Dag 697 – Het leven van woorden: transparant (2)

back-chat1

Vervolg op: Dag 696 – het leven van woorden: transparant (1)

Als en wanneer ik bemerk dat ik niet helder ben in mijn uitgangspunt en nog tweestrijd in mezelf ervaar tussen het uitreiken naar een ervaring als ‘wat ik zou willen’ en het staan in en als een principe als hetgeen ik zie dat uiteindelijk het beste is voor mijzelf en een ander/andere betrokkenen, dan stop ik, ik adem en vestig eerst de aandacht op mezelf en op wat er in mij speelt.

Ik realiseer me dat ik hier niet helder een principe kan uitspreken en dus niet transparant zal zijn in mijn woorden, aangezien er nog een bepaald verlangen in doorschemert waarin ik een ‘dubbele boodschap’ meegeef en waarin voornamelijk dit verlangen resoneert als energie, ook al kies ik mijn woorden nog zo zorgvuldig vanuit een principe.

Ik realiseer me dat ik in mijn woorden kan reflecteren op mezelf en kan verwoorden wat er in mij speelt, aangezien dit dan is waar ik op het moment gelijk aan sta en zo, ben ik toch helder in mijn bewoording, ook al geef ik nog geen eenduidige richting aan met mijn woorden vanuit en als een principe.

Ik stel mezelf ten doel om te reflecteren op mezelf en indien ik hiertoe in staat ben en zie dat het gepast is, dit te benoemen als zelfreflectie waarin ik me realiseer dat dit een opening kan zijn om in een gesprek meer duidelijkheid, meer transparantie te verkrijgen.

Ik stel mezelf ten doel om principes te leven in en als mezelf en zolang ik nog niet in staat ben het te leven, het eventueel als ‘principe’ te verwoorden als wat ik zie dat een richtlijn is, echter niet alsof ik al één en gelijk ben aan een principe zolang dit nog niet zo is en hierin stel ik mezelf ten doel mezelf steeds opnieuw gewaar te zijn van wanneer ik een ander probeer te ‘sturen’ door middel van principes die ik zelf nog niet geheel leef (wat feitelijk dan een manipuleren is met kennis en informatie, dus vanuit – of deels vanuit – de geest) en mezelf dan te stoppen hierin en het principe, terug te brengen naar mezelf.

Ik stel mezelf ten doel om, als en wanneer ik een angst voor verlies in mezelf zie terwijl ik tegelijkertijd een principe wil verwoorden, te stoppen, te ademen en eerst te onderzoeken wat maakt dat ik angst voor verlies ervaar en wat mijn verlangen hierin is.

Ik stel mezelf ten doel om het verlangen te verwoorden voor mezelf en te zien op welke manier ik dit in en als mezelf kan brengen als vervulling en/of, door simpelweg vrede te maken met een afwezigheid van wat ik verlang.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke ‘zelfpraat’ (backchat) ik ten grondslag heb gelegd in mezelf – dus met welke woorden en zinnen ik mezelf herhaaldelijk en vrijwel automatisch en onbewust, programmeer – en zo een ‘geloofsysteem’ manifesteer in mezelf, waarin ik dan een verlangen creëer in wat ik geloof dat ik bijvoorbeeld nodig heb en waarin ik gemis ervaar (en creëer) als ik niet datgene heb, waarvan ik geloof dat ik het nodig heb, in en als de realisatie dat zolang ik deelneem in dit geloofsysteem/de zelfpraat binnenin mezelf, ik mezelf feitelijk ‘mis’ door dat ik me heb afgescheiden van mezelf als levend wezen, door steeds verder weg te verdwijnen in het geloof in deze zelfpraat en door mezelf te projecteren in het verlangen dat ik hierin creëer.

Ik stel mezelf ten doel me gewaar te worden van mijn zelfpraat en dit specifiek te herkennen, vervolgens te stoppen, vergeven en corrigeren in mezelf en van hieruit, te zien met welk levend woord ik mezelf richting wil geven.

Wordt vervolgd

keep-calm-and-don-t-backchat

“I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not realize that Backchat exists as Thoughts, Feelings, Emotions, Memory, Justification, Behaviour, Desires, Fears, Likes, Dislikes, Love and Time – as ALL the Dimensions of the Self as Personal Consciousness that Accept the World Consciousness as it Exists Today.”

 Uit: Dag 70 : Backchat (Creation’s Journey to Live)

Proces van zelfverandering:

http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 506 – Kwaad spreken over een ander

Kwaadspreken-1Bij sommige mensen ervaar ik angst om iets rechtstreeks te communiceren. Dit hoopt zich op in mezelf, ook al communiceer ik wel het één en ander, via schrijven en spreken. Dit is echter niet geheel rechtstreeks maar meer in algemeenheden en dat komt dus niet altijd of geheel binnen. Ondertussen hoopt er zich een ervaring van onmacht in mij op en uiteindelijk komt dit eruit in een reactie met backchat tegen iemand anders, over die ander en over hetgeen ik niet duidelijk gecommuniceerd heb. Dit vind ik niet tof van mezelf en hier heb ik dan een behoorlijk zelfoordeel op. En tevens veroordeel ik ditzelfde gedrag in anderen aangezien zolang ik het veroordeel in mezelf, ik dit op anderen zal projecteren.

Waar begint de angst om iets rechtstreeks te zeggen tegen bepaalde mensen? Deze angst is dan een oordeel, dus een gedachte die ik heb over bepaalde mensen waardoor ik denk/geloof iets niet rechtstreeks te kunnen zeggen, waarin ik een reactie verwacht van die ander die ‘mij angst aanjaagt’. Het is hierin mijn eigen verwachting geprojecteerd op de ander, die mij angst aanjaagt. Dit wordt zichtbaar als ik het alsnog rechtstreeks bespreek en er geen enkele reactie komt van die ander, slechts een ‘okay’. Dit wil niet zeggen dat er geen weerstanden/reacties spelen bij en in de ander, echter dat is aan de ander om te onderzoeken. Aan mij is het om te onderzoeken wat er in mij triggert tot een direct vormen van een gedachte als oordeel dat ik iets ‘beter niet rechtstreeks kan zeggen tegen die ander, dat diegene dit niet wil horen’ en om te zien wat er hierbij in mij opkomt aan gedachten en reacties/ervaringen.

Welke ervaringen en gedachten spelen hier een rol?

Ervaring van minderderwaardigheid ten aanzien van de ander door zien dat een ander effectiever is dan ik in bepaalde zaken waaraan ik blijkbaar meer waarde heb gehecht.

Gedachte dat er toch niet geluisterd wordt waarin ik onverschilligheid en weerstand ervaar.

Kwaad spreken over een ander doordat ik boosheid ervaar en als hulpvraag, klampen aan een ander

Gedachte “ik mag er niet zijn” waarin ik verdriet en zelfafwijzing ervaar

Diegene waarover ik kwaad heb gesproken niet in de ogen durven kijken wat een ervaring van schaamte geeft

Ervaring van hypocrisie in en als mezelf

Zelfoordeel over hetgeen ik heb uitgesproken

Door elkaar lopen van hetgeen ik wel heb uitgesproken en hetgeen ik alleen in ‘interne gesprekken’ heb toegestaan in mezelf  welke een ervaring van paranoia, verwarring, angstigheid, achtervolgingswaan geeft

Ervaring van paranoia ten aanzien van de betrokkenen (dus tegen wie ik gesproken heb en over wie ik gesproken heb)  en hierin valse bescheidenheid, rationaliseren van het fenomeen ‘roddelen’, spreken via algemeenheden/eromheen draaien)

Het samentrekken of ‘crunchen’ van de spieren in mijn darmen iedere keer dat er een betrokkene is en/of dat ik hieraan denk door een onderdrukt zelfoordeel (zelfstraffing)

Ervaring van angst voor ‘bepaalde’ mensen en hierin iets niet rechtstreeks durven zeggen welke een ervaring van isolatie/terugtrekken, eenzaamheid, angst, afwijzing, me beter voelen, en ‘gelijk hebben’ geeft.

Zelfvergevingen op de bevindingen in mezelf:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me minderwaardig te voelen dan een ander als ik zie dat diegene effectiever/sneller is dan ik in bepaalde zaken waar ik meerwaarde aan gehecht heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken in het meer of minder waarde hechten aan snelheid en/of effectiviteit in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat die ander niet wil horen wat ik te zeggen heb en naar aanleiding van mijn eigen gedachte als oordeel over een ander, kwaad te gaan spreken over een ander en zo een heel mind-construct in werking te zetten in en als mezelf als zelfoordeel en paranoia in omgang met anderen te creëren welke ik fysiek manifesteer in mijn eigen lichaam als een samentrekken in mijn darmen en in mijn fysieke realiteit in omgang met of juist in het terughouden van omgang met andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onverschilligheid te ervaren in en als de gedachte dat er toch niet geluisterd wordt naar wat ik te zeggen heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets in de ander als weerstand te ervaren om te horen wat ik wil zeggen en dit als reden (aan) te nemen om iets niet te zeggen zonder me direct te realiseren dat, als er al een weerstand is in de ander, wat natuurlijk goed mogelijk is, dit een weerstand in mij activeert als gedachte als dat die ander niet wil horen wat ik wil zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren en kwaad te gaan spreken over een ander naar aanleiding van mijn eigen gedachte dat er toch niet geluisterd wordt en dat die ander niet wil horen wat ik wil zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken hulp nodig te hebben van een ander om iets rechtstreeks te kunnen bespreken en me zo vast te klampen aan een ander om te zeggen wat ik zelf niet rechtstreeks durf te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat een ander zegt wat ik niet rechtstreeks durf te zeggen, of dat er in ieder geval een ander bij is als we het bespreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat als we met twee zijn, er toch niet geluisterd zal worden en ik het toch altijd zal verliezen in gesprek en hierin nog steeds niet gezegd en gehoord wordt wat ik wil zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet duidelijk uit te spreken over iets wat voor mij zo duidelijk is en zo een gedachte als dat er niet geluisterd wordt in mijzelf te activeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te luisteren en vertrouwen op en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te klampen aan een ander, to ‘call on’ aan een ander in en als de geest in en als gedachten als controlemechanisme en zo mijn colon (dikke darm) te verkrampen ten gevolge van de emotionele ervaringen als reactie op de gedachten als controle als oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb oordelen in te zetten in een poging een ander in en als de geest te controleren en zo mijn eigen ervaring van onmacht te omzeilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren naar aanleiding van de gedachte in mij dat ik er toch niet mag zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb (een deel van) mezelf af te wijzen in en als de gedachte dat ik er toch niet mag zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen over het kwaad spreken over een ander en die ander niet meer in de ogen te durven kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een hypocriet te voelen ten aanzien van de ander en/als mezelf over wie ik kwaad heb gesproken en ten aanzien van degene tegen wie ik kwaad heb gesproken over een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik vergissingen en verkeerde aannames in onszelf als mensheid, niet mag benoemen, niet uit mag spreken en zo een ervaring te creëren in mezelf dat er toch niet geluisterd wordt, wat komt omdat ik niet rechtstreeks uitspreek wat ik zie gebeuren en waar vergeving en correctie nodig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te veroordelen wat ik rechtstreeks zie gebeuren als vergissingen en verkeerde aannames als wat niet het beste is voor iedereen en door dit oordeel als gedachte, me niet uit te spreken, waar ik vervolgens boos om wordt in mezelf en dus een zelfoordeel op het niet uitspreken van wat ik zie, bovenop het oorspronkelijke oordeel te plaatsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en anderen te veroordelen om onze  vergissingen en verkeerde aannames met handelen in eigenbelang tot gevolg en hierin angst te creëren in en als mezelf ten aanzien van andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verharden in mezelf naar mezelf en anderen toe en mezelf en anderen af te wijzen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paranoia en verwarring in mezelf te creëren door gedachten als oordelen over anderen in mezelf toe te staan en/of deze uit te spreken en dus kwaad te spreken over een ander in plaats van die ander rechtstreeks aan te spreken, en hierin niet meer te weten wat ik nu heb uitgesproken en wat ik alleen gedacht heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven en ervaren alsof het minder erg is om alleen in gedachten kwaad over een ander te spreken en erger om daadwerkelijk kwaad over een ander uit te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het kwaad spreken over een ander erg te vinden en te veroordelen en het kwaad spreken over een ander in gedachten, niet als zodanig te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onverschillig te staan tegenover het kwaad spreken over een ander in gedachten en hierin te denken dat ‘dit geen kwaad kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus onverschillig te staan ten aanzien van mijn eigen gedachten in en als een geloof dat het niet zoveel uit maakt wat ik denk, zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin juist de angst manifesteer in mezelf voor andere mensen, in en als deze onuitgesproken gedachten als oordelen die een ervaring van angst geven om ontmaskerd te worden over wie ik ben in en als gedachten, in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het geen kwaad kan om in gedachten kwaad te spreken over een ander in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit kwaad spreken in gedachten juist maakt dat ik niet rechtstreeks en eenvoudig de situatie zal bespreken als een benoemen van de feiten als vergissingen en verkeerde aannames zonder oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ervaring van achtervolgingswaan te creëren binnenin mezelf welke een achtervolging is door mijn eigen backchat/achterklap als interne gesprekken die ik zelf manifesteer naar aanleiding van emoties en gevoelens binnenin mij als reactie op mijn eigen gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te straffen en oordelen en hierin te crunchen en mijn spieren in mijn darmen samen te trekken en hierin het slijmvlies te irriteren op een bepaalde plek als herhalende irritatie door een herhalend patroon van gedachten en reacties naar bepaalde mensen toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als en dat ik niet rechtstreeks communiceer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het niet rechtstreeks communiceren en ergens omheen draaien en in algemeenheden spreken af te wijzen en te veroordelen in mezelf en/als de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefst te willen dat iemand rechtstreeks tegen mij spreekt en dit te veroordelen als dit niet zo gebeurt en er omheen gedraaid wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf niet toe te passen wat ik graag zou willen dat een ander toepast naar mij toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te isoleren en terug te trekken door te denken dat een ander niet wil horen wat ik zeg en hierin oordelen aan te maken en vervolgens angst te ervaren dat deze oordelen ‘aan het licht’ komen en ikzelf veroordeeld zal worden zoals ik (me)zelf-oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me eenzaam te voelen als ik alleen met mensen ben waarvan ik denk dat ze niet naar me willen luisteren en dus, vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als een ervaring van eenzaamheid te plaatsen door zelf gedachten aan te maken en deze vervolgens te projecteren op anderen die deze gedachte als herinnering in mij activeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het kwaad spreken over anderen te rationaliseren en af te wijzen als ik dit een ander hoor doen en dit vervolgens probeer te stoppen door te zeggen dat we niet kwaad spreken over een ander zonder werkelijk gelijk te staan en in de situatie te zien wat er speelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bij voorbaat het ‘kwaad spreken over anderen’ af te wijzen en zo af te wijzen, te onderdrukken wat er speelt in de geest waardoor het juist onzichtbaar blijft en er dus geen zelfverandering zal (kunnen) plaatsvinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als er kwaad wordt gesproken over een ander en dit te proberen te controleren door het te stoppen in een ander, in plaats van mijn eigen ervaringen als angsten als gedachten als oordelen te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander te corrigeren in plaats van mezelf te corrigeren en in en als gelijkheid met een ander mee te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me meer te voelen dan een ander in en als moraliteit als een ander kwaad spreekt over een ander wat feitelijk ter compensatie is van mijn eigen ervaring van minderwaardigheid als ‘minder effectief zijn’ in vergelijking met een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als de geest te proberen te compenseren voor een ervaring van minderwaardigheid naar een ervaring van meerderwaardigheid door kwaad te spreken over een ander, dan wel in het hoofd, dan wel in realiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me beter voor te doen dan ik ben in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘toch gelijk heb’ dat we geen kwaad horen te spreken over een ander in plaats van gelijk te staan in en als mezelf in reactie op het kwaad spreken en te zien wat er nu eigenlijk besproken wordt als iets wat ingezien, vergeven en gecorrigeerd dient te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ‘gij zult geen kwaad spreken over een ander’ als morele kwestie te gebruiken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet over zelfvergeving te durven spreken en dus het liefst maar het gehele gedrag probeer te stoppen wat feitelijk een controleren en onderdrukken wordt in en als de geest in en als moraliteit.

Ik realiseer me dat de gedachte dat er niet geluisterd wordt, voortkomt uit wat ik gezien heb als patroon tussen mijn ouders waarin mijn moeder niet gehoord werd en/of zichzelf niet effectief uitsprake en ik zelf mijn moeder ook niet wilde horen. Dit is voor een ander blog.

Wordt vervolgd.

KwaadsprekenIedereen weet dit en toch blijft iedereen het doen, bewust of onbewust, met opzet of gerechtvaardigd in gedachten. Laten we onszelf leren kennen, vergeven en veranderen:

Desteni-I-Process-Lite

Desteni-I-Process-Pro

—————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

 

Dag 259 – Expressie en de Darm – Zelfvergevingen Backchatdimensie van Opgeven

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 254  – met Probleem, Oplossing en Beloning 

Dag 255  – welke is onderverdeeld in de verschillende Dimensies

Dag 256  – Zelfvergevingen Angstdimensie

Dag 257 – Zelfvergevingen Gedachtendimensie

Dag 258 – Zelfvergevingen Verbeeldingsdimensie

Backchatdimensie/interne gesprekken:

Ik red het niet

Ik wil niet meer

Ik houd dit niet vol

Ik ben het niet waard om te leven want ik kan niet eens opstaan en voor mijn eigen fysiek zorgen

‘Nee, dit ga ik niet doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik red het niet’ welke als backchat in mijn hoofd ontstaat in reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet red, in plaats van in te zien dat het ik is als de geest in die aangeeft het niet te redden in/als zichzelf als verzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik wil niet meer’ welke als backchat in mijn hoofd ontstaat in reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet meer wil, in plaats van in te zien dat ik het ben in/als de geest die aangeeft zo niet meer te willen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik houd dit niet vol’ welke als backchat in mijn hoofd ontstaat in reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet volhoud, in plaats van in te zien dat het ik is als de geest die aangeeft zichzelf als verzet niet vol te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik ben het niet waard om te leven want ik kan niet eens opstaan en voor mijn eigen fysiek zorgen’ welke als backchat in mijn hoofd ontstaat in reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet waard ben om te leven want ik kan niet eens opstaan en voor mijn eigen fysiek zorgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet op kan staan en voor mijn eigen fysiek kan zorgen, waardoor ik geloof dat ik het niet waard ben om te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen geloof-ongeloof te creeren door te participeren in de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’, waarin ik door geloof en participatie in de waarheid van deze vraagstelling aan mezelf mezelf in twijfel trek, angst creeer dat ik het niet ga doen/niet kan en hierin een situatie creeer waarin ik niet op kan staan en voor mijn eigen fysiek kan zorgen, aangezien ik al in de Gedachte en alle gevolgen hiervan als angst, reacties, backchat, fysieke gedragsconsequenties en andere consequenties, verdwenen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘nee, ik ga dit niet doen’ welke als backchat in mijn hoofd ontstaat in reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het antwoord als backchat als ‘nee, ik ga dit niet doen’, werkelijk is en betekent dat ik het niet ga doen, in plaats van in te zien dat ik het ben in/als de geest die dit niet wil gaan doen aangezien ik als de geest, als ik het wel doe, zal ophouden in deze hoedanigheid te blijven bestaan in/als energie in polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet te willen gaan doen uit/in angst dat het me niet lukt, dus uit/in angst dat ik faal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf de keus te geven van het wel of niet doen als opstaan in mezelf als wat het beste is voor mezelf en ieder-een, waarin ik een geloof creeer in mezelf dat ik een keus heb, om vervolgens mezelf in deze keus in twijfel te trekken en op te splitsen in polariteit, en hierin vervolgens angst te creeren en allerlei reacties en backchat en (fysieke gedrags) consequenties, waarin het lijkt alsof deze vrije keus echt is, in plaats van in te zien dat ik de keus in mezelf creeer als zijnde zogenaamd vrij, waarin ik mezelf ondertussen volledig vastzet in en als zelftwijfel in de geest, in afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb backchat in mezelf te creeren in reactie op mezelf in angst welke voortkomt uit de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’, waarin ik mezelf de illusie van de vrije keus toesta om wel of niet op te staan, en hierin mezelf in zelftwijfel te trekken en een heel register open te trekken (als angst, backchat, reactie  en al dan niet fysieke consequentie) waarin ik vervolgens rechtvaardiging vind om het Niet te doen, waardoor ik in mezelf in Angst kan blijven bestaan en mijn eigen Angst voor Falen niet onder ogen hoef te zien en in realiteit hoef door te wandelen; en dus mijn eigen fundamentele programmering niet onder ogen hoef te zien en dus niet hoef te doen wat zou kunnen, zou kunnen als wat het Beste is, als opstaan en stabiel worden in mijn eigen fysiek en hierin hetgeen onder ogen zien en Leven als wat nog nooit gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet werkelijk de zelftwijfel te vergeven en in plaats hiervan mezelf direct proberen te corrigeren door het ‘goed te doen’, welke dan mislukt aangezien ik me beweeg in polariteit in oordeel van goed en kwaad, waarin de punten als failures als mislukkingen naar boven komen en eerst vergeven dienen te worden voordat ik mezelf kan corrigeren in/als beweging.

Als ik mezelf zie verkeren in een situatie waarin ik onzeker ben en de zelftwijfel opkomt, welke zich vertaalt in backchat in woorden als ‘ik red het niet, ik wil niet meer, ik houd dit niet vol, ik ben het niet waard om te leven want ik kan niet eens opstaan en voor mijn eigen fysiek zorgen en nee, ik ga dit niet doen’, dan stop ik, ik adem. Ik stop in eerste instantie met participatie in deze woorden/zinnen als backchat, welke nergens toe leiden behalve tot lijden. Ik realiseer me dat de gedachten in/als backchat niet werkelijk zijn wie ik ben en ik zie erop toe in mezelf dat ik deze gedachten in/als backchat niet ga geloven, maar simpel voorbij laat gaan door participatie te stoppen.

Ik onderzoek in mezelf waardoor de backchat ontstaan is, of ik de Gedachte kan zien waarin het begonnen is, en wat de angst is die eraan vooraf gaat. Ik omarm mezelf in de angst en vergeef mezelf de angst specifiek, totdat ik geen reactie als emoties meer ervaar op de angst.

The Fear of Failure and Desire for Success: DAY 322

—————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/