand te laten varen en me te laten bepalen door mijn eigen reacties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten bepalen door mijn eigen reacties ten gevolge van gedachten als verzet, bij het horen van een bepaalde toon in de stem van moeder/een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me per direct verantwoordelijk te voelen als ik de bepaalde toon waarneem in de stem van een ander, en hierin direct bovengenoemde mindconstruct aanzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn interpretatie van wat ik hoor als toon in de stem van moeder/de ander, te projecteren op de ander als zijnde dat die ander verongelijkt is en geen gezond verstand toepast, om vervolgens als reactie gedachten als verongelijking te creeren en hierin zelf emoties als energiebron te genereren ter overleving in en als de geest in en als mezelf, waarin ik afhankelijk blijf van de geest en dus van de ander(=de mind) en dus van moeder, en hierin opnieuw boos wordt op moeder als zij met een bepaalde toon en nadruk in haar stem spreekt welke dit patroon/gedrag in mij triggert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden op de persoon die een patroon in mij triggert in plaats van het patroon in mezelf te stoppen, onderzoeken, zelfvergeven en zelf corrigeren, zodat en waarin ik zelf de verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als reactie, waarin ik de afhankelijkheid van de ander=de mind – en dus van moeder – stop en me niet langer laat bepalen door mijn reacties op een bepaalde toon in de stem van moeder/een ander buiten mij en/of van mezelf.

Zelfcorrecties volgen.

Full_parenting-perfecting-the-human-race-part-1

Specificity of Child Development 0-1 Years:
What happens when the Baby Resists the Energy of the Words?

*

Specificity of Child Development 0-1 Years:
What happens when a Baby Accepts the Energy of the Words?

————————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Trigger-punt:

Harde stemmen, geschreeuw, gebonk, lawaai

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai als trigger-punt te laten bestaan in mij tot het reageren in en als angst voor het kapot maken van schutting, tuin, planten en dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai te koppelen aan kapot maken van schutting, tuin, planten en dieren.

Angstdimensie:

Dat ze niet opletten en de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Dat ze niet luisteren als ik er wat van zeg

Dat ze wraak nemen op mij als ik er wat van zeg, en ze alsnog de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de kinderen niet opletten en de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de kinderen niet luisteren als ik er wat van zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de kinderen wraak nemen op mij als ik er wat van zeg, en ze alsnog de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de kinderen de schutting, tuin, planten en dieren kapot maken omdat ze harde stemmen gebruiken, schreeuwen, bonken en lawaai maken, in plaats van in te zien dat ze harde stemmen gebruiken, schreeuwen, bonken en lawaai maken in het speeltuintje een paar meter verderop, maar Niet bezig zijn met het kapot maken van de schutting, tuin, planten en dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als angst te bestaan voor wat eventueel kan gebeuren in de toekomst als het kapot maken van schutting, tuin, planten en dieren bij het horen van harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai een paar meter verderop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als angst voor wat eventueel kan gebeuren in de toekomst als het kapot maken van schutting, tuin, planten en dieren te hebben gesproken in het verleden tegen de kinderen, waarin ik in en als angst de focus op mijzelf bestaande in en als angst heb gelegd, waarin ik de kans heb vergroot hetgeen te creeren waar ik bang voor ben, namelijk dat ze wraak nemen op mij en schutting, tuin, planten en dieren kapot maken, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in en als angst mijn eigen angst te creeren en dus angst te ervaren voor mijn eigen angst in en als creatie van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor hetgeen ik creeer bestaande in en als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de kinderen niet naar me luisteren als ik er iets van zeg, in plaats van in te zien dat er nog niet zoveel te zeggen valt aangezien ze harde stemmen gebruiken, schreeuwen, bonken en lawaai maken maar niets kapot maken als schutting, tuin, plant en dier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai te associeren met kapot maken, wat ook zo is, aangezien de harde stemmen, het geschreeuw, gebonk en lawaai, participerend in de geest, het fysiek kapot maken en er geen aandacht is voor het leven in en als het fysiek, welke het risico vergroot op het kapot maken van schutting, tuin, plant en dier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als fysiek kapot te maken door te participeren in en als angst als reactie in en als de geest op harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mezelf hard te praten, te schreeuwen, te bonken en lawaai te maken ten aanzien van mezelf bestaande in en als angst, waarin ik mezelf angst aanjaag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf angst aan te jagen in en als mezelf in en als de geest in en als het gebruik van harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb 10 stappen over te slaan en de kinderen te willen vragen voorzichtiger te zijn zodat een eventueel kapot maken wordt voorkomen, zonder dat ik de kinderen ken en zie waar ze vandaan komen, en zonder eerst naast de kinderen te gaan staan en met hen te communiceren en hen mijzelf te laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de kinderen niet mijzelf te willen laten zien als wie ik ben, maar wel te willen dat ze direct naar me luisteren als ik iets vraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken, vinden en geloven dat het voldoende moet zijn als ik iets vraag omdat ik het vraag en omdat het gaat om preventie als bescherming van schutting, tuin, dier en plant – welke begon met het spelen met de voetbal – in plaats van in te zien dat zij slechts spelen met de voetbal en willen spelen met de voetbal, en een vraag ter preventie als bescherming hierin absoluut niet duidelijk is voor hen, en dus is alleen deze vraag onvoldoende en bereik ik hiermee juist het tegenovergestelde effect.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ze het op mij gemumd hebben als ik harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai hoor, welke komt doordat ik eerst de aandacht op mij gevestigd heb door te spreken bestaande in en als angst in het incident met de voetbal, en de enige die zich werkelijk op mij mumt en richt, ben ik zelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het incident van de voetbal te koppelen aan de harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

*

Als ik mezelf zie en voel reageren in en als angst op harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er een mechanisme aangaat welke gerelateerd is aan een incident in het verleden.

Ik realiseer me tevens dat er een ervaring van angst in mij getriggerd wordt, uberhaupt door harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai.

Ik realiseer me en heb gezien dat deze kinderen wel luisteren en zien als ze werkelijk iets kapot maken en dus is het mogelijk hierover te spreken indien nodig.

Ik realiseer me dat een aantal mensen in de buurt, die de kinderen al langer kennen, hebben aangeboden te ondersteunen in de situatie als ik er zelf niet uitkom met de kinderen en dat ik dus eventueel hun ondersteuning kan vragen indien nodig.

Ik realiseer me dat er een angst voor de toekomst in het algemeen wordt getriggerd waarin situaties op straat volledig uit de hand lopen.

Ik stel mezelf ten doel, in een moment waarin ik harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai hoor en/of als er gespeeld wordt met de voetbal,  in gezond verstand de situatie te bezien en te zien of er werkelijk aanwijsbare mogelijkheid is tot een eventueel kapot maken van schutting, tuin, plant en dier.

Ik stop de reacties in mezelf, focus op mijn ademhaling – houd mezelf vast in en als de adem – en maak mezelf stabiel hierin. Ik ga door met waar ik fysiek mee bezig ben of ga eventueel wat bewegen in huis.

Als ik mezelf werkelijk angstig ervaar en/of als er een voetbal in de buurt aanwezig is, beweeg ik de konijntjes richting hun overdekte verblijf en doe dit dicht, zodat ze zeker veilig zijn.

Ik onderzoek  de relatie tot harde stemmen, geschreeuw, gebonk en lawaai, in mij en buiten mij, welke ergens gekoppeld is aan herinneringen als kind door middel van schrijven en het toepassen van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stop mijn participatie in en als angst voor de toekomst en een eventueel uit de hand lopen van situaties op straat, aangezien participeren in en als angst geen enkele praktische bijdrage levert ten behoeve van een verandering in samenleven in de wereld en mij ineffectief maakt.

Ik realiseer me dat ik angst ervaar voor een richting geven van mezelf in de toekomst, waarin ik eventueel eerder/verder  zie dan een ander en dus richting zal moeten geven; en dus saboteer ik mezelf alvast van tevoren zodat ik deze angst tot richting geven niet onder ogen hoef te zien, zonder me te realiseren dat als ik niet participeer in en als een angstervaring, richting geven als mezelf mogelijk is welke dan niet langer beangstigend is.

Ik realiseer me dat ik een patroon kopieer van geen richting geven, welke ik vertaal als geen richting ‘kunnen’ geven, waarin ik mezelf gevangen houd in en als angst in en als een ervaring van ‘niet kunnen’, ‘niet in staat zijn’ en dus ‘niet te staan’.

Ik stel mezelf ten doel angsten ten aanzien van richting geven in en als mezelf, nader te onderzoeken in schrijven met toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel de relatie met mezelf te verbeteren, vergroten, verstevigen, bevestigen, adem voor adem, dag voor dag, in een proces van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie waarin ik zelfvertrouwen ontwikkel in en als mezelf en hier adem voor adem, dag voor dag, in op sta.

Wordt vervolgd

Aan de Almachtige

Het ontwerp van Wreedheid jegens Dieren

In Stilte Lijden we

————————————————————————————————————————-
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/