Dag 804 – The importance of my starting-point

Continuing on Dag 803 – Redefining relationships with the support of interviews

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not actively define what I would like to live in a relationship-agreement and to somehow expect that I / we will find out along the way, instead of seeing, realizing and understanding that within this, I automatically follow all the subconscious / unconscious (pre-)programs and only through ‘living them out’ learn to know how and where I am following ineffective programs within and as my mind and integrated within my physical body and reality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to start with sex / physical intimacy and from here, trying to create a mutual supportive communication, instead of seeing, realizing and understanding that I have turned around the entrance-point, as the physical intimacy should follow up on mutual support, intimacy, trust, freedom etc and so becoming a physical expression of all these qualities developed over time.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see, realize and understand that if not effectively building / developing a communication based on qualities like trust, intimacy, freedom, support, then eventually, the physical intimacy will stagnate, because one cannot lie in sex / physical intimacy as the body does not lie and so, at some point, the physical intimacy can no longer ‘save’ the relationship from an ineffective communication and so,

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to enter the physical intimacy from a starting-point of fear, thinking and believing that “I / we will never be able to make it and so we better get out of it as much and as far as possible.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I will not be able to build / develop an effective relationship-agreement with another as a partner, based on mutual support, trust, freedom, intimacy etc as I do not see how all and everything will come together in this, meaning, a ‘liking’ of each other, our place in process and developed skills, our practical situation in this world, the will to create something more and so, I on forehand compromise myself in my potential and start somewhere in the middle, to at least then being able to create some of the physical intimacy that I see that should be possible.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to start in the middle and / or at the end and so already from the start, sabotage my own potential which then also reflect in the relationship and within another as well, both being limited in our expression and creation because of the limited starting-point in it all.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to focus on an end-goal of ‘wanting a relationship with a partner with physical intimacy’ and so projecting a goal outside myself, instead of focusing on my expression and development along the way, such as sharing, self-trust and trust, freedom from a point of self-honesty, intimacy in small moments, mutual support etc and from here, walk day by day, week by week, until it’s done and if not done, as far as possible, because in the end what matters and has an effect on myself, my life and on others and their lives, is who I am in every moment of self-creation, in and as a self-agreement and from a starting-point of what is best for all as life and to be able to do this, I have to face and let go of a fear that I ‘will never make it’ and one thing is for sure, if I go on as how I am used to / have allowed myself to be programmed, I for sure ‘will not make it’ as the best of me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to let ‘fear of failure’ rule me (read ‘Failure in Relation to the Soul‘) so that it is not up to me ‘failing’ if the end-result is not how I perceived, because in fact, I did not ‘do my best’ from the beginning / within my starting-point / in who I am; although it looks as if I do the best I can, it is more a ‘trying to make it work’ with what I have started, from a self-dishonest / misaligned entrance point.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to when and as I experience an emotion of for example missing or sadness, to think and believe that I did something wrong and so ‘not what is best’, instead of seeing, realizing and understanding that the emotion shows a part of myself that I have separated myself from and so, I firstly need to bring the piece back to myself where from here, I am better able / enable myself to direct myself in a way that is best for myself / all selves (and where a real missing still can exist as well).

It are somehow all obvious points on a conscious level, yet at the same time, it is needed to self-forgive, redefine and bit by bit, living the correction, because the ‘obvious’ is turned around and ineffectively programmed and followed up by me on deeper levels, within and as myself.

To be continued.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive
Advertenties

Dag 801 – From victimization to living decisions

I did come to a realization the other day that I now go and test for myself through time. Interesting enough since I am behind my computer, first a strong resistance did come up to the writing of this blog and after this resistance decreasing, it is as if the words are away of how clear it did become visible within myself a few hours before. So I am on the right spot so to speak.

Anyway. It’s not ‘new’ – everything is already here – but it’s about coming to the realization in and as myself, so ‘seeing it’ in a way within myself and it is about decisions. I remember Bernard mentioned several times like ‘it’s a decision’ (as for example he said ‘I decided to like you all’). This I found very supportive, to see and realize it ‘as an action’ in a way. What I did realize for myself last day is that, it has to become a decision.

What I mean by this, is that as long as I see challenges as moving myself towards something that I ‘actually do not want / prefer’ but what did come forward ‘as best’- within this I still place myself in some kind of victimization towards the challenge as ‘what is best’. Meaning, I do it, I move myself, but not really standing in and as it, in and as ‘self-will’.

What I did see, is that I need to make it a decision within and as me, like ‘giving up’ on something that is no longer best for myself (and / as others) as a whole (as life) – instead of giving up on myself and keep holding on to what I prefer / desire / want – then when and as I am ready to move myself to make this decision in a specific area, I ‘own it’ in a way and I am from here on empowering myself within / as this decision, instead of victimizing myself by and through what ‘needs to be done’.

This is actually in line with ‘it’s a decision’ as this describes it as well in a different way. It all comes down to decisions, small one’s, big one’s, of who I am in a certain moment and what I bring forward / express / live and create within this.

I am not yet kristal clear on it but found it worth writing down already as a general approach from ‘victimization‘ to ‘living decisions’. When and as I find myself clear and certain on the specifics, I will be able to write about it in more context and so making it more clear. Because what I also see within this is that there is a process prior to the living of a decision where in I walk through (as forgiving myself as a self-understanding of) all that I did connect as preferences, needs, desires, fears, wants, etc; related to the specific area, that I eventually am going to live a decision in.

To be continued.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 794 – A moment of change

I am used to drink little to no alcohol. This has not always been the case. During my studying years, I did go out a lot and used more alcohol than was good for my body. So I mostly was drinking with others in the weekends or on free days, however I also remember having some wine in the house and then on Wednesday, started taking a glass in home when being alone and then used some up till the weekend again. I did not feel so well with this and also not with the effect of it and at some point, I decided to stop this because I noticed an addiction pattern in it that bothered me, no matter how small the amount was as for example ‘only one or a half glass of wine’.

Through the years, I brought down the intake up till the point of little to no drinking at all. I still liked the taste of a nice glass of wine but I have seen so much trouble around me and close to me through an abusive intake of alcohol, that I developed a bit of a dislike towards drinking alcohol in general.

I am now living alone again and I noticed that I sometimes felt the ‘need’ (behoefte-Dutchto drink a little wine when being at home and alone, for example ‘a glass of wine before/during cooking’. I tried this out a few times, looking at how to approach this and what the effect is on myself. I was looking at allowing myself to sometimes have a glass of wine during cooking, or deciding to not drink alone at all and keeping a glass of wine as a form of enjoyment when being with someone else – for example a friend or a family member. I still did like the first few sips very much:, the taste and the ‘warm’ effect in the body. But I also noticed the same ‘pattern’ as twenty years before coming up when drinking a glass of wine in the house: I was ‘looking forward to this’; I had an ‘open bottle’ in the house (even when I buy bottles of 250 cc I have this open till next time) that I then tend to take the next day ‘because it is open’; I did feel a bit ‘fuzzy’ after drinking it. Things like that.

After a few times, I decided to not buy this small bottle for myself to keep in the house. At one afternoon, I felt like ‘having a glass of wine’ and was looking if I should buy some or not and how to put this in place for myself. I actually and self-honestly, wanted to keep this drinking for some occasional enjoyment when for example being with a friend and/or having a nice diner, something like that, but I also liked the taste when having a little by myself. However I did not like ‘being busy’ with this in my head, every time that I start cooking for example. I did notice this ‘need’ keeping existing and coming up within me as to fulfill something within myself in these moments. And in that moment, that afternoon, I changed something.

I decided to not go for this ‘need’ and to stick with my initial approach (to occasional have a nice drink together to enjoy as a delicacy). There was this one moment where I needed to walk through an experience of ‘emotional loss’ – I cannot describe exactly what it was. But I noticed, because I had not allowed myself to build it up through time again, that it was only that one moment that I needed to stand with/as myself in this self-honest approach, before the energy decreased and I was through.

In this moment I did see clearly that a build up through time makes it difficult to keep standing when an energy is coming up and ‘trying to take over’ so to speak. This gives many layers and emotional/feeling connections that needs to be ‘disconnected’ and released, that makes it feeling like ‘undoable’ and immens. But in this moment, I saw what the direct way of ‘not accepting and allowing’ is giving me: a strength and deep satisfaction and after this, time and quietness to focus on other things. Because I did not accept and allow to let it become an issue and distraction again.

I was able to do this quickly because I had already walked this path extensively and going there again was not needed to piece myself together. However it now also gives myself a reference of the ‘reward’ so to speak (the peace, satisfaction, quietness and space) of directly/immediately standing with and as my self-honesty – although I may not see everything that is connected on forehand. Where I did see that I am used to check on forehand within myself, ‘if I am able to step out again if needed’. So this means in this example, that what I am used to do and look at within myself is the following way: “Can I have a drink now and then at home alone, although I see that this is not best for myself eventually and so I ‘know’ in a way that somehow/somewhere I need to (and will) stop this/step out of this again? And then I ‘check’ within myself if I see myself able to stop/step out of it in the the future”. If the answer is “yes, I can stop/step out of this in the future when and as needed”, then I decide many times to still ‘do it’ and actually ‘go get my bliss’. Until ‘I am done’ with it or until I cannot have it anymore, and then I stop. And then I need to walk through the build up layers again of emotional/feeling release. So I am actually used to walk through points the long way and more or less even believed that I ‘have to do it like this’ in many occasions.

This is not the most effective way and I can distract myself with this a whole life (and actually I have distracted myself with this many many years already). I now for the first time saw direct the effect of accumulation of energy and what it takes to walk through this and how I can instead, bring myself more and more to this direct/immediate point of standing and change in a moment. And this then can also start accumulating, in a beneficial way, for myself and life as a whole, into and towards my self-honest standing; moment by moment, breath by breath.

After this it did not come up again as a ‘need’ or desire’ to have a glass of wine in the house alone and this is a relief. A thought may come up now and then but not loaded with energy anymore and so not much of my attention is going to this point anymore. That was what I noticed in this one moment of change, that I stand and changed and released and I was through and it was done. Because I had not build up a lot of energetic attachments around it again/anymore. And when it comes up as a thought, I am satisfied with my decision/approach/stand and so I can ‘stand with/as myself’ in this.

As an addition, I decide to drink an occasional glass of wine with others, because this is what I can self-honestly stand with and enjoy as a delicacy; when I at the same time have already proven to myself as walked before, that I will let go and stop drinking any glass of wine if I see that this is better/best for me and/or others in my life in time to come or in a certain period of time.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 786 – Een voorbeeld van wat ik overbreng in resonantie

Vervolg op Dag 785 – Wie ben ik in de woorden die ik spreek?

“In het volgende blog zal ik een voorbeeld beschrijven van een situatie waar ik energetische aanhechtingen mee stuur in mijn woorden en hoe ik waarneem dat dit gebeurt en hoe ik hier vervolgens mee omga binnenin mezelf. Alles natuurlijk beschreven van waaruit ik nu ben in dit proces en van wat ik waarneem in mezelf, als mezelf.”

Jaren geleden, toen ik begon met het Desteni I Process, was ik erg bezig met me wat meer uitdrukken in waar ik voor sta. Zo kwam er eens een bekende binnen op werk en deze ging iemand nadoen tegenover ons (een collega en ik) op een manier die ik veroordelend vond. Dus zei, ik “nee, zo gaan we dit niet doen, we gaan niet hier anderen achter hun rug lopen nadoen” en vervolgens liep ik weg.

Dit betekende direct het einde van het contact met deze bekende. Diegene voelde zich erg beoordeeld en de uitdrukking op mijn gezicht, deed diegene denken aan hoe een ouder zich vroeger tegenover diegene gedroeg. Oftewel, ik had een herinnering getriggerd bij de ander.

Wat ik bemerkte in mezelf is dat ik mijn woorden uitsprak in een ervaring van angst – angst voor de reactie van de bekende. En dit bestond weer uit een oordeel over hoe de bekende binnenkwam en iemand na ging doen. Tenminste, als ik er nu verder in zie, is het een oordeel op mezelf over dat ik in angst besta om te benoemen wat ik zie gebeuren. En dit zelfoordeel waarin ik in en als angst besta, is hetgeen wat ik mee stuur in mijn woorden, terwijl de woorden op zichzelf, woorden zijn van eenheid en gelijkheid, namelijk, niet praten/roddelen over een ander achter iemands rug om en hier grapjes om maken (zonder dat het een doel heeft tot zelfinzicht; we kunnen wel een situatie bespreken en de rol en gedrag van een ander hierin benoemen, echter dan om tot zelfbegrip te komen, dus waarin we onze eigen reacties, gedrag, motivatie enzovoort, bekijken en terughalen naar onszelf).

Dus, de de angstenergie en het geprojecteerde oordeel hierin, was hetgeen dat mee resoneerde in mijn woorden en wellicht zelfs het enige wat werd opgepakt. Met alle gevolgen van dien, namelijk dat het hele contact ophield te bestaan.

En was dat niet tevens wat ik eigenlijk overbracht, als gekoppelde boodschap zonder woorden? Namelijk dat die bekende zich of moest corrigeren, of beter weg kon gaan. Diegene ‘moest maar weg’. Dus ik stond niet in begrip in de schoenen van een ander, maar was vanuit mijn schoenen bezig om ‘zo snel mogelijk’ deze situatie op te lossen: ik zag dat het niet oké was om zo over anderen te spreken achter de rug om (het was al vaker gebeurd in andere situaties door deze bekende en ik had al vaker geprobeerd dit indirect te benoemen en te bekijken op een manier waarin we onszelf/onze eigen reacties ‘onder de loep’ nemen in plaats van de ander), echter ik ervoer veel angst om dit te benoemen maar ik kon het ook niet langer verzwijgen, vanuit kennis en informatie gezien en zo probeerde ik het zo snel mogelijk over te brengen ‘om er vanaf te zijn’ en niet zozeer om werkelijk de bekende te ondersteunen om dit praten over anderen te stoppen.

Hoe neem ik waar dat ik vanuit een beginpunt van angst spreek?

Ten eerste was de reactie van de bekende opvallend en op zichzelf al een reden om in mezelf, te onderzoeken wat ik heb uitgesproken en hoe ik dit gedaan heb, wie ik was in die woorden. Ten tweede merkte ik het al aan de manier waarop ik wegliep; dat ik wegliep eigenlijk, was op zich al een teken dat ik niet in mijn woorden stond en tevens ervoer ik in mezelf een soort van boosheid, bedruktheid, verbolgenheid over hoe de bekende binnenkwam en een ander na ging doen (waarin ik later vernam dat het uitgangspunt van de bekende om dit te doen, niet hatelijk of vervelend was; dus werkelijk, misschien lag het hele punt grotendeels bij mij en het projecteren van mijn kennis en informatie over ‘wat hoort en wat niet hoort’, van principes, zonder zelf in en als dit principe van eenheid en gelijkheid aanwezig te zijn).

Hoe ga ik hier vervolgens mee om?

Het is eerst de energie van mijn reactie laten zakken, zodat ik niet mezelf ga verdedigen tegenover mezelf en probeer te valideren wat ik gedaan heb door hetgeen wat de bekende deed, te gebruiken en bestempelen als ‘niet goed’. Zolang ik probeer ‘gelijk te krijgen’ binnenin mezelf in waarom ik iets doe/deed, kom ik niet tot eenheid en gelijkheid van de onderliggende ‘agenda’ of energetische aanhechtingen. Hoelang dit duurt, zal afhankelijk zijn van waar het om gaat en waar ik ben in mijn proces van zelfeerlijkheid.

Als ik in staat ben om te stoppen met ‘het bekijken en beoordelen wat de ander doet’ en puur in mezelf zie wat ik in dat moment zou kunnen veranderen en wie ik ben in dat moment, los van wat de ander ook doet dat wel of niet ‘oké’ is, geef ik mezelf de kans om in een ervaring van schaamte over te komen mezelf, van echte schaamte real shame – over wie ik ben in dat moment en in de woorden die ik uitspreek. Dit is het keerpunt; hier blijf ik even met mezelf aanwezig, meestal alleen met mezelf, dan lukt me dit het beste.

Op een gegeven moment zal deze ervaring afnemen, variërend van enkele minuten tot drie dagen zoals ik weleens heb meegemaakt. Dit ervaar ik als een kwetsbare periode en hierin trek ik me het liefst terug; echter naarmate ik er meer comfortabel mee word, kan ik het ook delen met iemand die dicht bij me staat en tevens op dezelfde manier naar zichzelf kijkt/wil kijken en kunnen we er zelfs om lachen. Echter vaak gebeurt dit achteraf, dit lachen erom en dan is het geen weglachen maar meer een lachen om de absurditeit waarin ik dan besta of bestaan heb.

Tijdens deze periode pas ik zelfvergeving toe op de ervaring en op hetgeen ik ‘gedaan’ heb, op wie ik was in dat moment en op wat ik ermee wilde bereiken, mijn ‘geheime agenda’ hierin die ik onbewust had uitgespeeld. Als alles uiteindelijk rustig is in mij, is het zien hoe dit op te pakken. Vaak opent de situatie zich vanzelf weer doordat ik verantwoordelijkheid heb genomen voor mezelf en die onderliggende, energetische aanhechtingen, die er nu af zijn en ik dit dus niet meer mee stuur in mijn woorden; ik resoneer niet meer op deze energie en breng dit dus ook niet meer over. Soms is het nodig een excuus in woorden uit te drukken, echter dit hangt van de situatie af. Het grootste excuus is de zelfvergeving met hierna de zelfcorrectie.

Deze zelfcorrectie bestaat er dan uit dat ik een volgend moment dat eenzelfde ervaring in mij opkomt waarin ik wil gaan spreken, ik dit bij mezelf houd en eerst de energetische aanhechtingen vergeef in mezelf. Doe ik precies hetzelfde als voorheen, dan heb ik nog werk te doen met een onderliggende programmering en/of voorprogrammering die ik niet effectief vergeven/begrepen heb. Is het nog aanwezig maar minder sterk, dan zit ik op de juiste weg en is het ook een oefenen en toepassen in het dagelijks leven om meer zekerheid te krijgen in mijn zelfuitdrukking.

In een volgend blog zal ik zelfvergevingen uitschrijven op bovenstaande situatie.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Dag 785 – Wie ben ik in de woorden die ik spreek?

Het uitspreken van woorden is één van de aspecten waarin we onszelf uitdrukken als fysiek wezen, in deze fysieke wereld. Dit is iets wat de meesten van ons heel normaal vinden, echter we hebben nog niet, nog nooit eigenlijk, werkelijk geleerd hoe ontzettend uitgebreid dit gebied is en hoe we hierin feitelijk de gehele wereld ‘creëren’.

Het is meer een gebied waarin we vaak automatisch ‘aangaan’ en er woorden uit onze mond rollen in reactie of anticipatie op iets wat zich binnen of buiten ons afspeelt, in verleden, heden of toekomst. We kunnen er ook heel ‘bewust’ voor kiezen om onszelf in woorden uit te drukken en kiezen dan bijvoorbeeld ‘positieve’ bewoordingen om een goed gevoel over te brengen, in de hoop en verwachting dat deze ‘intentie’ dit positieve ook werkelijk voortbrengt.

Er zitten zoveel lagen in onszelf die we niet onderzocht hebben en die ‘mee resoneren’ in de woorden die we (automatisch of bewust) uitspreken. En dit is een dimensie die we over het algemeen over het hoofd zien, aangezien we dit niet waarnemen. Het komt echter wel ‘naar ons terug’; vaak in ‘reactie’ van een ander en vervolgens, begrijpen we niet waar die ‘reactie’ vandaan komt.

Ik heb vaak in mezelf gezien dat als er een reactie komt van een ander die ik niet begrijp en waar ik dan vervolgens weer op reageer (in mezelf of in woorden/gedrag naar de buitenwereld), dat er dan dimensies, aspecten in mezelf zijn waar ik me niet gewaar van was, dus die ik niet eerder heb waargenomen binnenin en als mezelf. Deze aspecten/dimensies, resoneren door in mijn woorden als een ‘energetisch aanhangsel’ zou je kunnen zeggen. Dit energetische aanhangsel is wat als eerste wordt opgepakt door een ander, als en wanneer een ander evenzo niet werkelijk waarneemt wat er gebeurt – wat meestal zo is, aangezien we nog erg veel aanwezig zijn in onze geest, in gedachten, ideëen, oordelen, aannames, verwachtingen, gevoelens, emoties enzovoort en we dus door een soort van filter ‘horen’ en interpreteren, in plaats van dat we werkelijk lichamelijk/fysiek aanwezig zijn en waarnemen wat echt en reëel is en welke woorden er gesproken (of geschreven) worden.

Wat er dan gebeurt, is dat de ander ‘reageert’ op mijn woorden zonder werkelijk de woorden te horen die ik uitspreek. Eigenlijk vangt een ander de resonantie op die ik ‘mee stuur’ in mijn woorden; resonantie als dit energetisch aanhangsel dat ‘meetrilt’ in hetgeen ik wil uitdrukken en waarbij ik nog gevoelens en emoties ervaar of waarin ik nog ideeën, oordelen, verwachtingen, opinies enzovoort heb aangehecht in/als mezelf.

Wat bedoel ik hier met ‘in/als mezelf’? Hiermee bedoel ik dat, als ik iets uitdruk in woorden waaraan ik in mezelf, nog allerlei onopgeloste en/of ongeziene herinneringen heb gekoppeld; dat ik ‘als mezelf’, deze herinneringen mee stuur in mijn uitgesproken woorden. Dus ik sta niet gelijk aan de woorden die ik spreek, in en als mezelf, maar ik ben nog een soort van ‘ongezien’ aanwezig in een gekoppelde herinnering, in de vorm van een emotie, gevoel, idee, oordeel, verwachting  enzovoort. Dus ik ‘hou vast’ aan iets wat ik niet zie in mezelf en dit resoneert mee in de woorden die ik uitspreek en die ik een soort van ‘geladen’ heb met deze herinnering. Vaak op onbewust niveau, dus ik heb niet direct door dat ik dit doe.

Waar ik uiteindelijk heen wil, is dat ik gelijk sta in/als mezelf, in en als gewaarzijn van mezelf. Waarin ik verantwoordelijkheid heb genomen (of ga nemen zodra ik het waarneem) voor wie ik ben in de woorden die ik uitspreek en voor alles wat er eventueel meereist in mijn woorden, om vervolgens te kunnen richting geven aan mezelf in wie ik wil zijn in de woorden die ik uitspreek (dank Sylvie voor deze aanvulling).

Dit is een heel proces zoals nu wel duidelijk wordt in bovenstaande omschrijving en over het algemeen, neigen we naar een opgeven voordat we begonnen zijn hierin, aangezien het onbegonnen werk lijkt en het tevens onbekend gebied is. En toch is dit wat er gewandeld moet worden en waartoe ik in mezelf een verbintenis gemaakt heb om stapje voor stapje te wandelen, door alle fasen van opgeven heen, hoe langzaam ook.

In het volgende blog zal ik een voorbeeld beschrijven van een situatie waar ik energetische aanhechtingen mee stuur in mijn woorden en hoe ik waarneem dat dit gebeurt en hoe ik hier vervolgens mee omga binnenin mezelf. Alles natuurlijk beschreven van waaruit ik nu ben in dit proces en van wat ik waarneem in mezelf, als mezelf.

(Klik op de links hierboven voor meer artikelen)


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Dag 779 – Weerstand in relatie tot schoonmaken

We zaten wat te praten met onder andere Sylvie en mijn moeder en op een gegeven moment bracht Sylvie het onderwerp schoonmaken naar voren en hoe het aan te pakken als men hier weerstand op ervaart terwijl de schoonmaakbezigheden wel moeten worden opgepakt. Zo kwamen we erop dat ikzelf ook ‘niet graag schoonmaak’ en mijn moeder ook niet. Ik was in het huis op weg naar boven en ik hoorde mijn moeder iets zeggen als ‘ik haat het schoonmaken’. Ik haastte me de trap weer af en vroeg haar te herhalen wat ze zei, aangezien het exact had geklonken zoals ik het ook vaak in mijzelf op zie komen. Het bleek inderdaad exact hetzelfde te zijn zoals het in haar bestaat en in mij. Hierin zie ik dat ik het onbewust gekopieerd heb; ik kon ook al niet terughalen waar de weerstand nou vandaan komt. Het is iets als, ‘ik heb er een hekel aan maar ik wil het wel graag schoon en netjes hebben dus ik doe het wel’.

Echter mijn moeder kon het voor haarzelf niet herleiden aangezien haar moeder, mijn oma, juist ‘erg schoon en precies’ was in huis. We weten dan natuurlijk niet wat hierbij in oma omging, misschien had ze er eigenlijk wel een hekel aan of misschien heeft mijn moeder een weerstand gecreëerd of vergroot als reactie van onbegrip op oma’s preciesheid en serieuze benadering van het schoonmaken.

Terug naar mezelf. Hoe hier nu mee om te gaan? Zou het niet prettiger zijn voor mezelf als ik zonder innerlijke weerstand de schoonmaakbezigheden uit ga voeren?

Sylvie bracht nog een mogelijkheid naar voren om te onderzoeken, van een ‘intiem met je lichaam en/of jezelf zijn’ en de relatie tot schoonmaken.

Hier is een (vertaald) artikel over weerstand en hoe dit een mogelijkheid biedt om voorbjj de comfortzone in de geest te bewegen en zo tot het potentieel voor zelfverandering te komen. Weerstand kunnen we zo gebruiken als een een handvat om niet toe te geven aan de weerstand maar juist door te bewegen, hier naartoe te bewegen en er niet van ‘weg te schrikken’: “Weerstand is je gids, omdat het je laat zien waar de comfortzone van je geest eindigt en je potentieel voor zelfverandering begint.”

(Klik hier voor origineel artikel en website Quantum Change Kinesiology).

Hier vanuit bekeken houdt het schoonmaken en de ervaringen van weerstand, dus een mogelijkheid in voor me om tot mijn potentieel voor zelfverandering te komen. Kijk, dat geeft al een andere benadering van het schoonmaken; hierin vind ik direct een voor mij ‘zinvolle’ aanvulling op – of zelfs invulling van het schoonmaken op zich – één van de gedachten / ervaringen die namelijk in mij opkomt is dat ik het schoonmaken ‘zo zinloos vind aangezien het steeds maar terug blijft komen en het weer vies wordt zodra het schoon is’.  In het volgende blog begin ik met zelfvergevingen op de ervaring die opkomt bij het schoonmaken en wat zich eventueel opent hierin.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 764 – It’s a decision

One of the things that stand the most by me from the words of Bernard are the words ‘it’s a decision’. Actually everything, who we want to be, how we want to live, how we approach others and the world around us – it’s based on a decision. However what we have learned, is that it is based on ‘how we feel’ or not feel and what we think about something or someone. This goes so automatically and fast within ourself, that we are not really (or not at all) aware of the motivation behind our words and actions, behaviour and choises.

In the past, we have made many ‘decisions’ based on painful experiences and then we created thoughts and behaviour as a way to try and control our environment, to not experience this pain again and so actually, our unaware ‘decisions’ are very much based on a protection and defense mechanism. At some point later in life, if often comes forward that these ‘decisions’ are not practical anymore and actually working ‘against ourself’ as well as ‘against others’. Because these ‘decisions’ are once based on ‘exclusion’ from the one who did some harm to us, instead of bringing the pain back to self. This can be developped in many situations, from very small moments where we did not understand what was happening in a moment, within ourself and for example felt rejected, to the really emotional or physical abusive situations that do happen so much in this world that is based on inequality and misunderstandings.

So the protection and defense mechanism could be valid as ‘understandable’ and even necessarry in the past, however there comes a point in our lives where we are asked to be ready and willing to bring the pain back to self and take responsibility for ourself, in who and how we have created ourselves from all these moments in the past, in a way that is not best for all, but still only protecting and defending ‘our own good’ so to speak which goes hand in hand with attacking another who is questioning this ‘good’.

I was writing self-forgiveness in in a timeline of a mind-construct last week and came to a moment of decision where I saw that my behaviour, is unacceptable. It took me months to come to an understanding of myself in my behaviour, although I had seen already long before that something did not go well in certain moments.

It was in a moment in the working-environment that I am not satisfied about and that I experience as ‘unfair’ but that I can also not practically change and so, I was kind of ‘stuck’ in how to stand in this and behave. And this prevented me from seeing into myself as who I am in that moment and the will to change in this, because I found that ‘I had the right to do this’ in some way. And so it took me a deep introspection to come to the point of seeing that I was actually on a very subtile level, abusing a situation and (business)relationship in the vulnerability of the interdependency that we existing in within actually all relationships. I made a difference of how to be in different relatinships and so, I actually let the relationship determine ‘who I am’. I did not make a clear decision about ‘who I am’ in every relationship and allowed a small backdoor within myself in a (business)relationship where in another is more dependent on me (for money), to behave from a starting-point of ‘having certain rights’, where in other relationships where I am more dependent, I suppress these reactions within me.

Once I saw the point of abuse in it, through the extensive and structural writing and/of self-forgiveness within the lesson, I saw the solution: it’s a decision and I am the solution in who I am in that moment; it’s not possible to change the practical aspects in it and it is unacceptable to live out my dissatisfactions, so there is only one (practical) solution: ME and the decision to no longer accept and allow myself to live out this pattern of abuse, no matter how subtile and no matter ‘if I am right’ in a way.

From here I now need to practise and live this decision in reality, so I need to everytime decide to ‘act on my decision’, to make it a real and living decision that is visible in physical matter and what I find as well is that I need to come to this ‘decision’ in many different situations, moments and relationships, through seeing, realizing and understanding myself in each of it. (…) So I have an overall decision of the will to make the best of myself and come to a living of decisions of what is best for all in every moment and within this ‘will to change’ as a starting-point, I walk many moments towards a point of seeing myself, from where I decide to stop the abusive or ineffective pattern and thus change. This shows how extensive and detailed this process is to come to a point of practical, visible change in all aspects of our living.

Once I come to such point of insight, I find myself being more stable and solid, as now I have found a point that I can stand in and stand up from in those moments. There is often so much resistance experienced towards a point that needs introspection, however once through, it gives much more trust and satisfaction within and as self. To come to a decision that is best for all, I need to take off the layers of energy created around it and an effective way to do this is the application of self-forgiveness, so that I can come to a point of really seeing, realizing and understanding what I am doing in such moment and then, I am able to make the decision or actually in that moment of seeing myself, I have made the decision, to stop the abuse in this certain situation.

Desteni I Process


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive