Dag 751 – It is too much to write it all out – is it?

Here I would like to share how I have walked through the experience of that it is ‘too much’ to let’s say, get more insight on how I participate in my thoughts, feelings and emotions and ‘how much work’ it is to deconstruct the limiting expressions within myself and then reconstruct it in a way that is considering and caring, as how I am in potential able to as a living being.

I do like the writing, as well of the lessons as of the blogs and at the same time, I do experience signs of resistance. So even if I ‘like it’ there is a resistance coming up that can show for example in becoming very tired suddenly, the moment that I am sitting in front of my computer with my lesson opened. Or ‘not knowing what to write about’ for a blog is also a common one; or what I do see coming up within me, are thoughts as ‘it is too simple, everybody knows this already, no one is interested in this’, things like that. I see that it is a part of a self-sabotage but I find this the most difficult one’s to walk through.

However, the writing, I also experience as ‘a lot’ and with every new lesson, I still see myself looking at ‘how long a lesson’ is or ‘how long a mind-construct will be’. (A mind-construct contains the ‘laying out in a structured way of writing’ of a certain pattern that we participate in and that is limiting for ourselves and so within the writing, we can see and learn to understand how we have build up a certain pattern and behaviour where in we take responsibility for it within the application of self-forgiveness and self-corrections).

At a certain moment I had to let this go as an ‘limiting experience’ with my first mind-construct. In the end, the mind-construct did become as long as 200-300 pages in a word-document and it took me three years to write it out and walk through in real time. During this process, I had to let go any hesitations with regards to the length of the writing and I just took it on, week by week writing a piece. I wrote a piece, needed to walk it through in real time and then could move on to the next piece. And so on. This all with the support of a buddy who is reading with me, so in a way, I am walking it by myself but I am not walking it ‘all alone’. Let’s say, there is a ‘witness’ which is an essential and very supportive part of this process.

I find it extremely supportive as within the deconstructing of the mind-patterns in such a structured way, I am able to see into layers that I do normally avoid. In general I am someone who is quite intro-spective through my days but however and of course, I will also avoid looking at certain behavioural patterns within myself. So that is also making clear why the resistance is coming up as such a strong ‘tiredness’ for example when I start writing on a timeline in a mind-construct, where this is pointing out that I am on the ‘right spot’ to open up a limiting pattern.

I did finish the mind-construct and I was so happy with it. This has learned me to not look at the amount of writing that needs to be done or may need to be done and create experiences related to it but instead, to just start writing. We do not know when and if we ‘finish’ it, as when are we finished? The more we go into the depth of ourselves, the more will open up in deeper layers to explore, for ourselves but also to learn to stand as a point of support for others. With the blog-writing it is the same, as we have this ‘7 years’ writing standing as a guide-line; this means 2555 days of writing / blogs. I am now at day 751 and am only writing one blog per week, due to others activities during the week. So, looking forward at ‘when I would be finished’, is not so supportive for myself. Because, I may or may not finish the amount of 2555 blogs in this physical life-time.

However, I did finish a 29 long blog-serie, related to 29 sound cloud records. And this I find supportive and stimulating to move on as well, as when I take it on one by one, I do finish small projects and during the way, I every time and within every blog, notice the self-support in it.

I had a teacher at the art-academy 25 years ago and when I came up with an idea, he several times said to me ‘okay, just start with it’ and here I learned to start what I have as idea to create and then along the way, it becomes visible what it will be. With the writing I see the same. Some projects get stuck and fade away, some projects I will finish but overall, I do keep on writing and walking this process from consciousness to awareness and then learning how to support myself with living words and bring myself back to life so to speak. This will happen ‘along the way’ so while doing and not only ‘at the finish’.

In many situations, I see that my mind is working with terms as ‘finish’ and within this, I am mostly projecting an experience of fear, as a ‘finishing of the energetic existance and experience’ that I have participated in for so long. It is simply all that I have known so far. But this does not mean that I as a living being, will ‘finish to exist’ when and as the energy runs out. However, this can only become visible…….. when and as the energy runs out. So it is a nice catch in itself. No proof on forehand but only a self-proof while walking and applying.

There are several courses and paths available as self-support, as well as many interviews to listen


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Advertenties

Dag 636 – Hoe schrijf ik mijn zelfcorrigerende uitspraak?

schrijven pen

Ik zag in het mind-construct waar ik mee bezig ben – dit als onderdeel van de DIP Pro lessen van het Desteni I Process dat gecreëerd is ter ondersteuning van de mens in het bevrijden van de geestbewustzijnsstructuren binnenin onszelf. Hierin zag ik in de zelfcorrigerende uitspraak die ik had geschreven hoe ik in eerste instantie een commitment of verbintenis schreef waarin ik stelde mezelf ‘iets niet meer toe te staan’. Ik las het geheel na en was hier niet helemaal tevreden over, het liep niet soepel, ik kon er niet echt ‘in staan’. Ik herschreef het waarin ik stond in hetgeen wat ik wel wilde en kon toestaan, wat ik wilde leven. En die was veel duidelijker voor mezelf. Omdat ik hierin mezelf aangeef wat ik kan/wil leven als wat het beste is, in plaats van wat ik niet wil/kan leven.

Als ik opschrijf wat ik niet wil leven, dat kan, echter hierin is nog niet duidelijk voor mezelf wat ik dan wel wil/kan leven en dus heb ik nog geen leidraad voor mezelf geschreven. Daarbij staat hetgeen dat ik niet langer wil toestaan vaak al genoemd in de eerste zin als ‘flag-point’ voor mezelf, als aandachtspunt van welk patroon ik stop in mezelf en mezelf niet langer toesta dit te leven.

Voor degenen die de woorden zoals ‘flag-point’ en ‘commitment’ of ‘zelfcorrigerende uitspraak’ niet kennen, hiervoor verwijs ik naar de gratis DIP Lite cursus die online aanwezig is. Hierin wordt zeer duidelijk en stap voor stap aangereikt hoe we onszelf kunnen bevrijden van patronen die we hebben toegestaan en aanvaard hebben in ons leven, die niet het beste zijn voor ons ‘werkelijke’ zelf en die niet het beste zijn voor al het leven om ons heen. Patronen waarvan we weten dat we het ‘eigenlijk anders zouden willen’ maar die we toch, ondanks allerlei ‘goede intenties’, blijven herhalen, als een programma, als automatisme, simpel omdat we dit zo geleerd hebben en omdat we het al zolang hebben toegepast en het ‘automatisch’ is geworden.

Het woord zegt het al, automatisme, dit klinkt als een automaat, als een systeem en niet als leven.

De zelfcorrigerende uitspraken zijn uitspraken die onszelf ondersteunen als leidraad om te leven wat het beste is, voor onszelf in en als ‘leven’ en hierin, voor en als ‘al het leven’. Hiervoor is het eerst nodig dat we hetgeen we niet meer willen aanvaarden en toestaan maar wel heel lang gedaan hebben, dat we dit onszelf vergeven en dat we begrijpen hoe we onszelf de beperkende ‘automatismen’ hebben ‘eigen gemaakt’.

Waarom is dit nodig? Omdat het een beperking inhoudt en omdat het niet alles en iedereen in overweging neemt, het is niet het beste voor alles en iedereen (inclusief onszelf) maar het is bijvoorbeeld alleen het beste voor ‘mij’ en dus besta ik hierin in eigenbelang en hierbij, is dit niet blijvend en voortdurend het beste voor mezelf als leven. Het is in feite een illusie. Ik besta hierin in eigenbelang, in en als een illusie, in en als een idee dat ik afgescheiden ben van alle anderen, van al het leven om mij heen en dat ik bijvoorbeeld ‘anders ben’ of ‘meer verdien’.

Als ik hier werkelijk inzie, kom ik zelf tot de conclusie dat dit niet blijvend is. Ik kan niet op een eiland blijven bestaan. Ik heb alleen nooit een andere manier geleerd om te bestaan in eenheid en gelijkheid en dus zet ik datgene wat ik geleerd heb, automatisch voort, ter overleving van wie ik denk dat ik ben.

Heb je ook weleens het idee, of het gevoel, dat er iets niet klopt? Dat de wereld in een omgekeerde versie bestaat van wat het eigenlijk zou moeten wezen, als een plek waarin we wezenlijk kunnen bestaan, iedereen, al het leven?

De cursus biedt een praktische leidraad waarin je jezelf zult leren toepassen in en als wezenlijkheid.

Terug naar de zelfcorrigerende uitspraak. Ik heb dus gezien dat het schrijven van een verbintenis als een leidraad voor wat ik wil leven, effectief is en dat ik hetgeen dat ik niet wil leven, als aandachtspunt gebruik om mezelf te stoppen in dit patroon en om mezelf de leidraad te herinneren die ik wel wil leven. En zo wordt het ook een stuk leuker om toe te passen. Want hoe leuk is het om constant te focussen op wat ik niet wil, op wat niet het beste is in plaats van te herschrijven voor mezelf wat ik wel wil leven als wat het beste is. Zo ondersteun ik mezelf om door te bewegen, door alle weerstanden en aangeleerde structuren van wat ik niet meer wil leven, heen.

Echter dit gaat niet zonder de toepassing van de zelfvergeving van de oude, beperkende, aangeleerde structuren in en als de geest, van de automatismen die ik mezelf heb eigen gemaakt. Dus, het zijn geen positieve affirmaties zoals sommigen nu misschien denken. De positieve en negatieve ‘affirmaties’ of bevestigingen, die stop ik juist beiden met behulp van de zelfvergevingen, aangezien positieve en negatieve affirmaties beiden automatische reacties inhouden waarin ik mezelf beperk. Ik beperk mezelf hier in ervaringen in en als de geest, van positief naar negatief en weer via neutraal naar positief en zo blijf ik bezig met een polariteit binnenin mij, zonder werkelijk te zien wie ik ben in wezen en wat het beste is.

Dus, het is niet mogelijk om één toepassing (die ons het meeste ‘aanstaat’) uit de context te halen en hiermee te proberen om onszelf te veranderen. Het is een stap voor stap toepassing, eenvoudig, echter alle stappen zijn nodig, er is geen korte binnendoor weg mogelijk. Het wordt echter wel eenvoudiger des te meer mensen dit gaan toepassen en het wordt er zeker plezieriger door. Zo kan er namelijk een samenwerking ontstaan waarin we onszelf en elkaar leren begrijpen en ondersteunen in dit proces in plaats van onszelf en elkaar te veroordelen en tegen te werken.

Tijdens het schrijven zullen we langzaam zien, realiseren en begrijpen dat en hoe we in eerste instantie onszelf het meeste in de weg zitten. Het is iets wat ik mezelf geef iedere dag opnieuw, om mezelf te leren kennen, te leren begrijpen, te vergeven en uiteindelijk te veranderen tot een wezen waarmee ikzelf tevreden ben. En als ik mezelf of iets of iemand anders schaadt, ben ik niet ‘in vrede’ en ben ik dus niet tevreden.

schrijvenSchrijf jezelf naar Vrijheid

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 590 – The mind-body relationship – Self-limitation

bloemknop-van-klaproos-425491

Since a few weeks I am looking into a decision to start a project at work where some coaching of a student is involved, this on request of a young student. It is new so it takes some time to investigate all the possibilities and official requirements. After considering and discussing the possibilities, I still tend to not step in, I have reasons for this and the reasons are subscribed within the conversations with colleques. However, the student does not agree with this stand and actually, when I look deep into myself, I also do not agree with myself on this stand. So I hesitate but still round it off in conversations, however within my head, it is not round off, no matter how much reasonable subscriptions I find within myself.

I recognize this pattern because I have written/am still writing a whole mind-construct about this pattern of ‘subscribing my decisions with reasons and justifications’ and walking the correction on paper and in real time (related to a different subject). So after the final conversation to round it off, I sink within myself and feel very shitty about the situation. The decision that I have made, is not best for everyone and so, also not best for me. It hurts. I hurt myself in this (and perhaps I have hurted another, however that is not to me to conclude). What I do know and experience is that I hurt myself. Not in an emotional way, but in a way of seeing that my decision and action is limiting myself in my expansion and from here, I can be sure it is of influence and limitation on another in their expansion.

To correct this, I have to make phonecalls, first to get some more information and second to discuss if I can reconsider my decision. Within this, I have to admit that I hesitate and that I was not sure about myself in/as my decision and I have to show this to the ones that I call. Here in is the risk that they do not ‘take me serious anymore’ because I hesitate too much, however then the door will yet close. This is not the case. The one who has to make some official arrangements is willing to re-open the case and after this, the situation will be fast arranged. He asks for my motivation, I describe this the best I can and he agrees with me. And that is that.

Here I go immediately to living the correction because I have walked the writing and self-forgiveness of this construct already extensively as I mentioned in writing out a whole mind-construct with the support of a buddy and I basicely/already see the mind-construct playing out within myself in/as the mind; I have taken the time to investigate and discussed the possibilities within this current situation, I have first established a stable situation at work during the last weeks and I have seen within myself that I am able to direct this situation and to (learn to) apply some coaching activities together with a collegue who is also willing to do so.

My physical experiences in this whole event are as follows:

When I finally ‘round off’ in a way where in I did not consider for everyone what is best, I started to sink more and more in my body towards an experience of paralysing. I notice that it is a state that I did not enter for quite some time, which is an indication for me that lately I am pretty much moving myself in agreement with myself in consideration of all members as what is best (which I can check within myself by seeing if I apply that which I am able to at my utmost potential for this moment/in the stage where I am). I directly notice again how limiting it is to not do so and how within not moving myself as what is best, is influencing myself in every area of my life. Because if I am not standing in and as this starting-point of considering all living beings involved and applying that what I am able to, then who am I to ask such a thing from another. And here, I will allow myself to hold back, because otherwise I would not live what I speak. I cannot speak/ask to do what is best/what one is able to and not do it myself. So basicely I bring down myself in every aspect of what I actually decide to stand for and as and within this, feeling unworthy to speak up.

From here I become emotional and easily ‘swept away’. I become depressed and feel the pressure of the emotions around the heart-area which influences the left-upper corner of the large intestine, in the area of the spleen and heart. (In the iridology there is a line that they call the ‘splean-heart line’ where in the relation between the spleen/digestion and heart is noticed as of influence on each other). A deep cry comes out of my chest-area and then it becomes more quite inside myself and I decide to place the correction in and as a living action.

After correcting myself in the living action and actually already after making this decision to do so, the depression and paralysing immediately start decreasing and after a while, I notice some warmth and better circulation around the heart-area in a way that I did not have before. This area always feels ‘harmed’ and constricted and now there is coming some warmth in it which feels physically great, as a release. I did not specificely know/see how it was related to this self-limitation of not doing what is best and how not doing what is best, actually is the self-limitation in Itself.

Why did I not do this immediately? Because of fear of not being able to direct the situation; out of fear to take the lead as responsibility for and as this situation and out of fear of it all ‘being too much’ for me together with other responsibilities and fear to physically collaps within this.

I noticed from the beginning that I am the ‘decisioning-factor’ in this, and that I hold and determine the outcome and the direction is my responsibility within the situation that I bring this new element into; I cannot allow to influence this ‘new element’ in a so to speak ‘negative’ way within and as the situation that I work in within the system. So, I have to stand in and as self-trust, meaning enough trust to direct the situation, otherwise it doesn’t make sense to make a decision purely based on knowledge and information ‘as what is best’, as this holds the risk of over-estimating myself which in the end, is not best for all involved but more a ‘risk’ to everyone involved, including myself and the working-area.

It seems such a small example which is of influence on one being and we easily ‘sweep away’ the importance of this influence with reasons and justifications in/as the mind. However, every one needs someone who is reaching out and making some arrangements possible, to learn and expand oneself in. It is not so easy these days to make a living in the system, to find a place to develop oneself. This is the main motivation for me to step in, because what I have seen is that if I am not doing this, this opportunity will close off, for both of us. That doesn’t mean that the life of another and/or myself is dependent on only my/this decision as we all have our own self-responsibility and ability to forgive and correct ourselves and make decisions again and other doors will open, however this one opportunity is here.

There is still a better warming circulation in the left-area which moves on to my left-shoulder and left-arm. The situation has to be directed from now after receiving a respons from the student.

Within this I have to mention that I have some physical support from a ‘remedy’ that is alligned with the current state of my body that is coming from a bio-resonance consult that (together with other symptoms) showed how the heart-area was affected in it’s circulation. This alligned remedy is bringing my body-functions into a state of rebalancing and movement where in it can recorrect itself, so my body in itself is of support at the moment. However I have to see, investigate, forgive, correct and change the mind-constructs in real time, to establish a correction that is lasting for and as myself, in and as my physical body.

The mind-body relationship – Timeline

self-seed-4-new-earth-andrew

Disclaimer:

This blog does in no way contain a medical advise. With unclarity about a condition – physically or mentally – always contact a practioner/specialist/doctor in the related area to get the support you need and from here, see how you can additionally walk your own process to get to know and support yourself in relation to your own body and mind.

——————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 552 – Teleurstelling

sad_face-300x300

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn doordat ik praktische zaken vandaag niet kan afronden en in en als deze ervaring van teleurstelling, grote moeite ervaar in mezelf om andere zaken op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘teleurgesteld ben‘ in plaats van direct te zien, begrijpen en realiseren dat teleurstelling een energetische ervaring is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te definiëren als teleurgesteld zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te bewegen op de energie van iets ‘volbrengen’ als motivatie om de dag door te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een energetische ervaring te koppelen aan een taak volbrengen en zo van taak naar taak te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb voldoening nodig te hebben van een taak volbrengen om een ander taak op te pakken en te volbrengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat als ‘het vandaag niet lukt, het nooit lukt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb allerlei zaken aan deze ervaring van teleurstelling te gaan koppelen en zo verbindingen in mezelf te leggen in en als de geest, waarin ik deze verbindingen vervolgens in fysieke realiteit ga brengen door te leven in en als deze energetische verbindingen en zo teleurstelling op teleurstelling te creëren in en als mezelf als ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat als er één ding verkeerd gaat/niet direct lukt, alles verkeerd zal gaan en niet meer zal lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het niet afronden van een praktische taak door omstandigheden buiten mijn kunnen, te definiëren in mezelf als ‘verkeerd gaan’ en ‘niet lukken’ en zo een concept van mislukking in mezelf te manifesteren in en als de geest als innerlijke ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn innerlijke ervaring van teleurstelling iets te maken heeft met (komende) gebeurtenissen van buitenaf als soort van ‘voorgevoel dat alles mis zal gaan’ in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik de innerlijke ervaring kan stoppen in en als mezelf en zo te zien dat de ervaring van teleurstelling van het vandaag niet afronden van een taak, geen voorgevoel is maar een gevolg van een gedachte als geloof in en als mezelf dat ik iets verkeerd heb gedaan/iets niet gelukt is en dat hierdoor alles verkeerd zal gaan/niet zal lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb feitelijk angst te ervaren dat hetgeen ik op moet lossen geld zal kosten en als ik dit niet voldoende beschikbaar heb, ik hetgeen ik wil volbrengen, niet kan volbrengen en dus zal ik dan hetgeen moeten missen wat niet werkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus feitelijk angst te ervaren om een energetische ervaring gekoppeld aan hetgeen niet volbracht is en niet zal werken, te missen in en als mezelf en/of dat het heel veel geld gaat kosten wat ook aan iets anders besteed had kunnen worden waardoor ik andere energetische ervaringen ‘misloop’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit ‘voorgevoel’ zelf te creëren in en als mezelf door in en als projectie in en als de geest gebeurtenissen in de toekomst met positieve energetische ervaringen te verbinden aan het volbrengen van deze fysieke taak en zo de polariteit tevens te creëren als tegenhanger als de taak niet volbracht wordt op de manier en in het tempo zoals ik verwacht in en als mezelf, in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb sneller te willen in en als de geest dan de fysieke werkelijkheid aangeeft als tempo.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te bewegen in en als de adem op het tempo dat de fysieke taken laten zien waarin ik me realiseer dat ik niets heb laten liggen, dat ik hetgeen heb opgepakt wat mogelijk is en dat er meer tijd nodig is om dingen te regelen en hier te brengen.

Ik stel mezelf ten doel deze tijd te gebruiken om mezelf te ondersteunen in en als zelfvergeving van de energetische ervaringen die opkomen zoals teleurstelling en de verbindingen los te maken die ik gekoppeld heb aan het volbrengen van een taak, in en als de realisatie dat als ik ‘hang’ aan het volbrengen van een taak en de effecten ervan, ik deels aanwezig ben in de toekomst in en als een projectie van de volbrachte taak waarin ik mezelf hier weghaal uit de realiteit en afhankelijk maak van resultaten waarin ik gemakkelijk en eenvoudig openingen creëer voor mezelf voor ervaringen zoals teleurstelling op het moment dat hetgeen ik geprojecteerd heb in en als mezelf, in en als de geest niet op de manier en/of in het tempo tot stand komt als in mijn versnelde projectie.

Tevredenheid en teleurstellingDesteni I Process

——————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 551 – Wat is de enige oplossing in een overweldigende energetische ervaring?

symboolkaarten energie rond Symbool Energy

Een patroon dat ik graag wil veranderen is het ‘boos worden’ op een ander als ik iets zie dat een ander doet als wat niet het beste is voor zelf als leven en hierin dus niet voor ieder ander als leven. Het feit dat ik deelneem in een ervaring van ‘boos worden’ geeft aan dat ik zelf nog deelneem in een gelijkend patroon en hierin geen levend voorbeeld ben; in plaats hiervan wil ik hetgeen dat ik nog niet (volledig) leef, opleggen aan een ander wat ik tot uiting breng in de vorm van boos worden.

Waar word ik dan boos om? Op het moment dat ik zo’n patroon zie in een ander, komt er een enorme hoeveelheid energie in me omhoog waarin ik mezelf geen richting weet te geven. Het enige wat ik kan bedenken is dit delen met de ander, echter dat is dan een delen terwijl ik in een emotie aanwezig ben en dit komt neer op een uiting in boosheid naar de ander – een typo van ‘bosheid’ kwam eruit, waarin ik zie dat ik de bos, de baas wil zijn in dit verhaal. Het is een vorm van controle. Dus probeer ik de controle (terug) te krijgen over mezelf, in mijn eigen reactie en ervaring van overweldiging door de energie die in me omhoog komt en dit probeer ik te stoppen door de ander die dit patroon in mij activeert, te laten inzien dat hij/zij het anders moet doen. Oftewel ik probeer de ander te veranderen zodat het patroon niet langer in mij geactiveerd wordt als ik met die ander ben, in plaats van allereerst mezelf te veranderen en mezelf te stoppen in participatie in deze overweldigende energetische ervaring.

Is het werkelijk boosheid? Of is het gebaseerd op een angst die erachter verscholen ligt? Een angst om iets op te geven in en als mezelf waar ik waarde aan gehecht heb. Waarde hecht zich alleen aan geld of energie, in dit geval een energetische ervaring, om zelf beter van te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verliezen in een energetische ervaring van boosheid, gebaseerd op angst voor verlies van iets waaraan ik waarde gehecht heb in en als mezelf en deze vervolgens te uiten in woorden, geladen met een ervaring van boosheid en angst naar een ander toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in angst voor verlies deel te nemen van een ervaring van ‘samen zijn’ en hierin boosheid en bezorgdheid te ontwikkelen als overweldigende energetische ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een deel van mezelf te verplaatsen naar de ander toe in en als een ervaring van samenzijn, en hierin vervolgens angst voor verlies te creëren, verlies van de ander als mezelf in en als hetgeen ik verplaatst heb naar de ander toe aangezien ikzelf aanwezig ben in deze ‘ervaring met een ander’ en ik niet effectief in en als mezelf aanwezig ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vervolgens angst te ervaren een ander weg te duwen of weggeduwd te hebben door mijn uiting van boosheid en zo dus hetgeen te creëren waar ik ‘bang voor ben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren en creëren voor mijn eigen fysiek gemanifesteerde angst, in en als een geloof dat ik niet alleen kan bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet alleen kan bestaan in en als deelname in en als een programmering in en als de geest, waar de geest niet alleen kan bestaan aangezien er dan geen energie meer gecreëerd kan worden als reactie op ‘de ander’ en dus, als ik alleen sta, besta ik niet langer in afscheiding in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat als ik alleen sta, de ander weg zal gaan aangezien er niets meer bij mij te halen valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een ander weggaat als er niets meer te halen valt en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf weg te gaan/weg gegaan te zijn als er niets meer te halen valt bij een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te participeren in een automatisch patroon van energie winnen in relatie tot een ander in en als de geest en mezelf vervolgens te verliezen in en als dit patroon van winnen en verliezen, in en als de geest, waarin ik niet zie, realiseer en begrijp dat ik mezelf verloren ben in en als de energie en dat ik doorga met dit patroon in een poging om ‘mezelf te behouden’ aangezien ik zelf nog aanwezig ben in en als de  energetische ervaringen en ik mezelf hierin probeer te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en ervaren alsof ik mezelf verlies als ik de deelname in de energetische ervaring stop, dat ik mee verdwijn als de energie verdwijnt en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb automatisch te denken, tegen beter weten in, dat deze energie is ‘wie ik ben’, wat deels zo is – het is ‘wie ik ben’ in en als de geest als hetgeen ik ken van mezelf als ‘dit ben ik’, echter die(g)ene die ik wezenlijk ben ken ik (nog) niet (geheel) en dus vertrouw ik automatisch op hetgeen ik wel ken als mezelf als hoe ik aanwezig ben in energetische ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vertrouwen op mezelf als hoe ik aanwezig ben in energetische ervaringen bij gebrek aan leidraad van wie ik werkelijk ben in en als zelfvertrouwen.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een overweldigende energetische ervaring van boosheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me ten eerste dat ik projecteer op een ander wat ikzelf nog leef, anders zou ik niet boos worden.

Ik realiseer me dat ik zelf verdwenen ben in en als deze energetische ervaring en dat ik het moment en de gedachte gemist heb waarin dit geactiveerd werd in, als en door mezelf – een moment van buiten af met hierop volgend een gedachte als reactie als controle mechanisme in mezelf die het hele energetische wiel in werking zet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren de controle te verliezen als ik eerst in en als mezelf de vergeving en verandering wandel en pas hierna iets bespreek met een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander te gebruiken om mezelf tot rust te manen en hierin mezelf afhankelijk te maken van een ander en zijn/haar gedrag om zelf in en als rust, in en als het fysiek aanwezig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb rust te definiëren als mezelf in een neutrale positie  – wat inhoudt dat ik aanwezig ben/wil zijn in en als mezelf in en als mijn onderbewuste als ‘staat van bescherming’ waarin ik ben opgegroeid – en als iets of iemand mij hierin ‘wakker schudt’ te denken en geloven ‘dat ik mezelf, in en als deze rust’ verlies, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik alleen ‘deze ruststaat’ verlies in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus angst te ervaren om deze ruststaat te verliezen in en als mezelf als overlevingsmechanisme waarin ik mezelf staande heb gehouden binnen hoe ik ben opgegroeid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik mezelf ‘rustig’ kan krijgen als ik me bevind in deze overweldigende energetische ervaring van boosheid (of bezorgdheid – deze is om apart uit te schrijven).

Ik stel mezelf ten doel de overweldigende energetische ervaring van boosheid door me heen te laten gaan en zelf aanwezig te blijven in en als de adem, waarin ik me realiseer dat ik hierin kan blijven staan/kan opstaan als ik zelf wil en als ik mezelf toesta deel te nemen in en als deze energetische ervaring van boosheid, denk en geloof ik nog dat ik hier ‘recht op heb’ die ik vervolgens uit in en als een uitdrukking van boosheid geprojecteerd op een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven recht te hebben om een energetische ervaring te projecteren op een ander, enkel en alleen omdat ik zelf niet wil veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hetgeen ik zie in een ander, te gebruiken als reden om zelf een recht te behouden om energie te genereren in en als mezelf en vervolgens projecteren op een ander waarin ik de kans creëer om ook in die ander energie te activeren als brandpunt, als ontstekingsmechanisme als basis van een relatie in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bezig te zijn geweest om een ontstekingsmechanisme te behouden in en als een relatie in en als de geest, ter instandhouding van mezelf in en als de geest zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat ik mezelf hierin machteloos opstel en dus ervaar ten aanzien van de overweldigende, energetische ervaring van boosheid binnenin mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de reden als recht om energie te genereren, te ontmantelen in mezelf en mezelf hiervoor te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in en als het punt van angst dat aanwezig is als angst voor verlies van de ruststaat in mezelf in en als het onderbewuste als aanleiding van de gehele energetische ervaring en projectie van boosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf om een ervaring van angst heen te wandelen en vervolgens, als afleiding, boosheid te genereren en projecteren.

Ik stel mezelf ten doel het punt van angst door te wandelen in fysieke realiteit, in kleine stapjes en mezelf te vergeven en corrigeren daar waar ik in automatische beschermingsmechanismen verval, waarin ik me realiseer dat ik mezelf alleen kan ondersteunen als ik mezelf toesta om specifiek, in en als het fysiek te zien wat er gebeurt binnenin mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf toe te staan om specifiek, in en als het fysiek te zien wat ik doe in mezelf en mezelf hierin te vergeven en corrigeren als wat het beste is voor mezelf als leven in en als het fysiek en hierin voor ieder ander als leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om te falen/mislukken in dit punt van zelfcorrectie en dus, er liever omheen te wandelen, wat een punt is van eigenbelang aangezien ik een ervaring van mislukking in mezelf ontloop waarin ik mezelf ervan weerhoud om mezelf te verbeteren, alles en alleen om een ervaring in en als mezelf in stand te houden als punt van afscheiding, als bron van mogelijkheid tot het genereren van energetische ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring/het concept van mislukking in mezelf en/als in een ander te bevestigen door te reageren in boosheid op iets wat ik zie in een ander dat niet het beste is voor zelf als leven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf toe te staan mezelf te herenigen met het concept van mislukking door te beginnen met de gerelateerde energetische ervaringen door me heen te laten gaan en terug te brengen naar mezelf in en als de adem en mezelf te vergeven in en voor de zelfoordelen die ik hierin plaats en heb geplaatst, als enige oplossing ter voorkoming van het projecteren van deze zelfoordelen op een ander in de vorm van een ervaring van boosheid.

Mislukking in relatie tot de ZIEL – Bernard Poolman

The White Light/Soul Construct

les-4-aardeDesteni I Process

Bring yourself back here

(klik op de blauwe links voor ondersteuning en informatie!)

From Energy to Sound – Atlanteans’ Support – Part 63

———————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

 

 

Dag 506 – Kwaad spreken over een ander

Kwaadspreken-1Bij sommige mensen ervaar ik angst om iets rechtstreeks te communiceren. Dit hoopt zich op in mezelf, ook al communiceer ik wel het één en ander, via schrijven en spreken. Dit is echter niet geheel rechtstreeks maar meer in algemeenheden en dat komt dus niet altijd of geheel binnen. Ondertussen hoopt er zich een ervaring van onmacht in mij op en uiteindelijk komt dit eruit in een reactie met backchat tegen iemand anders, over die ander en over hetgeen ik niet duidelijk gecommuniceerd heb. Dit vind ik niet tof van mezelf en hier heb ik dan een behoorlijk zelfoordeel op. En tevens veroordeel ik ditzelfde gedrag in anderen aangezien zolang ik het veroordeel in mezelf, ik dit op anderen zal projecteren.

Waar begint de angst om iets rechtstreeks te zeggen tegen bepaalde mensen? Deze angst is dan een oordeel, dus een gedachte die ik heb over bepaalde mensen waardoor ik denk/geloof iets niet rechtstreeks te kunnen zeggen, waarin ik een reactie verwacht van die ander die ‘mij angst aanjaagt’. Het is hierin mijn eigen verwachting geprojecteerd op de ander, die mij angst aanjaagt. Dit wordt zichtbaar als ik het alsnog rechtstreeks bespreek en er geen enkele reactie komt van die ander, slechts een ‘okay’. Dit wil niet zeggen dat er geen weerstanden/reacties spelen bij en in de ander, echter dat is aan de ander om te onderzoeken. Aan mij is het om te onderzoeken wat er in mij triggert tot een direct vormen van een gedachte als oordeel dat ik iets ‘beter niet rechtstreeks kan zeggen tegen die ander, dat diegene dit niet wil horen’ en om te zien wat er hierbij in mij opkomt aan gedachten en reacties/ervaringen.

Welke ervaringen en gedachten spelen hier een rol?

Ervaring van minderderwaardigheid ten aanzien van de ander door zien dat een ander effectiever is dan ik in bepaalde zaken waaraan ik blijkbaar meer waarde heb gehecht.

Gedachte dat er toch niet geluisterd wordt waarin ik onverschilligheid en weerstand ervaar.

Kwaad spreken over een ander doordat ik boosheid ervaar en als hulpvraag, klampen aan een ander

Gedachte “ik mag er niet zijn” waarin ik verdriet en zelfafwijzing ervaar

Diegene waarover ik kwaad heb gesproken niet in de ogen durven kijken wat een ervaring van schaamte geeft

Ervaring van hypocrisie in en als mezelf

Zelfoordeel over hetgeen ik heb uitgesproken

Door elkaar lopen van hetgeen ik wel heb uitgesproken en hetgeen ik alleen in ‘interne gesprekken’ heb toegestaan in mezelf  welke een ervaring van paranoia, verwarring, angstigheid, achtervolgingswaan geeft

Ervaring van paranoia ten aanzien van de betrokkenen (dus tegen wie ik gesproken heb en over wie ik gesproken heb)  en hierin valse bescheidenheid, rationaliseren van het fenomeen ‘roddelen’, spreken via algemeenheden/eromheen draaien)

Het samentrekken of ‘crunchen’ van de spieren in mijn darmen iedere keer dat er een betrokkene is en/of dat ik hieraan denk door een onderdrukt zelfoordeel (zelfstraffing)

Ervaring van angst voor ‘bepaalde’ mensen en hierin iets niet rechtstreeks durven zeggen welke een ervaring van isolatie/terugtrekken, eenzaamheid, angst, afwijzing, me beter voelen, en ‘gelijk hebben’ geeft.

Zelfvergevingen op de bevindingen in mezelf:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me minderwaardig te voelen dan een ander als ik zie dat diegene effectiever/sneller is dan ik in bepaalde zaken waar ik meerwaarde aan gehecht heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken in het meer of minder waarde hechten aan snelheid en/of effectiviteit in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat die ander niet wil horen wat ik te zeggen heb en naar aanleiding van mijn eigen gedachte als oordeel over een ander, kwaad te gaan spreken over een ander en zo een heel mind-construct in werking te zetten in en als mezelf als zelfoordeel en paranoia in omgang met anderen te creëren welke ik fysiek manifesteer in mijn eigen lichaam als een samentrekken in mijn darmen en in mijn fysieke realiteit in omgang met of juist in het terughouden van omgang met andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onverschilligheid te ervaren in en als de gedachte dat er toch niet geluisterd wordt naar wat ik te zeggen heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets in de ander als weerstand te ervaren om te horen wat ik wil zeggen en dit als reden (aan) te nemen om iets niet te zeggen zonder me direct te realiseren dat, als er al een weerstand is in de ander, wat natuurlijk goed mogelijk is, dit een weerstand in mij activeert als gedachte als dat die ander niet wil horen wat ik wil zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren en kwaad te gaan spreken over een ander naar aanleiding van mijn eigen gedachte dat er toch niet geluisterd wordt en dat die ander niet wil horen wat ik wil zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken hulp nodig te hebben van een ander om iets rechtstreeks te kunnen bespreken en me zo vast te klampen aan een ander om te zeggen wat ik zelf niet rechtstreeks durf te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat een ander zegt wat ik niet rechtstreeks durf te zeggen, of dat er in ieder geval een ander bij is als we het bespreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat als we met twee zijn, er toch niet geluisterd zal worden en ik het toch altijd zal verliezen in gesprek en hierin nog steeds niet gezegd en gehoord wordt wat ik wil zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet duidelijk uit te spreken over iets wat voor mij zo duidelijk is en zo een gedachte als dat er niet geluisterd wordt in mijzelf te activeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te luisteren en vertrouwen op en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te klampen aan een ander, to ‘call on’ aan een ander in en als de geest in en als gedachten als controlemechanisme en zo mijn colon (dikke darm) te verkrampen ten gevolge van de emotionele ervaringen als reactie op de gedachten als controle als oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb oordelen in te zetten in een poging een ander in en als de geest te controleren en zo mijn eigen ervaring van onmacht te omzeilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren naar aanleiding van de gedachte in mij dat ik er toch niet mag zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb (een deel van) mezelf af te wijzen in en als de gedachte dat ik er toch niet mag zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen over het kwaad spreken over een ander en die ander niet meer in de ogen te durven kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een hypocriet te voelen ten aanzien van de ander en/als mezelf over wie ik kwaad heb gesproken en ten aanzien van degene tegen wie ik kwaad heb gesproken over een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik vergissingen en verkeerde aannames in onszelf als mensheid, niet mag benoemen, niet uit mag spreken en zo een ervaring te creëren in mezelf dat er toch niet geluisterd wordt, wat komt omdat ik niet rechtstreeks uitspreek wat ik zie gebeuren en waar vergeving en correctie nodig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te veroordelen wat ik rechtstreeks zie gebeuren als vergissingen en verkeerde aannames als wat niet het beste is voor iedereen en door dit oordeel als gedachte, me niet uit te spreken, waar ik vervolgens boos om wordt in mezelf en dus een zelfoordeel op het niet uitspreken van wat ik zie, bovenop het oorspronkelijke oordeel te plaatsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en anderen te veroordelen om onze  vergissingen en verkeerde aannames met handelen in eigenbelang tot gevolg en hierin angst te creëren in en als mezelf ten aanzien van andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verharden in mezelf naar mezelf en anderen toe en mezelf en anderen af te wijzen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paranoia en verwarring in mezelf te creëren door gedachten als oordelen over anderen in mezelf toe te staan en/of deze uit te spreken en dus kwaad te spreken over een ander in plaats van die ander rechtstreeks aan te spreken, en hierin niet meer te weten wat ik nu heb uitgesproken en wat ik alleen gedacht heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven en ervaren alsof het minder erg is om alleen in gedachten kwaad over een ander te spreken en erger om daadwerkelijk kwaad over een ander uit te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het kwaad spreken over een ander erg te vinden en te veroordelen en het kwaad spreken over een ander in gedachten, niet als zodanig te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onverschillig te staan tegenover het kwaad spreken over een ander in gedachten en hierin te denken dat ‘dit geen kwaad kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus onverschillig te staan ten aanzien van mijn eigen gedachten in en als een geloof dat het niet zoveel uit maakt wat ik denk, zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin juist de angst manifesteer in mezelf voor andere mensen, in en als deze onuitgesproken gedachten als oordelen die een ervaring van angst geven om ontmaskerd te worden over wie ik ben in en als gedachten, in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het geen kwaad kan om in gedachten kwaad te spreken over een ander in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit kwaad spreken in gedachten juist maakt dat ik niet rechtstreeks en eenvoudig de situatie zal bespreken als een benoemen van de feiten als vergissingen en verkeerde aannames zonder oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ervaring van achtervolgingswaan te creëren binnenin mezelf welke een achtervolging is door mijn eigen backchat/achterklap als interne gesprekken die ik zelf manifesteer naar aanleiding van emoties en gevoelens binnenin mij als reactie op mijn eigen gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te straffen en oordelen en hierin te crunchen en mijn spieren in mijn darmen samen te trekken en hierin het slijmvlies te irriteren op een bepaalde plek als herhalende irritatie door een herhalend patroon van gedachten en reacties naar bepaalde mensen toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als en dat ik niet rechtstreeks communiceer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het niet rechtstreeks communiceren en ergens omheen draaien en in algemeenheden spreken af te wijzen en te veroordelen in mezelf en/als de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefst te willen dat iemand rechtstreeks tegen mij spreekt en dit te veroordelen als dit niet zo gebeurt en er omheen gedraaid wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf niet toe te passen wat ik graag zou willen dat een ander toepast naar mij toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te isoleren en terug te trekken door te denken dat een ander niet wil horen wat ik zeg en hierin oordelen aan te maken en vervolgens angst te ervaren dat deze oordelen ‘aan het licht’ komen en ikzelf veroordeeld zal worden zoals ik (me)zelf-oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me eenzaam te voelen als ik alleen met mensen ben waarvan ik denk dat ze niet naar me willen luisteren en dus, vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als een ervaring van eenzaamheid te plaatsen door zelf gedachten aan te maken en deze vervolgens te projecteren op anderen die deze gedachte als herinnering in mij activeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het kwaad spreken over anderen te rationaliseren en af te wijzen als ik dit een ander hoor doen en dit vervolgens probeer te stoppen door te zeggen dat we niet kwaad spreken over een ander zonder werkelijk gelijk te staan en in de situatie te zien wat er speelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bij voorbaat het ‘kwaad spreken over anderen’ af te wijzen en zo af te wijzen, te onderdrukken wat er speelt in de geest waardoor het juist onzichtbaar blijft en er dus geen zelfverandering zal (kunnen) plaatsvinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als er kwaad wordt gesproken over een ander en dit te proberen te controleren door het te stoppen in een ander, in plaats van mijn eigen ervaringen als angsten als gedachten als oordelen te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander te corrigeren in plaats van mezelf te corrigeren en in en als gelijkheid met een ander mee te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me meer te voelen dan een ander in en als moraliteit als een ander kwaad spreekt over een ander wat feitelijk ter compensatie is van mijn eigen ervaring van minderwaardigheid als ‘minder effectief zijn’ in vergelijking met een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als de geest te proberen te compenseren voor een ervaring van minderwaardigheid naar een ervaring van meerderwaardigheid door kwaad te spreken over een ander, dan wel in het hoofd, dan wel in realiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me beter voor te doen dan ik ben in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘toch gelijk heb’ dat we geen kwaad horen te spreken over een ander in plaats van gelijk te staan in en als mezelf in reactie op het kwaad spreken en te zien wat er nu eigenlijk besproken wordt als iets wat ingezien, vergeven en gecorrigeerd dient te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ‘gij zult geen kwaad spreken over een ander’ als morele kwestie te gebruiken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet over zelfvergeving te durven spreken en dus het liefst maar het gehele gedrag probeer te stoppen wat feitelijk een controleren en onderdrukken wordt in en als de geest in en als moraliteit.

Ik realiseer me dat de gedachte dat er niet geluisterd wordt, voortkomt uit wat ik gezien heb als patroon tussen mijn ouders waarin mijn moeder niet gehoord werd en/of zichzelf niet effectief uitsprake en ik zelf mijn moeder ook niet wilde horen. Dit is voor een ander blog.

Wordt vervolgd.

KwaadsprekenIedereen weet dit en toch blijft iedereen het doen, bewust of onbewust, met opzet of gerechtvaardigd in gedachten. Laten we onszelf leren kennen, vergeven en veranderen:

Desteni-I-Process-Lite

Desteni-I-Process-Pro

—————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/