Dag 742 – 21. Opportunity to change direction

This blog is related to record 21: Opportunity to change direction

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

The self-forgiveness are written as if it is happening in current time, however it are self-forgiveness on a pattern that I am reflecting back on and now taking responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear to change direction and to step into the unknown and within this, knowing that I have somehow ‘missed an opportunity’ for expansion within and as myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame myself for not daring to change direction and stepping into a new area, where at the same time, I saw that it may have been too much expansion within the unknown without enough practical and grounded (self-)support.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel thorn for so many years between seeing a potential and living a potential and within this, feeling myself as ‘less than’ who I perceive in and as the mind that I can be, without really seeing, realizing and understanding the extensive process that is existing between seeing and living my potential that is not easily stepped in and walked as something that is most challenging for myself and everyone else to really walk in and as this physical reality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ‘think lite’ about the challenging process of stepping into the unknown and within this, letting go of the control of my own mind-programming as ‘that what I know’ and through this ‘thinking lite/light ;-)’, diminishing myself in who I am within walking what I am physically able to in that specific moment and so walk moment by moment.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to diminish myself through the eyes of my own mind and within this, create a ‘matrix’ or ‘breeding ground’ for ‘feeling less than’ and ‘feeling better than’ others in/as myself within comparison.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create conflict within myself through a separation of my physical stability as ability, within my emotional dependency as inability in/as the mind and so creating this emotional/mind dependency as self-inability in/as the physical and sabotaging and stopping my physical ability as potential to give birth to a child (and to give birth to myself as life as well).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to sabotage and stop my own physical ability as potential to live, within listening to and living in and as my emotional dependency in/as the mind, instead of stopping my emotinal dependency in/as the mind and stepping into this physical doorway of opportunity.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to limit myself physically and within and as self-expression from a starting-point of fear for the unknown, thinking and believing that I cannot make it, that I will fall into depression and fall apart and crash down if and when I would let go of this emotional dependency in/as the mind as the ‘one and only relationship’ that I know.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I am right and make the right decision when and as I follow that what I know within my emotional dependency in/as the mind.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to hear another advise that is saying that I am allowed to reconsider my decision that I firstly made as a safe ground to walk on, although I do realize somewhere within that moment that I skipp a part of myself to invest.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that it is a possibility to skipp a part of myself to invest and thinking and believing that I ‘do come away with this’ and that I ‘can escape’ somehow.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to use a dream as a ‘consciousness sign’ as a confirmation of my decision in safe ground and to not listen to a practical, physical advise from a friend who is opening up a dimension within and as myself that I have not yet considered, simply because I experience too much fear to open it up and rather stick to consciousness as what know and so, what I believe that I can control.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to only want to let go of my limited consciousness system if and when it is not or no longer at my advantage and to want to keep it when and as I think that it is or can be at my advantage and so, separating myself within this conflict of not standing absolute in equality and oneness as what is best for myself as live as a whole, this as a way to avoid the difficult and unknown parts within and as myself to walk.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to want to walk around the difficult parts within and as myself, thinking and believing that ‘I do not know how to do this’ but actually to avoid unpleasant experiences within and as myself (that I for example have connected to ‘not knowing how to do this’).

When and as I see myself participating in a thought of ‘I do not know how to do this’, I stop and breathe.

I realize that I am avoiding an unpleasant experience within and as myself.

I commit myself to allow myself to experience the unpleasant and within this, using the tool of self-forgiveness and breathing, to walk through and see what opens up as possible solution and I commit myself to keep pushing and walking, no matter how slow it goes, no matter how tired I feel or really physically am; this can not be an indication to not push through but even more an indication that I need to keep pushing because ‘going back’, is not an option, where in I realize that this is part of the birthing process of birthing myself as life, in and as the physical, walking through all tge layers of consciousness and taking responsibility for how I have separated myself within all these systemized dimensions.

When and as I see that I ‘think lite’ of the challenging process of stepping into the unknown as no longer following consciousness programming and letting go of a control-mechanism, from myself or another, I stop and breathe.

I realize that the theory is easy but really walking it is a different story because in many layers, there are stored unpleasant experiences as moments of an experience of ‘loosing control’ as misunderstanding of what is happening and here I need to walk backwards through these experiences one by one, to be able to forgive as understand myself in this specific experience so that from here, I enable myself to change into a way that is supportive and best for myself and/as others that are involved as well.

I commit myself to keep on supporting myself within the constant and consistent application of breathing, writing and introspection within self-forgiveness as self-understanding and to do this with perseverance, to be able to stand and keep standing within the moment, without taking control in/as the mind and then seeing what opens up, no matter if I fail or fall or apparently not am moving myself and no matter how miserable I experience myself for a while or certain timeframe –  and so, I live and ground myself in and as the word perseverance.

When and as I see myself judging a control-mechanism, from myself or another, I stop and breathe.

I realize that judging in itself is a form of control as the only way that I have learned and seen in and as the mind to try to solve things, when actually the judging in itself keeps the door closed for possible and livable solutions.

I realize that the unpleasant experiences are actually coming from an idea as judgement of how things should be.

I commit myself to start with naming and forgiving the experience that comes up that I find unpleasant, in the moment that I see myself judging a control-mechanism and to name and forgive the idea as judgement within and as myself and I commit myself to first become stable within this and from here, see what needs to be directed within the situation itself that I then can open up without ‘being upset’ and ‘feeling controled’, because then I have already directed myself and so, no longer controling myself with an idea and unpleasant experience and I commit myself to keep on practising this self-stability because,

this in itself is already a change in direction within and as myself and all these little moments of apparently loosing control, are opportunities to change direction, within and as myself.

Previous blog: 20. Searching for the life within me

Next blog: 22. looking back without considering the mind

———————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:

http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Advertenties

Dag 731 – Self-honesty, self and relationships

self-honesty

Continuing on previous blog.

For more than 6 years now, I am actively walking a process where in it is a core-point for me to transcent the ‘dependency’ within partnership. Through my life, I have had several partners and a pattern existing within this of starting and stopping. I could not find a way to keep my individuality and at the same time, be/become intimate in my sharing with another. I was not able to stand alone within partnership.

Now, what then does this mean? To stand alone? I learned how to stand alone when being/living alone, without a partner but then within this there is a tendency to search for a partner and when there is a partner, I often lived in a fear of loss or, the partner was existing in this pattern. All because, so I found out, the starting-point was not clearly cross-referenced within both: no discussions about what both want and/or are able to within a partnership and how to create this and how to give and how to support and what means love etc. So the starting-point was basicely still based on preferences and convenience, without really being self-honest to myself and to another about who I am and what I stand for.

This coming forward out of a ‘fear of loss’, as well when the relationship started but also on forehand, like not believing that any man that I like and who likes me and within the practical possibilities, would be willing to live with me and at the same time taking responsibility for oneself. So it is like a compromising on forehand, like, okay better live with someone halfway than living alone all my life (where this ‘all my life’ is what is showing this disbelief and fear ‘that I will never find a partner who is willing to stand with me when and as I am standing within a starting-point of self-honesty’).

But, here under, is hiding my own convenience. Of not willing, mixed with a ‘not knowing how’ to support another and push the principles where in another is given the opportunity to live accordingly to principles that are best for both (and from here, best for all) and expand as well. Not knowing how because I have never done this before or never had an example and so, it is all new to learn and develop. But what I actually mostly see is a convenience within myself about not willing to change and do the hard and dirty work, of step by step walking through all the shit that is coming up and directing myself and the situation in this. And here in I see, I am existing in judgement.

From not standing within and as my self-honesty of what I am accepting and allowing within myself and from here, tolerating within a relationship, I am existing in judgement, which leads to a fear of loss. Because I placed this partnership in the place of my self-honesty and from here, the separation from and within myself is existing and so I make myself dependent on the partner and on the partnership and on the physical intimicy. Within this I am existing in judgement all the time, I am hiding, I keep distance and push the other away (in fear as judgement) as a reflection of how I am in disagreement with and as myself and fear/judge myself for this, as long as I am not self-honestly facing this.

For 6-7 years I am looking at the theory of what it means to stand alone and live in/as self, as in not ‘missing another’ (as a reflection of missing myself)  where in I now see that the word ‘self-honesty’ is giving so much more clarity in this, as this is what I can define for myself. This is an active process that I have walked and am still walking and this is what I recently found within myself (hidden deep within myself) where in I kept my ‘preference’ at first place and secondly I tried to align my self-honesty with this, where I had to turn this around and place my self-honesty first and foremost and from here, look at how to align my preferences to this, if and when possible in a practical and considering way. Thus this means that I have to make peace with the possibility (or call it ‘risk’) that I have to let go of some of my preferences if I find that I am not able to live with it, practical, physical and according to my integrity.

This is an example of how we trade places in and as the mind and how we place our preferences above our self-honesty and from here, we make ourselves dependent on these preferences that we need to fulfill with something or someone outside ourselves. It can be anything: money, sex, love, food, drugs, alcohol, gaming, traveling, shopping, sleeping, watching tv and all variations within this.

We know in theory that we do this, we all know it somehow, however really seeing it within ourselves and understanding how we have exactly created this, is a whole other story, even from the point where we make the decision to change this within ourselves. For this, we need to walk what we call ‘a process’ through time.

It is possible that we have integrated this self-dishonesty in our physical body; in this case walking out of it, means to walk a physical process, through physical manifested consequences within our own body, as for example in my case, the consequence of a spastic colon.

To be continued


Proces van zelfverandering:

http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 730 – Pushing my self-honesty

self-honesty

“And also pushing your self-honesty, cause you may find that what you prefer and what you can live with, is not the same”

Continuing on opening up the inner conflict that I wrote about in the previous blog. Something existing in it that I did not get a clear sight on and so, this is part of the reason why I did not open it up before, not really, but only looking at it from a starting-point of not being willing to change.

I saw the conflict of what I can live with and what I prefer, however I did not place the word ‘prefer’ in this and was looking at it as a desire, which was not really describing it as I did not really experience it as a desire so I could not work with that.

From here I lived the situation in reality – this is what happens when and as I am not willing or able to let something go through writing and self-forgiveness –  where I started to live as ‘what I prefer’ in a certain point but noticed that I could not keep standing in this physically, it was exhausting me. I have learned to push beyond some limitations of ideas of tiredness and not being able to etc, so I pushed myself in this. However here I was using this application in trying to live what I prefer, until the point of conflict inside myself and reflecting outside in a relationship, where I from this point started to open up this point of inner conflict and found my self-honesty within.

This gives inner peace and self-satisfaction as a reference-point and so I have found something to expand myself in. Where I had a chat about this conflict playing out in my external reality in a ‘breaking up’ in a relationship and here, my buddy mentioned to “push your self-honesty, cause you may find that what you prefer and what you can live with, is not the same”.

This made sense and could land within me, as here I suddenly understood how I have to make peace with this fact of what I can live with that may not be the same as what I prefer to live with. So here, I am ready to bring this point into self-forgiveness.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to hold on to a point that I prefer to live with and within this, compromise myself in and as my self-honesty and from here, see my self-honesty disregarded and not recognized through others, through a partner.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to compromise myself in my self-honesty in relation to a point that I prefer to live in and as with a partner but where in I see that I can not live with it like ‘how I would prefer’ as in this way it is exhausting me although I may want it so badly.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel sick of myself in this point of compromising myself in my self-honesty with regards to a preference of how to live a relationship, where from here I see it reflected that a partner is able to live it like that but in a point of inconsideration of other possibilities and more in a way of ‘wanting it the easy and nice way’, of wanting convenience from where I then feel inferior because I am physically not able to ‘live up with this way of convenience’ – on several dimensions – and actually it is also not what I want or prefer anymore but I do not want to loose this partner and I prefer to share something with him and if he is not willing to consider me in this, I will loose this point of what I prefer to share with him.

Here it doesnot mean that I then need to ‘break up’ with this partner but more that I need to stand up within and as my self-honesty and from here, opening this up with the partner and lay out what I am able to and what not and from here, give him the choice to walk with me in this or not and so, taking the risk to ‘loose this partner’ and so to loose this ‘sharing that I prefer most to do with him’.

This sharing is still possible, also from a starting-point of self-honesty as here it is more in consideration of my own physical and so of physical reality as a whole and for the other it would mean a consideration of another being in and as the physical and so of his own physical and physical reality, meaning seeing and moving beyond only our own preferences and start living what is best for all.

For this, one need to be ready to give up some created energetic experiences and behaviours and activities and so if one is not willing or ready, a break up will follow (or takes place in advance to prefent looking at a point of self-interest).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear conflict and being rejected because of bringing forward a point within self-honesty that another is perhaps not willing to consider or resisting to look at.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not consider myself within and as my self-honesty and so reject myself in my self-honesty and from here, create this form and experience of rejection in my outside world in an intimate relationship as a reflection of the relationship with myself, inside myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to start blaming the one who is rejecting me as a reflection of my inner rejection of my own self-honesty.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear voicing myself in and as self-honesty where then the fear should come forward out of and existing as a point of judgement and rejection of my own self-honesty.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience ‘hate’ towards myself about this point of compromise within and as myself (where in it is practical to look at ‘hate’ as in ‘building up angryness’ in – what I find very clear – ‘points that I did not yet have taken responsibility for’ and from here, this accumulates in and as the experience of angryness into or towards the experience of hate – towards self actually but if we are not willing/able to bring it back to self, we will project the experience of ‘hate’ onto something or someone outside ourselves, like as in ‘I hate my partner when he does this or that’).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience real shame about how I have rejected and ignored my own self-honesty, within trying to live what and how I prefer, in and as an idea, in and as the mind that I have appaerently created within and as myself with regards to relationships.

Why do I write this in a blog of Wholesome Journeys under the category of ‘the influence of a spastic colon’?

Because I have manifested this pattern within and as my colon with spasms, as a way of physical expression that is compromised by a mind-pattern that I have integrated within and as my physical body. In this blog I write more about how my mind consciousness system is implemented in my physical body in a way that it influences my organs and organ-functions, which I can use now as a reference-point to face my own self-limitations and neglection of my self-honesty.

In next blog I will write more about the physical dimension of the pattern that I opened up here.


Proces van zelfverandering:

http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 729 – Opening up the inner conflict

inner-conflict

I am looking at the influence of a spastic colon, on…myself, my life. The question that then comes up within me here is, should it influence who I am? And what do I mean with ‘who I am’?

It does have an influence on how I plan things, on what I eat or not, on when I wake up, on when I leave the house, on how much time I take in the morning to prepare, on what time I go to sleep at night. If I look at this, it is actually determining how I have come to my daily scedule, which is not a ‘bad’ thing, as it is practical and supporting my body in this way, to have a rythm that I have find supportive.

I am still ‘wondering’ how I would live and what I would do and take on for myself if I would not have had this need from my physical body to keep a certain daily rythm and take care for myself in this. Would I then just ask more from my body that is perhaps not best for my body and so myself within? Or would I naturally do this because I feel better with this, because it supports my body better if I keep a certain lifestyle? Or would I just be doing fine with less ‘bounderies’ for myself in this daily scedule? And are it bounderies or are it guidelines?

This is something that I actually have as a question within me, day in and day out, somewhere on the background. So then within this – when I mentioned here that this daily ‘rythm’ is actually quite supportive for my physical body and so for myself within – the thing that is more of an influence on myself and who I am within, within every moment walking with/as myself in this one physical body, in a situation of the existence of a spastic colon – the thing that is more of an influence on me, is this question that is existing within me and that is giving me an experience of ‘not being satisfied’ or a subtile form of conflict within myself, day in and day out.

So writing this out, this is something that I can change within myself, as this inner conflict is not supporting me but more creating a ‘split’ within myself and so I am existing within and as this split deep within me, day in and day out.

It is something that I only by now start writing out, as somewhere I did not want to admit this to myself and even more, I did not want to show this to others as well. But the thing is that if I do not admit it for myself, I still place myself in a position of disempowerment, because that what I do not admit for/to myself and keep silent or suppressed within me, I will not be able to understand for and as myself, I will not ‘forgive’ myself for this as long as I do not understand it and as long as I do not start forgiving it and opening it up, I will not be able to fully understand this part of/as myself. And from not understanding/forgiving myself in this, I will not be able to change anything about it.

It surprises me that I find this so hard to open up, merely because I have seemingly so much investigated this spastic colon in a way and finding ways to physically support myself in it as well as emotionally. So now, it is time to start looking in the deeper dimensions within me and how the mind is interconnected within and as myself in this physical situation of a spastic colon. Which is obviously not the best part of me and as I know by theory and somewhere sensing within me and seeing reflected without me, it is functioning as a ‘hidden nature’ that I have accepted and allowed to channel within and as my mind and then integrated within and as my physical body.

To be continued


Proces van zelfverandering:

http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 709 – Wat sta ik toe in lichamelijk ongemak?

system green

Vervolg op Dag 707 en Dag 708

Zelfvergevingen op wat ik toesta en accepteer tijdens het ervaren van (specifiek) lichamelijk ongemak:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om, zodra ik me fysiek ongemakkelijk ervaar, zo geconsumeerd te worden door de ervaring binnenin mezelf, gekoppeld aan het fysieke ongemak waardoor ik enorme weerstand ervaar om iets praktisch uit mijn handen te krijgen en waarbij vrijwel iedere praktische/lichamelijke beweging, me herinnert aan het fysieke ongemak aangezien ik die bij iedere beweging ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ongemak blijkbaar zo te hebben onderdrukt waardoor ik het niet zie of ervaar in mezelf totdat mijn lichaam het aangeeft en naar voren brengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te walgen van de ervaring en gedachte dat ik dit gecreëerd heb en te blijven hangen in de ervaring van walging en gedachten van zelfoordeel (backchat, zelfpraat) en zo de angst in mezelf te bevestigen en vergroten door erin te blijven ronddraaien zonder te zien wat ik kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren als ‘gewoon niet te willen’ en maar niet door deze ervaring heen te komen maar keer op keer, hierop te botsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zoveel oneerlijkheid te ervaren dat ik steeds opnieuw met dit lichamelijke ongemak wordt geconfronteerd binnenin mezelf zonder dat ik direct een oplossing zie, waarin ik druk blijf met de ervaring van oneerlijkheid en deze zo bevestig en vergroot in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lichamelijke ongemak NU weg te willen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat het lichamelijk ongemak er nooit was geweest en nooit zou zijn, ook al weet ik dat het iets aangeeft over mezelf in wat ik heb toegestaan en doorgezet als voorprogrammering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een beter en ander leven zou hebben als ik dit lichamelijk ongemak (dus deze specifieke voorprogrammering) niet herhaaldelijk zou ervaren, als het er niet was, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik niet weet wat ik dan gecreëerd zou hebben en hoe dat eruit zou hebben gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lichamelijk ongemak weg te willen hebben en te willen dat het er nooit was geweest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op het lichamelijk ongemak en het lichamelijk ongemak de schuld te geven van hoe ik mij ervaar en hoe mijn leven is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lichamelijk ongemak groter dan mijzelf te maken en los van mij te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lichamelijk ongemak uit me te willen trekken, los te willen krabben, weg te willen duwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de hel te ervaren tijdens het lichamelijk ongemak, de hel van mijn eigen creatie zonder te zien, realiseren en begrijpen hoe ik het exact heb opgebouwd als creator.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijzelf niet als creator te zien van mijn creatie, ook al weet ik in kennis en informatie dat dit wel zo is, zolang ik niet zie hoe, ervaar ik me feitelijk niet de creator en dus, niet verantwoordelijk voor mijn creatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet verantwoordelijk te ervaren voor mijn creatie van lichamelijk ongemak, ook al weet ik beter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb conflict in mezelf te ervaren door te weten dat ik verantwoordelijk ben voor mijn creatie/lichamelijk ongemak maar niet te zien hoe en hoe ik verantwoordelijkheid kan nemen, aangezien ik niet zie wat eraan vooraf is gegaan en dus feitelijk niet weet – doordat ik het niet zie –  waarvoor ik verantwoordelijkheid moet nemen en dit maakt me razend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb razend te worden door niet te zien hoe ik mijn lichamelijk ongemak opbouw en samenstel en mezelf zo af te leiden met het razen in mezelf in plaats van te vertragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat een ander me een antwoord geeft omdat ik het zelf niet zie en tegelijkertijd het ‘zelf te willen doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb moe te zijn van en wanhoop te ervaren in/door de gedachte dat ik het zou moeten zien want ik heb het toch zelf gecreëerd, maar wat ik als ik het dan niet zie?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf moe en wanhopig te maken en doen ervaren door de gedachte dat ik het zou moeten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb aandacht en/als energie te genereren binnenin mezelf met behulp van het lichamelijk ongemak door er van alles over te denken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘lekker bezig ben’ en dan opeens te worden overvallen door fysiek ongemak die ik niet had zien aankomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om me ‘goed’ te voelen aangezien ik ieder moment, iedere ochtend opnieuw kan worden overvallen door lichamelijk ongemak en hierdoor zo van de kaart te zijn dat ik me liever op de vlakte houd en me minder voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me liever op de vlakte te houden en me ‘minder’ (goed) te voelen zodat ik niet overvallen kan worden door een onverwachte situatie van lichamelijk ongemak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me dus ‘minder dan goed/god’ te ervaren in plaats van mezelf als één en gelijk als mezelf als creator, dus als ‘god als het ware, te zien en realiseren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb altijd op mijn hoede te zijn voor aanvallen en hierin mijn adem in te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op mijn tenen te lopen en zo min mogelijk op te vallen, zodat ik ook niets fout kan doen en kan worden aangevallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb liever geen verantwoordelijkheid te nemen zodat ik ook niets fout kan doen en dus ook niet kan worden aangevallen (door mezelf in zelfoordeel) en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet op te vallen zodat ik ook geen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor hetgeen aan de oppervlakte komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te vallen in en als zelfoordelen als gedachten over mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op momenten van fysiek ongemak, als minder te ervaren en dit liever te vermijden, in plaats van het als mogelijkheid, als kans te zien om een aspect van ongelijkheid in mezelf op te lossen.

Als en wanneer ik mezelf als minder ervaar en ‘overvallen’ door een ervaring van fysiek ongemak, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een ongelijkheid, een afgescheidenheid binnenin, van en als mezelf gemist heb, niet heb opgemerkt en dat mijn lichaam dit op deze manier onder ogen brengt. Ik stel mezelf ten doel me te herinneren aan de mogelijkheid en kans, als een opening die hierin aanwezig is om een deeltje van mezelf terug te brengen naar mezelf en ik stel mezelf ten doel het woord ‘opening’ hier te gebruiken voor mezelf als richtlijn in dit proces.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het toch geen zin heeft, dat het me toch niet lukt en/of dat het van ‘zo kleine invloed’ is dat het ‘niets uitmaakt’, waardoor ik er al niet aan zou beginnen om het als opening te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een cirkel van een paar gedachten binnenin mezelf en mezelf zo alle mogelijkheden en openingen bij voorbaat te ontnemen en/of niet te zien of gebruiken als zodanig.

Als en wanneer ik mezelf zie zoeken naar redenen en oorzaken in mijn geest van mijn fysieke ongemak, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat in dit zoeken naar redenen en oorzaken, ik mezelf alleen maar meer vastzet in en als de geest door rondjes te blijven lopen zonder tot hetgeen te komen wat ik zoek, namelijk een oplossing, aangezien ik zoek naar iets wat ik niet zie terwijl ik weet dat het er is en zo, de angst en onzekerheid te vergroten in mezelf. Ik stel mezelf ten doel om mezelf direct fysiek te ondersteunen door het toepassen en uitproberen van een specifieke ademhaling en met behulp van de fysieke toepassing van zelfvergeving door het in klank/expressie brengen van mezelf in en als ervaringen die opkomen en door de klank te brengen naar de plekken van lichamelijk ongemak, waarin ik zo een voedingsbodem creëer voor het eventueel openen van zicht op een herinnering, ervaring of gedachte die ik heb vastgezet en opgeslagen in mijn fysieke weefsel, in en als mezelf, in en als de integratie van wezen, lichaam en geest.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor de voorprogrammering in en als mijn geestbewustzijnssysteem en stapje voor stapje voort te bewegen, in en als de realisatie dat ik hiervan niemand de schuld kan geven en dat in een ‘schuld geven’, ik de verantwoordelijkheid probeer af te schuiven en zo mezelf onthand als het ware als ik de verantwoordelijkheid niet in handen neem/houd voor wat er binnenin mij gebeurt.

Ik stel mezelf ten doel om mijn plannen en taken voor de dag bij te stellen en af te stemmen op waartoe ik fysiek in staat ben en te zien hoe en waarmee ik mezelf fysiek kan ondersteunen.

key - encryption

So, back to the Encryption point: so as we take down these Encryptions and we have already taken down virtually all of the Encryptions of the Interdimensions, of Multi-Universes of…you cannot even begin to Comprehend, from a Human perspective, what has actually existed.

So, for some years now we are busy with the Physical Encryption. A little bit more difficult, because – you have to take down the Complete Program, Decode the Encryption; and – these Programs are Programmed to Activate similarly, to say, the Seed of a Plant. The Seed of a Plant requires a certain amount of Rain, a certain amount of Heat, a certain type of Environment before it Activates and it Grows. The System is Designed like a Plant. It requires a Very Specific Environment before it Activate. So, before we can Find the System, because it’s hidden into uncountable Dimensions – we have to first Create the Environment within which the System Activates. And when the System Activates – we can find the bloody thing. When we find the bloody thing, then we can deal with it, Decrypt it, take it out. And then – we have to take it out in the Physical, because it is a Physical System that is Creating Control within the Physical. And as you’ve Noticed, that stuff is like Really Effective.

Taking out a System in the Physical, is like walking through the Valley of the Shadow of Death. It is absolutely Hell, because – the Physical Body Believe itself to be the System. So, you have to get it to See, and Realize that it is Not and that it can be something else, because it’s Complete Image and Likeness, it is the Physical. And then, you have to take it out – and its got to then Willingly Release the System and itself from the Ideas and the Ideologies that the System Represents…and only then, can the System be Removed.

Read more at: Day 301: The Encryption of Systems (Part Two)

 


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 708 – Wat sta ik toe in vermoeidheid?

masker blauw

Dag 707 – Lichamelijk ongemak en vermoeidheid

In de week na het schrijven van dit blog, blijf ik onderzoeken wat er in mij speelt rondom vermoeidheid en lichamelijk ongemak. En op een ochtend, na een gesprek over ditzelfde onderwerp, zie ik iets wat ik langzaam aan, door de tijd heen, heb toegestaan in het (fysiek) ervaren van vermoeidheid en lichamelijk ongemak.

In eerste instantie heb ik mezelf altijd erg veel gepushed om dingen aan te pakken, door te zetten, of ik ‘zin’ had of niet, of ik het ‘spannend’ vond of niet, ik deed het gewoon. Ik had hier ook de fysieke kracht voor en dit ‘doorduwen’ gaf een zekere beweging voorwaards. Totdat ik fysiek geblesseerd raakte, ik niet de juiste ondersteuning heb gezocht en van hieraf aan, fysiek aan kracht inleverde.

Hierin heb ik mezelf geleerd om juist zachter voor mezelf te zijn en niet steeds maar door te duwen maar rust te nemen, tijd te nemen. Echter wat ik me realiseer, is dat ik in dit ‘rust en tijd’ nemen en me ‘moe en/of fysiek ongemakkelijk voelen’ tevens een patroon heb ontwikkeld waarin ik neig de moeheid en/of het fysieke ongemak als excuus te gebruiken om dingen niet te hoeven doen of ‘minder’ te doen, mezelf niet tot het uiterste te pushen (dit omdat als ik dat bleef doen met mijn fysieke klachten een aantal jaren geleden, ik mezelf teveel vermoeide en bleseerde wat ik pas achteraf bemerkte).

Terwijl, als ik wel dingen doe, merk ik nog steeds een ‘hardheid’ in mezelf van het doorduwen. Dus, de zachtheid in mezelf pas ik toe op een manier die niet geheel effectief is, namelijk door mezelf toe te staan minder te doen, in plaats van hetgeen ik doe, met zachtheid uit te voeren en in plaats van de zachtheid in en naar mezelf te ontwikkelen terwijl ik mezelf push om voorbij mijn eigen ‘begrenzingen’ te komen.

Wordt vervolgd.

blue fethers

What is it about fear that can make it so overwhelming?

What is the effect of fear energy on your mind, being and body?

How can you support yourself to change your experience in relation to fear so that you can stand as the directive principle regardless of the energy experience?

The Nature of Fear (youtube)


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 707 – Lichamelijk ongemak en vermoeidheid

vermoeidheid

Zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik me fysiek sterk, gezond en pijnvrij zou moeten voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te laten leiden van mijn dagelijkse taken als ik me fysiek vermoeid voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een fysieke vermoeidheid te gebruiken als excuus om mijn dagelijkse taken niet allemaal uit te hoeven voeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren als ik me fysiek niet in orde voel, met name als mijn darmen krampen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het krampen van de darmen juist voortkomt uit kleine momenten van ‘paniek’ in het verleden, als bijvoorbeeld een moment van een ervaring de controle te verliezen in een onverwachte gebeurtenis en hierin een gedachte en aansluitend, emotie aan te maken en deze vervolgens te onderdrukken en dit keer op keer te blijven doen, steeds als deze ervaring geactiveerd wordt door een nieuwe, soortgelijke gebeurtenis die ik onbewust associeer met een onderdrukte herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me in het moment niet gewaar te zijn waar de ervaring van paniek vandaan komt en in plaats hiervan, de ervaring opnieuw te laten begaan en bestaan en zo op te stapelen bovenop de al bestaande ervaringen van paniek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet te realiseren, zien en begrijpen dat ik vrede kan maken met hoe ik me fysiek ervaar en me op deze manier voort te bewegen, zonder te verwachten van mezelf dat ik me goed zou moeten voelen (=god zou moeten voelen=een aanname vanuit de geest).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf ergens veroordeeld te hebben in en als een gedachte en dit vervolgens te hebben onderdrukt in plaats van onder ogen te zien en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb keer op keer opnieuw mezelf te veroordelen als ik me fysiek ‘niet goed’ voel en zo de oordelen op te stapelen en het fysieke ongemak te vergroten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik me fysiek goed moet voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf minder te vinden als ik me fysiek niet goed voel en me opgeblazen en fysiek ongemakkelijk ervaar door verkrampingen en vertragingen in mijn darmen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de vertraging in mijn darmen me aangeeft dat ik het nodig heb om te vertragen in en als mezelf, in en als de adem zodat ik kan zien wat ik heb toegestaan in mezelf in gedachten, gevoelens en emoties en zodat ik hier verantwoordelijkheid voor kan nemen en de verkrampingen op specifieke plaatsen in mijn darm, laten me zien/ervaren dat ik hier iets niet efficiënt tot uitdrukking heb gebracht maar mezelf heb onderdrukt en iets heb weggedrukt, het lichaam in.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het irritant te vinden dat ik niet specifiek kan zien wat ik heb toegestaan en onderdrukt heb in mezelf en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te irriteren aan mezelf en te vinden dat ik het zou moeten kunnen zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik zou moeten kunnen zien wat ik heb toegestaan en vervolgens onderdrukt heb in en als mezelf, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik dit heb toegestaan in momenten dat ik niet gewaar was van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in momenten dat ik niet gewaar ben van mezelf, allerlei zaken toe te staan en aanvaarden als oordeel en interpretatie en vervolgens, dit te onderdrukken en op te slaan in en als mijn fysieke lichaam en zo, mijn lichaam te compromitteren in uitdrukking en functioneren, waarmee ik tevens mezelf in wezen compromitteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik mezelf in wezen compromitteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mijn opgeblazen buik en dit het liefst te willen verbergen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het met een schaamte te maken moet hebben van wat ik heb toegestaan en aanvaard in mezelf en dat dit hetgeen is dat ik wil verbergen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verbergen voor mezelf wat ik heb toegestaan en aanvaard en het zo te bemoeilijken voor mezelf om direct te zien en mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ‘gezond zijn’ betekent ‘me goed voelen’ en dus dat ‘me niet goed voelen’ betekent dat ik ‘niet gezond’ ben en zo angst en paniek in mezelf te creëren als dat er iets mis is in mij en dat het fysiek niet in orde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de darmkrampen te ervaren alsof en er fysiek iets heel ergs aan de hand is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet te realiseren dat mijn organen me ondersteunen en me aangeven waar ik mezelf van mezelf als leven heb afgescheiden en dat een ‘fysiek niet goed voelen’ een stap is op weg naar heelheid, waarin het gewaarzijn van mijzelf – in en als mijn fysiek en van wat er feitelijk in mijn fysiek plaatsvindt (ten gevolge van mijn deelname in de geest in gedachten, gevoelens en emoties) – toeneemt en dat mijn fysiek dit laat zien door steeds eerder signalen af te geven van waar ik verantwoordelijkheid in kan gaan nemen (door de toepassing van zelfvergeving op de afgescheidenheid binnenin mij).

Tijdens het wakker worden realiseerde ik me dat er dan een moment van vermoeidheid is – niet als ik net wakker word maar als ik me realiseer dat ik op moet staan, als de gedachten dus feitelijk gaan beginnen – alvorens ik daadwerkelijk opsta en ik zie dit gerelateerd aan hetgeen ik nu fysiek doorwandel en hoe ik me fysiek ervaar, als een proces van het lichamelijk doorwandelen van wat ik heb opgebouwd in en als gedachten die aangaan en de gevolgen hiervan. Dus ik zie een gelijkenis met de aanvang van het daadwerkelijke opstaan na ‘het slapen’, waarin tijdens het opstaan en het verantwoordelijkheid nemen voor (het aangaan van) de gedachten en de gevolgen hiervan, de vermoeidheid en het lichamelijke ongemak, op verschillende niveaus zichtbaar wordt.

Wordt vervolgd

hoofd radartjes

“Each time I access an emotion or feeling this gets discharged, channeled, layered, stored in the physical body. Within most people, the emotional and feeling energy gets channeled through the ‘muscle energy highways’ through the muscles and through the veins of the physical body. So for most people the mind consciousness energy moves through the muscles. This is so because the muscle tissue is strong and more absorbant, detailed and specific in its structure and geomatry to absorb, channel, discharge, layer, move the mind-consciousness energy as one access it in real time moments. Like networks and train-tracks in the muscle tissue group of the physical body.”

“Within my physical body, my mind did not set up my emotional and feeling energy bodies movements and channeling and networking and absorbtion through the muscle groups but through the organs. The heart, intestines, stomach, bladder, kidneys, liver are doing the work that the rest of my body should actually be doing. It is a generational thing, meaning that there are some people within my past generations who have also had this problem. It is not life threathening and it allowed me to on an early age have an awareness of my emotional and feeling energy and where in I do get emotional but not allow myself to be too much overwhelmed or pulled into emotions and feelings, but am quickly able to slow myself down and look at things with clarity.  So this one could call a ‘gift in disguise’.”

“The physical consequense of this ‘set up’ is that my organs have been most of my life a bit under pressure –  but throughout my life, my body reasonably adapted; it strengthened my intestines, heart, organs. As explained has my muscle tissue not been used as a ‘muscle energy highway’ and because of not being used for this, the muscle tissue deteriorated to some degree; this because a lot of muscle development has been preprogrammed to be in line with the development and evolution of the mind where the muscles are normally be used by the mind consciousness system (and so ‘strengthening’ in a way). This is causing for the rest of my muscles and physical body to be and feel more ‘weak’ or less strong.”

Uit: Dag 672 – My body-being-mind awareness speaking

Disclaimer:

This blog does in no way contain a medical advise. With unclarity about a condition – physically or mentally – always contact a practioner/specialist/doctor in the related area to get the support you need and from here, see how you can additionally walk your own process to get to know and support yourself in relation to your own body and mind.

——————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive