Dag 774 – Coming to an understanding of a character

For many many years in my life, as long as I am interested in relationships, I have pushed back and forward within myself within the polarity of wanting a relationship and then finding out that I can not (or don’t want) to really keep standing in it or another cannot (or don’t want) to really keep standing in it. And everytime I am looking for reasons within my own mind for why and how and what I can do more. What I see deep within me is that I on some level, start within a point of compromise and then I am not able to bring myself within the relationship, to a point of self-honesty and equality and oneness, in and as myself, while moving together to this point.

Af friend said years ago to me like ‘Ingrid, maybe you first need to find your own strength before you will be in a raltionship that you are satisfied with’ (or something like this). Here I also saw that this is real what she mentions, like this is the key, however I also found it quite daunting because I felt a lot of fear to walk this path – fear of never being able to walk with a partner on long term in and as the believe that ‘nobody wants to be with me if I do that’.

So within me I had always an idea of equality and oneness and that this is needed and what I am looking for in partnership, however I found myself time after time unable to bring this in reality and also to even speak about it from the start in a stable and clear way, also out of fear that another would not step in or would not stay. And so I walked many situations with every time the same pain when it did not go as how I would like it to go.

Within the past 6-7 years walking the Desteni I Process, I have found what I was looking for in standing up within principles that are considering myself, another and life as a whole and even more, how to practically move myself into this stand. Before this, I was not aware of how many layers I have build up within me where in I am actually ‘preventing’ myself from living my utmost potential – layers that I have stored in and as my mind-consciousness system and then integrated within my physical body and so, I am living this out in my physical reality because it has become a part of me.

This al together – which sounds like common sense and like ‘hey, easy, let’s do this’; which is not because the layers have so much integrated within all that I have become and so it takes time and effort to walk through, in writing, in the application of self-forgiveness and self-correction and then walking the correction in physical reality – this all together brought me to the realization that I do not need to let go of a relationship or to let go of the potential to walk together yet alone, but I need to let go of…………a relationship-character.

I probably have created this as my main character where in I have created the most consequences for myself and indirectly for others as well in this. The consequences for myself have been mainly emotional an then manifesting all the emotional patterns within my physical body and so affecting my physical body and organ-functioning.

At the moment of this realization, that I could come to in a conversation with Sylvie, the intens emotional pain decreased. This is also showing how supportive it can be to speak things through within integrity and especially if both are walking the process of self-realization more actively. This will be of support to understand self and each other and keep standing in finding solutions that are life-supporting on long-term. With this realization I enabled and supported myself to pick myself up and move on. I now mainly need to focus in keeping myself together, focussing on my breathing, moving myself physically and not going again and again in this emotional state in moments that I feel the emotions lingering within me – which is many times a day. Every time realizing like ‘okay I am not loosing anything but a character that is not needed or beneficial for me anymore’. Because it is so easy to fall back or keep falling in believing the emotions and feelings to be real and then following up on them. Strange enough it makes me nervous and it feels like ‘I am doing something that I am not allowed to do’- like stepping out of a ‘code’ or something.

This is actually what I / we are doing in the Desteni I Process – getting to know myself in the characters that I have created and then layer by layer, peeling off the ‘false energetic identities’ that I have taken on through my life for a reason, to enable myself to bring myswelf through in a substantial way, into self-expression. I have hidden within this ‘identities’ and so made myselfkind of ‘stuck and imprisoned’ within this by my own acceptances and allowances and to ‘come to myself’ again, I need / needed to forgive and correct all these layers as identities.

I must say that only by now when writing this out, I start to understand what ‘characters’ are and how the layers in and as my mind, are build up from identities that I have taken on and integrated within/as myself. Because I have become this one main-character, it is not so easy to see what I have build up around and as myself, because I have become it. However this did not stop me from starting my Desteni I Process seven years ago and along the way, I start to see and understand more and more. I have learned through my life the importance to start with what I do see and understand and then walk from here into a deeper awareness that is infinite in a way, because I am expanding in it.

So a ‘not (yet) understanding of everything’ can not be an excuse to not start with what we do understand in that moment.

A walk into understanding to be continued.

Thanks for reading and walking with!


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Advertenties

Dag 661 – Battling for attention – self-forgiveness, a start

its_a_process

Continuing on: Dag 660 – Allow yourself to loose

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to avoid an experience of loosing in small events and conversations and here suppress myself in this experience and at the same time, because of avoiding to experience ‘to loose’, automatically try to win and ‘feel better’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to irritate myself when and as I notice another in conversation with me ‘trying to win’ without looking in my own experiences and what I am actually doing here myself which colours my observation around me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I cannot reach a dimension of this winning and loosing and the pain that I caused myself within participation in this polarity within myself and here more being on the surface of it within an uncomfortable experience of seduced emotional pain.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to seduce myself to not experience the pain that I cause to myself from participating in the polarity of winning and loosing.

Can I name the experience here?

Being ignored.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ignore my being by suppressing how I really experinec myself and instead of supporting myself and name the experience, forgive myself for the participation and believe in it and see what makes me feel like this, suppressing this within myself and my physical body and so, creating physical consequenses for myself from where I recreate the experiences and so the pattern.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel ignored when I notice another in conversation with me is not really listening but in my eyes trying to ‘win’ my attention for their own words.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to participate in a battle for attention for words that are spoken.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel tired of ‘always listening’ to the words of another who from my perspective, do not give any attention to my words.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that another does intentional not listen to my words, instead of realizing, seeing and understanding that another might not even be aware of the inequality within the conversation.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that because my experiences of not being listened to and not being noticed are so obvious for myself, that another is also noticing this but delibrately ignoring it, instead of seeing, realizing and understanding that the other does not see what is going on inside myself and because I am suppressing it, it is not visible eather for the physical eyes.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I should get space from another to express myself as how I give another space to express themselves by listening and asking questions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to expect to receive what I give, which is not unconditionally giving what I would like to receive.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like with this giving, ‘emptying’ myself and labeling this as a ‘bad’ thing from where I now realize that what I experience as emptying myself, might not be ‘bad’ in itself but my interpretation of it might be misformed and so I misinforme myself with information from what I experience, so from my emotions that I believe and take for real as ‘this is who I am’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to misinform myself by believing my own experiences/emotions as this is who I am.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see, realize and understand that this ‘emptying myself’ is also an experience and so contained of negative emotional energie, based on misinformation as thoughts and believes as judgements.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ignore my own being while at the same time I am aware of myself.

I see now in the word ‘being’ that this is who I am, ‘be’ and as I define myself as ‘being something’ this is how I label my own ‘being’ as who I am and funny enough even the beginning of my own name is in it as ‘be ing(rid) which in itself also includes ‘be in grid’ as in the grid-lines and so within this letters I see a movement from ‘being in the gridlines’ to my ‘being’ does not mean to ‘delete completely who I am’ but more embracing and changing who I am’ by moving myself to and as my being.

When and as I see myself participating in an experience of ‘being ignored’ and from here, of loosing while i am in a conversation, I stop and breathe.

I realize that I am participating in my mind in polarity, trying to make myself more (important) than the other to ‘become equal’ to each other, instead coming to a point of equality first within and as myself by stopping the participation within the experiences of winning and loosing as a way of control.

I realize that I try to control by trying to win (attention) and I realize that I feel like loosing (control) if I am not ‘being attended’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to within conversation, expect to be first be attended by another to be heared, instead of attend myself and from here, express myself.

I realize that this is used as some kind of suppression to children that they are not allowed to speak when the adults does not give the persmission to do so, which I may even have copied as a pattern from a parent to whom this is used and which is in a form of suppression moved into the children as I did not see this pattern consciously affirmed and lived by my parents but sub- and maybe unconsiously, it was playing a role.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to copy, believe and follow suppressed/hidden patterns without investigating for and within myself what the consequenses are of doing so.

I commit myself to allow myself to loose (control) within a conversation and to breathe and listen and also listening to myself within the reactions/experiences that are coming up.

I realize that because I am participating in experiences, I am waiting for myself to express myself as while I am in experiences, I am not able to express myself effectively and so, I commit myself to express myself to myself within and as the application of some self-forgiveness for the experiences that I separate myself within from where I create distance within and towards myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to look for constant attention myself to create a better feeling about myself which I do not show but hide within myself, as a way of controling the situation and being able to ‘play it out’ in a form of blame.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to victimize myself within conversation where I experience an unability to express myself and project this towards the conversationpartner within hidden blame, which in itself makes it more difficult to express myself and where I even do not want to express myself anymore out of blame which is actually a form of revenche, where in I am actually secretely creating an experience of ‘winning’ within myself that I do not openly show and here, I keep control within and as my mind as being ‘the best’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to try to be the best, instead of being and living what is best for all.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I need to be the best to make sense and that it doesn’t matter if I am not here as the best, instead of realizing, seeing and understanding that it is about being/becoming the best version of myself and not so much in comparisson to others as it is not possible to be better or less than others because I am not them and they are not me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to battle with myself and blame myself when and as I am not living the best version of and as myself, instead of seeing where I can support myself and move and guide myself within the best I can in any given situation/moment that I am capable of at that time.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to try to be better than I am/am capable of from expectations in my own mind to get attention from another.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I will get more attention if I do better.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create all kind of expectations towards myself and from here, towards another and judge/blame myself (and/or another) if I and/or another do not live up to this.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create fear for my own projected reactions within myself from creating judgements as thoughts as expectations to live up to and from here, creating unnecessary conflict, within and without and then also, when there is a ‘conflict’ necessary to bring change, experience fear as judgement of conflict in general.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel sick of myself created from my own fear (as thoughts as judgements).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to build up disappointment within myself that I experience as a ‘hate’ towards myself as accumulated points that I did not take responsibility for which I experience as a sickness in the midst of my body.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to disappoint myself, to not stand within an appointment of equality and oneness within and as myself but allowed myself to go into a battle that I do not even like.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not like battles and games but do participate in it every day despite myself and/as my integrity.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ignore my integrity in/as myself by participating in battles and competition in/as the mind, looking for attention as energy.

I realize that I am not able to express myself in certain situations because I participate in judgements as thoughts (=fear) and so in conflict as separation within myself.

I commit myself to be and become aware of the conflict that I participate in within myself within the small conversations with people that I do not generally feel comfortable with to express myself and here give the attention to myself that I need as support and guidance to eventually come to self-expression.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that my own attention is not enough and that need attention from others outside myself.

When and as I see myself looking for attention to fill myself, I stop and breathe.

I realize that I participate in my mind, looking for something (or someone) to complete me with thoughts, feelings and emotions instead of that I bring myself to a point of nothingness and forgive myself specificely for participating in thoughts, feelings and emotions.

I realize that I have learned to constantly generate energy to ‘fill’ myself with from the participation in thoughts and from here, in feelings and emotions to keep myself alive in/as the mind as how I know myself.

I commit myself to breathe in the experience of loosing (a part of) myself that comes up when I stop myself participating in this ‘looking for attention’ to generate thoughts, feelings and emotions within myself and here, to let go.

To be continued.

I realize that it may look like random self-forgiveness on points that come up that I have manifested as a structure within and as myself and/as my physical body. Here I walk around a point, looking for a ‘way in’ and taking bits and bites from the surface layers here and there to in this way slowly break down the patterns and step by step coming more to the core of it.

Here I do not ‘wait’ until I see ‘the whole thing’ but start with what is coming up and from here, walk with it. This  is what may make the self-forgiveness seem a bit (or a lot) incoherent. What I also notice is that during and after the writing, the patterns open up more while doing the daily activities where I apply self-forgiveness in speaking.

I often come during the writing and speaking (and doing the daily activities here and there in the house in between), to a moment where I ‘suddenly hit’ the point that was bothering me the most at that time, where it releases physically in letting out the emotion via some tears which results at the same time in a diminishment of the physical strain that is prominent in that moment/during that day. Which is a (physical) proof for myself that I brought myself to the release of a small peace of the structure and so, applied myself in self-honesty in relation to (a piece of) this point and structure.

wheredoyoustart

Video 2011: WHERE do I START with Self Forgiveness?

WAAR BEGIN IK met Zelfvergeving? (vertaling)

————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 649 – Opruimen

floortje-opruimen

Ik ervaar vaker een polariteit in mezelf met betrekking tot het (definitief) opruimen van spullen en ‘in het bezit zijn’ van spullen in het algemeen. Ik zou graag meer spullen wegdoen, bijvoorbeeld spullen zoals oude brieven en foto’s of werken die ik gemaakt heb op de kunstacademie. Ik bestempel het ‘als zoveel’ en verhuis dit mee, waarbij ik steeds iets meer opruim en een deel weer meeneem. Van tijd tot tijd komt er een gedachte/ervaring op dat ik het liefst alles zou wegdoen hiervan. Echter ik heb dat weleens radicaal gedaan met bijvoorbeeld een koffer oude bandjes en toen kwam er achteraf een ervaring van spijt op. Dus probeer ik het nu met mate te doen waarin ik het praktische gebruik, maar ook mijn eigen geestbewustzijnssystemen en hechtingen in overweging neem zodat ik niet in een ‘tegenreactie’ schiet in mezelf. Eens zien of ik met het schrijven van zelfvergevingen wat meer ruimte kan scheppen hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik teveel spullen heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik teveel spullen nodig heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb waarde te hechten aan oude fotoboeken en brieven die in een doos steeds meeverhuizen zonder dat ik er nog uitgebreid in kijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefst alles weg te gooien en dan angst te ervaren voor het bestaan zonder deze afbeeldingen van herinneringen als hoe ik bestaan heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen kunnen laten zien aan anderen hoe ik vroeger was en hier eigenwaarde aan te hechten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb eigenwaarde te hechten aan hoe anderen mij zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me onderdrukt te ervaren als een ander niet verder ziet/wil zien dan een eigen projectie en met de foto’s zou ik iemand dan uit die eenzijdige projectie willen halen als ik dat nodig acht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken het nodig te achten om een ander uit een eenzijdige projectie over mij te halen, in plaats van mezelf te ondersteunen om mezelf vrij te maken van de invloed die het op mij heeft – dus van de invloed van mijn eigen reactie op eventuele eenzijdige projecties over mij van anderen – als anderen een eenzijdige projectie laten blijken over mij en hierin niet ter wille zijn om verder te zien en te begrijpen dat het een projectie is van zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me vast te voelen zitten op het moment dat een ander onbegrip gebruikt om de eigen projectie te verdedigen en in stand te houden als beeld geprojecteerd op een ander zodat zelf niet onder ogen hoeft te worden gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb (te denken) me niet te kunnen openen als een ander vasthoud aan een projectie over mij en mezelf hierin te beperken in expressie en delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat er geen gelijkwaardig delen mogelijk is als één of beiden vasthoud aan een projectie, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit een verlangen is in en als de geest waarin ik me niet in gelijkheid beweeg in en als mezelf, in expressie in overeenstemming met mezelf en in overweging van de omgeving en andere participanten en dus is een delen in eenheid en gelijkheid met en als mezelf niet mogelijk zolang ik vasthoud aan een interpretatie van ‘gelijkwaardig delen’ wat eigenlijk een relationele uitwisseling in houdt, afhankelijk van de ander met wie ik een relatie ben aangegaan in gedachten, gevoelens en emoties, in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op mezelf beelden te projecteren van hoe ik ben door vast te houden en/of willen houden aan hoe ik ben geweest en dit als mogelijkheid te willen houden om eventueel te laten zien aan anderen ter verdediging van mezelf als dat ik niet alleen maar ben wat zij denken dat ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te willen gaan verdedigen met afbeeldingen van hoe ik (ook) ben geweest ter verduidelijking dat ik niet alleen maar ben wat men op het eerste gezicht ziet en denkt als projectie vanuit de geest en dus hetgeen ik me tegen probeer te verdedigen, inzet als verdedigingsmechanisme en zo juist dit mechanisme in stand houd en voortzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te definiëren aan wat ik bezit aan afbeeldingen van mezelf en ander spul waar ik ‘waarde aan hecht’ als dat het nog eens van pas zou kunnen komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zo voor te stellen me bevrijd maar ook verloren te voelen zonder de vertrouwde spullen om me heen die delen van mijn leven zoals het tot nu toe geweest is, laten zien.

Ik realiseer me dat de spullen deels praktisch zijn en dat het deels verbonden is met mechanismen in mezelf die ik gebruik ter bescherming en in standhouding van mezelf in en als de geest.

Ik realiseer me dat het proces van opruimen net zo gaat als het proces in/als de Reis naar Leven, waarin het niet direct praktisch en mogelijk is om alles ‘in één keer overboord te gooien’ maar dat het een stap voor stap proces is van vergeven, loslaten en corrigeren binnenin en als zelf.

Ik stel mezelf ten doel te gaan opruimen in huis, te zien wat ik weg wil doen en wat ik wil bewaren terwijl ik zelfvergevingen toepas op eventuele emotionele (hechtings)ervaringen die opkomen en dat wat praktisch is te bewaren en tevens te zien of ik iets wil bewaren voor mezelf om te zien hoe ik was in en als expressie zoals ik geweest ben en dit eventueel te gebruiken om een expressie meer te integreren of juist een eventuele hechting in en als de geest, los te laten.

Ik stel mezelf ten doel om stap voor stap de beschermingsmechanismen in mezelf te zien, vergeven en corrigeren tot in een praktische toepassing van wat werkelijk nodig en het beste is ter in stand houding en/of tot stand brengen van mijzelf in eenheid en gelijkheid in en als het fysiek en om te komen tot een loslaten van de beschermingen waarin ik mezelf in afgescheidenheid bewaar in gedachten, gevoelens en emoties als relationele bindingen in en als de geest.

set-life-free

Desteni I Process Lite – Eenheid en Gelijkheid

——————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

Dag 597 – De creatie van mijn eigen angst

rad

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat als een ander geen verantwoordelijkheid wil nemen voor de ‘pijn’ in en als gedachten, gevoelens en emoties, dit mij belemmert om dit wel te doen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit juist het punt betreft waar de ervaring van pijn vandaan komt, vanuit herinneringen als interpretaties van het leven met iemand die in mijn ogen geen verantwoordelijkheid neemt/wil nemen en ikzelf die mij hieraan aanpast en ook geen verantwoordelijkheid neemt en mijzelf hierin dus ‘pijn’ doe omdat ik me afscheid van en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf pijn te doen door me af te scheiden van en als mezelf in gedachten, gevoelens en emoties als reactie en vanuit interpretatie in en als de geest, op de fysieke werkelijkheid om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me aan te passen in en als de geest aan hetgeen ik waarneem als dat een ander buiten mij doet, als de ‘easy way out’ waarin ogenschijnlijk geen conflict ontstaat, waardoor en waarin ik het conflict binnenin mezelf manifesteer, in en als mijn eigen fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb conflict in en als mijn eigen fysiek te manifesteren door aanpassing in en als de geest in een ontwijken van eventueel conflict als confrontatie met en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me bezig te houden in de geest met futiliteiten die niet werkelijk het praktische leven beïnvloeden en zo conflict te creëren buiten mezelf als reflectie van het conflict binnenin mezelf, in plaats van het conflict binnenin mezelf onder ogen te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten manipuleren door mijn reactie op (mijn interpretatie van) het gedrag van een ander en hierin angst voor verlies te ervaren/creëren, en zo keer op keer dezelfde situatie te manifesteren waarin ik deze angst voor verlies ervaar, waardoor ik een situatie niet durf aan te gaan, uit angst voor deze ervaring van verlies die ik blijf creëren waardoor ik in een risicovolle situatie terecht kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus feitelijk door mijn eigen creatie van angst voor verlies, mijn eigen angst/risico te creëren en zo angst te ervaren voor mijn eigen creatie als risico die ik dan ook creëer door een soortgelijke situatie te manifesteren waarin ik deze angst her beleef en zo, blijf ik rondtollen in mijn eigen geest en blijf ik consequenties opruimen die ik creëer en waar een ander een rol in speelt waarop ik deze angst projecteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijzelf en een ander dus te dwingen in ‘rollen’ in en als de geest, in en als reactie.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een boosheid, voortkomend uit angst voor verlies voor mijn eigen creatie, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me op deze manier verantwoordelijk maak voor de gecreëerde situatie en hierin de reactie van een ander, doordat ik een rol uitspeel in en als reactie en hierin, een ander in een rol duw/uitlok in en als reactie. Ik stel mezelf ten doel, mijn rol, mijn reactie in en als mezelf te stoppen en verantwoordelijkheid te nemen voor mijn rol (in en als gedachten, gevoelens en emoties) en zo, het hele toneelstuk te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik – als ik mijn deelname in reactie in geactiveerde gedachten, gevoelens en emoties stop in en als mezelf – hierin verantwoordelijkheid neem ‘voor een ander’ waartegen ik me verzet, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik op deze manier verantwoordelijkheid neem voor mijn aandeel, mijn rol in en als de geest en zo verandert het hele toneelstuk als interactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten en wachten – verzetten dus eigenlijk want niet meewerken is tegenwerken – totdat een ander verantwoordelijkheid neemt voor zijn/haar rol, terwijl ik ten eerste een aandeel heb in de creatie van het toneelstuk en dus de hele rol min of meer kan voorkomen doordat ik het toneelstuk voorkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te weigeren het toneelstuk te voorkomen en zo te weigeren om verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in dit toneelstuk en dit wel te verwachten van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een ander iets doet wat ik zelf niet doe/wil doen en de ander te gaan pushen en ‘wijzen’ op de verantwoordelijkheid, in plaats van zelf en eerst verantwoordelijkheid te nemen voor en als mezelf en mijn ‘rol’ in en als de geest in een toneelstuk.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van angst voor verlies, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik ergens geen verantwoordelijkheid voor neem/heb genomen in en als mezelf waardoor en waarbinnen ik een situatie instap, in en als een uitgangspunt van angst voor verlies. Ik realiseer me dat ik dit doe omdat ik niet helder heb hoe ik mezelf hierin verbonden heb in en als de geest en dus heb ik de situatie nodig als consequentie in en als het fysiek, om mezelf te zien en mezelf te vergeven en corrigeren binnen de situatie en zo stapje voor stapje de consequentie te stoppen en op te staan in en als mijn uiterste potentieel, mijn beste kunnen binnen de situatie. Ik stel mezelf ten doel, mezelf onder ogen te zien binnen een fysieke situatie waarin ik me bevind en mezelf te vergeven en corrigeren binnen de situatie en van hieruit voort te bewegen en communiceren. Ik stel mezelf ten doel om de situatie waarin ik me bevind, te gebruiken om op te staan in en als mezelf en deelname in angst te stoppen. Ik stel mezelf ten doel om – in plaats van weg te lopen en/of in plaats van een situatie te stoppen – adem voor adem, stapje voor stapje met behulp van de toepassing van het spreken en schrijven van zelfvergeving en zelfcorrectie, mijn uitgangspunt te veranderen binnen de huidige situatie, wandelend van angst voor mezelf in en als de geest – in deelname in gedachten gevoelens en emoties – naar leven in en als het fysiek, in verantwoordelijkheid voor en als mezelf tot in eenheid en gelijkheid

bite-of-the-apple-desteni_thumb

Fear of Conflict – Quantum Systemization – Part 60

Self-Image and Fear of Others

Relationship Success Support: Loneliness & Fear of Being Alone

————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 579 – De manifestatie van een tegendeel

Dag 578 – Het is me gelukt – De manifestatie van een persoonlijkheidssysteem

schoonheidsideaal

Zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn buik te dik te vinden en van hieruit, een beslissing te nemen om te gaan ‘lijnen’ en zo de lijnen in en als het geestbewustzijnssysteem, in en als een idee van een schoonheidsideaal, te integreren en manifesteren in en als mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek, mijn lichaam te verzwakken door het streven naar een schoonheidsideaal in en als de geest welke ik heb aangenomen van plaatjes buiten mij, in en als het geloof dat een slanke taille en platte buik ‘mooi’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me nu af te vragen wat nu eigenlijk de werkelijke aanleiding is tot het lijnen en waarom ik dit zo belangrijk heb gemaakt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen, zoals Kim ook schreef in een blog, dat de geest, de mind helemaal niet werkelijk praktisch nadenkt vanuit een onderbouwd standpunt maar dat het slechts logica voortbrengt als informatie die logisch lijkt, om zoveel mogelijk energie te genereren, welke voortkomt uit frictie binnenin zelf en een ‘dunner willen zijn’ als iets dat er niet is, wat conflict geeft en zo energie genereert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een conflict binnenin mezelf te manifesteren als construct in en als de geest van waaruit ik steeds opnieuw energie genereer en zo mijn lichaam op te branden, waarin ik een ervaring van slagen in mezelf creëer in en als het opbranden van de fysieke energie in een manifestatie van afslank

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik de aandacht van die ene speciale zou krijgen als ik een platte buik en slanke taille zou hebben zoals ik heb begrepen en opgeslagen via beelden van buitenaf als dat dit ‘sexy’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam als fysieke substantie op te branden ten behoeve van een schoonheidsideaal die ik als ‘sexy’ heb aangenomen en blijkbaar, denk ik hierin dat ik meer kans op seks heb als ik voldoe aan dit ideaalbeeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik meer kans op seks heb als ik voldoe aan een ideaalbeeld van slanke taille en platte buik, en dit vervolgens zo in mijn lichaam als systeem te hebben opgeslagen en vastgezet waarin ik in en als dit streven, de ‘zwakke plek’ in mijn DNA als het darmgebied, te hebben belast en gebruikt om ‘vast te houden’ aan dit ideaal in en als een begrenzing van de hoeveelheid die ik eet/kan eten, zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat ik in en als dit systeem tegen mezelf ga werken en mezelf juist belemmer in en als een fysieke aanwezigheid en fysieke expressie, in het algemeen en binnen de fysieke intimiteit/een seksueel samenzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien, gerealiseerd en begrepen dat een streven in en als de geest een bevestiging van een systeem inhoudt en dat dit in en als het fysiek, een tegenovergestelde uitwerking heeft aangezien het streven als systeem in polariteit evenzo als het tegendeel gemanifesteerd wordt binnenin en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb binnenin mezelf, in en als een streven in en als de geest naar een intiem samenzijn, een polariteit als tegendeel in en als mezelf te manifesteren en zo het intieme samenzijn te belemmeren/bemoeilijken ter ondersteuning van mezelf, in en als het fysiek en hierin mezelf ervan te weerhouden om tot fysieke expressie te komen waar 2 of meer als leven in en als het fysiek ( “in mijn naam” ) samenkomen.

Wordt vervolgd.

Intimiteit begint bij Zelfintimiteit:

Winged – Exploring Self Intimacy

Winged – Zelfintimiteit Onderzoeken

*
(…) “And this is quite an interesting point to realize for me in relation to how the mind works, in that the thoughts and emotional experiences that I define myself within don’t necessarily have a ‘purpose’ to them and aren’t necessarily based on any valid ‘reasoning’. As with this personality system of believing and experiencing myself to be ‘alone’ within myself in relation to people for instance, wherein I cannot find the source point of why and how it is that those thoughts and experiences exist within myself. They just kind of do, because of the simple fact that I have accepted and allowed myself to identify myself with them.”
“I used to always have this tendency within myself, whenever I discovered a specific personality construct within myself such as this general experience of feeling left out in relation to people, to want to find a ‘source’ point within my memories. I wanted to find the specific event that occurred in my life that triggered it so that I could ‘make sense’ of what is happening within myself and so that I could in a way find a ‘reasoning’ behind why I feel the way I feel and experience myself the way I do. However what I have come to realize about the mind is that it doesn’t really have any other purpose to it but to generate energy through thoughts, feelings and emotions, which means that it doesn’t need to have a ‘logical explanation’ behind what it brings up for us to generate the energy it needs – as long as there exist the belief and appearance of a ‘reason’ behind and ‘logic’ to how we experience ourselves within and as our mind, enough for us to accept it as ourselves.”
“So from that perspective it is entirely possible that these seemingly random personality systems exist within ourselves without any particular ‘reason’, as in memories to back it up – but that the system only exist within and as ourselves because we never questioned it and because we blindly accepted it into our beingness to become a part of who we are.” (…)
***
Full how i was able to hear the desteni message
——————————————————————————————-

Dag 578 – Het is me gelukt – de manifestatie van een persoonlijkheidssysteem

kameleon_identiteit

Het is me gelukt. Het is me gelukt om een persoonlijkheid te manifesteren, een identiteit. Ik ervaar het al mijn hele leven, zolang als ik het gecreëerd heb. Ik ervaar zo vaak vluchtig een voldoening. En ik heb mezelf hierin opgesloten. Ik realiseerde me dat het de vervolmaking van een persoonlijkheid is wat me deze ervaring geeft na het luisteren van een interview van Anu; een kristallisatie in de fysieke lichaamssubstantie van de relatie tussen geest en wezen (mind-being), als een slagen van het manifesteren van deze relatie. En het zit zo ‘in-gewikkeld’ en gedetailleerd in elkaar dat ik niet weet waar ik moet beginnen met ontmantelen.

Ik begin met een gedrag van mezelf welke ik me goed herinner. Ik was een jaar of 16 en in vrij korte tijd besloot ik dat ik wilde lijnen. Ik vond mezelf al een tijdje te dik – wat ik niet was, fysiek gezien. Ook nauwelijks vanuit schoonheidsideaal. Eigenlijk vond ik alleen mijn buik te dik, met name in de avond als ik de hele dag door gegeten had. Ik vond ook dat ik teveel tussendoor snoepte en ik vond mijn buik vooral opgeblazen. Dus ik ben op een gegeven moment gaan lijnen en ben dit begonnen op een niet zo gezonde manier. En langzaam aan, van hieruit, is het me inderdaad gelukt ‘dun’ te zijn. Waar als ik nu naar mezelf kijk, ik mezelf voornamelijk iets te mager vind met …… nog steeds een buik die vaak is opgezet.

In de periode van lijnen heb ik mezelf op (te) weinig eten gezet, ik reed regelmatig trillend naar huis van een te laag bloedsuikerspiegel en daar mocht ik van mezelf…twee boterhammen eten. Als ik er nu aan denk, aan wat ik mezelf en mijn fysiek heb aangedaan, ervaar ik een groot verdriet. Ik had een fijn, gezond lichaam, heel weinig ziek, een klein beetje mollig en geen wespentaille, dat zit niet in mijn bouw. Verder een mooi fijn lijf. En ik ben dat kwijt. Ik voel me al jaren uitgemergeld. Niet zozeer doordat ik nog steeds te weinig eet, dat heb ik destijds na een half jaar weer opgepakt en hierin ben ik gelukkig niet in extremen gegaan. Het patroon echter ervaar ik nog steeds binnenin me. En fysiek uit het zich in verkrampingen in mijn darm en een neiging tot obstipatie, al komt het steeds minder voor. Als ik geobstipeerd ben kan ik niet goed eten, mijn buik zit al vol. Ik ervaar nu paniek als ik niet kan eten. Ik wil wel eten maar ik heb dit patroon gemanifesteerd, ik heb mezelf al ingebouwd.

Ik begin met het zelfvergeven van deze periode. Het is niet de oorzaak maar wel een manifestatie die ik me goed herinner. Het woord ‘identiteit’ als vertaling van personality geeft wat meer richtlijn voor mezelf om te onderzoeken. Mezelf een identiteit aanmeten.

In het volgende blog de zelfvergevingen.

Personal identity——————————————————————————————————————————–

 

Dag 481 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-6 – “ik snap niet dat die ander dit niet ziet”

Voor context zie: Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Voor overzicht van de gehele serie:

Dag 469 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-12 – Schaamte

Dag 482 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-1 – “hoe kun je dit nou doen?”

Dag 483 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-2 – “dit meen je niet”

Dag 484 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-3 – “dit kan niet waar zijn”

Dag 485 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-4 – “ik ga weg”

Dag 486 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-4 – “ik ga weg” (vervolg)

Dag 469 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-5 – “wat denkt die ander wel”

Backchatdimensie (interne gesprekken):

hoe kun je dit nou doen?

dit meen je niet

dit kan niet waar zijn

ik ga weg

wat denkt die ander wel

ik snap niet dat die ander dit niet ziet

ik heb toch gelijk?

hier wil ik niet mee leven

schaam je je niet?

dit ga ik niet doen

onbegripIk vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te participeren in een intern gesprek in de woorden ‘ik snap niet dat die ander dit niet ziet’ ten gevolge van een emotionele reactie op een gedachte in mij als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ welke geactiveerd wordt in mij door de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat die ander dit niet ziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet snap dat die ander dit niet ziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zo druk te zijn met mijn eigen gedachten dat ik zelf die ander niet zie als mezelf in participatie in een gedachte in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ander en/als mezelf te veroordelen om participatie in een gedachte als ‘ze neemt het persoonlijk’ en ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ en in en als dit oordeel, een heel scenario in en als mezelf af te gaan spelen en hierin te participeren en door te gaan hiermee, al zoekende naar een bewijs dat ik gelijk heb in wat ik denk (te zien)  in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het juist zie in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik iets kan zien in en als de geest, in plaats van te zien, realiseren en begrijpen dat ik in en als de geest, alleen maar verder en verder verwikkeld raak in mijn eigen gedachten als interpretatie als oordeel van de situatie in een poging om mijn gelijk te bewijzen ter controle van wie ik (denk dat ik) ben in en als de gedachte.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een intern gesprek als ‘ik snap niet dat die ander dit niet ziet’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik via een gedachte en reactie op mijn eigen gedachte als interpretatie terecht kom in een intern gesprek in mezelf waarin ik iets aan het zoeken ben wat deze gedachte als interpretatie bewijst/onderbouwt en dus neig ik door en door te gaan totdat ik ‘het bewijs’ gevonden heb, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik zo steeds verder verwikkeld raak in de interne gesprekken en reacties in en als mezelf in de geest om deze gedachte te bewijzen en dus slechts druk en bezig ben met mezelf in de geest ter bewijs als bevestiging van mezelf in en als de geest, in plaats van hier te zijn en te zien in de woorden als gedachten van mezelf als wat die zeggen over mezelf zodat en waarin ik mezelf stop in participatie in deze gedachten, mezelf vergeef voor hetgeen ik in participeer en zo verantwoordelijkheid neem voor en als mezelf hierin en mezelf corrigeer ter voorbereiding op de verandering in fysieke realiteit ter bevestiging van en als mezelf in en als het fysiek.

Ik realiseer me dat het simpel tot niets leidt om deel te nemen in een intern gesprek als ‘ik snap niet dat die ander dit niet ziet’ als deelname in de geest in afscheiding in onbegrip en dus in een staat van onvermogen tot (zelf)vergeving en dat ik juist in het vasthouden aan dit onbegrip, mezelf in een staat van onvermogen houd tot een direct zien in en als het fysiek.

Ik realiseer me dat ik mezelf aan het bevestigen ben in een poging om een uitgangspunt te verdedigen welke niet zelfoprecht is geweest en dus blijf ik doorgaan met aanvallen en verdedigen, in en als een geloof dat ik het uitgangspunt niet meer kan veranderen.

Ik stel mezelf ten doel het uitgangspunt van de zelfgecreëerde relatie ter controle en vervulling van een verlangen in eigenbelang in en als de geest, te herzien in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik mezelf zie participeren in een intern gesprek in onbegrip naar een ander toe, direct te stoppen en te markeren als een punt dat zelfonderzoek nodig heeft aangezien ik in een staat van onvermogen tot begrip/vergeving aanwezig ben en ik iets in mezelf dus niet begrijp en vergeven heb.

Ik stel mezelf ten doel in het moment stil te zijn/blijven, te ademen en te zien wat ik het beste kan doen in fysieke realiteit in communicatie met de ander binnen de mogelijkheden en het stadium waarin ik me bevind in het proces van het vrijmaken van deelname in en als de geest en in eerste instantie mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel direct in de woorden in en als het intern gesprek te zien door terug te stappen in mezelf en te herleiden tot het zien van emoties als reactie op een gedachte die geactiveerd wordt in mij waarin ik ben gaan participeren.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat de gedachte geactiveerd heeft en welk woord hierin een rol speelt.

Ik stel mezelf ten doel een gevonden woord als activatiepunt uit te schrijven en herdefiniëren.

joinusDesteni I Process Lite

Leer jezelf te begrijpen!

Gratis cursus online – ook in het Nederlands via inlog Engelstalige website

Desteni I Process Lite – Participant Review

———————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/