Dag 576 – Reacties uit het ‘niets’ en de oorlog binnenin

Draaikolk

Na het luisteren van twee interviews wordt me duidelijker hoe we, als we plotseling in een hevige reactie schieten als er iets gedeeld wordt, niet zozeer ‘niet willen horen’ wat er gedeeld wordt maar dat we in en als de geest, onszelf proberen in stand te houden als hoe we onszelf kennen om zogenaamd ‘de rust’ te bewaren in en als onszelf en hierdoor horen we feitelijk helemaal niet wat er dan gedeeld wordt. Zolang we niet leren om ‘deze rust’ in onszelf, als stabiliteit te creëren, zullen we ons blijven verzetten tegen verandering in onszelf omdat dit altijd een ervaring van ‘onrust’ activeert in en als de geest. En die nieuwe informatie waar we ons tegen verzetten en in ‘onrust’ op reageren, bevat nu juist vaak de informatie waarmee we onszelf kunnen leren te stabiliseren. Echter dit horen we dus niet door ons verzet. Zo hebben we onszelf ingesloten in en als de geest en een ‘verzekering’ ingebouwd dat we nieuwe informatie buiten de deur houden door heel hevig te reageren en zo onszelf en eventueel een ander, af te leiden en af te schrikken in en als een ervaring van: ‘daar moeten we niet wezen’.

Dit zit heel gedetailleerd in elkaar en alleen wijzelf kunnen binnenin onszelf, de details gaan zien door de toepassing van het uitschrijven van wat er gebeurt in onszelf, in en als de geest als we in reactie ‘schieten’ en feitelijk, gaan schieten op hetgeen deze reactie activeert. En zo hebben we een kleine oorlog binnenin onszelf die zich levensgroot gemanifesteerd heeft op aarde, waar we ons allen in zekere zin, verdedigen en van hieruit, aanvallen, onderdrukken, manipuleren, chanteren, dit alles om onze ‘rust’ te behouden zoals we onszelf kennen en zoals we aangeleerd hebben, in en als de geest via de manier waarop we zijn opgevoed, binnen de cultuur waarin we zijn opgegroeid.

Een interessant gegeven. Ik merk zelf dat ik weer neig te reageren op de reactie van een ander en dat ik er tevens naar neig om niets mee te delen aangezien dit weleens ‘een reactie uit kan lokken’ met projecties naar mij gericht die zogezegd, niet zo aangenaam zijn als ik me niet heel goed realiseer dat het niet over mij gaat maar over degene zelf (in en als de geest) die ze uit. In deze projecties, ter verdediging van onszelf in en als de geest, komt namelijk veelal het meest lelijke in onszelf naar boven, zo plotseling vanuit het niets, zo lijkt het. Een soort demonische uiting van het diepst verborgene in onszelf, datgene wat we onderdrukt hebben en niet onder ogen durven zien in en als de geest en vooral, wat we nooit geleerd hebben om onder ogen te zien en hoe hiermee om te gaan en hoe onszelf hierin te vergeven. Dus is wegdrukken het enige wat we als oplossing kennen.

In de fase van het wandelen van de quantum physical, het quantum fysieke zullen dit soort reacties veelal tot uiting komen en is het belangrijk om onszelf hierin te stabiliseren en wat ik zelf vooral merk, om te leren om niet opnieuw te gaan reageren als er zo’n reactie opkomt bij een ander, zogenaamd gericht op mij. Ook wil ik zelf gaan leren om niet te vermijden om de principes en het gereedschap waarmee we onszelf kunnen leren ondersteunen en bevrijden, te delen op een manier waarin ik de ander in overweging neem zodat ik niet onnodig hevige reacties uitlok. Als er in één keer teveel ‘getriggerd’ of geactiveerd wordt, kunnen we werkelijk lelijk en zelfs gevaarlijk uit de hoek komen, afhankelijk van hoe we onze verdedigingsmechanismen hebben opgebouwd en aangeleerd en van hieruit, fysiek geleefd hebben want in de wereld waarin we nu bestaan, hebben we deze mechanismen in en als de geest, fysiek gemanifesteerd en dus van hieruit geleerd om deze verdedigingsmechanismen en aanvalstechnieken fysiek toe te passen, dan wel in woorden, dan wel in fysieke handelingen. We kunnen niet ‘in één keer’ het gehele geestbewustzijnssysteem onder ogen zien, dat zou een soort van kortsluiting betekenen, zeker als we niet begrijpen wat er gebeurt binnenin onszelf, in en als deze reacties aangezien we onszelf in en als het geestbewustzijnssyteem, geintegreerd hebben in en als ons fysiek. Het is dus een heel proces om onszelf hierin te ondersteunen in het langzaam bevrijden van de aangeleerde, onderdrukkende en onderdrukte patronen en mechanismen en zo te leren om een ander werkelijk in overweging te nemen als onszelf en van hieruit te delen en leven als voorbeeld.

Overigens komt de weerstand om te veranderen, ook op andere manieren naar voren, veel subtieler bijvoorbeeld in een ‘gewoon iets niet toepassen’ zonder hier werkelijk gewaar of zelfs bewust van te zijn, van het feit dat we iets onbewust-doelbewust niet oppakken.

Tot zover wat ik me realiseer na het luisteren van de interviews.

Sounding Self Forgiveness – Reptilians – Part 364

Quantum Physical Reactions – Reptilians – Part 365

Equality

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat iemand niet wil horen wat ik uitspreek  – een toepassing van het stoppen met oordelen van iets of iemand anders buiten onszelf, ook al betreft het een onbekende in één of ander youtube-filmpje  – en hierin zelf in onbegrip te gaan doordat ik bezig ben met het proberen te begrijpen vanuit mijn gedachte als interpretatie, dus vanuit mijn eigen ‘oordeel’ (oordeel als persoonlijke interpretatie in en als mezelf als geestbewustzijnssysteem ter behoud van de controle in en als mezelf, in en als de geest in gedachten, gevoelens en emoties) van een reactie van een ander waardoor ik niet zie, realiseer en begrijp dat degene die reageert, helemaal niet bezig is met hetgeen ik uitspreek maar dat diegene met name bezig is om zichzelf te verdedigen en behouden in en als de geest, in en als een zelfbehoud in angst voor de hevige emotionele reacties die ‘plotseling’ opkomen binnenin zelf, in onbegrip van zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus te reageren op mijn eigen gedachte als persoonlijke interpretatie als ‘oordeel’ over een reactie van een ander en zo, niet volledig toepas en leef wat ik feitelijk aan het delen en uitspreken ben ‘tegen de ander’ en in en als deze onvolledige toepassing van mezelf, dus in afscheiding van mezelf in zelfbegrip als leven, een ander ‘uitlok’ of trigger, activeer in het opkomen van een reactie als verdedigingsmechanisme op het ‘oordeel’ als energetische lading dat nog meereist in mijn woorden en dus voornamelijk – of zelfs alleen – de energetische lading wordt opgevangen door een ander.

Als en wanneer ik mezelf zie reageren op een reactie van een ander op woorden waarin ik spreek over het stoppen van een oordeel, dan stop ikzelf, ik adem.

Ik realiseer me dat zolang ik reageer, ikzelf in en als een gedachte als oordeel als persoonlijke interpretatie deelneem en dat ik hier vanuit niet in staat ben tot begrip en vergeving van mezelf en/als een ander doordat ik de reactie persoonlijk interpreteer en persoonlijk maak hierin.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat hetgeen is dat ik persoonlijk interpreteer als gedachte waar ik zelf op reageer en mezelf hierin te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel me direct te realiseren dat ik me niet gewaar was/ben van de staat waarin ik gesproken heb als ik een reactie als ‘onverwacht’ ervaar en dus, is het aan mezelf om meer gewaar te zijn in en als mezelf van energie als gedachten, gevoelens en emoties waarin ik verkeer en/of die op de achtergrond aanwezig zijn binnenin mij.

Ik stel mezelf ten doel mezelf eerst te vergeven voor de aanleiding van de staat waarin ik woorden spreek/gesproken heb en voor de ‘reden’ hierin waardoor ik denk dat ik op deze manier tegen een ander kan spreken.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in het deelnemen en geloven in aannames binnenin mezelf van hoe ik wel of niet tegen iemand kan spreken gebaseerd op onderlinge verhoudingen en te zien en zelfvergeven waarvoor ik bang ben om te verliezen binnen deze verhouding wat maakt dat ik spreek in en als angst als oordeel in afscheiding van mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de verhouding met mezelf op te schonen door de energetische ladingen die ik heb opgeslagen binnenin mijzelf, in en als mijn fysiek, in klank te brengen in zelfvergevingen en de woorden van een ander waar ik op reageer, te gebruiken als aanwijzing van waar ik mezelf meer kan stabiliseren, waar ik angst als oordeel als persoonlijke interpretatie te vergeven heb binnenin mezelf en te zien welke gedachte ik hierin ooit heb aangemaakt, heb opgeslagen en vervolgens geloof en leef/geleefd heb alsof het werkelijkheid is.

Ik stel mezelf ten doel mezelf steeds opnieuw te herinneren dat een oordeel simpelweg een persoonlijke interpretatie inhoudt in en als een (aangenomen of aangemaakte) gedachte en dat het niet nodig is om dit persoonlijk te ervaren maar dat dit komt door gekoppelde energetische ervaringen als gevoelens en emoties die ik mezelf kan vergeven en waarvan ik mezelf op deze manier kan bevrijden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in het leven van het geloof in en als mijn innerlijke reacties en niets te doen zolang ik in reactie ben en dus in onduidelijkheid over wat er gaande is, behalve in mezelf zien, mezelf omarmen en mezelf vergeven wat er opkomt om zo helderheid en begrip te realiseren in en als mezelf.

Voor wie de toepassing wil leren om zichzelf te leren kennen in zelfoprechtheid om van hieruit zelf te vergeven, corrigeren, veranderen en stabiliseren:

Desteni I Process – Lite

DIP Lite————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 571 – Vrijheid van meningsuiting, wat houdt dit eigenlijk in?

meningsuiting

In Nederland zijn de woorden ‘vrijheid van meningsuiting’ lange tijd behoorlijk populair geweest. Tot aan de dood van Theo van Gogh. Hierbij is het voor iedereen duidelijk en waren velen het erover eens dat, iemand vermoorden voor de woorden die hij/zij spreekt, dat is onacceptabel.

Maar hoe zit het met dit gegeven van ‘vrijheid van meningsuiting’? Is dat een vrijbrief om alles maar te kunnen roepen, schrijven, tekenen, kortom ventileren? Is het acceptabel om iemand te denigreren in woorden, belachelijk te maken om bepaalde waarden die iemand aanhoudt, zogenaamde ‘grapjes’ te maken over iemands leefwijze? Zouden we willen dat dit met onszelf gebeurt?

Iedereen weet hoe vervelend pesten als bijvoorbeeld uitschelden is voor kinderen op de lagere school en wat een enorme invloed dit heeft/kan hebben op hun gehele leven. Bij volwassenen is de invloed nog net zo indringend alleen denken we dat we hiermee om moeten kunnen gaan, we gaan ons ‘harden’ ter verdediging. En deze ‘verharding’ ter verdediging, tegen de pijn en verongelijking die we ervaren van woorden die gesproken zijn in ongelijkheid, verandert vroeg of laat in een aanval, in ‘harde woorden’ naar iets of iemand buiten onszelf en tevens naar onszelf toe, met de rechtvaardiging dat het ‘ter verdediging’ is en dus ‘gerechtvaardigd’. En zo is een kleine oorlog begonnen.

Wat houdt het woord ‘vrijheid’ in?

We denken dat we vrij zijn als we ons bevrijd hebben van hetgeen we ervaren als beklemmend en belemmerend. Dit kan voor iedereen iets anders betekenen, echter in de basis is het gelijk. Het zijn de systemen waarin we ons ‘gevangen’ voelen. Het geldsysteem is hier een voorbeeld van, we zijn ‘gedwongen’ om geld bij elkaar te verzamelen om te overleven en hiervoor moeten we voldoen aan allerlei regels binnen hoe het geldsysteem bestaat en dus bepaalt dit hoe wij bestaan. Over het algemeen is dit een bekend gegeven voor iedereen.

Minder bekend is het geestbewustzijnssysteem binnenin onszelf waarin we onszelf gevangen hebben gezet. Hierin bestaan we in en als een geloof in de waarheid van onze gedachten, gevoelens en emoties. En dit is dan hetgeen waar vandaan we spreken en waarin we denken ‘vrijheid van meningsuiting’ te hebben. Echter, wat is het dat we ‘uiten’? Het zijn gedachten, overtuigingen, zaken die gebaseerd zijn op de ervaringen van aanval en verdediging die we hebben opgedaan in ons leven, zoals we opgevoed zijn en geleerd hebben ter overleving in de maatschappij. Dit zijn geen woorden van gelijkheid in overweging van (al) het leven binnenin onszelf en buiten onszelf. Het zijn over het algemeen, geen woorden die voortkomen uit gezond verstand. Gezond verstand als ‘geven zoals je zou willen ontvangen’. Het zijn met name woorden ter verdediging van onze overtuigingen en bezittingen, ter aanval op hetgeen we bedreigend ervaren ten aanzien van deze overtuigingen en bezittingen, ter verdediging van ons individuele ‘geloof in de waarheid’ die feitelijk gebaseerd is op maar één ding: overleving en verdediging van ‘ons bezit’.

Deze woorden worden dus gesproken in een uitgangspunt van een ervaring van ‘verongelijking’, in en als ongelijkheid en dus, brengen deze woorden ongelijkheid voort. Zonder dat we het weten, zetten we het ongelijke systeem waarin we onszelf gevangen ervaren en houden, voort in de buitenwereld door de woorden die we spreken, onder het mom van ‘vrijheid van meningsuiting’.

Natuurlijk zijn we boos. We zetten iets voort en houden iets in stand zonder dat we exact weten dat en hoe we dit doen. We maken onszelf in feite machteloos alleen zien we niet dat en hoe we dit doen. Het enige wat we zien is de ongelijke verdeling (van geld en goederen) buiten onszelf en ja, hiervoor moeten we vechten, ter overleving.

Is dit vechten, dit verdedigen en aanvallen, deze oorlog van binnen en van buiten – is dit een oplossing voor de problemen in de wereld en voor de beknellende ervaringen binnenin ons?

Het zal nooit werkelijke vrijheid geven en het zal van kwaad tot erger worden. Dat is ook zichtbaar in de wereld. Veel gehoorde woorden zijn dat het ‘vroeger allemaal beter was’ en ‘de jeugd van tegenwoordig’. We zien dus dat het van kwaad tot erger wordt en neigen hierin ernaar ‘de jeugd’ of ‘de economie’ de schuld te geven. Echter, wie heeft de jeugd opgevoed? Wie heeft de economie gecreëerd? Dat zijn wijzelf, ieder van ons. Natuurlijk moet de jeugd verantwoordelijkheid leren nemen, echter dan moet het hen ook geleerd worden. En het is overduidelijk dat velen dit niet geleerd hebben, net zoals we allen niet geleerd hebben om verantwoordelijkheid te nemen voor onszelf, in de woorden die we spreken. We hebben niet geleerd om te zien, begrijpen en realiseren dat we in gedachten, gevoelens en emoties aanwezig zijn, de hele dag door en zelfs ’s nachts en dat we hierin in afscheiding bestaan van onszelf en zo, afscheiding als ongelijkheid voortbrengen in de wereld. Via de woorden die we spreken.

Het is een ‘ongelooflijk’ concept, dat een ieder van ons, de wereld schept en geschapen heeft zoals die op dit moment bestaat. En toch is het zo. Ergens weten we het, diep van binnen. We merken het in onze reactie op suggesties van beperking van deze vrijheid van meningsuiting. Hierin zien we dat er een beperking plaatsvindt tot het uitdrukken van onszelf die we niet ‘oké’ vinden. En zo blijven we in een polariteit bewegen van ‘vrijheid van meningsuiting’ tot ‘onderdrukking van expressie’.

Echter, zolang we niet leren zien hoe we met onze woorden, gesproken in verdeeldheid, verdeeldheid creëren en zolang we hiervoor geen verantwoordelijkheid leren nemen, heeft ‘vrijheid van meningsuiting’ geen enkele zin. Onze mening bestaat namelijk niet in vrijheid, het bestaat in verdeeldheid, ter overleving van onszelf in en als de geest, in aanvaarding van onze gedachten, gevoelens en emoties en ter overtuiging om geld te verzamelen, binnenin een wereld die ongelijk verdeeld is.

Onze behoefte aan voldoende geld en goederen om van te leven is de gemeenschappelijke deler in ieder van ons, in ieder levend wezen en in al het leven op aarde. Dit is dus hetgeen waar we als eerste zorg voor moeten gaan dragen. Niet alleen voor onszelf en eventuele naasten, maar voor iedereen, voor al het leven.

Werkelijke vrijheid zal er pas zijn als een ieder voldoende geld en goederen heeft om van te leven zonder angst voor uitbuiting. Dit zal enorm veel stabiliteit geven en hierbinnen kunnen we leren om verantwoordelijkheid te nemen voor onszelf in hoe we bestaan in de woorden die we spreken en van hieruit, leren om werkelijke vrijheid te leven en voort te brengen in de wereld, voor al het leven, voor iedereen. Door de toepassing van het purificeren van ons taalgebruik, tot in expressie van onszelf, in eenheid en gelijkheid met – oftewel in overweging van al het leven.

Er zijn dus twee systemen die veranderd dienen te worden als we werkelijk in vrijheid willen leven:

Het geldsysteem – voor gelijkheid in onze buitenwereld

Het geestbewustzijnssysteem – voor gelijkheid in onze binnenwereld

Zo binnen zo buiten. Een andere, blijvende oplossing is er niet. Zolang binnen en buiten niet overeen stemmen in en als een uitgangspunt van wat het beste is voor iedereen, binnen de woorden ‘geef zoals je zou willen ontvangen’ zal er ongelijkheid bestaan en dus, zullen we niet werkelijk vrij zijn en is het woord vrijheid in feite zinloos.

What is Freedom of Speech? – by Marlen

Onderzoek de mogelijkheden via de links.

The-Future-is-Written

—————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 529 – Hoe houden we elkaar vast in angst?

Ball and Chain - Andrew

“Ball and Chain”
Graphite on Paper
8.5x11inch
Art by Andrew Gable

Een klein voorbeeld. Er wordt door één van twee mensen een punt aangereikt ter verbetering van iets waar twee (of meer) mensen bij betrokken zijn waarin diegene ziet dat er iets beter kan worden aangepakt. De ander reageert hierop met een angstgedachte als oordeel, eigenlijk in en als de angst dat men wordt beoordeeld als ‘niet goed’ oftewel  ‘fout’ wat over het algemeen komt doordat we ons er van bewust zijn dat we iets niet optimaal hebben aangepakt maar dat we onszelf hierin niet verbeterd hebben (door verschillende oorzaken, vaak door een ‘niet weten hoe’) en dit wellicht ook niet willen toegeven aan onszelf. Dus feitelijk reageren we op onszelf in en als een zelfoordeel dat we het niet zelf hebben opgepakt en dit is merkbaar naar de ander toe die met de suggestie komt. De reactie in en als de angstgedachte houdt vaak ergens een weerstand in die merkbaar is – immers als die weerstand er niet was hadden we het allang zelf opgepakt ter zelfverbetering – en dus komen er woorden van verdediging in plaats van dat er samen wordt gekeken of het een praktische suggestie is en hoe dit kan worden toegepast en zelfs eventueel, waarom het niet eerder is toegepast. De woorden van verdediging echter roepen weer een angstgedachte op bij degene die de suggestie doet (als deze niet gewaar is van zichzelf) als zijnde, ‘ohjé, heb ik iets verkeerd gezegd? Ik doe iets verkeerd’. Deze gedachte wordt dan weer als herinnering meegenomen als men volgende keer opnieuw een suggestie wil doen als er gezien wordt dat iets kan verbeteren en dus, vindt de suggestie al plaats in en als een startpunt van angst als ‘wat als de ander denkt dat ik het als oordeel bedoel en met weerstand reageert’ wat feitelijk ook zo is, het houdt een oordeel in aangezien het gebracht wordt in en als een startpunt van angst wat een gedachte is dus een oordeel (als interpretatie van de fysieke werkelijkheid in en als de herinnering) en dus wat wordt er hier bij voorbaat gecreëerd: angst als gedachte als oordeel. En zo tollen we rond zonder werkelijk constructief samen te werken en ondersteuning te bieden en vooral ook te accepteren van elkaar en in plaats hiervan, een spel te spelen van aanval en verdediging. Conflict. En de geest die vindt het wel best, die blijft wel gedachten produceren! Maar het is niet ‘het beste’. Wij zijn de geest in participatie in gedachten, gevoelens en emoties en dus, vinden wij het blijkbaar….wel best? Of is het eigenlijk de hoogste tijd om deze mallemolen te stoppen in en als onszelf en te gaan staan voor wat het beste is voor al het fysieke leven op aarde? Want wie houdt nou eigenlijk wie vast?

Leer om je gedachten te zien, de gevoelens en emoties die dit voortbrengt en de gevolgen hiervan op onszelf, op een ander, op de wereld, op de fysieke werkelijkheid als geheel en leer vervolgens om te beslissen om het zelfoordeel te stoppen, jezelf te vergeven en uiteindelijk te veranderen tot een levend wezen zonder participatie in angst(gedachten).

Desteni I Process Lite

Binnenin de (gratis!) cursus is een Nederlandse vertaling aanwezig.

Full quantum mind self awareness step 1

Quantum Mind Self Awareness – The Psychology of the Universe: STEP 1

The series is for a serious student that cares about LIFE and endeavour to understand how creation functions in fact in specific details.

(It’s free!)

Gerelateerd blog:

————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 299 – Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf

Het is me de laatste tijd opgevallen hoe ik opzettelijk iets verkeerd aanpak, waarin ik met ‘verkeerd’ bedoel, op de automatische piloot zoals ik het altijd gedaan heb en waarin het, in het moment, lijkt of ik het weer zo moet doen, ook al is het allang een vervelende ervaring gebleken. De automatische piloot is hetgeen we altijd gedaan hebben zoals ons geleerd is en zoals dus is doorgegeven van generatie op generatie en/of zoals we onszelf aangeleerd hebben met een kleine ‘individuele’ verschuiving in het geleerde, als overlevingsmechanisme als aanpassing op wat we geleerd hebben.

Dit ‘weer zo doen’ levert altijd ergens energie op, welke meestal in eerste instantie een positieve energetische ervaring is, en welke achteraf – als ik inzie dat het verkeerd was en ik mezelf ‘aanval’ oftewel veroordeel op dit verkeerd doen – bestaat uit een negatieve energetische ervaring. En zo ben ik ten minste twee energetische ervaringen rijker.

Probleem:

Hoe langer ik dit doe, hoe meer de ervaring gaat spelen dat ik het niet meer kan stoppen, dat het ‘nu geen zin meer heeft’ dit te stoppen, want als ik eenmaal stop met deze reeks aan verkeerde handelingen, geef ik als het ware toe dat de de hele reeks handelingen die ik zo verricht heb in het verleden, ‘verkeerd’ was. En dat is nogal wat voor het ego als onderdeel van de geest, om in te zien en toe te geven. De hele geest vindt het geen goed plan dit toe te geven, want dit inzien is het begin van het einde van het bestaan van onszelf in/als de geest in/als energie, welke zich afkeert van de fysieke werkelijkheid en welke dus alles verkeerd om voorschotelt.

Dit toegeven is eigenlijk een toegift aan zelf. Want het bestaan in en als de geest, is gelimiteerd. De geest is afhankelijk van het fysiek om te overleven, dus de geest zal nooit zelfstandig kunnen bestaan, en dus kunnen we in de geest, participerend in positieve, neutrale en negatieve energie, nooit opstaan in en als eenheid en gelijkheid als onsZelf als Leven. Maar aangezien we onszelf gedefinieerd hebben als de energie in en als de geest, en hiermee gefuseerd zijn, samengesmolten, denken en geloven we dat ons bestaan afhangt van energie in en als de geest, en zullen we er ‘automatisch’ alles aan doen om onszelf in en als de geest in leven te houden.

Dus toegeven dat we het ‘verkeerd’ gedaan hebben, nee, dat is niet iets wat we snel zullen doen.

En dat is precies wat zelfvergeving inhoudt: een toegift aan onszelf, een teruggeven van onszelf als leven aan onszelf, door te begrijpen, in te zien en te realiseren dat we het verkeerd gedaan hebben en onszelf dit te vergeven.

De schrikbarende boodschap hierin: we hebben niet ‘iets’ verkeerd gedaan, we hebben alles verkeerd gedaan, omdat ons startpunt van hoe we tot nu toe geleefd hebben, in en als de geest is, dus verkerend in een omgekeerde werkelijkheid, dus verkerend in een illusie, welke een illusie op aarde voortbrengt.

Deze illusie bestaat in ongelijkheid, aangezien het is voortgebracht in en als de geest, welke in en als energie bestaat en dus in en als polariteit – een plus en een min – want alleen in polariteit kan de geest heen en weer bewegen tussen de plus en de min als ongelijkheid, en dus in een illusie van beweging als leven verkeren, en om de polariteit in stand te houden – plus en min – en in de geest te kunnen blijven verkeren, moeten we het dus ‘verkeerd’ blijven doen.

Hierin is deze toegift, dit toegeven en dus vergeven van onszelf, de enige werkelijke en blijvende oplossing om in en als onszelf tot leven te komen, en om in dit startpunt als leven, in eenheid en gelijkheid als leven, een leven op aarde voort te brengen.

Vroeg of laat zullen we allemaal deze lange weg ‘terug’  in moeten zien. En zoals op het station Utrecht groot op de muur geschreven staat, als iets wat we allemaal weten:

Hoe verder ik weg ga, hoe langer de terugweg is.

En ver weg, dat zijn we.

Conclusie:

De wereld waarin we leven bestaat uit een Opzettelijk Verkeerd Gemanifesteerde Werkelijkheid om onszelf, bestaande  in en als energie in polariteit in de geest, in leven te houden, ten koste van het fysieke leven waarvan de energie afhankelijk is voor brandstof. De brandstof is vrijwel op, het fysieke lichaam – aarde, mens, dier, plant – is uitgeput.

Oplossing:

Individueel:

* Schrijven, om onszelf Hier te halen in de fysieke werkelijkheid en te zien in wie we zijn geworden in en als deze afkeer en afscheiding, zodat we op wat we zien in en als onszelf, zelfvergevingen kunnen toepassen en zo verantwoordelijkheid nemen voor onszelf hierin.

* De toegift aan onszelf welke start in de Zelfvergeving van onszelf in participatie en definitie in en als de geest, in afkeer/afscheiding van de werkelijkheid als het Fysieke Leven op Aarde.

* Zelfcorrecties in de vorm van het schrijven van zelfcorrigerende uitspraken en zelfcorrigerende doelstellingen als handleiding om onszelf te veranderen na het vrijmaken en verantwoordelijkheid nemen in en met de zelfvergevingen.

* Het werkelijk fysiek leven van deze zelfcorrecties; alleen als we de verandering werkelijk leven, zal verandering plaatsvinden in de wereld.

Er is een gratis online cursus waarin de basisprincipes geleerd en toegepast kunnen worden:

Desteni I Process Lite (ook in het Nederlands met Nederlandstalige buddy beschikbaar via inlog op de Engelse site)

Wereldwijd:

Het is nodig dat er gezorgd gaat worden voor een Leefbaar Inkomen voor iedereen zodat van hieruit het proces verder gewandeld kan worden tot in eenheid en gelijkheid voor al het leven. Een voorstel hiertoe is aanwezig:

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

Living Income Guaranteed

Alleen als de noodzaak tot overleving, welke ons in de geest vasthoudt, ophoudt te bestaan, is ieder mens in staat om het innerlijk proces van en tot zelfcorrectie te wandelen.

LIGBeloning:

De Toegift van Onszelf als Leven in Eenheid en Gelijkheid, waarin de constante angst tot tekortkoming verdwijnt, waarin voldoende voedsel, water, huisvesting, gezondheidszorg en educatie is voor een ieder, waarin wordt samengeleefd in harmonie met dier, plant en aarde, waarin van elkaar geleerd wordt – werkelijk geleerd, dus praktisch toepasbaar in de fysieke werkelijkheid – zonder vorm van competitie, dus zonder angst voor verlies en vergelijking maar in ondersteuning van elkaar in gelijkheid.

Klinkt dit als een onhaalbare Utopie?

Zover zijn we dus heen, oftewel, heen als afwezig als verdwenen in de geest, en de weg terug is zo lang dat we deze niet meer zien en niet meer willen zien  – waarin de ‘de weg terug’ niet werkelijk een weg terug is maar het deconstrueren van onszelf als wat we in en als onszelf in de geest hebben toegestaan in het verleden als het wandelen van een Oplossing.

Het de enige manier als Werkelijke en Blijvende Oplossing.

Een ieder weet dit heel diep in zichzelf.

De vraag is: ben je zelfoprecht genoeg om dit toe te geven?

Wees onderdeel van de Oplossing en start de wandel in jezelf, want de Oplossing begint en ligt in en als jezelf.

(Klik op de afbeeldingen voor gerelateerde links; thanks!)

————————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Desteni Artists

Dag 210 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-2 op ‘Motie van Wantrouwen’

Vervolg op

Dag 207 – Motie van wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Dag 208 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-1 op ‘Motie van Wantrouwen’

Emotie:

Angst dat die persoon boos wordt

Angst dat die persoon me niet begrijpt

Angst dat die persoon me belachelijk maakt

Angst dat ik het fout/verkeerd doe

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat die persoon boos wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat die persoon me niet begrijpt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat die persoon me belachelijk maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik het fout/verkeerd doe.

Ik realiseer me dat ik angst ervaar dat ik zelf boos word op mezelf, dat ik mezelf niet begrijp en dat ik mezelf belachelijk maak in backchat . Hierin heb ik een angst gecreeerd om het fout/verkeerd te doen, waarna ik mezelf aanval en onderuit haal zonder mezelf te ondersteunen in zelfvergeving en/als begrip.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat begrip start met zelfvergeving en zelfvergeving met begrip. Dus als ik iets niet begrijp, kan ik altijd starten met zelfvergeving om het begrip in/als mezelf als startpunt in te nemen in/als zelfvergeving, en hierin mezelf onvoorwaardelijk te steunen.

Gevoel:

Me beter voelen dan de ander

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb me beter te voelen dan de ander.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van me beter voelen dan een ander, dan stop ik, ik adem. Ik adem in en zie wat er in me opkomt, wat er aanwezig is in mij als ervaring van me beter voelen – Ik houd de adem vast – ik onderzoek waardoor ik het nodig heb een ervaring van me beter voelen te creeren – ik adem uit – ik geef de ervaring als opgebouwde energie vrij en laat het door me heen vloeien – ik houd de adem vast – en zie of er nog energie vast zit in mij gerelateerd aan deze ervaring wat ik niet effectief heb vrij gegeven.

Als ik niet in staat was om alles vrij te geven, ga ik door met ademen, en als het me niet lukt het vrij te geven/los te laten, ondersteun ik mezelf hierin met behulp van schrijven, het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties, welke ik uitschrijf terwijl ik nog steeds de 4-tellen-ademhaling toepas, totdat ik tot een punt van helderheid kom.

Wordt vervolgd

——————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 75 – Verdrietig als ik op sta – Angst voor Zelfverantwoordelijkheid

Waarom ben ik verdrietig, correctie ervaar ik elke dag verdriet als ik op ‘moet staan’?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als verdrietig te definieren in plaats van mezelf als leven te zien in afscheiding van mezelf als leven door participatie in een emotie van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het opstaan als ‘op moeten staan’ te ervaren, terwijl ik het liefst wil blijven liggen, en dus eigenlijk helemaal niet op wil staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet op wil staan, in plaats van in te zien dat ik zo bang ben dat ik net doe alsof ik niet op wil staan in de hoop dat ik dan kan blijven liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hopen dat als ik maar lang genoeg volhoud dat ik niet op wil staan, ik ook niet meer op hoef te staan, in plaats van datgene wat ik allang weet en iedere dag opnieuw ervaar in te zien, namelijk dat hoe langer ik het opstaan uitstel, hoe moeilijker het wordt, maar dat ik hoe dan ook een keer op moet staan, dus waarom niet meteen starten met de toepassing hiervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb buikpijn te ervaren bij het vooruitzicht van het nemen van zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vooruit te zien in/als de mind, en hiermee keer op keer fysieke pijn te creeren totdat de fysieke pijn de factor wordt waardoor ik geen zelfverantwoordelijkheid meer hoef te nemen doordat ik toch zoveel pijn heb en nu echt niets kan doen behalve bezig zijn met mezelf als pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het vooruitzicht van zelfverantwoordelijkheid als veel te groot te zien, en dus geef ik bij voorbaat al op om op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vooruit te zien waardoor de zelfverantwoordelijkheid een enorm grote opgehoopte samengestelde onneembare berg wordt, in plaats van op te staan en te zien wat er vandaag, in het moment gedaan kan/dient te worden in zelfverantwoordelijkheid, waarin datgene wat zich vandaag in het moment aandient in het fysiek uit te voeren is aangezien het fysiek is dus gelijk aan mezelf als fysiek hier aanwezig, terwijl datgene wat de mind zich voorstelt altijd groter of kleiner is dan ikzelf als fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de zelfverantwoordelijkheid, waarin ik bang ben voor wat de mind zich voorstelt als zijnde zelfverantwoordelijkheid als iets waardoor ik overweldigd kan worden, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de voorgestelde zelfverantwoordelijkheid te koppelen aan iets overweldigends wat angst oproept dus als angst, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen angst (als mind als bewustzijn).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor zelfverantwoordelijkheid zoals de mind zich dat voorstelt, waardoor ik nooit zelfverantwoordelijkheid heb genomen en precies datgene gevolgd heb wat (ik als) de mind wil, namelijk dat ik geen zelfverantwoordelijkheid neem en opsta in/als mezelf als Leven, zodat ik als de mind kan blijven bestaan in/als energie, welke niet zelfverantwoordelijk is aangezien ik in/als energie conflicten creeer om de polariteit als voeding voor de conflicten als energie in stand te houden, wat geen eenheid en gelijkheid is voor/in/als mezelf als Leven als Alle Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus verdriet te ervaren omdat ik mezelf keer op keer onderdruk als leven en mezelf kleiner houd dan mezelf als leven door te geloven in mijn onkunde tot zelfverantwoordelijkheid door het in standhouden van mezelf als angst voor het staan een en gelijk als zelf(verantwoordelijkheid) door een voorstelling te geloven van wat ik in/als de mind zie als zelfverantwoordelijkheid maar wat niet reeel is, maar een opgehoopte voorstelling van op herinneringen gebaseerde angsten van alle keren dat ik geen zelfverantwoordelijkheid heb genomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te blijven houden aan herinneringen waarin ik geen zelfverantwoordelijkheid heb genomen door de angst die ik ervaar, waarin de angst juist voortkomt uit de ophoping van geen zelfverantwoordelijkheid nemen, waarin ik mezelf aanval voor het geen zelfverantwoordelijkheid nemen en ik dus juist bang ben voor de aanval van mezelf in/als de mind terwijl ik als mind het me voorstel alsof ik bang ben voor de aanval van de ander(=de mind).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst voor de aanvallen van mijn eigen mind te projecteren op de ander=de mind, waarmee ik de ander van tevoren beschuldig van mij aanvallen, en ik hiermee juist een situatie creeer waarin de ander mij kan aanvallen en ik dus bevestigd word in mijn geloof in mijn eigen projecties, om vervolgens dit geloof  te gebruiken als reden/rechtvaardiging om niet op te staan en zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verlammen door de angst om op te staan en zelfverantwoordelijkheid te nemen door het ophopen van herinneringen als angst van gebeurtenissen waarin ik geen zelfverantwoordelijkheid heb genomen en ik ten gevolge hier van mezelf heb aangevallen, waarin ik dus bang ben geworden voor mijzelf als mind-aanvallen.

Ik stel mezelf ten doel mijn projecties op de ander=de mind te stoppen en in te zien hoe ik van een aanval op mezelf een projectie maak, dus eigenlijk een aanval op de ander heb gemaakt ter verdediging van een eventuele aanval van de ander=de mind, waarin ik deze eventuele aanval zelf creeer door mijn eigen aanval in/als de mind eerst op die ander te projecteren.

Ik stel mezelf ten doel mijzelf als angst onder ogen te zien door het patroon wat opkomt als angst uit te schrijven, zodat ik kan zien hoe ik in de mind een angst heb gecreeerd groter dan ikzelf, in plaats van hier aanwezig te zijn in het fysiek en fysiek op te pakken wat zich aandient.

Ik stel mezelf ten doel om in het moment van angst me te realiseren dat ik bang ben voor een voorstelling van een aanval van mezelf op mezelf in/als de mind; ik stop, ik adem, ik sta op. Ik realiseer me dat ik datgene wat zich fysiek aandient, op kan pakken zolang ik fysiek aanwezig ben, aangezien het gelijk is aan mezelf in/als het fysiek. Al het andere is niet echt, en kan me dus ook niet vermorzelen, behalve als ik mezelf toesta mezelf ten onder te laten gaan in de voorstelling van opgehoopte herinneringen als toekomstprojecties.

Ik stel mezelf ten doel om, als ik buikpijn ervaar, in te zien dat er een herinnering getriggerd wordt waarin ik geen zelfverantwoordelijkheid heb genomen en ik mezelf heb aangevallen hiervoor, en nu dus de angst ervaar voor deze zelf-aanval. Ik stop, ik adem, ik ben hier. Ik zie wat er in het moment in het fysiek gedaan moet worden. Ik ga schrijven om te zien waar ik mezelf heb aangevallen in plaats van te vergeven, en pas alsnog vergeving toe op deze herinnering.

Ik stel mezelf ten doel de ophoping van angst als herinneringen hierheen te halen door het uitschrijven van de patronen in/als deze herinneringen, waardoor ik de angst in overzichtelijke/inzichtelijke stukjes snijd, zodat ik mezelf als angst in kan zien en kan zelfvergeven, wat een opening geeft om op te staan in de praktijk en te veranderen door het deze keer anders te doen in/als zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel in mezelf te zien op het moment dat ik het opstaan aan het uitstellen ben zonder mezelf aan te vallen op het feit dat ik niet op wil staan; het aanvallen van mezelf omdat ik niet op wil staan is een herhaling van het patroon van mezelf aanvallen, en als ik dit blijf herhalen zal het me niet lukken om hierin op te staan. Ik stop de herhaling van mezelf aanvallen als ik niet op wil staan. Ik adem, ik omarm mezelf en vraag mezelf waar ik zo bang voor ben. Ik pas zelfvergeving toe op de angst die opkomt, waarin ik mezelf een opening geef als ondersteuning om op te staan. Ik realiseer me dat zolang ik mezelf als mind blijf onderdrukken, het nogal moeilijk is om op te staan aangezien ik mezelf onderdruk/neerdruk met een dwangmatige toepassing.

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.eqafe.com

Dag 8 – Ik als de mind – manipulatie ten top

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x tussen mijzelf en mijn eigen aanvallen te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen aanvallen als oordeel, en door met x in 1 huis te wonen een deel van de aanvallen op x te richten waardoor ik ze zelf minder hard/indirect ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x mijn aanvallen te laten dempen door ze via hem te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen aanvallen via x te ervaren, wat niet alleen staan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom x accepteert dat ik mijn aanvallen via hem leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelf-verantwoordelijkheid weg te leggen door mijn aanvallen via x te leven en vervolgens net te doen alsof ik niet te begrijp waarom hij dit doet, tewijl ik donders goed weet waarom hij dit doet maar ik wil het niet zien want dan moet ik alleen staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x te manipuleren door mijn aanvallen via hem te leven en vervolgens boos te worden dat hij via zijn liefde voor mij leeft zonder in te zien dat ik precies hetzelfde doe, ik leef  mijn aanvallen op mezelf via x – aanvallen die voortkomen uit het feit dat ik boos ben op mezelf dat ik met iemand leef waarvan ik geloof dat die via zijn liefde voor mij leeft – terwijl ik feitelijk boos ben op mezelf dat ik mijn aanvallen via x ervaar/leef, wat leven is via zijn liefde voor mij.

Fuck, we leven dus allebei via de liefde van x voor mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb via de liefde van x voor mij te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom x blijft met zoveel aanvallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik blijf met zoveel aanvallen.

Ik begrijp dus niet waarom ik bij mezelf blijf als ik mezelf zo aanval. Wat ik feitelijk ook niet doe, ik blijf niet bij mezelf, ik ga steeds weg, de mind in. En dus sta ik mezelf toe mezelf vogelvrij te verklaren voor de aanvallen van mezelf zowel als van de ander doordat ik zelf al vertrokken ben. Ik zeg geen ho, stop, want vanuit de mind gezien is er altijd een mogelijkheid. In theorie, die niet is waargemaakt in de praktijk. En als ik dan in de praktijk deze theorie ga leven, blijkt het nogal tegen te vallen of zelfs onmogelijk of eigenlijk onleefbaar. Maar omdat ik in de mind heb besloten dat het zo moet, blijf ik proberen en proberen en proberen. Ik mag niet opgeven, dan ben ik verloren. Als mind…..En omdat ik verdwenen ben in de mind moet ik via de liefde van x voor mij leven, waarmee ik hem en mezelf manipuleer. We zijn dus allebei verdwenen in de mind in zijn liefde voor mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in de steek te laten door weg te gaan de mind in, waardoor ik alleen nog via de liefde voor een ander of via de ander zijn liefde voor mij kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb en alleen nog via de liefde voor een ander of via de ander zijn liefde voor mij te kunnen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te doen alsof ik als mezelf leef en x niet aangezien ik de theorie over leven als zelf ken, in plaats van in te zien dat ik ook via de ander leef zolang het een theorie is in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat x niet in zichzelf wil zien, in plaats van te zien dat ik zie in hem dat ik niet in mezelf wil zien, zo bang ben ik om alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo bang te zijn om alleen te staan dat ik alle wikkels van de mind gebruik om toch maar samen met x te kunnen blijven leven, en hem en mezelf daarmee te manipuleren wat ons allebei de kans ontneemt om een en gelijk te gaan staan als onszelf en hierin aan elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb mezelf te zien en te realiseren in wat ik gereflecteerd zie in x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo bang te zijn om alleen te staan en de verkeerde beslissing te nemen dat ik x de beslissing laat nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vogelvrij te verklaren voor de aanvallen van mezelf zowel als van x/de ander doordat ik zelf al vertrokken ben de mind in, om vervolgens x/de ander ook als vogelvrij te gebruiken door mijn aanvallen te leven via x/de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen ho, stop te zeggen aangezien er in theorie vanuit de mind altijd een mogelijkheid is die ik kan proberen, realistisch of niet, waardoor ik mezelf als mind als manipulatie niet onder ogen hoef te zien zolang ik druk ben met het leven van de wikkels als manipulatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de mogelijkheden uit de mind als reeel te zien en de praktijk als werkelijkheid als iets wat gevormd moet worden naar de mogelijkheden van de mind, wat inhoudt dat ik de werkelijkheid manipuleer via de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de werkelijkheid als substantie te manipuleren via de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en x als substantie te manipuleren via de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het feit dat ik mezelf en x als substantie manipuleer via de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de mind te verwarren met zelf, en dus constant teleurgesteld te zijn als iets niet lukt waarvan ik geloof dat ik het zelf wil maar wat eigenlijk iets is wat ik als de mind wil, waarvan ik dus geloof dat ik dat ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat als ik opgeef de mogelijkheden als de mind te proberen dat ik dan verloren ben, in plaats van in te zien dat ik als de mind dan verloren ben en niet ik als zelf; ik als zelf kan pas gaan leven als ik als de mind verloren is of heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn omdat ik als de mind verloren heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn omdat dat wat ik als de mind allemaal geprobeerd heb niet gelukt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb onvoorwaardelijk van iemand te houden die niet in zichzelf ziet, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb onvoorwaardelijk van mezelf te houden als ik niet in zelf zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het mezelf kwalijk te nemen dat het me niet gelukt is om onvoorwaardelijk van x te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het erger te vinden dat het me niet gelukt is om onvoorwaardelijk van x te houden dan dat het me niet gelukt is om onvoorwaardelijk van mezelf te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo mijn best te doen om onvoorwaardelijk van x te houden, ook als ziet hij niet in zichzelf ziet, uit angst om alleen te staan zonder onvoorwaardelijke liefde van mezelf en dan ook zonder de al dan niet onvoorwaardelijke liefde van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te wijzen als ik niet in zelf zie, waardoor ik niet onvoorwaardelijk van mezelf kan houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik onvoorwaardelijk van mezelf moet houden, in plaats van in te zien dat ik geloof dat ik onvoorwaardelijk van mezelf moet houden omdat ik mezelf van mezelf heb afgescheiden; als ik de afscheiding stop door toepassing van zelf-vergeving en zelf-correctieis het niet nodig om al dan niet onvoorwaardelijk van mezelf te houden aangezien ik dan een en gelijk als Zelf als Leven ben, waarin geen ruimte is voor afwijzing aangezien de kloof tussen mezelf als mind en mezelf als Leven gedicht is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles op te geven wat hier is voor het in zelf zien waarmee ik me afscheid van Hier zijn,  in plaats van in te zien dat ik Hier in zelf kan zien, in ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het in zelf zien te gebruiken in/als zelf-interesse, los van de aanwezigheid Hier op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een mindbeeld te creeren waarin alles zo gemakkelijk lijkt te gaan, om er vervolgens teleurgesteld achter te komen dat het in de praktijk niet gaat zoals ik heb gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dat wat ik gezien heb echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vertrouwen op het zien, in plaats van in te zien dat dit het zien van het bewustzijn is, wat geen werkelijkheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wat gezien wordt in/als bewustzijn, werkelijkheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb trots te zijn op dat ik kan zien als bewustzijn, in plaats van in te zien dat ik verblind ben door het zien als zijnde Het Witte Licht, en dus zie ik helemaal niets wat Hier is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb te zien wat Hier is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb mezelf te zien door verblind te zijn door het zien als bewustzijn, wat ik gereflecteerd zie in bv x, hij ziet me niet als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op x dat hij me niet ziet als zelf, in plaats van in te zien dat ik boos ben op mezelf omdat ik mezelf niet zie als zelf, en vervolgens een situatie creeer waarin dit gereflecteerd wordt en ik dus niet word gezien als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat wat Hier is als minderwaardig te zien aan dat wat ik zie als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geobsedeerd te zijn door het zien als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verward te zijn door het zien als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zien als bewustzijn te verwarren met zelf als communicatie in gelijkheid, om vervolgens het zien niet serieus te nemen waardoor ik mezelf als communicatie in gelijkheid niet serieus neem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik kan leven zonder zelf als communicatie in gelijkheid, en dus een situatie te creeer waarin ik niet als zelf hoef te communiceren in gelijkheid en dus mezelf niet hoef te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een situatie te creeren waarin ik mezelf niet hoef te zien aangezien er geen mogelijkheid is tot communicatie in gelijkheid, om vervolgens boos te worden op x/de ander dat er geen mogelijkheid is tot communicatie in gelijkheid waardoor ik mezelf niet kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden op x/de ander dat er geen communicatie in gelijkheid mogelijk is, in plaats van in te zien dat ik deze situatie zelf zo gecreeerd heb zodat ik mezelf niet hoef te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het niet nodig is te communiceren als zelf in gelijkheid in een relatie waar het seksueel contact en het zorgen voor het huis wel soepel verlopen, in plaats van in te zien dat als communiceren als zelf niet mogelijk is, er ook geen seksueel delen als zelf mogelijk is aangezien dat dezelfde expressie is, nl als Zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het soepel verlopen van het praktisch zorgen voor het huis voldoende is om een relatie op voort te zetten, in plaats van in te zien dat zonder communicatie als zelf in gelijkheid van beide kanten een relatie geen agreement kan worden aangezien een agreement is tussen twee mensen die in zichzelf zien, iets wat niet mogelijk is zonder communicatie in gelijkheid met/als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het inzien als realiseren te verwarren met zien als bewustzijn, en daardoor niet meer weet wat wat is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik ooit als zelf heb gezien, in plaats van in te zien dat ik alleen nog als mind heb gezien aangezien ik altijd geleefd heb als mind-systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn dat ik altijd als mind-systeem heb geleefd en nooit als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet echt te zien dat ik nog nooit als zelf geleefd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te verwijten dat die niet als zelf leeft, in plaats van in te zien dat ik en wij allemaal nog niet als zelf leven, en dat wat ik zelf noem is het zien als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van de ander door te geloven dat ik als zelf kan zien wat eigenlijk zien is als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat iets zien voldoende is, in plaats van in te zien dat iets zien nog maar het begin is, vervolgens is het nodig dit te vergeven en te leven in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven met x als plaatje in de mind, in plaats van Hier met x in het fysiek te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb Hier in het fysiek te leven met x, waardoor ik mezelf en x gemanipuleerd heb tot/naar een plaatje in de mind als wat ik graag zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo graag te willen dat het zou lukken met x dat ik x en mijzelf gemanipuleerd heb naar een plaatje in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard mezelf en x te manipuleren tot/naar een plaatje in de mind als wat ik graag zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren op het leven in het fysiek van dat wat ik zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever als ziener te willen blijven leven dan als levend wezen Hier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet zo leuk te vinden hoe ik ben als levend wezen Hier, en daarom blijf ik liever als ziener leven waar ik een mooier beeld van mezelf heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever als ziener te blijven leven aangezien ik daar in de mind alles onder controle heb en x/de ander kan manipuleren aangezien ik toch meer zie in/als de mind dan x/de ander en daarmee x/de ander altijd een stap voor ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te willen lopen van mezelf als levend wezen Hier, aangezien ik Hier nu leef als mind-systeem wat ik niet zo tof vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet zo tof te vinden als mind-systeem, en daarom een situatie gecreeerd heb met x/een ander om me heen die ik (als de mind) nog minder tof vind, dan valt het niet zo op dat ik mezelf niet zo tof vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb samen te leven met x/een ander in gelijkheid uit angst dat x/de ander me verlaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb samen te leven met x/een ander in gelijkheid uit angst dat ik mezelf verlaat omdat ik x/de ander leuker vind dan mezelf, en dus liever bij x/de ander ben dan bij mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verlaten om bij de ander te zijn, omdat ik de ander leuker vind dan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een situatie te creeren door te gaan leven met iemand die ik (als de mind) minder leuk vind dan mezelf om te voorkomen dat ik mezelf verlaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in gelijkheid te leven met mezelf als x/de ander en met x/de ander als mezelf en zo een heleboel verdriet te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een heleboel verdriet te creeren door te leven in ongelijkheid met mezelf als x/de ander als mezelf, om vervolgens dit verdriet als excuus te gebruiken om niet te leven in gelijkheid met mezelf als x/de ander als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te gebruiken als excuus om in ongelijkheid te  blijven leven met mezelf als x/de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn dat x/de ander niet wil communiceren als zelf in gelijkheid, wat voortbrengt dat ik alleen sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik verdrietig ben omdat ik alleen sta, in plaats van in te zien dat dit alles is wat er is, ik die alleen staat, en pas als ik alleen sta als Zelf kan ik Leven als wat het beste is voor Alle Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik verdrietig ben omdat ik alleen sta, in plaats van in te zien dat ik verdrietig ben omdat ik me heb afgescheiden van mezelf als Leven, oftewel dat ik me heb afgescheiden van Al(l)Een staan als Zelf als leven en dit verdriet vervolgens projecteer op het geloof dat ik alleen sta waardoor ik nooit alleen wil staan en mezelf als afscheiding in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen dat de x/ander liever weggaat dan in zichzelf ziet, in plaats van in te zien dat dat precies is wat ik altijd doe/gedaan heb, weggaan zodat ik niet in zelf hoef te zien zodat ik niet alleen hoef te staan.

Waardoor ik steeds fysiek alleen kom te staan door de afscheiding te leven, wat me dwingt om alleen te staan.

Ik stop met te creeren en leven wat ik zie als mind; ik leef wat Hier is en toets in realiteit door de tijd heen of iets praktisch mogelijk is zonder allerlei verwachtingen te creeren en als ik ze creeer vergeef ik ze mezelf direct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het mezelf en x/de ander zo ingewikkeld te maken door te leven wat ik zie en hiermee de wikkels van de mind te leven die verscholen liggen achter de illusie van het zien, waardoor ik keer op keer verrast word en de ander verras.

Ik stop met verdrietig zijn om alles wat niet gelukt is als de mind en vergeef mezelf datgene waardoor ik een emotie van verdriet ervaar; ik realiseer me dat het niet nodig is om verdriet te ervaren aangezien ik mezelf daarmee vasthoud in de mind en opnieuw verdriet creeer.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie van verdriet dan stop ik, ik adem. Ik houd mezelf vast in het fysiek, ik omhels mezelf fysiek en hiermee haal ik mezelf Hier, zodat ik mezelf niet hoef te omhelzen in het verdriet als de mind.

Ik sta mezelf niet toe mezelf te omhelzen als verdriet in de mind.

Als ik mezelf x/de ander zie aanvallen dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik x/de ander gebruik om de aanvallen op mezelf via x/de ander te leven zodat ik mijn eigen aanvallen niet direct hoef te ervaren. Ik realiseer me dat dit totaal onacceptabel is. Ik stop dus direct en ga, zodra mogelijk, schrijven om te zien waarom ik mezelf via x/de ander aanval en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik sta mezelf niet toe mezelf via de ander aan te vallen.

Als ik mezelf zie verdwijnen in de mind door te geloven dat dat wat ik zie echt is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat alles wat ik zie in/als mind niet echt is, hoe echt het ook lijkt. Dit zien is een verslaving geworden van/aan de mind om mezelf als mind in stand te houden.

Ik sta mezelf niet toe mezelf en x/de ander te manipuleren door mijn aanvallen via de ander te leven.

Ik sta mezelf niet toe mezelf en x/de ander te manipuleren door via de liefde van x/de ander voor mij te leven, net zo min als ik mezelf toesta via mijn liefde voor een ander te leven.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf niet toe te staan te geloven dat wat ik in de mind zie, ervaar, denk en voel echt is; in plaats daarvan toets ik mezelf als x/de ander in de werkelijkheid door als de toepassingen van zelf-eerlijkheid, zelf-vergeving en zelf-correctie te wandelen door de tijd heen.