Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

vervolg op dag 187 – Zelfvergevingen op relaties- -19 – als er een man is

Emoties:

verdrietig, onrustig

Gevoel:

blij, afwezig/dromerig

Backchat:

ik wil alleen maar bij hem zijn.

het lukt me nooit om rustig in mezelf te zijn met hem erbij

ik verpest het vast

ik weet niet of ik genoeg tijd heb

ik ben te afstandelijk

ik weet dat ik het kan maar ik ben bang dat ik de kans niet krijg, dat ik niet op tijd ben

als ik niet snel genoeg ben gaat hij weg

Zelfvergevingen emoties en gevoelens:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn ten gevolge van mijn eigen gedachten als er een man is, welke een polariteit vormt met blij zijn als gevoel ten gevolge van mijn eigen gedachten als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een polariteit te vormen in gedachten en ten gevolge hiervan in gevoelens en emoties, waarin ik energie blijf genereren in/als bewustzijn als er een man is, waardoor ik onrustig en/of afwezig/dromerig word en hierin minder toekom aan de verantwoordelijkheden die ik moet/wil uitvoeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik blij, verdrietig, afwezig, dromerig en onrustig moet worden als er een man is, in plaats van in te zien dat er gewoon een ander mannelijk mens is waarmee ik kan delen en samenwerken, wat niet iets is om blij, verdrietig, afwezig, onrustig en dromerig van te worden, dus word ik blij, verdrietig, afwezig, dromerig, onrustig van mijn eigen reacties in gedachten, gevoelens emoties, samengebald tot angst, als reactie op de aan- of afwezigheid van de man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb juist blij, verdrietig, afwezig, dromerig en onrustig te worden als de man er niet is, aangezien ik dan angsten creeer ofwel dat er nooit een man komt, ofwel als er een man is, dat de man niet blijft/weggaat, en als hij er niet is kan ik niet checken of alles ok is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de aanwezigheid van een man nodig heb om te checken of alles ok is, in plaats van in te zien dat ik in aanwezigheid van/als mezelf kan checken of alles ok is, ok in/als mezelf in de adem, levend in (streven naar) zelfoprechtheid, ook ten aanzien van de aan-of afwezigheid van een man, waarin het verdwijnen in gevoelens en emoties als blij, verdrietig, afwezig, dromerig en onrustig geen zelfoprechtheid is maar een aanwezigheid in/als de mind/bewustzijn.

Zelfvergevingen backchat:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik alleen maar bij hem wil zijn, in plaats van in te zien dat ik bij hem bevestiging denk te kunnen vinden van mezelf en van de aanwezigheid van de man die niet weg gaat, wat niet kan, zolang ik bij hem ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het me nooit lukt om rustig in mezelf te zijn met hem erbij, aangezien ik steeds verdwijn in gedachten, gevoelens en emoties, angsten en reacties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het vast verpest door zo onrustig van mezelf in gedachten, gevoelens en emoties te worden dat ik teveel energie creeer waardoor ik niet in/als mezelf kan staan, in plaats van in te zien dat ik de energie als gedachten, gevoelens en emoties gewoon in mezelf kan stoppen en zelfvergeven, aangezien het oude gedachten zijn die getriggerd zullen worden als er een man is, en juist deze triggering maakt dat ik ze in kan zien, kan stoppen en kan zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet weet of ik genoeg tijd heb, waarin het lijkt of ik de bus moet halen, in plaats van in te zien dat ik in/als zelf een proces loop, welke ik ook kan lopen als er een man is, waarin het wandelen in de praktijk tijd inneemt en waarin het stoppen van patronen tijd inneemt doordat ik de patronen in veel tijd heb opgebouwd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te creeren waarin ik bang ben niet genoeg tijd te hebben, in plaats van in te zien dat ik altijd in/als mezelf wandel, en ik ben altijd hier, ook als er een man is, en ik heb tijd dit proces te wandelen in/als mezelf want ik ga niet weg, ik loop het proces in/als/met mezelf, als er een man is en als er geen man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik te afstandelijk ben als ik tijd neem voor het uitvoeren van mijn verantwoordelijkheden, in plaats van in te zien dat ik hierin duidelijk kan communiceren, dat dat onderdeel is van zelfverantwoordelijkheid, en dat als er een man is, de man ook verantwoordelijkheden heeft/zelfverantwoordelijk dient te zijn en hier dus tijd voor nodig heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik tijd nodig heb voor verantwoordelijkheden/zelfverantwoordelijk zijn, in plaats van in te zien dat ik ten alle tijden zelfverantwoordelijk ben/dien te zijn, als er een man is en als er geen man is, en dus ten alle tijden gedachten, gevoelens en emoties, reacties en angsten aan het stoppen ben, en dat de man daarvoor niet weg hoeft maar hierin juist ondersteunt door mij mijn eigen reacties te laten zien waarin ik niet gelijk sta in/als zelf, constant, hier aanwezig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik gelijk in 1x aanwezig en vrij van reactie moet zijn als er een man is, in plaats van in te zien dat dat juist het proces is, dat ik niet vrij ben van reacties en dat die juist op gaan komen als er een man is, zodat ik die in kan zien en kan stoppen, zelfvergeven en zelfcorrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik afstand moet nemen om mezelf te corrigeren en dus een afstandelijk karakter creeer die van tijd tot tijd opkomt om bij mezelf te blijven, in plaats van in te zien dat ik mezelf ook kan corrigeren als er een man is dus in aanwezigheid van een man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik weet dat ik het kan maar dat ik bang ben dat ik niet op tijd ben, in plaats van in te zien dat ik adem voor adem mijn reacties kan inzien en zelfvergeven, dat ik adem voor adem  mijn proces wandel en dat ik niet sneller kan dan dit, dat ik door juist in de reacties als gedachten, gevoelens en emoties te verdwijnen, ik meer kans heb om ‘niet op tijd te zijn’, wat niet een niet op tijd betekent om met een man te zijn maar wat niet op tijd betekent van mezelf uitzoeken terwijl ik hier op aarde ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het me niet lukt om op tijd mezelf uit te zoeken terwijl ik hier op aarde ben, en dat ik mezelf  uitzoeken gekoppeld heb aan de aanwezigheid van een man, waarin het net lijkt of ik alles uitgezocht moet hebben voordat er een man is, terwijl ik mezelf ook of zelfs juist kan uitzoeken als er een man is aangezien ik hierin mezelf kan zien in reacties op de aanwezigheid van een man die ik heb opgebouwd in de loop der jaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van het wel kunnen maar geen tijd genoeg te hebben, heb opgebouwd in relaties in het verleden, waarin of de man of ik weg ging en er geen mogelijkheid in gelijkheid was om zelf te onderzoeken en volledig rustig in zelf(vertrouwen) aanwezig te zijn in aanwezigheid van elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat als ik niet snel genoeg ben, hij weggaat, waarin ik een gedachte gecreeerd heb alsof ik de man iets zou moeten geven en hier niet te lang mee moet wachten, anders gaat hij op zoek naar de volgende.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een man iets moet geven om te binden, wat natuurlijk seks is, in plaats van in te zien dat het binden met seks geen gelijkheid is, en er hierin geen wandelen in gelijkheid mogelijk is, en dus juist het tegenovergestelde creeert, namelijk dat een van de twee weggaat welke voortkomt uit de polariteit van aantrekken en afstoten in/als de mind/het bewustzijn, die geactiveerd wordt door seks in/als bewustzijn uit te voeren, en seks om te binden als startpunt is altijd seks in/als bewustzijn met een doel in polariteit als bewustzijn, namelijk vasthouden, wat al een polariteit op zich creeert en dus het weggaan van een man, of deze situatie vice versa.

wordt vervolgd

———————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Advertenties

Dag 87 – Alles voor de man? Alles voor de mind!

Ik doe alles voor een man. Herkenbare uitspraak, en opeens zie ik dat het absoluut niet zo is. Het is niet alles doen ‘voor een man’, het is alles doen voor de mind, om mezelf in/als de mind zoet te houden. Ik wil mijzelf in/als de mind bezig en tevreden houden met afleiding zodat ik de eenzaamheid niet hoef te ervaren die ik gecreeerd heb doordat ik niet werkelijk Al(l)Een durf te staan. Totdat ik er overspannen van word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iemand ben die alles voor een man doet, in plaats van in te zien dat ik alles voor de mind doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een man te zoeken om leuke dingen te doen, wat feitelijk is een man zoeken om mezelf mee af te leiden van mezelf aangezien ik zelf niet in staat ben om me te ontspannen als ik alleen ben met/als mijn mind-systeem, in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mijn hoofd graag ergens een leuke dag gepland te hebben waardoor de rest van de week in alles wat ik doen moet soepeler verloopt, waarmee ik mezelf dus iets voor houd in/als de mind om naar uit te zien als afleiding van het dagelijkse leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb afleiding nodig te hebben van het dagelijkse leven, wat aangeeft dat ik in het dagelijks leven niet Hier aanwezig ben; als ik hier aanwezig zou zijn zou ik geen afleiding nodig hebben in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens te zien dat dit het godssysteem is, het voorhouden van iets dat mooier is in de geest/in de mind ter afleiding van het dagelijkse leven hier op aarde; een soort van back up, als backdoor, als het echt niet lukt dan is er altijd nog iets leuks aan het einde van de week of iets mooiers aan het einde van het leven; en aangezien ik de man in liefdesrelatie als god heb gemaakt, heb ik mezelf zoet gehouden in het verlangen naar een liefdesrelatie met een man wat op een dag toch echt zou gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te overtuigen dat ik op een dag een liefdesrelatie zal krijgen, om me weg te houden bij mezelf alleen in zelfverantwoordelijkheid, waarin ik me afvraag wat overtuigen hier inhoudt, het klinkt als aftuigen, waarin ik het fysiek aftuig in verlangens naar iets buiten mezelf in de toekomst in/als de mind, gecombineerd met overstijgen, als mezelf als fysiek ‘te overstijgen’ in/als de mind, wat natuurlijk het fysiek aftuigt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf overspannen te maken door niet hier te willen zijn en steeds afleiding te zoeken in/als de mind van alleen hier zijn in zelfverantwoordelijkheid, waarin ik volg wat de mind me voorspiegelt wat me zoet houdt, maar waarin ik ondertussen mezelf fysiek uitput door steeds weg te gaan in/als mezelf en geen rust te kunnen vinden in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb rust te willen als rusten in mijn eigen fysiek, en zodra ik de mogelijkheid hiertoe heb mezelf zo af te leiden in/als de mind met emoties van eenzaamheid, geen zin hebben, moedeloosheid etc dat ik snel weer afleiding zoek in/als de mind, waardoor ik geen rust kan vinden als rusten in mijn eigen fysiek zonder afleiding van de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verraden te voelen als/dat de man en ik beiden niet kunnen waar maken wat we in/als de mind voor ogen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verdrietig te voelen dat de man en ik niet kunnen waarmaken wat we beiden in/als de mind voor ogen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets mis als ik het leuke dingen doen met een man laat gaan voor hier zijn alleen met mezelf, waarin ik in dit geloof automatisch mijn eigen emotie van verdriet als missen van iets creeer, wat ook zo is, namelijk het missen van mezelf door het geloof in iets buiten mezelf.

Weer terug bij het godssysteem, hoe het geloof in iets buiten mezelf me dus verdrietig maakt aangezien ik hierin geloof iets te missen, en dit is het verdriet waarin ik al mijn hele leven participeer ook al ben ik niet kerkelijk opgevoed, de strakke geloofsstructuren zitten wel ‘degelijk’ in de genen geprend welke ik heb omgeleid naar de liefde van/voor een man dus naar geloof en verlangen naar een relatie buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze ervaring van verdriet echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in lagen in/als de mind te manifesteren waardoor ik niet in 1x alles kan stoppen. Ik realiseer me dat het een proces is van het doorwandelen van de lagen in/als de mind die ik fysiek gemanifesteerd heb. In 1x stoppen is als in 1x losscheuren, wat te pijnlijk en niet mogelijk is om in 1x te doen.

Ik stel mezelf ten doel geduld met mezelf te hebben en in geduld te vertragen en te vertragen tot een en gelijk als het fysiek/het  aardse en zo de lagen door te wandelen. Ik pak op in een dag wat in een dag gedaan kan worden; het druk maken hierover kost juist tijd en maakt me juist ineffectief, precies zoals de mind het wil. En ook hierin zie ik met geduld in mezelf in het eventueel druk maken van mezelf in/als de mind, zodat ik mezelf hierin kan ondersteunen in het stoppen met druk maken in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel in mezelf te onderzoeken op welke momenten ik afleiding ga zoeken in/als de mind als iets leuks doen zodat ik mezelf kan vergeven en kan corrigeren, en vervolgens iets leuks kan doen als dat mogelijk is en als het niet mogelijk is om welke reden dan ook, ga ik door met de dagelijkse praktische bezigheden.

Ik stel mezelf ten doel mijn verdriet wat ik gecreeerd heb in/als de mind door het geloof iets te missen als een god als man in relatie te stoppen en in te zien dat ik mezelf aanwezig in/als de adem in het fysiek mis, wie ik blijf missen als ik blijf vasthouden aan het geloof in relatie met god en man in/als de mind, aangezien ik mezelf dan constant mis in dit geloof in iets buiten mezelf. Ik realiseer me dat ik mezelf geprogrammeerd heb in dit geloof, dat dit niet werkelijk is wie ik ben maar dat ik dit geloofd heb van mensen in de buitenwereld die het op hun beurt weer geloven, etc. Op deze manier wordt het geloof in iets buiten onszelf in stand gehouden. Ik stop, ik adem, ik ben hier. Het verdriet en ongemak wat ik ervaar is niet echt, ik kan het niet vastpakken, en dus kan ik het mezelf vergeven.

Ik stel mezelf ten doel niet teveel plannen te maken in de toekomst als afleiding, aangezien ik daarmee een plaatje creeer waaraan ik vervolgens geloof te moeten voldoen, ook als dit bijvoorbeeld que tijd/prioriteit in het moment in de toekomst helemaal niet mogelijk is. Op deze manier creeer ik ontevredenheid/gespletenheid in mezelf, terwijl ik deze gespletenheid in mezelf juist aan het stoppen ben. Als het toch het meest praktisch is om een afspraak te maken dan doe ik dit met als reden dat het praktisch is en niet omdat ik mezelf een wortel voor wil houden. Vervolgens haal ik mezelf naar hier en ga verder met de praktische bezigheden van het moment.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf wat het is dat me overspannen maakt als teveel spanning in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe het afleiding zoeken in/als de mind consequenties heeft voor zowel mezelf als voor de ander met wie ik op dat moment de zogenaamde afleiding zoek zolang mijn participatie niet zelfoprecht is, welke onder andere naar voren komt in het aantrekken en afstoten in/als de mind in een niet weten wat te doen door niet een en gelijk als zelf te staan maar gespleten in/als de mind, dus gespleten in/tussen 2 polen waardoor ik afwisselend wordt aangetrokken en afgestoten en hierdoor de ander aantrek en afstoot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de afwisseling van het aantrekken en afstoten van de 2 polen als polariteit in/als de mind wel afwissend vind als afleiding van mezelf Al(l)Een, welke ik zelfs gemanifesteerd heb in realiteit in relatie tot 2 polen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van angst bij het idee van het missen van de afwisseling van 2 polen in/als de mind.

Ik adem. Ik ben Hier. De misselijkheid komt voort uit het geloof in/als de mind in het nodig hebben van de afwisseling in/als de mind, aangezien de mind 2 polen nodig heeft om positieve en negatieve energie te creeren om te blijven (over)leven in beweging tussen deze 2 polen in/als de mind als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze ervaring van dood gaan echt is, in plaats van in te zien dat het de ervaring van angst is in/als de mind om te stoppen met bestaan in/als de mind als energie.

Voor meer informatie over de mind als energie lees Heaven’s Journey to Life (engelstalig).

Dag 32 – Verwachtingen van de man/het mannelijk ego

De man/het mannelijk ego is hier zichtbaar in de ander als man en tegelijkertijd in mezelf aanwezig als mannelijk ego.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verwachtingen van de man te hebben als iets dat iemand buiten mezelf moet oplossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de man moet zien om een overeenkomst te hebben, in plaats van in te zien dat ik moet zien om in overeenkomst in/als/met mezelf te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de overeenkomst in/als/met mezelf via de man te willen leven dan wel behalen, en dus moet de man zien in zichzelf, anders is het voor mij niet mogelijk om in overeenkomst in/als/met mezelf te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verbaasd te zijn dat geen enkele man om mij heen echt in zelf wil zien, waardoor ik druk ben met deze verbazing en me af te vragen waarom, wat dat over mij zegt, in plaats van zelf in zelf te zien wat mijn reactie hierop is, en deze reactie in mezelf te stoppen en zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bezig te willen blijven met het sturen van de man, waardoor ik niet in zelf hoef te zien, en niet hoef in te zien hoe ik mijn eigen reacties op de man zelf gecreeerd heb; want zodra ik mijn reacties ga zelfvergeven ‘geef ik toe’ dat ik deze reacties zelf gecreeerd heb en dus 100% zelf verantwoordelijk ben voor wie ik ben geworden en tevens voor wie ik ga worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien dat ik mijn reacties 100% zelf gecreeerd heb dan wel heb toegestaan, wat me volledig zelf-verantwoordelijk maakt voor wie ik ben in ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden op de ander die niet volledig zelf-verantwoordelijk wil zijn, in plaats van in te zien dat ik zelf niet volledig zelf-verantwoordelijk ben/wil zijn, wat me boos maakt wat ik projecteer op de ander die dit in me omhoog haalt/weerspiegelt; boos omdat ik reageer op de ander waarin zichtbaar wordt dat ik niet zelf-verantwoordelijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op de ander omdat diegene punten in me raakt waardoor ze omhoog komen en zichtbaar worden, wat ik niet leuk vind om te ervaren aangezien het een rot-ervaring is, anders had ik het niet weggestopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb punten waarin ik geen zelf-verantwoordelijkheid heb genomen, als rot te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb delen van mezelf als rot te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in communicatie met de ander als zijnde partner, als rot te ervaren, en daarom ben ik liever alleen, wat geen zelf-oprecht startpunt is om al(l)een te zijn, maar wederom afhankelijk van de ander waarop ik reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn alleen zijn afhankelijk te maken van de ander, waardoor ik geen zelf-verantwoordelijkheid hoef te nemen voor mijzelf al(l)een, aangezien ik niet echt alleen wil zijn maar dit als enige optie zie aangezien ik mezelf met de ander als rot ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles wat ik ben geworden afhankelijk te maken van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander=de mind als startpunt te hebben gemaakt van mezelf als leven, waardoor ik alles wat ik zeg en doe als zinloos ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moeite te hebben met het mannelijk ego.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor het mannelijke ego, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mezelf als mannelijk ego.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb minachting te ervaren voor het mannelijk ego, waardoor ik reacties in/als het mannelijk ego uitlok.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb reacties in/als het mannelijk ego uit te lokken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb neer te kijken op het mannelijk ego.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het mannelijk ego dom te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als vrouw onderdrukt te voelen door het mannelijk ego, waardoor ik een ervaring van minachting heb gecreeerd zodat ik de pijn en machteloosheid van de onderdrukking niet hoef te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in al deze factoren van het mannelijk ego te onderdrukken maar dit niet zo te ervaren, en dus projecteer ik het op de man buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gelijk wil staan aan de man, maar dat de man niet gelijk wil staan aan mij als vrouw, in plaats van in te zien dat zolang het mannelijk ego aanwezig is, ik niet gelijk wil staan aan de man aangezien ik geloof dat ik dan direct overheerst word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat als ik gelijk ga staan aan de man, ik direct overheerst ga worden door de man, in plaats van in te zien dat door niet gelijk te gaan staan ik me kleiner of groter maak, waardoor er altijd overheersing zal volgen dan wel aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het mannelijk ego deels wel leuk te vinden, waardoor ik het deels in stand wil houden, in plaats van een en gelijk te staan als zelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het vrouwelijk ego deels in stand te willen houden om naast het mannelijk ego te kunnen staan en het mannelijk ego aan te trekken, wat een patroon geeft van aantrekken en afstoten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op dit moment een fysieke pijn in de rechter-onderzijde van de dikke darm te ervaren die me de adem beneemt, waardoor ik niet kan participeren in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysieke klachten te creeren om mezelf te stoppen in participatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of er nu juist ego op komt ter afleiding van het schrijven en zien in mezelf, of dat de pijn juist de mind-participatie stopt, omdat ik schrijf in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik met deze pijn moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor deze pijn, of voor iets anders wat ik niet kan zien doordat ik me schaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als totaal onsamenhangend te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen zien wat de pijn inhoudt, in plaats van alleen hier te zijn in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moe te zijn van de inhouden bekijken.

—————————————————————————-

Ik ben gestopt met schrijven en gaan liggen. De pijn nam af. Inmiddels is het de volgende dag. Wederom geen zicht op wat ik aan het schrijven ben. Ik heb net deze zelfvergevingen doorgenomen, en tijdens het lezen lijkt het alsof ik de man/het mannelijk ego als mind heb gedefinieerd, en de vrouw/het vrouwelijk ego als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de man als mind te definieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de vrouw als leven te definieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het denken als mind te zien en het voelen als leven, en me hierin als vrouw dus beter te ervaren als zijn de meer als leven, in plaats van in te zien dat het allebei ervaringen zijn in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als vrouw als voelen als leven te hebben gedefineerd, waardoor ik niet zie dat ik niet leef als leven maar als mind, vechtend met de mind als denken als man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een vrouwelijk ego als voelen als leven gecreeerd te hebben, waardoor ik me superieur voel aan de man/het mannelijk ego; iets wat ik gecreeerd heb als tegenhanger van het denken als mannelijk ego waarin ik me de eerste 18 jaar voornamelijk heb gesterkt en waarin ik zag/zie dat het geen leven is.

Dit komt voort uit de hoek van de natuurreligies waar het vrouwelijke als leven-gevend gezien wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als vrouw als leven-gevend te hebben ontwikkeld en daardoor zo te zien, die in evenwicht gehouden moet worden door een ‘mannelijke man’, als leven-nemend?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb totaal niet te weten wat het is om niet als vrouw te leven maar als zelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als vrouw te definieren, en me hierin als vrouw onderdrukt te voelen door de man, en aangezien ik vrouw als leven defineer en man als mind, ervaar ik mezelf hierin nogmaals onderdrukt door de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als vrouw dubbel onderdrukt te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme boosheid naar de man te ervaren, en daardoor de man niet in huis te kunnen verdragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de man in huis te ervaren als iemand die me de adem beneemt, in plaats van in te zien dat mijn reacties als mezelf gedefineerd als (onderdrukte) vrouw op de man me de adem benemen.

Als ik mezelf zie participeren in ervaringen als vrouw als voelen als zogenaamd leven, dan stop ik, ik adem. Ik begin te zien hoe enorm beperkend het is om mezelf als vrouw te zien. Hierin zal ik altijd een man nodig hebben om mezelf in evenwicht te houden, en zal ik altijd boosheid ervaren naar de man tegenover wie ik me afhankelijk dus ongelijk opstel, al dan niet bewust, en tevens mannen aantrekken die dit tegenovergesteld ervaren.

Ik stop met het aantrekken en afstoten van mannelijk en vrouwelijk in/als de mind.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf te zien als mens, noch mannelijk, noch vrouwelijk, op reis naar Leven.