Dag 810 – Defining the worst in myself

I was reading this blog of Marlen about her early stages of pregnancy and a few words stroke me with regards to my own process (in the past but also present in a way):

 (…) And at the same time, I knew that it was only what I in the moment called ‘the worst of me’ that would say ‘no’ to it, which were a bunch of fears, self-definitions, comparisons, self-doubt and general uncertainty that would prevent me from saying ‘YES, let’s do it’. In other words, I knew that only ‘the worst’ part of me – or the weakest one – would say ‘No,’ because everything else can be worked out, (…)

Here I finally came to defining what did bring me within myself to make a decision towards an abortion, now almost 20 years ago. I have written a whole blogserie with sound cloud recordings about it and mostly processed everything involved, however I noticed that it still did come up in a way with experiences of regret and a lack of self-understanding in some dimension of it. I was thinking if it perhaps was related to the pre-menopause that I feel that I am physically entering, however then still it did not make really sense to me, as if it would ‘never go away’.

Her words in the blog of ‘it was only what I in the moment called ‘the worst of me’ that would say ‘no’ – here I saw directly within me, it was the worst of me that said ‘no’ and from here, I had locked myself in at the age of 28, exactly as how we were pre-programmed. And from here on, I have seen myself living the worst of me in this area, until last year where I had to force myself to step out of it, out of a relationship where in as well my ex as I, were more and more living the worst of ourselves. He more in actions, me more in accepting and allowing (that’s another topic worth for a blog – the role of accepting and allowing and what this means). Here I received the words from my own beingness as support:

“Allow yourself to cry and let go because it’s a letting go of the worst of you”.

From the age of 16, I have actually felt more conscious this ‘heavy, dark, thing’ inside me and here at my 16th it is were I started to ‘kill the life in me’ in a way as tending to become anorectic. And so I walked on this edge for years, not falling into the valley, but walking on the edge, every time going to hit the confrontation but not crossing the line in a way were I would loose myself completely (this ‘not loosing myself’ is probably related to how my physical body and mind within is set up – see blog – where I early became aware of my emotional state through the effect on my organs).

However within this pattern, I was kind of lost anyway, in the sense that I was not able to really change in it all. And this is what I define as the worst in me, this destruction where in I literally kill the life in different forms, or perhaps better described as to ‘nip life in the bud‘ (het leven in de kiem smoren – Dutch) and / or at least have the tendency to do this. I now do understand why I had such a prominent reflection of self-destruction in this last partnership, where every potential of growth would almost immediately be destroyed after the first blooming.

This ‘killing the life within me’ I need to have a deeper look at. It seems like a religious pre-programming that I tend to live out within suppression, within my own physical body mostly, through acceptance and allowance. And a child would bring out all of this what I suppressed – including all my self-interests and/as a fear of ‘not finding this so called ‘loved one’ – and I knew this and also knew that I did not yet have the tools to support myself effectively within it all and so, what then probably should happened, is that I transferred it towards the child; because, I was afraid to stand up and stand my ground in many ways. Which I wanted to prevent and so, I prevented this by the decision for an abortion.

This sounds nobel, however in the core, I was killing an opportunity to let come forward the best of me as well, to move through and go beyond all the fears and self-limitations. And this I felt reflected – already from the beginning that I find out that I was pregnant – in the fact that deeply within me, I would have wanted to give birth to this child. I will never know how I would have managed or not. Probably I would not have lived my best then either, because as I said, I did not yet have the tools to effectively support myself to do so. So it was a choice within two compromised scenario’s and that had to do with my starting-point in how I did become pregnant and who I was in it back then – all described in the mentioned blog-serie with sound cloud and specifically in this blog.

It is now since a year that I finally gain weight in a very natural way and even without someone really noticing is, as it comes in all parts of my body and I see for myself that I now have this body that belongs to me, my constitution in a way, as I recognize it from before my 16th. I knew and felt that I was slightly underweight for years, however I could not bring myself back to my more physical and natural state on long term. Interestingly enough it was in this last relationship that I learned from my ex to ‘eat again’, however there was way too much stress and so only when being and living alone again, I now had this reference to eat and I kept eating in this way and with the reduce of the stress and the process of letting go of the worst of me, I naturally gain some weight, I assume something between 3-5 kilo, which is quite a lot for my posture and really makes a difference in my physical well-being.

Another point of cross-reference that came up after this realization today, is that I immediately and finally can make peace with the leaving of a friend years ago. I was not fighting it, however still reacting inside myself to her decision and with this defining of the worst of me, this dark, heavy thing, I see now that underneath everything, I am quite sure that this is what she walked away from. Anyway it is not up to me to discuss her motivations, but within me it becomes quiet with regards to this event.

When looking back at my life in this area, I feel compassion for myself in how awful, how horrid this all was, this deep dark heavy thing as a red line throughout my life and that showed mostly it’s face with regards to intimate relationships and fertility, but in general it was something always underlying and in the background; but elusive at the same time. (I see now that this also needs a blog by itself about this dark heavy thing and what I was searching for.) If I scroll through the mentioned and related blog-serie, it is like a long compromising path, as a never ending nightmare that I do not recommend anyone to live.

However, it did keep me searching for solutions, the ‘full moon‘ in me did keep shining and I have not given up on this and so I have not given up on myself within this, although I have been close to giving up several times – where exactly in those moments, when sitting down and not knowing what to do anymore, I found support in some alternative way or pushed myself to find it – and ofcourse lived many experiences of ‘giving up’ in small and large moments. This dark heavy undercurrent and the – for myself noticeable – effect of my mind on my physical body, is what brought me to the living principles in my life, to the study of natural medicine, to all the alternative ways of support, to supportive friendships and interactions and eventually to Desteni.

I have missed the opportunity to find myself in the years of fertility and so, to give birth to another life / beingness and this gives a point of regret in an irreversible way; it is the reality of myself and a reflection of the current state of the world as well.

But; I have still years before me to birth myself as life from the physical and to open up and strengthen a connection between my beingness and my physical body, while still walking through my own created mind-patterns and accepted and allowed programmings. I have years before me to let go of the worst of me, to recognize when I tend to enter this, to see where and how I have suppressed all of this and to make the decision to now change towards living my utmost potential. And I have years before me to walk this in mutual support within Desteni and within this world and my living environment and with the people and animals around me.

Only when facing, recognizing / understanding / forgiving and defining this worst in myself, I will be able to let it go. Here we have a groupchat on this topic as well.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 796 – The effect of writing

Art by Andrew Gable

I have written a blog in Dag 794 – A moment of change where in I found out the following:

” So this means in this example, that what I am used to do and look at within myself is the following way: “Can I have a drink now and then at home alone, although I see that this is not best for myself eventually and so I ‘know’ in a way that somehow/somewhere I need to (and will) stop this/step out of this again? And then I ‘check’ within myself if I see myself able to stop/step out of it in the the future”. If the answer is “yes, I can stop/step out of this in the future when and as needed”, then I decide many times to still ‘do it’ and actually ‘go get my bliss’. Until ‘I am done’ with it or until I cannot have it anymore, and then I stop. And then I need to walk through the build up layers again of emotional/feeling release. So I am actually used to walk through points the long way and more or less even believed that I ‘have to do it like this’ in many occasions.”

In this blog I took an example of drinking a glass of wine at home; however I have seen myself doing this in different situations where an ‘energy-addiction’ is involved – meaning where I want to experience something before I am willing / able to stop it. This is so I see now, actually a form of self-manipulation and when others are involved – as for example within starting a relationship before being totally clear on the possibilities of it – then it automatically includes a manipulation towards another as well, although my intention is not to ‘manipulate’. But my starting-point contains this – maybe subtle – energetic self-manipulation and so, my starting-point will determine the outcome and so manipulation will take place in some form. And what I accept and allow within myself, I will accept and allow in another as well and so the reflection of this inner self-manipulation will show itself in the situation and / or within another and often in a larger degree, so that I will not miss it.

After writing the blog, I noticed that I now have seen this point, this tendency to firstly ‘follow the energy before stopping and pushing myself to the edge before I stop’ and so actually….I am not able to accept and allow myself to do this anymore. So now, when I do see a situation where in I am not 100% clear or sure, I am not able to accept and allow myself to ignore the ‘nagging presence’ in the background and move on with it anyway, in some way ‘hoping’ that it will solve itself miraculously, because I now have seen, realized and understand that it will not solve itself miraculously but the outcome / consequence will show exactly that what I have ignored at first in my starting-point.

This is an example of how the writing out of one practical example – if and when done from a starting-point of self-honesty and self-direction – will very much support with this one general point / tendency in many occasions in my life. This also shows how resistance or even rejection can be experienced with regards to the writing, because I ‘know’ on some level that the writing will be effective and reveal some ‘energy-addictions’ that I accept and allow to distract or actually, manipulate myself with and behind this I find a ‘fear of loss’ of this energy and the experience that it is giving. This experience of ‘fear of loss’ is showing itself as very real, because I made it real, by living it at first, by ‘building a life’ on ‘this belief’ so to speak and so the effect may give an experience of ‘collapsing’ and ‘walking through hell’, as in letting go of the illusions that I was holding on to. Illusions meaning, thoughts, feelings, emotions, beliefs, hopes, dreams and what more, that all seem very ‘real’ in the mind but that is not grounded in a realistic, physical foundation.

So with the writing, I am able to quantify my process and walk it ‘faster’ in a way. I mean, I will walk through all the illusions anyway, also by first following my mind and then needing to let it go again, which is ‘the hard way’ as the letting go can be quite horrible to walk through. With the writing, I do have a tool to support myself, to start preventing myself from following the energy, from following that what is actually not best for myself in self-honesty and so, not best for all in self-honesty. Also here, there is a moment of letting go – as how I described in the blog as well – but it almost directly includes a moment of change, because I did not build up so much layers around it, I did not attach myself in all these layers (that I need to walk back and detach myself from and this ‘hurts’ emotionally) and so the way is much shorter and much more stable.

This is actually what we have done through our whole lives – building layer after layer, following the energy and ‘building a life’ on false beliefs in a way, despite our intentions being ‘good’ in it. One can imagine that walking back does take time, dedication and persistence, as these layers are integrated in our life and our physical bodies. We have become it in a way and we believe that ‘this is who I am’. And, we all did this, we have build relationships on this and so we actually have build a world (through relationships) on this foundation from and within a manipulative starting-point (energy). And this is very much visible in the world and how we exist today in totality. For more context read Relationship Dynamics

I will continue with some self-forgiveness on this point in a blog to come.

As a short feedback after writing the mentioned blog: There are no thoughts coming up anymore in relation to drinking this glass of wine when being at home. In the beginning it did come up now and then and with the support of this blog I was able to directly let it go and as I notice now, it is not a point anymore, it is not coming up as a possibility or desire or need and mostly not even as a thought anymore. That is great self-feedback and self-proof after walking layer after layer as a process through the years of what process actually entails.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 595 – Wat is mijn verantwoordelijkheid?

full_the-crucifixion-of-the-jesus-crucifying-the-self-part-1(klik op afbeelding)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen respect te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik respect moet hebben in plaats van begrip te vinden in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat respect iets is wat er is en/of wat er moet zijn en/of wat er ‘moet komen’ in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het niet uit de lucht komt vallen en dat respect als begrip als vergeving begint binnenin mezelf in het zien van de gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gelijkheid niet te zien met een bepaald punt en dus geen respect als begrip/vergeving te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen motivatie te hebben om door te gaan als ik geen begrip/vergeving kan vinden, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de wetenschap dat het er is als ik gelijk wil staan, een motivatie is/kan zijn om verder te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven niet te weten waarom ik het nog zal doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en bewegen vanuit een punt van ‘eerst zien, dan geloven’ en dit vervolgens om te draaien vanuit religie naar ‘eerst geloven en dan zien’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat geloof hier niets mee van doen heeft, dat ik iets kan leren zien/realiseren/begrijpen en zo de oordelen als een bestaan in en als polariteit, te stoppen in en als mezelf tot een nulpunt en van hieruit, in en als dit punt van gelijkheid, op te staan, te bewegen en uiteindelijk te creëren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren omdat ik het punt van gelijkheid niet zie en hierin angst dat ik iets kapot zal maken in en als mijn deelname in oordeel in afscheiding van mezelf als leven in en als gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik alles alleen moet en kan doen en sturen hierin verantwoordelijkheid bij een ander weg te halen waarin ik zelf een verantwoordelijkheid, voor en als (iets in) mezelf ontloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een controle als besturing te behouden in en als mezelf in en als het nemen van verantwoordelijkheid ‘voor een ander’ in plaats van mezelf te sturen in en als zelfexpressie en mezelf te delen in samenwerking met een ander zodat en waarin de ander ook kan leren om in en als zelfverantwoordelijkheid te (gaan) staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vast te houden aan een punt van angst als controle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat een ander de verantwoordelijkheid weglegt en dit in woorden/gedrag bij mij plaatst, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik die verantwoordelijkheid in eerste instantie heb ‘overgenomen’ vanuit een punt van angst als controle om een bepaalde uitkomst te verkrijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een uitkomst te proberen te manipuleren/versnellen, waarin ik besta in en als een uitgangspunt van eigenbelang, in plaats van in en als geduld te wandelen, in en als de adem met en als mezelf en mijn eigen gerelateerde angsten voor verlies onder ogen te zien, zelfvergeven en zelfcorrigeren en van hieruit in communicatie en samenwerking met een ander te treden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te zoeken naar een ‘reden’ in plaats van te zien in het uitgangspunt in en als mezelf als onderdeel van de consequentie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de uitkomst van mijn uitgangspunt niet te willen zien en me hiervan af te keren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de zelfverantwoordelijkheid te ontlopen door niet in mijn uitgangspunt te willen zien als onderdeel en dus medeoorzaak van de consequentie en de ander verantwoordelijk te willen maken voor de consequentie en zo te doen, datgene waar ik in eerste instantie ‘boos om word’, op reageer in de ander, in en als een projectie van een vermijden in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik iets moet vergeven in/van een ander, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het aan mij is om verantwoordelijkheid te nemen in en als zelfvergeving voor het uitgangspunt, in en als mezelf en dat het aan de ander zelf is om verantwoordelijkheid te nemen in en als zelfvergeving voor wat de ander zegt/doet.

Hierin wordt het verschil duidelijk tussen het begrip vergeving en zelfvergeving, waarin binnen vergeving nog steeds geen verantwoordelijkheid genomen wordt voor het uitgangspunt in en als zelf en dat dit alleen mogelijk is via zelfvergeving, anders blijft de aandacht afgeleid en gericht op iets of iemand buiten onszelf om te ‘vergeven’.

Als en wanneer ik me zie focussen op een punt (van een ander) buiten mezelf waarvoor ik geen ‘vergeving’ kan vinden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf mis in en als een uitgangspunt waarvoor ik geen verantwoordelijkheid heb genomen en zo medeplichtig ben aan hetgeen als consequentie gemanifesteerd wordt waarin ik de ‘symptomen’ van de consequentie zogenaamd niet kan vergeven. Ik realiseer me dat dit punt zal verdwijnen als ik verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als het uitgangspunt waarin ik in afscheiding besta in en als mezelf waardoor ik medeplichtig ben aan de gemanifesteerde consequentie, aangezien er dan geen ‘drang’ tot een ‘moeten vergeven’ bestaat binnenin mij, aangezien ik dan niet langer in afscheiding besta van een (uitgangs)punt binnenin en als mezelf en dus, heb ik mezelf dan vergeven en begrepen en zo heb ik het niet langer nodig om te zoeken naar het vergeven van iets in de ander buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel, verantwoordelijkheid te nemen voor het uitgangspunt binnenin en als mezelf waarin ik in afscheiding besta/heb bestaan en zo verantwoordelijkheid te nemen voor mijn aandeel in de consequentie.

Ik stel mezelf doel net zolang door te gaan met de toepassing van schrijven en spreken van zelfvergeving, in en als introspectie tot dat ik zie welk punt ik in en als mezelf gemist heb waarin ik in afscheiding besta/heb bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik alles op moet lossen in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de oplossing en ondersteuning in iets anders kan liggen dan hetgeen ik kan bieden.

Ik stel mezelf ten doel te zien naar oplossingen in hetgeen in de wereld voorhanden is.

Ik stel mezelf ten doel het woord respect nader te onderzoeken.

Full the crucifixion of the jesus crucifying the self part 1Jezus – Nederlandstalige teksten

————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 582 – Waarom ervaar ik me diep van binnen doelloos?

Tomorrow

Ik luisterde naar een interview van Anu over ‘life without purpose’. Hierin werd omschreven hoe we in vroeger tijden, voordat we als wezens in het aardse fysiek leefden, ons algemeen gewaar waren van een doel in ons leven, hoe we een plek hadden die van belang was voor onszelf, voor de mensen om ons heen, voor de samenleving en voor het leven als geheel. En hoe hij dit doel, zorgvuldig bij ieder mens verwijderd heeft zodat we ‘zonder doel’ geboren worden.

Het werd me duidelijk dat dit een ervaring is waar ik in terecht ben gekomen zo rond mijn zestiende jaar, in de leegte van een ervaring van ‘geen doel’ hebben. Tot aan mijn participatie in Desteni ben ik hiermee blijven rommelen. Ik heb het op verschillende manieren weten te ‘stillen’ of vullen voor een tijdje, met name door middel van de studie natuurgeneeskunde die ik in mijn twintiger jaren gevolgd heb en alle werkzaamheden en bezigheden hier omheen en opvolgend hieraan. Echter het bleef ‘de kop opsteken’ van tijd tot tijd. Het was niet geheel, niet volledig, niet ‘kloppend’.

Nu is het niet zo dat ‘Desteni’ dit doel voor me opvult. Het is zo dat binnen samenwerking met de mensen in de groep en met de informatie die voor handen is, ik in en als mezelf een doel ‘hervorm’ die het beste is voor mezelf, voor de mensen om me heen en voor al het leven op aarde. Zolang een doel ergens ‘leven uitsluit’ is het doel geen volledig doel waar ik in op kan staan, er blijft een missing link aanwezig. Dat is het leven zelf. En leven zelf staat als al het leven zelf en is dus een doel in en als zichzelf. Echter wij als mens hebben hierin een volledige deprogrammering en heropvoeding nodig, aangezien we onszelf hebben toegestaan ons zover af te scheiden van ‘leven in/als zelf’ door deelname en geloof in gedachten, gevoelens en emoties, in en als de geest.

Hierbinnen moet het doel dan nog praktisch gemaakt worden zodat het uiteindelijk ook een effect voortbrengt die het beste is voor al het leven. En zo kunnen we een doel maken voor onszelf. Ik heb echter gemerkt dat dit doel, werkelijk en volledig moet zijn anders kan ik er niet in opstaan. Anders valt het doel steeds in het water, komt het niet tot stand omdat ik steeds zie, dit is niet volledig, er klopt iets niet, er mist iets. Dit werd steeds duidelijk in de ondersteuning van mijn fysiek. Hoeveel ik mezelf ook met behulp van de methoden in en rondom de natuurgeneeskunde heb ondersteund, het is niet volledig, er is een factor aanwezig die maakt dat ik mijn lichaam niet volledig kan ondersteunen en dit is zichtbaar in terugkerende klachten. Deze factor ben ik zelf, in wie ik ben geworden in gedachten, gevoelens en emoties, in en als de geest. Als ik mezelf hierin niet begrijp en van hieruit kan veranderen, dan kan ik nog zo gezond eten, nog zoveel fantastisch ondersteunende producten inzetten maar een product van buitenaf kan mij niet blijvend veranderen en dus, blijft het patroon in en als mezelf waarin ik de fysieke disbalans gemanifesteerd heb, een rol spelen en dit blijft tonen in mijn lichaam.

Dit is het punt waar ik steeds tegenaan liep. Ook hier ben ik met de natuurgeneeskunde (met name met behulp van de Nederlandse Bloesemremedies)  een stukje verder in gekomen, echter het was nog steeds niet volledig.

Omdat het mezelf niet als geheel in overweging neemt. Het geheel als mezelf als Leven. En dit komt doordat we niet doorhebben wie we zijn geworden in ons geestbewustzijnssysteem en doordat we niet exact begrijpen hoe we dit hebben toegestaan. En als we het niet volledig zien, begrijpen, realiseren, kunnen we het niet veranderen binnenin onszelf. En kunnen we geen definitie maken van wat ‘Leven’ inhoudt aangezien deze definitie dan onvolledig is en dus onvolledigheid – als verdeeldheid – voortbrengt.

Als we dit eenmaal zien kunnen we zelf een doel verwoorden en dit vervolgens gaan leven, in en als het uitgangspunt van wat het beste is voor al het leven. Als we in dit uitgangspunt staan van wat het beste is voor al het leven, zal hetgeen we voortbrengen dit zo inhouden en het beste zijn voor al het leven.

Dus om onszelf een doel te geven, is het nodig dat we onszelf volledig hervormen in en als het uitgangspunt binnenin onszelf, in wie we zijn geworden. En van hieruit ‘kiezen’ we een doel dat passend is bij onze bekwaamheden die ieder mens individueel heeft en/of heeft verworven en van hieruit kunnen we de bekwaamheden uitbreiden.

Ik voelde hoe ik stabiliseerde binnenin mezelf, na al die jaren, op de plek in mijn fysiek waar ik altijd de paniek ervoer, in en als de realisatie dat ik zelf het doel creëer. En dan niet vanuit spiritueel oogpunt maar in en als het fysiek, praktisch, een Levend doel in overweging van en als het leven binnenin mezelf en dus, in overweging van en als het leven buiten mezelf. Ik dacht destijds dat iedereen een doel had en ik niet. Zo lijkt het tenslotte, iedereen die maar druk bezig is met ‘zijn doelen te verwezenlijken’ in de westerse maatschappij. Dit streven wordt steeds armer en armer omdat we het gemeenschappelijke doel voorbij schieten. We zorgen niet voor elkaar als onszelf, we geven niet zoals we zouden willen ontvangen. Tot ik hoor van Anu: ik heb bij ieder mens het doel geheel verwijderd. Dus ‘het klopt’ waar ik in terecht ben gekomen, in die zin dat binnen de programmering in en als de geest, er geen doel aanwezig is. Vandaar dat ik het niet kon vinden, niet begreep. Ik kon mezelf niet meer vinden naarmate de jaren vorderde en de programmering in en als de geest/mind, zich meer en meer fysiek manifesteert.

Als we geen doel hebben raken we veel sneller bezeten in en als de geest, in gedachte, gevoelens en emoties. Dat is ook zichtbaar in de wereld in het westen, in hoe we leven. Er zijn steeds meer prikkels nodig om onszelf ‘tevreden’ te stellen en hierin raken we steeds verder van onszelf verwijderd. Doordat we het begrip missen van wat er gebeurt binnenin onszelf, in hoe we bestaan en zijn opgebouwd. Er is een volledige hereducatie nodig. Er is een gemeenschappelijk doel nodig waarin we onszelf richting kunnen geven, in en als het besef van de gemeenschap waarin we bestaan, de gemeenschap van en als Leven, binnenin en als onszelf. Net zoals Ieder Ander Levend Wezen.

Als ik dit zie, hoef ik niet langer bang te zijn dat ik geen doel heb en zou verdwijnen in en als de geest, in gedachten, gevoelens en emoties. Het is feitelijk een angst voor ‘bezetenheid’ waar ik zolang mee heb rond gewaard. Doet verdacht veel aan demonisering denken is het niet? Dat is het ook. Een demon houdt niet meer in dan dat we verdwijnen in de gedachten en ervaringen in en als de geest en dit is ook waar de demonen destijds in verdwenen zijn. Doordat het doel binnenin onszelf was weggehaald, was er natuurlijk een nieuw doel nodig: God. There He Is. Zo focussen we ons op God en zijn we tot alles bereid ‘voor hem’. Waarom heb ik me dan niet tot God gekeerd? Omdat ik in en als de geest, verkeerde in de familiestructuren van de ‘banvloek’. En dan heb je toegestaan in en als jezelf dat je ‘van God bent afgekeerd’ en dus is het ‘doel God’ ook verdwenen. Het zwarte gat waarin ik heb rondgedoold.

Dit zwarte gat (de gevangenis in en als de geest in afscheiding van mezelf als Leven) is tegelijkertijd de opening geweest waardoor ik enigszins ben blijven zien. Ik heb natuurlijk zo vaak geprobeerd om ‘bij het Licht’ te komen en dit zogenaamde geloof in ‘God’ verbogen naar een geloof in en streven naar een ‘liefdesrelatie’ maar dit lukte niet werkelijk, er klopte iets niet, mijn lichaam gaf aan dat het niet volledig was. Dus ik werd gedwongen verder te zien, verder te zoeken, niet op te geven.

God is niet de oplossing. God is geen doel op zich. Het is eventueel een Verbeelding die kan fungeren als een tijdelijk hulpmiddel als substituut voor het gebrek aan inzicht en vertrouwen in onszelf als leven. Het is echter de grootste afleiding ooit geworden, een verblindend licht dat we najagen en dat we niet meer herkennen als zodanig als God (geld, liefde, seks, positiviteit, vrede, soulmates en ga zo maar door) en doordat we het niet herkennen, kunnen we het niet definiëren en dus ook niet herdefiniëren en zo blijven we een verbeelding manifesteren in de wereld.

Terug naar het doel. Ik kan een doel maken voor mezelf in en als het uitgangspunt van wat het beste is voor al het leven. Hierin veranker ik mezelf als Leven. Dit begrip van hoe we zijn opgebouwd, dit maakt dat ik mezelf niet langer op de kop hoef te zitten voor het ‘missen van een doel’. Het is niet mijn schuld. Het is wel mijn verantwoordelijkheid.

Het is mijn verantwoordelijkheid om mezelf te leren kennen, vergeven, veranderen en bij te dragen aan een gemeenschappelijk doel, in en als leven. Er is namelijk uiteindelijk maar één doel. Dat is het leven zelf. En leven zelf staat geen afscheiding toe en zal dus pas Geheel tot Leven komen als ieder onderdeel, dus ieder Levend Wezen, hierin deelneemt en zichzelf realiseert. Zie je de enorme taak waar we voor staan als mensheid? We dienen elkaar te ondersteunen om ons dit één voor één te realiseren. En zo breiden we uit in en als gewaarzijn, in ondersteuning van onszelf en elkaar als leven in en als het fysiek. En hoe we dit doen, dat is wat we kiezen in overweging van onze mogelijkheden, positie en bekwaamheden, vanuit het gemeenschappelijke uitgangspunt als wat het beste is voor alles en iedereen. Hierin ligt ons doel en hierbinnen, heeft iedereen een doel dat ondersteunend is voor al het leven, inclusief onszelf als leven.

Desteni I Process Lite

Dirt Road(Courses)

—————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 550 – Is “ik weet het wel” voldoende?

Molecular Thoughts

Weten hoe een concept in elkaar zit is iets anders dan mezelf ontdaan hebben van alle energetische ervaringen die ik hieraan gekoppeld heb en vervolgens op geslagen in mijn lichaam. Een voorbeeld: ik weet – vanuit de informatie via ‘De Geschiedenis van de Mensheid‘ – dat we in wezen verblind zijn door ‘Het Witte Licht’ zoals dat door de Creators van Existence is opgezet. Ik begrijp het, waarin zelfs dit begrijpen niet een werkelijk, geheel en in detail begrijpen is waarin ik iedere gekoppelde ervaring heb gezien en vergeven in en als mezelf. Ik kan namelijk het concept begrijpen en hierin zien dat dit een ‘opgelegd’ programma is dat niet het beste is voor al het leven en dus, brengt het afscheiding en hierin pijn met zich mee in en als het fysiek waar de afscheiding zich manifesteert. Hierin ben ik het zelf die emoties en gevoelens hieraan gekoppeld heeft, die eigenlijk wel de ‘voordelen’ van deze verdeeldheid wilde ervaren zoals Het Witte Licht doet en hierin stem ik toe, zonder volledig (zelf)onderzoek of waarin ik toestem, wel het beste is voor mijzelf als geheel, in overweging van alle delen, al het leven binnenin mij en zo buiten mij.

Ook dit is weer een concept wat ik kan begrijpen, echter de energetische ervaringen die ik hierin heb opgedaan en heb opgeslagen in en als mijn lichaam, heb ik hierin tot mijn werkelijkheid gemaakt, immers ik heb het opgeslagen in en als mijn letterlijk fysieke werkelijkheid, mijn lichaam en zo creëer ik bijvoorbeeld ervaringen van teleurstelling in en als mezelf als blijkt dat deze verblindende, witte lichtervaringen niet werkelijk en dus niet blijvend zijn. Ervaringen van verraden zijn door de creators van existense, door zo’n illusie voor te stellen die ik ben gaan najagen, waarin ik ervaringen van mislukking opdoe omdat het me maar niet lukt om hetgeen ik najaag, ook te behouden. Waarin ik gewoon ben gaan geloven dat ik werkelijk recht heb op hetgeen ik najaag, dat het ‘mij toch zou moeten lukken’, dat het toch moet kunnen. Een heel leven kan hierin de verkeerde kant op gestuurd worden. Het is behoorlijk overweldigend om te zien hoe het hele bestaan op deze manier is samengesteld, waarin we niet geleerd hebben om verantwoordelijkheid te nemen voor onszelf, ons leven in gelijkheid, oftewel in overweging van al het leven in en als onszelf en hiermee, buiten onszelf. Aangezien we het verschil niet meer weten tussen ons wezenlijke zelf en onszelf in en als de geest.

Degenen die deze constructie hebben ingezien, gestopt, veranderd in ‘existence’ – slechts nog een handvol mensen die zien hoeveel werk er hier gedaan is. Waarin ik leer: als we ons inzetten waarin 99% onzichtbaar is wat we doen en 1% is zichtbaar voor de buitenwereld, dan doen we het goed. In deze maatschappij leren we het tegenovergestelde, dat we 99% moeten tonen van wat we allemaal ‘bereiken en voor elkaar krijgen’ terwijl we diep van binnen, allen de ervaring met ons meedragen dat we hier niet aan kunnen voldoen: mislukking.

Ik leef in dankbaarheid diep van binnen voor al het werk dat gedaan is en gedaan wordt door de mensen die deelnemen in de groep onder de naam Desteni. We hoeven niet allen ‘evenveel’ en ‘hetzelfde’ te doen; we doen allen zoveel als mogelijk in en als ons beste kunnen, tot in ons uiterste potentieel. En hierin draagt iedereen bij zoveel als mogelijk en hierin zichzelf pushend om voorbij de geprogrammeerde mogelijkheden te zien en gaan, in en als leven.

“Ik weet het wel” is niet genoeg. Het voldoet niet ten behoeve van het geheel. Het is nodig dat ik iedere ervaring die ik heb opgeslagen in mijn lichaam inzie, zelfvergeef, mijn lichaam en zo mezelf bevrijd van de beklemming van de energetische banden die ik gemanifesteerd heb in en als mezelf. Voor mij houdt dat in dat ik iedere dag opnieuw onderzoek waar de pijn, de druk, de spanning vandaan komt in mijn buik- en borstgebied. Op de grond liggen, druk geven op de pijnpunten, de energie waarnemen die opkomt en mezelf hiermee herenigen in en als zelfvergeving, een gedachte zien die opkomt zonder context en toch zelfvergeven en doorgaan zonder dat ik exact weet waar het over gaat, totdat de spanning op desbetreffende plek afneemt en ik een klein stukje lichaam bevrijd heb. Ik zou wel willen dat het anders was, dat ik iedere dag vrolijk en zonder pijn opsta, mezelf eenvoudig fysiek ontlast zonder hierover na te denken. Maar dat is niet zo en hierin wil ik dus steeds opnieuw dat het ‘anders’ is dan het is, dat hetgeen ik gemanifesteerd heb, er niet zou zijn, dat het wonderbaarlijk zou verdwijnen en ik fluitend kan doen ‘wat me goed dunkt’. Juist door het anders te willen zet ik mezelf opnieuw vast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het iedere dag anders te willen; te willen dat ik geen pijn heb in mijn lichaam, te willen dat ik mezelf eenvoudig fysiek ontlast zonder hierover na te denken, te willen dat alles ‘gemakkelijk’ gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ervaringen van liefde te hebben nagestreefd, vast te houden en op te slaan in en als mijn fysiek, in en als een hoop dat ‘het toch voor mij zou zijn weggelegd’ waarin ik de punten die ik zie die niet overeenstemmen, voor het gemak maar opzij heb gelegd in en als een hoop als misplaatst ‘vertrouwen’ dat ‘die ander’ (god – het witte licht) toch gelijk heeft en het op miraculeuze wijze dan wel zou oplossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb signalen in en als mezelf te negeren en het vertrouwen buiten mezelf te leggen, waarin ik feitelijk (een deel van) mezelf in wezen wegleg buiten mezelf en hierdoor, vast ga houden aan waarin ik mijn vertrouwen gelegd heb aangezien ik (een deel van) mezelf in wezen hierin geplaatst heb buiten mezelf en dus, houd ik vast aan het idee waar ik mezelf in geplaatst heb – buiten mezelf – om mezelf niet te hoeven verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als een idee buiten mezelf te plaatsen en vervolgens te gaan vasthouden aan dit idee alsof dit van mij is, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik alleen maar vasthoud aan een (gemanifesteerd) idee omdat ik (een deel van) mezelf hierin geplaatst heb zonder werkelijk en fysiek ieder detail te onderzoeken in en als mezelf in zelftwijfel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als zelftwijfel niet serieus te nemen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ikzelf in zelftwijfel een teken ben van onvolledig zelfinzicht en dus, is er meer zelfonderzoek nodig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als een diep geprogrammeerde ervaring van ‘niet weten hoe’ een ‘ik weet het wel’ te creëren in en als mezelf waarin ik denk dat dit voldoende is, in plaats van te stappen in de onzekerheid van het ‘niet weten hoe’ en hierin door te gaan, zelf te vergeven wat ik tegenkom en op te staan in en als een zelfcorrigerende toepassing.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van ‘ik weet het niet’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in een programma bevind wat ik heb opgeslagen als ‘ik weet het niet’ waarin ik denk en geloof, heb aangenomen dat ik het wel zou moeten weten en/of dat, omdat ik het niet weet, ik het nooit zal weten.

Ik realiseer me dat ik het niet kan weten omdat ik het nog nooit gedaan en/of geweten heb en dus, bevind ik me in onbekend gebied.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van ‘ik weet het niet’ te vergeven in en als mezelf en te zien welke energetische ervaringen ik hieraan verbonden heb die me weerhouden van een werkelijk, fysiek waarnemen in gezond verstand en vervolgens mezelf hierin uit te drukken in de toepassing van het hardop uitspreken van zelfvergevingen.

Ik stel mezelf ten doel de zelfoordelen op ‘ik weet het niet’ te stoppen in en als mezelf en mezelf de energetische ervaringen die ik hieraan gekoppeld heb, te vergeven door hardop uit te spreken wat ik tegenkom in en als mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel tijd te nemen voor mezelf in en als het vrijmaken van de spanningen in mijn lichaam die ik heb opgeslagen als gekoppelde, energetische ervaringen in en als een nastreven van een ‘witte licht ervaring’ en hierop volgend ervaringen van schaamte en verdriet over mezelf in dit nastreven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te pushen in het doorwandelen van de fysieke spanningen die ik heb gemanifesteerd in borst- en buikgebied in relatie tot ‘ik weet het niet’ en ‘ik weet het wel’.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van ‘ik zou willen dat het anders was, dat ik geen pijn heb en elke dag mezelf gemakkelijk fysiek ontlast’ dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hierin energetische ervaringen gemanifesteerd heb die me weghouden van werkelijk zien wat ik heb opgeslagen als spanning in en als mijn fysieke lichaam en dat ik een witte lichtervaring nastreef.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ontlasten van de energetische ervaringen die ik heb opgeslagen in buik- en borstgebied door te liggen met mezelf alleen en druk te geven op de pijnlijke plekken en hierin te zien wat er opkomt en de energetische ervaringen een uitdrukking te geven door middel van het hardop uitspreken van zelfvergevingen en zo de gedachte als afscheiding die eraan ten grondslag ligt te bevrijden, net zolang totdat de spanning afneemt op de plek in mijn fysiek en er beweging komt op de plek waar het geprogrammeerde en gemanifesteerde systeem het fysieke organisme in zijn greep houdt/hield.

Ik stel mezelf ten doel een ervaring van ongeduld en ‘verongelijking’ in dit proces, binnenin mezelf, steeds opnieuw zelf te vergeven in en als een begrip dat het niet ‘nu’ gedaan is zoals de miraculeuze witte lichtervaring doet voorspiegelen en dat het een fysiek proces is waarin ik me dag voor dag, in en als mijn fysieke werkelijkheid, voortbeweeg.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de ruimte te geven om de energetische ervaringen rondom ongeduld en verongelijking in mezelf door te wandelen en niet langer te onderdrukken zodat ik de ongelijkheid hierin kan stoppen en zelfvergeven in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel het woord ‘geduld’ te (leren) leven als een fysiek woord in overeenstemming met het tempo van mijn eigen fysiek.

hoofd-boom

Desteni I Process Lite

Desteni I Process Pro

————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 545 – Oplossingen in en als de geest ter bescherming van mezelf in ‘afgescheidenheid’

google_2Ik kan er niet tegen als ik iets niet begrijp bij het instellen van bijvoorbeeld een nieuwe Google pagina en er werkt iets niet zoals het naar mijn idee zou moeten doen!

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen als ik iets instel volgens de richtlijnen zoals ze het aangeven, waarna er een foto zou moeten verschijnen maar er niets gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren omdat er op internet, niemand is aan wie ik het kan vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen als ik het zelf niet weet en er niemand in de buurt is die ik iets kan vragen.

Dit gegeven komt de laatste paar dagen naar voren, een ervaring van paniek op de achtergrond – meer als een herinnering als gedachte aanwezig in mij dan als werkelijke energetische ervaring – als iemand waarvan ik afhankelijk ben voor iets, niet te bereiken is. Ik vermoed dat dit een ervaring is van mezelf in kindertijd, waarin ik afhankelijk ben van mijn ouders of andere ‘ouderen’. Ik kan me geen specifiek voorval herinneren waarin iemand niet te bereiken is, het lijkt meer een algehele ervaring die heel diffuus, op de achtergrond aanwezig is. Alsof iemand er wel is maar niet te bereiken is. Dus fysiek aanwezig maar tegelijkertijd afwezig in en als de geest en/of niet beschikbaar voor antwoorden op vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat iemand ten alle tijden beschikbaar is voor antwoorden op vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat als ik een vraag heb, direct antwoord te willen en als ik moet wachten, een ervaring van ongeduld te voelen opkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de wereld vergaat als er niemand in de buurt is om antwoorden te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in verbeelding om me heen te zien grijpen in het niets, zoekende naar iets of iemand die duidelijkheid kan geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren – wat ik zou omschrijven in de woorden ‘het gevoel te hebben’ dat ik dood ga als ik niet direct een antwoord krijg en ik om me heen grijp in het niets.

Ik realiseer me dat ik me in een geestestoestand bevind als ik ‘in het niets om me heen grijp, in en als een ervaring van paniek’ en dat ik zelf hier ben in en als mijn fysiek en dat de ervaring van dood gaan niet werkelijk is.

Ik realiseer me dat ik een diffuse herinnering in me heb opgeslagen welke op de achtergrond aanwezig is en eenvoudig geactiveerd kan worden.

Ik realiseer me dat ik in deze diffuse staat van zijn terecht kom door in gedachten te zijn in en als een oordeel dat en als iemand niet aanwezig is om direct te antwoorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat iemand aanwezig moet zijn om direct te antwoorden en zo niet, dat dit dan gecommuniceerd kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden als iemand niet aanwezig is en dit niet communiceert terwijl er een situatie bestaat van wederzijdse afhankelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om maar niet in deze ervaring van machteloosheid en frustratie te komen, een ‘ik doe het zelf wel’ te hebben ontwikkeld waarin ik geprobeerd heb me in alles onafhankelijk op te stellen, zodat ik nooit meer in deze ervaring en toestand van afhankelijkheid en hierin irritatie en ongemak, hoef te verkeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet echt iets met iemand aan te willen gaan om niet in deze situatie en ervaring van onderlinge afhankelijkheid te komen met een risico dat iemand zichzelf zomaar terugtrekt zonder te communiceren.

Als en wanneer ik me bevind in een ervaring van paniek, ongeduld, machteloosheid of frustratie omdat iemand niet te bereiken is waarvan ik op dat moment afhankelijk ben voor iets, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat energetische ervaringen zoals paniek, machteloosheid, frustratie en ongeduld niet iets toevoegen aan de situatie en gebaseerd zijn op herinneringen van mijzelf als kind in een afhankelijke positie van ouderen waarin ik blijkbaar een ‘niet aanwezig zijn’ heb ervaren.

Ik realiseer me dat ik zelf een niet aanwezig zijn heb gekopieerd en gemanifesteerd in en als mezelf, in en als de geest waarin ik me terug trek en niet aanwezig ben voor een ander.

Ik realiseer me dat ik op deze manier aan verantwoordelijkheid voor mezelf probeer te ontkomen door net te doen alsof ik er niet ben.

Ik realiseer me dat ik ‘geen zin heb’ – feitelijk gebaseerd op  een angst om niet te voldoen hierin – om verantwoordelijkheid voor een ander dan ik te nemen die niet zelf ook zelfverantwoordelijk wil zijn, terwijl dat toch is wat we zullen doen in het begin van een proces aangezien geen van ons allen verantwoordelijkheid heeft leren nemen voor en als onszelf en dus, zal eerst een ander dit voor ons moeten doen in en als een levend voorbeeld, alvorens we het zelf kunnen leren en zolang als dat we de weerstanden doorwandelen zal een ander met minder weerstanden, meer verantwoordelijkheid dragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te dragen in en als mezelf in plaats van in en als mezelf aanwezig te zijn in zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel een ander als mezelf de tijd te geven om verantwoordelijkheid voor en als zelf te leren nemen en hierin verantwoordelijkheid te nemen voor en als mezelf in reactie op een ander, waarin ik me realiseer dat zodra ik geheel aanwezig ben in en als zelfverantwoordelijkheid, in en als mezelf als leven, ik niet langer energetische ervaringen zoals machteloosheid, frustratie, paniek en ongeduld zal hebben als een ander niet aanwezig is om bijvoorbeeld vragen te beantwoorden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als mijn fysiek, in en als de adem te ondersteunen en mijn participatie in gedachten als oordeel op een niet aanwezig zijn, te stoppen en specifiek zelf te vergeven zowel op de gedachten als op de energetische ervaringen die opkomen, waarin ik mijn eigen lichaam onderzoek op deze bewegingen binnenin mij.

Ik stel mezelf ten doel mezelf op voorhand te ondersteunen en voorbereiden door ervaringen als herinneringen van afwezigheid hier te halen en de energetische verschuivingen in mezelf luidop te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het idee te hebben dat ik een afspraak met mezelf niet nakom als ik niet boos wordt op iemand die niet aanwezig is, waarin ik blijkbaar afspraken met mezelf in en als de geest heb gemaakt om mezelf te beschermen in en als de geest tegen vervelende ervaringen van paniek, ongeduld, machteloosheid en frustratie/boosheid, in en als een afhankelijke positie, in een poging om mezelf volledig onafhankelijk te houden als oplossing van mezelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als de geest te denken gelijk te hebben in de oplossingen die ik ooit bedacht heb ter bescherming van mezelf in en als de geest en in een ervaring van verongelijking terecht te komen, als een ander deze ‘oplossingen’ niet evenzo hanteert en blijkbaar andere oplossingen heeft bedacht in en als de geest waarin diegene gelijk denkt te hebben, waarin beiden elkaar in een ervaring van verongelijking brengen waarin we steeds de enige oplossing die we kennen want bedacht hebben, willen toepassen en zo de verongelijking in onszelf en/als de ander, te vergroten aangezien het nog steeds een oplossing is in en als de geest, dus in en als een uitgangspunt die in de basis gestoeld is op onbegrip, hieruit voortkomend afscheiding en zo ongelijkheid en dus, een ervaring van verongelijking teweeg brengt, telkens als deze situatie zich herhaalt.

Ik stel mezelf ten doel, de afscheiding als onbegrip in en als mezelf te stoppen door mezelf te vergeven voor wat ik ooit niet begrepen heb en door een ander te vergeven voor wat ik niet begrepen heb en door te vragen hoe iets in elkaar steekt. Waar ik terecht kom bij mijn ervaring van paniek als iemand niet aanwezig en beschikbaar is om vragen te beantwoorden zodat ik kan begrijpen wat er gebeurt.

Ik zal dus mezelf moeten leren ondersteunen ook als een ander niet aanwezig is voor antwoorden, aangezien ik mezelf niet in verongelijking kan laten vallen iedere keer dat iemand niet aanwezig of beschikbaar is voor een vraag die ik heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als het stoppen van een energetische ervaring van paniek en machteloosheid, frustratie/boosheid en ongeduld, afhankelijk te maken van de aanwezigheid en beschikbaarheid en antwoorden van een ander. Hierin denk ik blijkbaar dat ik het niet zelf kan/zien kan in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel om ten eerste mijn eigen energetische ervaringen van paniek, ongeduld, machteloosheid en frustratie/boosheid te stoppen en vergeven in en als mezelf en van hieruit te zien of er werkelijk direct een antwoord nodig is, praktisch gezien of dat dit een voorkeur van mij is, om vroegtijdig antwoorden te hebben zodat ik me kan voorbereiden, waarin ik me realiseer dat over het algemeen, als ik echt direct een antwoord nodig heb, ik dit wel weet te vinden en dus betreft het meestal een ‘sussen’ van mezelf van een energetische ervaring waarin ik mezelf in en als de geest, afhankelijk  gemaakt heb in en als een gedachte als oordeel dus in afscheiding – afgescheidenheid van mezelf, waarin ik angst ervaar, wat logisch is aangezien ik me in afgescheidenheid van mezelf als Leven bevindt, in een poging tot ‘toenadering’ tot God de Geest, in en als een ervaring van angst in en als de geest – waarin we onszelf in en als de geest altijd incompleet en afhankelijk ervaren en dus ‘uitreiken’ naar een ander voor antwoorden.

Er is een oude beschrijving van afgescheidenheid naar voren gekomen die zeer interessant en toepasselijk is:

Voor de Naer-volghinghe, die de mystieke opgang bij uitstek als een groeien in armoede beschrijft, zijn armoede en afgescheidenheid, zoals zo vaak voor de Rijnlanders, identieke begrippen. Wat het geschrift over de armoede zegt, geldt dus ook voor de afgescheidenheid.
Uit de tekst blijkt alvast dat de afgescheidenheid niet zo maar een gewone ‘deugd’ uit de reeks is. Zij is een ghelijckheydt Godts: God is een af-gescheyden wesen van alle creatueren en wil de mens Hem ontmoeten, dan moet hij eveneens van alle creatueren af-ghescheyden zijn. Zo gezien lijkt de afgescheidenheid de samenvatting van de hele mystieke onthechtingsleer, een negatie van alles wat niet louter God is, een voorwaarde tot de mystieke voltooiing. Als ghelijckheydt Godts kan ze echter niet enkel een af-keer, een af-scheiden zijn. In de afgescheidenheid is een gelijkenis met God, wordt gelijkworden met God gerealiseerd: zij is derhalve eveneens en vooral toe-keer. Zij is Godt’eenemael aen-hangende zegt de Naer-volghinghe enkele bladzijden verder(4), waarmee zij het aen niet hanghen positief aanvult. Terwijl de mens zich psychologisch van de schepping, de menigvuldigheid rondom en binnen zichzelf afscheidt, om zich op grond van deze ghelijckheydt op het Ene te concentreren, terwijl de mens zich vrij maakt(5), bevrijdt hij terzelfdertijd het goddelijke beeld of de goddelijke aanwezigheid in hem: in de afgescheidenheid wordt God, om een geliefd beeld van de Rijnlandse mystici te gebruiken, in de ziel geboren, m.a.w. de afgescheidenheid is de realisatie van de gegevens van het exemplarisme. Eckhart zei het als volgt:”

Bron: Hoofdstuk VI. De afgescheidenheid.

Met dank aan Sylvia en Martijn. Uitbreiding op het woord volgt en zal ook in de eerstvolgende Nederlandstalig Google Hangout naar voren komen. Interessant hoe ik het woord afgescheidenheid in eerste instantie niet kon vinden in een hedendaags woordenboek en dus dacht dat het niet ‘bestaand’ was tot naar voren komt dat het in een oude tekst gebruikt wordt en zo een dimensie van begrip voor me opent over wat er eigenlijk gebeurt als ik participeer in afscheiding, in ‘de beweging van het uiteen gaan’ van mijzelf als leven, in afgescheidenheid in en als de geest.

afgescheidenheidOnderzoek en stop de afgescheidenheid in en als jezelf:

Desteni I Process

—————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 482 – Een stijve nek

sauropoda

Geschiedenis van de Mensheid

Ik ben opgestaan met een beetje stijfheid in een diepgelegen spier in nek-rug gebied. Ik heb een pijnlijke plek wat gemasseerd en geprobeerd zachtjes wat te stretchen. Echter binnen een uur is het veel erger geworden en kan ik mijn hoofd niet meer achterom draaien. Een stijve nek. Wat doet dit zeer.

Kijk ik teveel achterom?

Ik lees een aantal artikelen van Structurele Resonantie en kom uiteindelijk dit tegen:

STAND UP, take your power and direct yourself – no longer be the slave to the mind.

Only Systems have choice.

Life immediately stand up, walk and never look back, because life is – life is not able to choose to not be life – therefore – choice would be dishonesty – dishonesty is of the mind.

Veno – Structural Resonance – Part 2 – Phase 13

Dit gedeelte gaat over de scapula en het geloofssysteem.

Therefore – the Limitation System is also able to be referred to as the Religious System, they’re one and the same in principle and design so to speak – as the Limitation System merely presents a foundation which enables the existence of the Religious System.

Gisteren was ik in staat om te zien hoe ik heel diep van binnen, vertrouwd heb op dat ‘God’ het beste met mij voorhad en dus dat ik blindelings zou wandelen wat ik hierin ervaar als waarheid. God bestaat hier in ieder mens in en als persoonlijke invulling als religie als limitatie van wat God als voorprogrammering in en als het geestbewustzijnssysteem inhoudt. Het is iets om op een ander moment geheel uit te schrijven hoe ik dit heb ingevuld in en als geloof. Hierin kon ik door een pijnpunt heen ademen in het spierweefsel in mijn darm. Echter vandaag sta ik op met deze stijve nek. Hierin besef ik dat mijn lichaam geprogrammeerd is om mezelf in en als geestbewustzijnssysteem in stand te houden (door het fysiek geïntegreerde geestbewustzijnssysteem) en dus zal mijn lichaam ‘klachten’ als weerstand vertonen als ik mezelf hierin uitdaag om op te staan.

Aandachtspunt hierin is de ‘keuze’ (choice) zoals genoemd hierboven.

Leven staat onmiddellijk op, wandelt en kijkt nooit achterom, want leven is – leven is niet in staat te kiezen om geen leven te zijn – daarom – keuze zou zelfonoprechtheid zijn – zelfonoprechtheid is van de geest.

Ook is opmerkelijk dat ik het minste pijn ervaar als ik mijn kin op de borst houd en dus mijn hoofd geheel buig en ook mijn bovenrug wat naar voren buig. Is dit niet de belichaming van verslaving? Het hoofd buigen voor God-limitatie-controle in en als het geestbewustzijnssysteem. Ik zag afgelopen week een oud vrouwtje lopen met een bochel. Wel, deze houding is op het moment het meest comfortabel. Ik begrijp hoe iemand een bochel ontwikkelt in en als lichaamshouding.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een keuze heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet helder te zijn over het verschil in keuze en beslissing als ‘real free choice’  in bepaalde gebieden.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een geloof dat ik een keuze heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat zolang ik denk en geloof een keuze te hebben, ik niet helder ben over wie ik ben in dat moment ten aanzien van hetgeen ik denk in te kunnen/moeten kiezen en ik niet in staat ben te staan in een beslissing als werkelijke vrije keuze.

Ik stel mezelf ten doel zelfonderzoek door te zetten ten aanzien van punten waarin ik denk te kunnen/moeten kiezen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertragen in en als de adem en te zien wat er in mij opkomt terwijl ik een eventuele keuze onder ogen zie in fysieke realiteit.

Ik sta mezelf niet toe om in de verleiding van de vrije keuze te stappen wat inhoudt dat ik mezelf ten doel stel om, zolang ik niet volledig zeker ben en alle dimensies volledig en praktisch onderzocht heb, geen keuze te maken en geen toezeggingen te doen en steeds in het moment de beslissing te nemen om in en als de adem aanwezig te zijn en te vertragen in mezelf en te zien wat zich afspeelt binnenin mij.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participeren in gedachten over eventuele keuzes en zelfvergeving toe te passen op hetgeen ik tegenkom hierin als aanleiding van deze gedachten in en als een angst voor verlies van iets waarin ik geloof als zijnde waarheid.

Ik stel mezelf ten doel helder te worden ten aanzien van het nemen van beslissingen als werkelijke vrije keuze in en als mezelf en hierin in geduld te wandelen met en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in eerste instantie niet te hebben gezien en begrepen hoe iemand zichzelf toestaat een bochel te ontwikkelen door de tijd heen, waarin ik nu zie en ervaar hoe dit ontstaat als er maar voldoende pijn en onvoldoende praktische handvatten aanwezig zijn om onszelf hierin richting te geven evenals fysieke omstandigheden die hiertoe kunnen leiden en tevens, gelijk zoals ik zelf fysiek ongemak op een ander gebied heb toegestaan te ontwikkelen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in ongelijkheid te plaatsten ten aanzien van iemand die een bochel heeft ontwikkeld door in onbegrip dus onvermogen tot zelfvergeving hiernaar te kijken zonder verder te zien in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb teveel in en als de geest te participeren in en als het vraagstuk van keuze zoals de geest bestaat in polariteit en zo een stijve nek en voorkeur voor een houding met een bochel te creëren waarin ik het hoofd buig voor mezelf in en als de geest/

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in onbegrip naar iets of iemand wat ik waarneem, binnen en/of buiten mijzelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er iets speelt wat ik niet begrijp in mezelf en hierin niet vergeven heb in en als mezelf.

Ik realiseer me dat onbegrip altijd een oordeel als gedachte als angst inhoudt.

Ik stel mezelf ten doel nader te onderzoeken in mezelf wat ik niet vergeven heb en niet begrijp in en als mezelf gerelateerd aan hetgeen ik aanschouw met mijn fysieke ogen in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in en als mezelf wat ik oordeel in en als een gedachte en/of wat het is dat ik angst voor ervaar gerelateerd aan hetgeen ik zie buiten en/of binnenin mij waarin ik onbegrip waarneem binnenin mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat de angst voor verlies is die verstopt zit binnenin een oordeel als gedachte in en als onbegrip en hierop zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen.

Ik stel mezelf ten doel nader te onderzoeken en zelfvergeving toe te passen op het toestaan van het ontwikkelen van fysiek ongemak binnenin mezelf door de tijd heen als hetgeen waarvan ik in onbegrip en dus onvergeeflijkheid wegblijf.

Ik stel mezelf ten doel rustig in en uit te ademen in het borst en ruggebied waarin de spanning in mijn fysiek wat draaglijker is.

kameel

De kamelen van de Aarde – Niet langer slaven

———————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/