Dag 545 – Oplossingen in en als de geest ter bescherming van mezelf in ‘afgescheidenheid’

google_2Ik kan er niet tegen als ik iets niet begrijp bij het instellen van bijvoorbeeld een nieuwe Google pagina en er werkt iets niet zoals het naar mijn idee zou moeten doen!

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen als ik iets instel volgens de richtlijnen zoals ze het aangeven, waarna er een foto zou moeten verschijnen maar er niets gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren omdat er op internet, niemand is aan wie ik het kan vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen als ik het zelf niet weet en er niemand in de buurt is die ik iets kan vragen.

Dit gegeven komt de laatste paar dagen naar voren, een ervaring van paniek op de achtergrond – meer als een herinnering als gedachte aanwezig in mij dan als werkelijke energetische ervaring – als iemand waarvan ik afhankelijk ben voor iets, niet te bereiken is. Ik vermoed dat dit een ervaring is van mezelf in kindertijd, waarin ik afhankelijk ben van mijn ouders of andere ‘ouderen’. Ik kan me geen specifiek voorval herinneren waarin iemand niet te bereiken is, het lijkt meer een algehele ervaring die heel diffuus, op de achtergrond aanwezig is. Alsof iemand er wel is maar niet te bereiken is. Dus fysiek aanwezig maar tegelijkertijd afwezig in en als de geest en/of niet beschikbaar voor antwoorden op vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat iemand ten alle tijden beschikbaar is voor antwoorden op vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat als ik een vraag heb, direct antwoord te willen en als ik moet wachten, een ervaring van ongeduld te voelen opkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de wereld vergaat als er niemand in de buurt is om antwoorden te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in verbeelding om me heen te zien grijpen in het niets, zoekende naar iets of iemand die duidelijkheid kan geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren – wat ik zou omschrijven in de woorden ‘het gevoel te hebben’ dat ik dood ga als ik niet direct een antwoord krijg en ik om me heen grijp in het niets.

Ik realiseer me dat ik me in een geestestoestand bevind als ik ‘in het niets om me heen grijp, in en als een ervaring van paniek’ en dat ik zelf hier ben in en als mijn fysiek en dat de ervaring van dood gaan niet werkelijk is.

Ik realiseer me dat ik een diffuse herinnering in me heb opgeslagen welke op de achtergrond aanwezig is en eenvoudig geactiveerd kan worden.

Ik realiseer me dat ik in deze diffuse staat van zijn terecht kom door in gedachten te zijn in en als een oordeel dat en als iemand niet aanwezig is om direct te antwoorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat iemand aanwezig moet zijn om direct te antwoorden en zo niet, dat dit dan gecommuniceerd kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden als iemand niet aanwezig is en dit niet communiceert terwijl er een situatie bestaat van wederzijdse afhankelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om maar niet in deze ervaring van machteloosheid en frustratie te komen, een ‘ik doe het zelf wel’ te hebben ontwikkeld waarin ik geprobeerd heb me in alles onafhankelijk op te stellen, zodat ik nooit meer in deze ervaring en toestand van afhankelijkheid en hierin irritatie en ongemak, hoef te verkeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet echt iets met iemand aan te willen gaan om niet in deze situatie en ervaring van onderlinge afhankelijkheid te komen met een risico dat iemand zichzelf zomaar terugtrekt zonder te communiceren.

Als en wanneer ik me bevind in een ervaring van paniek, ongeduld, machteloosheid of frustratie omdat iemand niet te bereiken is waarvan ik op dat moment afhankelijk ben voor iets, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat energetische ervaringen zoals paniek, machteloosheid, frustratie en ongeduld niet iets toevoegen aan de situatie en gebaseerd zijn op herinneringen van mijzelf als kind in een afhankelijke positie van ouderen waarin ik blijkbaar een ‘niet aanwezig zijn’ heb ervaren.

Ik realiseer me dat ik zelf een niet aanwezig zijn heb gekopieerd en gemanifesteerd in en als mezelf, in en als de geest waarin ik me terug trek en niet aanwezig ben voor een ander.

Ik realiseer me dat ik op deze manier aan verantwoordelijkheid voor mezelf probeer te ontkomen door net te doen alsof ik er niet ben.

Ik realiseer me dat ik ‘geen zin heb’ – feitelijk gebaseerd op  een angst om niet te voldoen hierin – om verantwoordelijkheid voor een ander dan ik te nemen die niet zelf ook zelfverantwoordelijk wil zijn, terwijl dat toch is wat we zullen doen in het begin van een proces aangezien geen van ons allen verantwoordelijkheid heeft leren nemen voor en als onszelf en dus, zal eerst een ander dit voor ons moeten doen in en als een levend voorbeeld, alvorens we het zelf kunnen leren en zolang als dat we de weerstanden doorwandelen zal een ander met minder weerstanden, meer verantwoordelijkheid dragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te dragen in en als mezelf in plaats van in en als mezelf aanwezig te zijn in zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel een ander als mezelf de tijd te geven om verantwoordelijkheid voor en als zelf te leren nemen en hierin verantwoordelijkheid te nemen voor en als mezelf in reactie op een ander, waarin ik me realiseer dat zodra ik geheel aanwezig ben in en als zelfverantwoordelijkheid, in en als mezelf als leven, ik niet langer energetische ervaringen zoals machteloosheid, frustratie, paniek en ongeduld zal hebben als een ander niet aanwezig is om bijvoorbeeld vragen te beantwoorden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als mijn fysiek, in en als de adem te ondersteunen en mijn participatie in gedachten als oordeel op een niet aanwezig zijn, te stoppen en specifiek zelf te vergeven zowel op de gedachten als op de energetische ervaringen die opkomen, waarin ik mijn eigen lichaam onderzoek op deze bewegingen binnenin mij.

Ik stel mezelf ten doel mezelf op voorhand te ondersteunen en voorbereiden door ervaringen als herinneringen van afwezigheid hier te halen en de energetische verschuivingen in mezelf luidop te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het idee te hebben dat ik een afspraak met mezelf niet nakom als ik niet boos wordt op iemand die niet aanwezig is, waarin ik blijkbaar afspraken met mezelf in en als de geest heb gemaakt om mezelf te beschermen in en als de geest tegen vervelende ervaringen van paniek, ongeduld, machteloosheid en frustratie/boosheid, in en als een afhankelijke positie, in een poging om mezelf volledig onafhankelijk te houden als oplossing van mezelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als de geest te denken gelijk te hebben in de oplossingen die ik ooit bedacht heb ter bescherming van mezelf in en als de geest en in een ervaring van verongelijking terecht te komen, als een ander deze ‘oplossingen’ niet evenzo hanteert en blijkbaar andere oplossingen heeft bedacht in en als de geest waarin diegene gelijk denkt te hebben, waarin beiden elkaar in een ervaring van verongelijking brengen waarin we steeds de enige oplossing die we kennen want bedacht hebben, willen toepassen en zo de verongelijking in onszelf en/als de ander, te vergroten aangezien het nog steeds een oplossing is in en als de geest, dus in en als een uitgangspunt die in de basis gestoeld is op onbegrip, hieruit voortkomend afscheiding en zo ongelijkheid en dus, een ervaring van verongelijking teweeg brengt, telkens als deze situatie zich herhaalt.

Ik stel mezelf ten doel, de afscheiding als onbegrip in en als mezelf te stoppen door mezelf te vergeven voor wat ik ooit niet begrepen heb en door een ander te vergeven voor wat ik niet begrepen heb en door te vragen hoe iets in elkaar steekt. Waar ik terecht kom bij mijn ervaring van paniek als iemand niet aanwezig en beschikbaar is om vragen te beantwoorden zodat ik kan begrijpen wat er gebeurt.

Ik zal dus mezelf moeten leren ondersteunen ook als een ander niet aanwezig is voor antwoorden, aangezien ik mezelf niet in verongelijking kan laten vallen iedere keer dat iemand niet aanwezig of beschikbaar is voor een vraag die ik heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als het stoppen van een energetische ervaring van paniek en machteloosheid, frustratie/boosheid en ongeduld, afhankelijk te maken van de aanwezigheid en beschikbaarheid en antwoorden van een ander. Hierin denk ik blijkbaar dat ik het niet zelf kan/zien kan in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel om ten eerste mijn eigen energetische ervaringen van paniek, ongeduld, machteloosheid en frustratie/boosheid te stoppen en vergeven in en als mezelf en van hieruit te zien of er werkelijk direct een antwoord nodig is, praktisch gezien of dat dit een voorkeur van mij is, om vroegtijdig antwoorden te hebben zodat ik me kan voorbereiden, waarin ik me realiseer dat over het algemeen, als ik echt direct een antwoord nodig heb, ik dit wel weet te vinden en dus betreft het meestal een ‘sussen’ van mezelf van een energetische ervaring waarin ik mezelf in en als de geest, afhankelijk  gemaakt heb in en als een gedachte als oordeel dus in afscheiding – afgescheidenheid van mezelf, waarin ik angst ervaar, wat logisch is aangezien ik me in afgescheidenheid van mezelf als Leven bevindt, in een poging tot ‘toenadering’ tot God de Geest, in en als een ervaring van angst in en als de geest – waarin we onszelf in en als de geest altijd incompleet en afhankelijk ervaren en dus ‘uitreiken’ naar een ander voor antwoorden.

Er is een oude beschrijving van afgescheidenheid naar voren gekomen die zeer interessant en toepasselijk is:

Voor de Naer-volghinghe, die de mystieke opgang bij uitstek als een groeien in armoede beschrijft, zijn armoede en afgescheidenheid, zoals zo vaak voor de Rijnlanders, identieke begrippen. Wat het geschrift over de armoede zegt, geldt dus ook voor de afgescheidenheid.
Uit de tekst blijkt alvast dat de afgescheidenheid niet zo maar een gewone ‘deugd’ uit de reeks is. Zij is een ghelijckheydt Godts: God is een af-gescheyden wesen van alle creatueren en wil de mens Hem ontmoeten, dan moet hij eveneens van alle creatueren af-ghescheyden zijn. Zo gezien lijkt de afgescheidenheid de samenvatting van de hele mystieke onthechtingsleer, een negatie van alles wat niet louter God is, een voorwaarde tot de mystieke voltooiing. Als ghelijckheydt Godts kan ze echter niet enkel een af-keer, een af-scheiden zijn. In de afgescheidenheid is een gelijkenis met God, wordt gelijkworden met God gerealiseerd: zij is derhalve eveneens en vooral toe-keer. Zij is Godt’eenemael aen-hangende zegt de Naer-volghinghe enkele bladzijden verder(4), waarmee zij het aen niet hanghen positief aanvult. Terwijl de mens zich psychologisch van de schepping, de menigvuldigheid rondom en binnen zichzelf afscheidt, om zich op grond van deze ghelijckheydt op het Ene te concentreren, terwijl de mens zich vrij maakt(5), bevrijdt hij terzelfdertijd het goddelijke beeld of de goddelijke aanwezigheid in hem: in de afgescheidenheid wordt God, om een geliefd beeld van de Rijnlandse mystici te gebruiken, in de ziel geboren, m.a.w. de afgescheidenheid is de realisatie van de gegevens van het exemplarisme. Eckhart zei het als volgt:”

Bron: Hoofdstuk VI. De afgescheidenheid.

Met dank aan Sylvia en Martijn. Uitbreiding op het woord volgt en zal ook in de eerstvolgende Nederlandstalig Google Hangout naar voren komen. Interessant hoe ik het woord afgescheidenheid in eerste instantie niet kon vinden in een hedendaags woordenboek en dus dacht dat het niet ‘bestaand’ was tot naar voren komt dat het in een oude tekst gebruikt wordt en zo een dimensie van begrip voor me opent over wat er eigenlijk gebeurt als ik participeer in afscheiding, in ‘de beweging van het uiteen gaan’ van mijzelf als leven, in afgescheidenheid in en als de geest.

afgescheidenheidOnderzoek en stop de afgescheidenheid in en als jezelf:

Desteni I Process

—————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 512 – Ben ik aanwezig in het schrijven van een blog?

Dag 511 – Gentle en effectief of gehaast en automatisch

Als en wanneer ik mezelf gehaast zelfvergevingen en zelfcorrecties zie schrijven dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het ‘snel uitschrijven’ geen zin heeft, dat ik het dan net zo goed niet kan doen en dat ik beter ‘geaard’ dus fysiek aanwezig, een paar zelfvergevingen uit kan schrijven in plaats van een langer geheel in gehaaste toestand.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het gehaast uitschrijven van een blog en zelfvergevingen en zelfcorrecties.

Ik stel mezelf ten doel erop toe te zien dat ik me gewaar ben van mijn ademhaling als ik een zelfvergeving en zelfcorrectie uitschrijf en hierin mezelf te vertragen.

De slak heeft mijn aandacht deze week, het trage voortbewegen in aanraking met de aarde.

Ik stel mezelf ten doel mezelf aan te raken in en als de ademhaling waarin geen ruimte is voor gedachten en ervaringen en hierin te zien wat er opkomt tijdens het schrijven.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van ontevredenheid naar mezelf toe als ik er niet aan toe kom om een blog te schrijven doordat ik andere activiteiten eerst oppak, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de ervaring van ontevredenheid niet nodig is.

Ik realiseer me dat ik, door participatie in een ervaring van ontevredenheid, mezelf weg houd bij de toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie en dus weg houd van de werkelijk fysieke verandering.

Ik realiseer me dat ik over het algemeen aardig plan en tijd vrijmaak en neem om een blog te schrijven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in een ervaring van ontevredenheid naar mezelf toe en in plaats hiervan, mezelf te vergeven voor deze participatie en praktisch te veranderen wat nodig en mogelijk is ten aanzien van het schrijven van een blog en wat niet mogelijk is te accepteren (inademing) en los te laten (uitademing).

Ik stel mezelf ten doel op een dag vol andere bezigheden thuis, het blog schrijven in te plannen indien mogelijk en tijdens dit blog schrijven me niet af te laten leiden door bijvoorbeeld emails die binnenkomen en in plaats hiervan, met en als mezelf te wandelen in hetgeen ik schrijf.

Als en wanneer ik ‘het schrijven van een blog mis’ op een dag dat ik hier niet aan toe kom en ik dit wel zou willen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me zoals genoemd in de zelfvergeving dat ik in hetgeen ik te doen heb die dag, niet voldoende aanwezig ben zoals ik aanwezig ben met en als mezelf als ik een blog schrijf.

Ik realiseer me dat ik, als ik een blog schrijf, een ervaring heb dat ik zinvol bezig ben wat feitelijk komt doordat ik hierin zelf aanwezig ben wat zin geeft.

Ik realiseer me dat ik mezelf in zelfexpressie mis als ik te lang geen blog schrijf.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen om aanwezig te zijn in en als mezelf zoals ik aanwezig ben als ik een blog schrijf als ik andere taken oppak op een dag dat ik eigenlijk een blog zou willen schrijven.

Ik stel mezelf ten doel om te zien of ik toch een kort blog kan schrijven diezelfde dag.

Ik stel mezelf ten doel om te stoppen met participatie in een ervaring van ‘zinvol bezig zijn’ als ik een blog schrijf en te stoppen met participatie in een ervaring van ‘niet zinvol bezig zijn’ als ik geen blog schrijf als ik dit wel zou willen.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen om in zelfexpressie aanwezig te zijn ook al is het in hele kleine dingetjes, ook als ik geen blog schrijf en ik dit wel zou willen, te beginnen bij het mezelf even te stoppen in participatie in en als de geest en mezelf hier te halen in gewaarzijn van mijn ademhaling en van hieruit opnieuw te bewegen.

Ik stel mezelf ten doel de gehele serie interviews van de slak te luisteren.

PENTAX Image

———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 444 – Tip Toeing around myself

Ik bemerk in mezelf dat ik mijn adem inhoud in angst voor een inzicht waarin ik zal zien dat ik iets heb nagelaten in de zorg voor Casper het konijn in dit geval. In het algemeen is het een angst voor dat ik iets fout heb gedaan, waarin ik ‘fout’ definieer als het aanwezig zijn in de geest en hierin leven over het hoofd zien en dus een bewegen in eigenbelang. En hierin houd ik mijn adem in; niet werkelijk geheel en fysiek natuurlijk want dan zou ik hier niet meer fysiek aanwezig zijn. Maar er is een soort constante spanning aanwezig die ik ervaar ‘op de achtergrond’. Dat is op zichzelf een interessant gegeven, dat ik spanning die aanwezig is in en als mijn fysiek als mijn adem inhouden, ervaar alsof het ver weg en op de achtergrond afspeelt. Waar ben ik dan, als de fysieke spanning en het adem inhouden zich in mijn beleving, afspeelt op de ‘achtergrond’? Niet in mijn fysiek aanwezig want dan zou ik het direct zien en fysiek ervaren als mezelf. Dus, als ik niet in het fysiek aanwezig ben, ben ik in de geest aanwezig, in het achterhoofd waar de vele geestactiviteiten plaatsvinden en in de fysiek gemanifesteerde/geintegreerde geest bewustzijn systemen. Wat hetgeen is dat ik als ‘fout’ bestempel, terwijl het feitelijk ‘verkeerd’ als ‘gekeerd’ is als hoe we hebben toegestaan geprogrammeerd te zijn/worden en onszelf geprogrammeerd hebben in en als de omgekeerde wereld in en als de illusies van de geest, bestaande als ‘wat is het beste voor mij alleen in en als de geest’ dus in eigenbelang in plaats van het geheel als Leven – inclusief mezelf als leven – in overweging te nemen. Ik ervaar angst – dus wederom een gedachte als oordeel voor mijn eigen oordeel hierop welke nieuwe lagen van (zelf)oordeel creeert/gecreeerd heeft en zo dus de oorspronkelijke ‘oordelen als gedachten als persoonlijke  interpretaties van de fysieke werkelijkheid’ verbergen en onderdrukken. Tip Toeing around myself. En zo ben ik nog steeds druk met mezelf en houd ik het eigenbelang in en als de geest in stand.

Zelfvergevingen en zelfcorrecties zullen volgen en ik ga de komende dagen zien in mezelf of er eventueel een gerelateerde herinnering omhoog komt.

Fear of Fear Itself – Fears and Phobias

Full fear of fear itself fears and phobias

————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 160 – Op bezoek in mijn eigen fysiek

Being a visitor. een bezoeker zijn. Wanneer ben ik ergens thuis en wanneer ben ik op bezoek? Als ik 4 weken ergens ben, ben ik dan op bezoek of woon ik hier dan die 4 weken? En wat is het verschil tussen op bezoek zijn en ergens wonen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verschil te maken tussen een bezoeker zijn en ergens wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik me anders moet gedragen als ik ergens op bezoek ben dan als ik ergens woon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb thuis zijn te definieren als zijn in het huis waar ik woon in plaats van thuis te zijn in mijn eigen fysiek en hierin dus altijd thuis te zijn waar ik ben in het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me een indringer te voelen in het huis van een ander als ik er voor langere tijd (4 weken) op bezoek ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik tot last ben als ik voor langere tijd op bezoek ben, in plaats van in te zien dat anderen hun huis openstellen voor samenleven met andere mensen voor korte tijd wat voor beide partijen ondersteunend is in het leren samenleven/samenwerken met verschillende mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb net als ik me begin thuis te voelen weer naar huis te gaan.

Thuis zijn:

Aanwezig zijn in het fysiek in ieder moment onafhankelijk van de omgeving waar men fysiek verkeert, waarin de adem de enige constante is.

Ik stel mezelf ten doel thuis te komen in mijn eigen fysiek door de relaties/illusies in/als de mind te stoppen, zelf te vergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me weg te houden uit mijn eigen fysiek door vast te houden aan een geloof in een illusie van een relatie/relaties in/als de mind/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te belemmeren aanwezig als thuis te zijn in mijn fysiek door mezelf weg te houden in/als het bewustzijn door het geloof in een relatie als werkelijkheid waarvan ik weg probeer te komen, in plaats van in te zien dat ik allang weg ben door te geloven een relatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de relatie met mijn eigen mind werkelijkheid is, welke me belemmert om fysiek hier aanwezig/thuis te zijn aangezien ik in die relatie geloof en hierin constant voor mezelf als bewustzijn geloof te moeten zorgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb constant te worden afgeleid door de relatie met mijn eigen bewustzijn in mijn eigen bewustzijn in plaats van zelf constant te zijn in de adem in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke beweging te laten beinvloeden door relaties in/als bewustzijn en gedrag gecreeerd te hebben als reactie hierop.

Ik stel mezelf ten doel mijn relaties met mijn eigen bewustzijn in mijn eigen bewustzijn adem voor adem te onderzoeken, waarin de adem de enige constante is.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met zorgen maken in/als het bewustzijn, welke allemaal gerelateerd zijn aan de relaties in/als het bewustzijn en de angst voor het verlies van deze relaties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet zorgen voor de ander=de mind/het bewustzijn welke zich uit in zorgen maken over relaties in/als het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat relaties in/als bewustzijn met mijn eigen bewustzijn me iets zullen brengen en iets is wat ik kan verliezen, in plaats van in te zien dat ik in relaties in/als bewustzijn met mijn eigen bewustzijn verloren ben in het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een visitor/bezoeker te zijn in mijn eigen fysiek door af en toe hier aanwezig te zijn  in mijn eigen fysiek en de rest van de tijd te vertoeven in relaties in/als het bewustzijn met mijn eigen bewustzijn.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met vooruit kijken in/als het bewustzijn en adem voor adem te leven en in te zien waar ik me heb afgescheiden in/als relaties in het bewustzijn met mijn eigen bewustzijn, zodat ik mezelf kan ondersteunen in het bevrijden van het relatie-netwerk wat ik gecreeerd heb.

Als ik mezelf vooruit zie kijken in/als bewustzijn dan stop ik, ik adem. ik realiseer me dat ik in een relatie verdwijn. Ik onderzoek welk lijntje als relatie ik hier gelegd heb, schrijf dit eventueel uit, pas zelfvergevingen toe en corrigeer mezelf in het fysiek door mezelf hier te brengen in de adem.

———————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 42 – Seks en fysiek aanwezig/afwezig zijn

Totaal afgescheiden van mezelf door een fysieke klacht, die ik ergens gecreeerd heb door mezelf af te scheiden van mijzelf als aanwezig zijn in/als het fysiek. Het geeft emoties van depressie en opgeven. Zo wil ik niet leven. Het werkelijk fysiek aanwezig zijn is heel lichamelijk, vlees, seks. Dit wordt direct (al dan niet seksueel) misbruikt door degenen die niet fysiek aanwezig zijn (wij als volwassenen bijna allemaal dus) doordat we iets zien in de ander wat we ook willen, namelijk leven in/als het fysiek, en als iemand, een kind, een dier, dit leeft, is het kwetsbaar voor misbruik in/als de mind. Gevolg? Woeps, weg uit het fysiek, ‘veilig’ de mind in. Wat totaal niet veilig is, want daar begint de polariteit/het oordeel pas.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van aanwezig zijn in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te haten omdat ik me heb afgescheiden van aanwezig zijn in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen leven in afscheiding van leven in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in mijn fysiek aanwezig te kunnen zijn als ik totaal verkrampt ben in de darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb radeloos te zijn van het krampen en obstiperen in mijn darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ongelofelijk oneerlijk te vinden dat ik zoveel last heb van mijn darmen, er alles aan doe om hier een release in te krijgen en het steeds maar niet blijvend lukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb haat te ervaren naar iedereen die geen last heeft van zijn darmen op het moment dat ik het wel heb, wat geprojecteerde haat is van haat naar mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek volledig verlamd te ervaren door deze geobstipeerde darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor deze geobstipeerde darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen seks kan hebben als ik een geobstipeerde darm heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat ik geen seks kan hebben en andere mensen wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me genaaid te voelen dat de een wel en de ander niet seks kan hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te snappen hoe de wereld in gelijkheid kan zijn als de een wel en de ander niet seks kan hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met een bepaald persoon seks te willen hebben, die niet aanwezig is, waardoor ik geen seks kan hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voorkeur te hebben met wie ik seks heb, en niet te begrijpen waarom dat niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben het weer helemaal fout te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gek te worden van het druk zijn in het hoofd met het wel en geen seks hebben, ondertussen geen seks hebbende, wat op zichzelf ok is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet perse seks te hoeven, maar als ik niet in mijn fysiek aanwezig kan zijn door de geobstipeerde darm, kan ik me niet bewegen en ik geloof dat ik deze geobstipeerde darm creeer door verkeerde keuzes te maken die met seks te maken hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik verkeerde keuzes maak die met seks te maken hebben en daardoor een geobstipeerde darm creeer, in plaats van in te zien dat ik een geobstipeerde darm creeer door de oordelen die ik heb over hoe ik leef, wat ik ‘kies’ en wat ik doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet kiezen, waardoor ik geloof een verkeerde keuze te kunnen maken, in plaats van in te zien dat keuzes en oordelen alleen bestaan in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel pijn te ervaren door afscheiding voortkomend vanuit het geloof dat ik geen seks kan hebben en andere mensen in een relatie wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dat wat ik wil niet mogelijk is, terwijl ik niet weet of dat wat ik wil zelf-interesse of zelf-wil is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat er een link is tussen de factoren pijn, fysiek en seks, maar dat ik niet zie hoe, waardoor het me belachelijk en chaotisch voor komt wat ik hier aan het zelfvergeven ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf belachelijk te vinden in plaats van om mezelf te lachen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zielig te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet door deze vastzittende structuren heen kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en het gevoel te hebben dat ik elke dag te weinig doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen corrigeren in deze structuur, waardoor ik ook niet zie wat ik zou kunnen corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens in complete zelf-twijfel te vervallen, wat voortkomt uit een zeker weten in/als de mind die nu zijn polariteit laat zien.

Ik realiseer me dat ik heel rustig aan het wandelen was samen met x, wat opeens verstoord is door aanwezigheid van gevoelens van liefde in/als de mind. Ik kan het proces rustig doorwandelen met x en de gevoelens zelfvergeven, aangezien ik hier het proces wandel met x. Alles wat niet hier is is toekomstprojectie in/als de mind, gekoppeld aan/bestaande uit angst=liefde.

Angst voor verlies steekt de kop op, verlies van een mogelijkheid tot seks? Verlies van gevoelens van liefde? Liefde als bescherming tegen/bevestiging van mezelf.

“Ik kan alles, maar niet dit”. Deze woorden krijg ik weerspiegeld, en ik ervaar ze als ik de vastzittende structuur van de geobstipeerde darm ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet meer leuk te vinden, dit proces, als ik niet fatsoenlijk aanwezig kan zijn in/als mijn fysiek, in plaats van in te zien dat het daar juist om gaat, het vrij kunnen bewegen in/als mijn fysiek en uiteindelijk het in het fysiek geboren laten worden van mezelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voorwaarden te creeren naar mezelf en anderen, wat voortkomt uit angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ‘wachten’ op x die uit werk komt tegen het einde van de middag, terwijl hij hier niet meer woont.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de fysieke veranderingen onderschat te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik eerst iets door moet werken voordat ik seks kan hebben, in plaats van in te zien of niet in te zien of het seks hebben op zich me ondersteunt in het doorwandelen van de weerstand en structuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb allerlei oordelen te hebben op het seks hebben met degene die fysiek aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander(=de mind) te verraden als ik seks heb met degene die fysiek aanwezig is, waarin ik niet zie of ik als mind mezelf voor de gek houd door seks te willen en hebben of door het juist niet te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden om zo druk te zijn met wel of geen seks hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden om me zo te laten afleiden door gedachtes over seks en 2 mannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat seks verdeeldheid geeft, in plaats van in te zien dat ik mezelf verdeeld heb door me af te scheiden in/als de mind, waarin ik seks nodig heb om me een te voelen in/als de mind, wat wederom verdeling geeft zolang het plaatsvindt in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verdelen door seks in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever een en gelijk als de mind te willen zijn met een man van mijn voorkeur, dan een en gelijk als de adem met een man die niet mijn voorkeur heeft, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de man van voorkeur boven mezelf te plaatsen en de man van niet voorkeur onder mezelf, in plaats van gelijk te staan als mezelf als leven als de ander als leven, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe ik gelijk kan staan aan 2 mannen als er seks in het spel is, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gelijk te denken moeten staan aan de 2 mannen in plaats van aan mezelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wie ik ben als leven, waardoor ik niet gelijk kan staan aan mezelf als leven, waardoor ik verward raak door de aanwezigheid en afwezigheid van 2 mannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden van mezelf dat ik zo in de war ben door liefde en de man als the one, in plaats van in te zien dat dit de grote illusie op aarde is, waar iedereen met open ogen is ingewandeld, inclusief mijzelf, waar ik niet in 1 jaar uitgewandeld ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik hierin zachter naar mezelf kan zijn, aangezien ik alleen maar oordeel ervaar die ik fysiek gemanifesteerd heb, waardoor ik rond blijf tollen in dit oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn in dit oordeel rond te blijven tollen nu ik alleen woon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oordeel als straf te ervaren voor het feit dat ik alleen ben gaan wonen, terwijl dit niet is waar ik over twijfel aangezien ik dit geheel doorlopen heb met x.

Als het niet het alleen wonen is waar ik over twijfel, waar word ik dan, volgens mijn mind, voor gestraft? Gaat het niet om het straffen als oordeel uberhaupt in/als de mind, onafhankelijk van wat ik doe?

Ik wandel verder, in ondersteuning van mezelf en x, los van de wetenschap of het wel of geen relatie is. Zolang ik twijfel ervaar over wel of geen seks hebben, heb ik geen seks. Twijfel laat zien dat ik aan mezelf twijfel en dus kan ik geen seks hebben als mezelf. Als ik verlang naar seks is dit niet een teken dat ik ook werkelijk seks moet hebben. Het verlangen is in/als de mind, die bang is voor verlies van de ander als mogelijkheid tot leven. Dit is wat ik heb toegepast in het verleden en wat me altijd ondersteund heeft: Bij twijfel niet, alleen als ik 100% ja zeg heb ik seks. Doe ik het als ik twijfel, dan komt deze twijfel mezelf na afloop, en eigenlijk al tijdens, altijd in tweeen splitsen.

Geduld. Geduld met mezelf in plaats van geduld in een wachten op de ander. Geduld met mezelf in het stoppen van mezelf in zelf-twijfel, wat een proces van jaren is. Geduld met mezelf totdat ik seks wil en kan hebben als mezelf zonder zelf-twijfel. Ik stop de angst dat ik nooit meer seks zal hebben als ik nu de ‘kans’ niet gebruik om seks te hebben die voorhanden is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te zien als kans die voorhanden is om seks te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er een kans voorhanden is om seks te hebben, in plaats van in te zien dat die niet hier is aangezien ik in dit moment alleen in huis zit te schrijven, en ik alleen seks met mezelf kan hebben.

Als ik verlangen naar seks met een man ervaar, stop ik, ik adem. In de adem stop ik het verlangen naar seks met een man door het te absorberen in mezelf waarin ik gelijk word aan het verlangen; als ik wil kan ik seks hebben met/als mezelf in de adem, ter oefening van het aanwezig zijn in mijn fysiek tijdens seks en ter ondersteuning van het mezelf hier brengen in het fysiek. Als er verdriet opkomt, voortkomend uit gemis van een man, dan pas ik hier zelfvergevingen op toe. Ik realiseer me dat ik mezelf mis in/als het fysiek.

Als ik niet in mijn fysiek aanwezig kan zijn door een geobstipeerde darm, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf veroordeel om het niet aanwezig kunnen zijn, en ik wil niet aanwezig zijn omdat ik niet wil zien/ervaren wat ik heb opgeslagen in de darm als oordeel en herinnering, wat ik wegdruk door mezelf te veroordelen om het feit dat de darm geobstipeerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen om het feit dat mijn darm geobstipeerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te worden van mijn geobstipeerde darm; angst dat het voor altijd zo zal blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat mijn geobstipeerde darm altijd zal blijven, waardoor ik wegga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te laten jagen door mijn geobstipeerde darm, welke voortkomt uit oordelen en herinneringen in/als de mind, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te laten jagen door oordelen en herinneringen in/als de mind.

Seks en fysiek aanwezig en fysiek afwezig zijn. Het aanwezig zijn in het fysiek, misbruikt door de ander=de mind, wat afwezigheid geeft in het fysiek als bescherming tegen seksueel misbruik; weerspiegeld in een situatie waarin ik me bevind met fysieke aanwezigheid van een man en fysieke afwezigheid van een man, waarin ik mezelf zo plaats dat ik geen seks wil/kan/hoef te hebben, wat wellicht weer uit bescherming is uit angst voor misbruik in fysieke aanwezigheid en uit bescherming uit angst voor het verlaten worden na de seks als liefde.

Seks is geen liefde, seks is een fysieke bezigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb seks te koppelen aan liefde als ultieme ervaring, wat seks koppelen is aan angst zolang liefde als een gevoel/ervaring bestaat, gelijk als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor seks, wat bang is voor de rush in/als de mind bij seks in/als de mind, wat verslaving en angst voor verlies met zich meebrengt van het bedwelmende gevoel als liefde/adrenaline in/als de mind.

Liefde=angst. Dit geeft meer duidelijkheid, in wat ik zelf ook ervaar, in de rush van liefde is het fysiek niet prettig toeven: niet kunnen eten, niet kunnen slapen, onrustig, afwezig, totdat het ‘op’ is.

Ik verbind mezelf met mezelf door te zien dat liefde als gevoel gelijk is als angst; als angst wil en kan ik niet leven, en dus stop ik de gevoelens van liefde in mezelf.

Ik verbind mezelf met mezelf door seks en liefde los te koppelen; hierin stopt het verraad en de angst gekoppeld aan seks, wat plaatsvindt in participatie van gevoelens van liefde in/als de mind; hierin maak ik het fysiek vrij voor het beoefenen van fysieke seks als fysieke bezigheid.

Dag 34 – Weg van jou – LOVE

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg van jou te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het fijn te vinden om weg te zijn van jou, wat betekent dat ik weg van mij ben, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te zijn van mij en het fijn te vinden weg te zijn van mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het fijn te vinden om weg te zijn van mij, in plaats van in te zien dat ik het nooit als mijzelf als Leven geweest ben, en dus moet ik het fijn vinden om weg te zijn van mij wat ik ken als mezelf wat mezelf is als mijn mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander nodig te hebben om weg van mij te kunnen zijn om me beter te voelen dan…..dan wat?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten waarom ik me beter voel als ik weg ben van mij als de mind door middel van het zijn bij/met een ander als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden van mezelf als mind door weg te zijn van mij in het weg zijn van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien dat dit weg zijn van jou een weg zijn is van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het gevoel van weg van jou zijn echt is, in plaats van in te zien dat zolang ik het niet aan kan raken, het niet echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te zijn van iets wat ik niet kan aanraken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet weg te mogen zijn van jou van mezelf, uit angst dat ik mezelf kwijtraak, waarmee ik het weg zijn van jou in stand houd door het niet te mogen en het dus te laten voor wat het is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het weg zijn van jou te willen laten voor wat het is, namelijk participatie in/als de mind in een illusie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen zien dat het weg zijn van jou in/als de mind een illusie is, uit angst dat je dan nooit meer terug komt, in plaats van in te zien dat het weg zijn van jou in/als de mind in angst deze angst juist versterkt en creeert door participatie in/als de mind (=bewustzijn=angst).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb datgene waar ik bang voor ben als jij die niet terugkomt, te creeren door er bang voor te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat je niet meer terugkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het terugkomen van jou te koppelen aan angst, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mezelf als angst als bewustzijn als creator van het bewustzijn .

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niets liever te willen dan weg te zijn van jou en jij van mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niets liever te willen horen dat jij weg bent van mij, wat ook letterlijk zo is, je bent weg van mij als zijnde niet Hier aanwezig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te zijn van elkaar, waardoor we niet hier zijn en ook niet samen aanwezig in het fysiek, aangezien we weg zijn van elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe onmogelijk het is om weg te zijn van elkaar, aangezien er niets mogelijk is als we fysiek niet aanwezig zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als veilig te ervaren om weg te zijn van jou en jij van mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf veilig te stellen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onrustig te slapen doordat ik weg ben van jou.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen honger te hebben doordat ik weg ben van jou.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus niet voor mezelf in het fysiek te zorgen doordat ik weg ben van jou en hierin van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik kan en wil leven op de energie van weg zijn van jou.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek op te eten doordat ik weg ben van jou en hierin weg van mezelf, in plaats van mezelf fysiek te voeden met ondersteunend tastbaar voedsel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever weg te zijn van jou dan in/als Zelf Hier aanwezig te zijn in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen aanwezig te willen zijn in het fysiek als ik fysiek met jou samen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan glunderen bij een gedachte aan een samenzijn met jou.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb graag te participeren in een gedachte aan een samenzijn met jou.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leuk te vinden om weg te zijn van jou, zolang ik weet dat jij ook weg bent van mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te worden als ik niet meer weet of je weg bent van mij, aangezien ik ondertussen weg ben van mezelf in het weg zijn van jou, en dus mezelf mis wat een ervaring  van verdriet geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te creeren door moedwillig weg te zijn van jou en hierin van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen in/als mezelf in het fysiek aanwezig kan zijn als ik bij jou fysiek aanwezig ben, wat me afhankelijk maakt van jou.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me graag afhankelijk te willen maken van jou.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een roes te ervaren van het weg zijn van jou.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de roes die ik ervaar van het weg zijn van jou wel lekker te vinden.

Als ik mezelf zie verdwijnen in een gedachte of roes in het weg zijn van jou, dan stop ik, ik adem. Ik adem, en spreek hardop tegen mezelf dat ik Hier ben; ik spreek hardop uit wat ik fysiek aan het doen ben. Ik pak mezelf vast om mezelf hier te brengen in het fysiek. Ik adem, en voel het eventuelel verdriet dan wel eventuele opwinding wat ik tegenkom bij het terug aanwezig zijn in mijn fysiek. Ik zie in mezelf wat het verdriet veroorzaakt of wat de opwinding veroorzaakt. Ik pas zelfvergevingen toe indien nodig, en adem door de emoties en gevoelens heen. Ik ga door met wat ik Hier fysiek aan het doen ben.

Ik realiseer me dat ik zo weg ben van jou, uit angst dat je weg gaat van mij. Ik realiseer me dat je niet bij mij kunt zijn als ik weg ben van jou en hierin van mezelf, aangezien er dan niemand aanwezig is om bij aanwezig te zijn.

Ik stop mezelf afhankelijk te maken van jou in het weg zijn van jou waarin ik weg ben van mezelf. Ik stop met het weg zijn van jou waarin ik weg ben van mezelf. Ik stop met dromen van jou waarin ik weg ben van jou en hierin weg ben van mezelf. Ik realiseer me dat het weg zijn van jou me niet dichter bij jou brengt en ook niet bij mezelf.

Ik adem, ik ben Hier.

Ik verbind mezelf met mezelf door in mijn fysiek aanwezig te zijn in wat ik op het moment aan het doen ben. Adem voor adem.

http://www.desteniiprocess.com/courses/relationships

http://www.equalmoney.org

http://www.desteni.net

http://www.eqafe.com/free

Dag 12 – Leven via de Natuur

Ik zie in mezelf dat ik mezelf vul met beelden uit de natuur. Ik kijk 100 x naar buiten naar de plantjes die uitkomen, de vogeltjes, de konijntjes. Wat zou ik zonder moeten? Ik zou me ongelukkig voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vullen met plaatsjes/beelden uit de natuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vullen met iets buiten mezelf, in plaats van mezelf een en gelijk te maken als dat wat ik zie, aangezien dat wat ik zie mijn vertaling is van wat ik zie door mijn ogen, en dus ben ik het.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de natuur mooier en prettiger te vinden dan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de diertjes zo lekker in hun lijfje te vinden zitten, en omdat ik zelf niet zo lekker in mijn lijfje zit kijk ik graag naar de diertjes die zo lekker in hun lijfje zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen af te kijken hoe de diertjes lekker in hun lijfje zitten in plaats van zelf lekker in mijn lijfje te zitten door te stoppen met mezelf te vergelijken met wat buiten mij is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vergelijken met wat buiten mij is, waardoor ik mezelf afscheid van mezelf binnenin/als mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb lekker in mijn eigen lijf te zitten doordat ik niet een en gelijk ben als het fysiek als alles in, op en van de aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moeite te hebben met afscheid nemen doordat ik mezelf heb afgescheiden van mezelf als alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet kan leven zonder de natuur, in plaats van in te zien dat ik gelijk als de natuur ben als zijnde gelijk als de aarde/het fysiek, alleen heb ik me daarvan afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van de natuur als de aarde als het fysiek, en in plaats daarvan de menselijke natuur als systeem als mezelf ben gaan beschouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de menselijke natuur als systeem als mezelf te gaan beschouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de seksualiteit als die ik ken als natuur te beschouwen, in plaats van in te zien dat de seksualiteit die ik ken niet fysiek is maar een uitspatting van mezelf als systeem, wat niet gelijk als aarde is maar wat mezelf en anderen als systemen voedt en in stand houdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de natuur prettiger te vinden dan mezelf, aangezien de natuur – dier, plant, steen, aarde – geen oordeel heeft, in plaats van in te zien dat ik zie dat de natuur geen oordeel heeft, dus ergens in mij moet ook iets aanwezig zijn wat geen oordeel heeft anders zou ik het niet kunnen waarnemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb graag in de natuur te zijn omdat ik daar geen oordeel ervaar, in plaats van in te zien dat ik daar mijn eigen oordeel niet ervaar omdat ik de natuur niet ver-oordeel als zijnde afwijs.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet in oordeel reageer als ik in de natuur ben, in plaats van in te zien dat dat niet waar is, ik vind de natuur mooi, wat op zich al een oordeel is en wat de polariteit als lelijk ook bevordert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de natuur te beoordelen zoals ik alles beoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de polariteiten als de mind te activeren als ik in de natuur ben, ondertussen mezelf voedende met het zien van leven in de natuur, wat mezelf voeden is met wat ik zie, dus eigenlijk voed ik mezelf met mijn eigen mind door wat ik zie mooi te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te voeden met mijn eigen mind door dat wat ik zie mooi te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb graag een natuurmens genoemd te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er trots op te zijn dat ik van de natuur houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb trots te zijn op het feit dat ik ergens van houd, alsof datgene waar ik van houd iets over mij zegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dat waar ik van houd iets over mij zegt, wat me gelijk duidelijk maakt waarom ik er een hekel aan heb als iemand van mij houd waarbij ik het gevoel heb dat die ander mij gebruikt om zichzelf beter te voelen dan wel voor te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf beter te voelen of mezelf beter voor te doen door van iets te houden buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er een hekel aan te hebben als iemand van mij houd omdat ik daarbij het gevoel krijg gebruikt te worden door de ander als om de ander zich beter te laten voelen/voor te doen door zijn/haar liefde voor mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te voeden met iets wat ik als leven beschouw buiten mezelf, in plaats van zelf te leven een en gelijk als zelf als alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo minderwaardig te ervaren dat ik iets buiten mezelf nodig heb om van te houden om me gelijk als leven te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het nodig is om mezelf als leven te voelen, en daardoor blijf ik mezelf voeden met het kijken naar leven wat voeden is met mijn eigen mind-oordeel, in plaats van in te zien dat ik een en gelijk als adem als leven ben en geen energetische voeding van de mind nodig heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik energetische voeding van de mind nodig heb om te kunnen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden door alle oordelen over wat ik zie buiten mezelf, om me vervolgens proberen te vullen via wat ik zie buiten mezelf in oordeel in een poging om de splitsing/afgescheidenheid in mezelf van mezelf op te heffen met de ontbrekende polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen de polariteit op te vullen met de ontbrekende polariteit en zo ‘heel’ te worden in/als de mind, in plaats van in te zien dat ik de polariteit kan stoppen met behulp van zelfvergevingen wat de polariteit stopt zodat ik een en gelijk als leven kan worden.

Als ik mezelf mezelf zie opvullen met een plaatje uit de natuur, dan stop ik, ik adem. In de adem kijk ik naar iets in de natuur en als er een oordeel in me omhoog komt, ook zoiets als, och wat schattig, dan pas ik hier zelfvergeving op toe. Dit doe ik net zolang totdat ik geen reactie meer heb van binnen op wat ik zie. Al(l)een in deze stilte sta ik echt gelijk aan wat ik zie in de natuur en sta ik gelijk als mezelf.

Als ik mezelf de woorden hoor zeggen “ik houd van” of “ik houd niet van”, in mijn hoofd of hardop, dan stop ik, ik adem. Ik pas zelfvergeving toe op waar ik wel of niet van denk te houden. Totdat ik gelijk sta aan waar ik van of niet van denk te houden, en ik dus niet meer denk en geen houden van meer ervaar.

Als ik mezelf gebruikt voel doordat ik hoor, zie of merk/denk te merken dat iemand van mij houdt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat als ik me hiertegen verzet door weerstand te ervaren en deze in stand te houden, ik het houden van en mijn reacties daarop alleen maar versterk, waardoor de weerstand stand houdt in plaats van dat ik ga staan – to stand up – als mezelf. Zolang ik in de weerstand blijf staan zal er niets veranderen, niet in mij en niet in de ander. Mijn reacties zijn in en van mij; ik heb ze zelf gecreeerd en ik ben de enige die mijn reacties kan stoppen met behulp van zelfvergevingen. Ik pas zelfvergevingen toe op mijn reacties van binnen op het al dan niet ‘houden van’ van de persoon.

Ik sta mezelf niet toe te participeren in weerstand, wat me ervan weerhoudt op te staan – to stand up – als mezelf als Leven.

Ik verbind mezelf met Leven in/als mezelf, gelijk als de Aarde, door al mijn reacties in/als de mind, op wat ik zie buiten mijzelf, te stoppen. Ik adem en pas zelfvergevingen toe op datgene wat ik niet kan stoppen in de adem.

Ik laat de dieren, de planten, de stenen, de aarde met rust.