Dag 597 – De creatie van mijn eigen angst

rad

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat als een ander geen verantwoordelijkheid wil nemen voor de ‘pijn’ in en als gedachten, gevoelens en emoties, dit mij belemmert om dit wel te doen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit juist het punt betreft waar de ervaring van pijn vandaan komt, vanuit herinneringen als interpretaties van het leven met iemand die in mijn ogen geen verantwoordelijkheid neemt/wil nemen en ikzelf die mij hieraan aanpast en ook geen verantwoordelijkheid neemt en mijzelf hierin dus ‘pijn’ doe omdat ik me afscheid van en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf pijn te doen door me af te scheiden van en als mezelf in gedachten, gevoelens en emoties als reactie en vanuit interpretatie in en als de geest, op de fysieke werkelijkheid om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me aan te passen in en als de geest aan hetgeen ik waarneem als dat een ander buiten mij doet, als de ‘easy way out’ waarin ogenschijnlijk geen conflict ontstaat, waardoor en waarin ik het conflict binnenin mezelf manifesteer, in en als mijn eigen fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb conflict in en als mijn eigen fysiek te manifesteren door aanpassing in en als de geest in een ontwijken van eventueel conflict als confrontatie met en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me bezig te houden in de geest met futiliteiten die niet werkelijk het praktische leven beïnvloeden en zo conflict te creëren buiten mezelf als reflectie van het conflict binnenin mezelf, in plaats van het conflict binnenin mezelf onder ogen te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten manipuleren door mijn reactie op (mijn interpretatie van) het gedrag van een ander en hierin angst voor verlies te ervaren/creëren, en zo keer op keer dezelfde situatie te manifesteren waarin ik deze angst voor verlies ervaar, waardoor ik een situatie niet durf aan te gaan, uit angst voor deze ervaring van verlies die ik blijf creëren waardoor ik in een risicovolle situatie terecht kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus feitelijk door mijn eigen creatie van angst voor verlies, mijn eigen angst/risico te creëren en zo angst te ervaren voor mijn eigen creatie als risico die ik dan ook creëer door een soortgelijke situatie te manifesteren waarin ik deze angst her beleef en zo, blijf ik rondtollen in mijn eigen geest en blijf ik consequenties opruimen die ik creëer en waar een ander een rol in speelt waarop ik deze angst projecteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijzelf en een ander dus te dwingen in ‘rollen’ in en als de geest, in en als reactie.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een boosheid, voortkomend uit angst voor verlies voor mijn eigen creatie, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me op deze manier verantwoordelijk maak voor de gecreëerde situatie en hierin de reactie van een ander, doordat ik een rol uitspeel in en als reactie en hierin, een ander in een rol duw/uitlok in en als reactie. Ik stel mezelf ten doel, mijn rol, mijn reactie in en als mezelf te stoppen en verantwoordelijkheid te nemen voor mijn rol (in en als gedachten, gevoelens en emoties) en zo, het hele toneelstuk te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik – als ik mijn deelname in reactie in geactiveerde gedachten, gevoelens en emoties stop in en als mezelf – hierin verantwoordelijkheid neem ‘voor een ander’ waartegen ik me verzet, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik op deze manier verantwoordelijkheid neem voor mijn aandeel, mijn rol in en als de geest en zo verandert het hele toneelstuk als interactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten en wachten – verzetten dus eigenlijk want niet meewerken is tegenwerken – totdat een ander verantwoordelijkheid neemt voor zijn/haar rol, terwijl ik ten eerste een aandeel heb in de creatie van het toneelstuk en dus de hele rol min of meer kan voorkomen doordat ik het toneelstuk voorkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te weigeren het toneelstuk te voorkomen en zo te weigeren om verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in dit toneelstuk en dit wel te verwachten van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een ander iets doet wat ik zelf niet doe/wil doen en de ander te gaan pushen en ‘wijzen’ op de verantwoordelijkheid, in plaats van zelf en eerst verantwoordelijkheid te nemen voor en als mezelf en mijn ‘rol’ in en als de geest in een toneelstuk.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van angst voor verlies, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik ergens geen verantwoordelijkheid voor neem/heb genomen in en als mezelf waardoor en waarbinnen ik een situatie instap, in en als een uitgangspunt van angst voor verlies. Ik realiseer me dat ik dit doe omdat ik niet helder heb hoe ik mezelf hierin verbonden heb in en als de geest en dus heb ik de situatie nodig als consequentie in en als het fysiek, om mezelf te zien en mezelf te vergeven en corrigeren binnen de situatie en zo stapje voor stapje de consequentie te stoppen en op te staan in en als mijn uiterste potentieel, mijn beste kunnen binnen de situatie. Ik stel mezelf ten doel, mezelf onder ogen te zien binnen een fysieke situatie waarin ik me bevind en mezelf te vergeven en corrigeren binnen de situatie en van hieruit voort te bewegen en communiceren. Ik stel mezelf ten doel om de situatie waarin ik me bevind, te gebruiken om op te staan in en als mezelf en deelname in angst te stoppen. Ik stel mezelf ten doel om – in plaats van weg te lopen en/of in plaats van een situatie te stoppen – adem voor adem, stapje voor stapje met behulp van de toepassing van het spreken en schrijven van zelfvergeving en zelfcorrectie, mijn uitgangspunt te veranderen binnen de huidige situatie, wandelend van angst voor mezelf in en als de geest – in deelname in gedachten gevoelens en emoties – naar leven in en als het fysiek, in verantwoordelijkheid voor en als mezelf tot in eenheid en gelijkheid

bite-of-the-apple-desteni_thumb

Fear of Conflict – Quantum Systemization – Part 60

Self-Image and Fear of Others

Relationship Success Support: Loneliness & Fear of Being Alone

————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 526 – De Zelfvergeving Leven

Zelfvergeving-2Als ik naar een foto van Roos (de overleden cavia) kijk zie ik het punt waarin ik iets verkeerd gedaan heb ten aanzien van haar toen ze overleed. Echter als ik hieraan vasthoud, hecht ik me aan iets in mezelf welke ik gemakkelijk projecteer op Roos. Ik hecht me dan aan de relatie die ik had met haar en iets hierin wat ik niet geleefd heb op het laatste moment. Als ik mezelf vergeef en loslaat in de ademhaling, leef ik wat ze mij heeft laten zien. En dit is feitelijk het enige wat ik kan leven in iedere verandering die komt. Loslaten in de ademhaling door middel van de toepassing van zelfvergeving op de punten als gedachten die aanhaken als ‘relatie’ waarin ik dus een relatie leg met iets of iemand buiten mij of binnenin mij en waaraan ik probeer vast te houden op het moment van verandering.

Bij Roos heb ik het moment van overlijden als verandering gemist – althans het grootste gedeelte ervan. Ik probeerde vast te houden aan hetgeen ik gemist had door mezelf kwalijk te nemen dat ik het gemist had. Op deze manier probeer ik haar alsnog te tonen dat ik ‘van haar hield’- wat voor haar natuurlijk niet meer uitmaakt en dus, probeer ik mezelf alsnog te tonen of ‘overtuigen’ dat ik ‘van haar hield’ door mijn ‘spijt’ te tonen. Echter op deze manier leef ik niet wat het beste is voor al het leven inclusief Roos en Roos, is samengesmolten met Leven en wellicht ergens op aarde weer aanwezig als dier ter ondersteuning , nog steeds in en als Leven. Ik steun haar als Leven alleen als ik mezelf toesta mezelf als Leven geboren te laten worden vanuit het fysiek en dan kan ik er zijn – ben ik aanwezig – voor en als Leven en sta ik met en als ‘Roos’ als Leven waarin ‘Roos’ de hoedanigheid was waarin ze hier bij mij geleefd heeft als cavia.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een samenleven met dieren meer waarde toe te kennen dan een leven zonder dieren, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het woord leven aanwezig is en dat ik hierin aanwezig kan zijn in ieder moment, onafhankelijk van wie er met mij in een huis leeft/aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden om de beslissing te nemen om even geen dieren in huis te hebben en in een nieuwe, stabiele woon- en werksituatie te bekijken welke dieren daar passen in huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb best weer graag twee caviaatjes te willen in huis en het ‘niet leuk’ te vinden om hierin geduld op te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te bestempelen als een eenzaam levend mens als ik geen dieren in huis heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als leven niet te waarderen zoals ik mezelf waardeer als ik samenleef met een paar dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dus te missen zoals ik mezelf zie en ervaar met dieren om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een bestempeling van buitenaf van mij als eenzaam levend wezen en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat mensen denken dat ik een eenzaam levend wezen ben die niet samen kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet samen kan leven en dit te bestempelen op en als een gedachte dat anderen dit van mij zullen denken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als iemand die niet samen kan leven en met dieren, bewijs ik hierin het tegendeel als ‘zie je wel, ik kan het wel’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mensen die alleen leven te beoordelen als mensen die niet samen kunnen leven.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een angst als gedachte voor een bestempeling van buitenaf van mij als eenzaam levend wezen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf veroordeel in en als een gedachte dat ik niet samen kan leven.

Ik realiseer me dat deze gedachte niet compleet is en dat het is dat ik – als ik samen leef – dit wil in een situatie waarin zowel ik als een ander bereid zijn om zelfverantwoordelijkheid te nemen en dieren, die doen dit en zijn hierin een voorbeeld voor mij en ik doe dit naar dieren toe.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mezelf te veroordelen over een niet kunnen samen leven met een ander mens en adem voor adem te gaan staan in en als verantwoordelijkheid voor mezelf in hoe ik ben en leef op het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf steeds onderuit te halen en kleiner te maken door net te doen alsof ik niet samen kan of wil leven met andere mensen zonder de gehele situatie in en als mezelf in overweging te nemen.

Als en wanneer ik mezelf mezelf zie kleineren en veroordelen door net te doen alsof ik niet samen kan of wil leven met een ander mens, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan zie ik in mezelf welk punt het is waardoor ik twijfel aan mezelf en wat dit geactiveerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven en corrigeren in hetgeen waarin ik mezelf in twijfel trek en het activatiepunt hierin mee te nemen als en wanneer ik deze zie.

Ik stel mezelf ten doel mijn huisje op te ruimen en te genieten van de ruimte en tijd die ik heb nu zonder dieren en deze te gebruiken ter bevordering van mezelf in en als leven en hierin leven als geheel.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik duidelijkheid heb over werk- en woonsituatie, opnieuw te zien welke dieren praktisch passen in mijn leven waarin ik er volledig voor ze kan zijn zolang als zij leven.

Ik stel mezelf ten doel de spullen van de dieren te bewaren zodat ik deze opnieuw kan gebruiken.

Ik stel mezelf ten doel, als ik echt zeker ben toch al caviaatjes te willen in de huidige woon-werksituatie, de praktische mogelijkheden te onderzoeken en ze alleen in huis te nemen als ik opnieuw bereid en vooral in staat ben zoals voorheen om er volledig voor hen te zijn zolang als ze leven.

PENTAX ImageRoos in haar laatste weken op het aanrecht met een appel 🙂 haha die mocht ze natuurlijk niet in 1x helemaal opeten en het was zo grappig hoe ze die grote appel naar zich toetrok om van te eten.

———————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Dag 445 – Gemanifesteerde controlemechanismen – zelfvergevingen

plugged mind matti freeman

Dag 444 – Tip Toeing around myself

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mezelf bestaande in en als zelfoordeel en hierin dus feitelijk mezelf, in en als zelfoordeel, te veroordelen in en als angst en zo het zelfoordeel in stand te houden, welke ik ervaar als een constante spanning en een adem inhouden in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf onderuit te halen in en als zelfoordeel van iets nalaten in overweging van leven, welke in zichzelf al komt door participatie in oordeel als gedachten als interpretatie in en als de geest.

Als en wanneer ik mezelf ervaar in een adem inhouden, dan stop ik en adem een paar keer diep in en uit.

Ik realiseer me dat ik een oordeel ‘verwacht’ van en als mezelf en onderzoek in mezelf waardoor ik dit verwacht; of ik iets heb nagelaten waarvoor ik me nu ‘schrap zet’ in en als fysieke spanning of dat het alleen een automatische verwachting inhoudt als hoe ik gewend ben te overleven.

Ik stel mezelf ten doel de zelfoordelen te stoppen, in te zien en zelf te vergeven zodra ik ze zichtbaar heb en hierin de verwachting van zelfoordeel te verminderen en steeds verder te stoppen naarmate ik mezelf meer en meer vertrouw in het ondersteunen van mezelf in zelfvergeving in plaats van het onderuit halen van mezelf in zelfoordeel.

Ik stel mezelf ten doel in mezelf te zien of ik iets heb nagelaten in overweging te nemen als leven en als ik dit tegenkom, dit in zelfvergeving te zetten en een zelfcorrectie te maken waarin ik mezelf ondersteun en in staat stel mezelf te corrigeren, veranderen in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te corrigeren, veranderen in en als het fysiek zodra ik een punt dat ik niet in overweging heb genomen als wat het beste is voor al het leven, duidelijk en vergeven heb in en als mezelf en me vervolgens inzet in overweging van al het leven, inclusief mezelf als leven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in en als zelfvergeving welke leidt tot een direct zien in hoe ik besta in en als de geest in interpretatie van het fysieke leven, in plaats van mezelf onderuit te halen in en als zelfoordeel en zo mezelf in en als de geest in stand als blind te houden voor de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een angst te creeren voor mezelf, bestaande in en als de geest, in en als angst in en als zelfoordeel op de angst als gedachten als oordeel als interpretatie in en als de geest als hoe ik mezelf geprogrammeerd heb te bestaan.

Ik realiseer me dat als ik mezelf geprogrammeerd heb tot een bestaan in angst in gedachten in en als interpretatie in en als de geest van het fysieke leven, ik dit zelf kan stoppen door de programmering te stoppen door de structuren in en als de geest als gedachten als interpretatie van het fysieke leven, uit te schrijven, zelf te vergeven en zelf te corrigeren zodat en waarin ik mezelf in staat stel tot fysieke verandering in en als een leven als wat het beste is voor al het leven welke mogelijk is/wordt als en wanneer ik niet langer geleid wordt door de structuren als gedachten als controle als angst in en als de de geest welke ik denk te moeten volgen.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik mezelf ervaar in angst, te stoppen, te ademen en een moment stil te zijn. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waarvoor ik bang ben in en als mezelf, wat ik oordeel. Ik stel mezelf ten doel de oordelen die opkomen ten aanzien van een ander, te gebruiken als leidraad voor wat ik nog niet ingezien en vergeven heb in en als mezelf wat geprojecteerd op een ander zichtbaar wordt, door de oordelen terug te halen naar zelf en te onderzoeken en herleiden naar een gedachte als angst voor en als een oordeel in en als mezelf, waarin ik mezelf ondersteun in en als zelfvergeving en zelfcorrectie van wat ik zie als ongelijkheid in en als mezelf – ongelijkheid als afscheiding in en als een geloof in een gedachte als oordeel als angst als interpretatie van de fysieke werkelijkheid in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in het bestaan van gedachten als oordelen als angsten als interpretatie van de fysieke werkelijkheid in en als de geest ter controle van de fysieke werkelijkheid en in en als het geloof hierin, deze gedachten als oordelen als angsten als interpretatie van de fysieke werkelijkheid in en als de geest ter controle van de fysieke werkelijkheid, werkelijk te maken door de illusies in en als de geest te ‘leven’ in en als het fysiek, en zo de controle als angst als gedachten als oordeel als persoonlijke interpretatie zelf te manifesteren en vervolgens angst als oordeel hiervoor, in en als mezelf te creeren

en dus

vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen controlemechanismen als angst als gedachten als oordeel als interpretatie van de fysieke werkelijkheid in en als de geest te manifesteren en hierin te geloven en in voort te leven en zo het geloof in stand te houden, te bevestigen en vergroten in en als de fysieke werkelijkheid en vervolgens zelf bang te worden van mijn eigen gemanifesteerde geloof waarin ik mezelf op deze manier vastzet in mijn eigen gemanifesteerde controlemechanismen in en als de geest, bestaande in en als een geloof in illusies in en als de geest.

blaadjes artwork pagina

(Artwork by Matti Freeman)

—————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 444 – Tip Toeing around myself

Ik bemerk in mezelf dat ik mijn adem inhoud in angst voor een inzicht waarin ik zal zien dat ik iets heb nagelaten in de zorg voor Casper het konijn in dit geval. In het algemeen is het een angst voor dat ik iets fout heb gedaan, waarin ik ‘fout’ definieer als het aanwezig zijn in de geest en hierin leven over het hoofd zien en dus een bewegen in eigenbelang. En hierin houd ik mijn adem in; niet werkelijk geheel en fysiek natuurlijk want dan zou ik hier niet meer fysiek aanwezig zijn. Maar er is een soort constante spanning aanwezig die ik ervaar ‘op de achtergrond’. Dat is op zichzelf een interessant gegeven, dat ik spanning die aanwezig is in en als mijn fysiek als mijn adem inhouden, ervaar alsof het ver weg en op de achtergrond afspeelt. Waar ben ik dan, als de fysieke spanning en het adem inhouden zich in mijn beleving, afspeelt op de ‘achtergrond’? Niet in mijn fysiek aanwezig want dan zou ik het direct zien en fysiek ervaren als mezelf. Dus, als ik niet in het fysiek aanwezig ben, ben ik in de geest aanwezig, in het achterhoofd waar de vele geestactiviteiten plaatsvinden en in de fysiek gemanifesteerde/geintegreerde geest bewustzijn systemen. Wat hetgeen is dat ik als ‘fout’ bestempel, terwijl het feitelijk ‘verkeerd’ als ‘gekeerd’ is als hoe we hebben toegestaan geprogrammeerd te zijn/worden en onszelf geprogrammeerd hebben in en als de omgekeerde wereld in en als de illusies van de geest, bestaande als ‘wat is het beste voor mij alleen in en als de geest’ dus in eigenbelang in plaats van het geheel als Leven – inclusief mezelf als leven – in overweging te nemen. Ik ervaar angst – dus wederom een gedachte als oordeel voor mijn eigen oordeel hierop welke nieuwe lagen van (zelf)oordeel creeert/gecreeerd heeft en zo dus de oorspronkelijke ‘oordelen als gedachten als persoonlijke  interpretaties van de fysieke werkelijkheid’ verbergen en onderdrukken. Tip Toeing around myself. En zo ben ik nog steeds druk met mezelf en houd ik het eigenbelang in en als de geest in stand.

Zelfvergevingen en zelfcorrecties zullen volgen en ik ga de komende dagen zien in mezelf of er eventueel een gerelateerde herinnering omhoog komt.

Fear of Fear Itself – Fears and Phobias

Full fear of fear itself fears and phobias

————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 428 – Verongelijking door Vergelijking

Ik zie mezelf nogal eens participeren in vergelijking met anderen, wat anderen doen, hoe ze leven, wat voor relaties ze hebben. Waarin ik mezelf langzaamaan steeds minderwaardiger ga voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te vergelijken met een ander en mezelf hierin minder waard te maken dan ik ben als ik hier ben in en als gelijkheid in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn leven te vergelijken met het leven van een ander, en hierin mijn leven minder ‘fysiek’ te vinden en hierin minder waard.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en levens te vergelijken en mezelf hierin te verongelijken in en als emotionele ervaring en zelfs staat van zijn, in plaats van de emotionele ervaringen in te zien, zelf te vergeven en mezelf hierin te corrigeren, zodat en waarin ik mezelf ondersteun in een gelijk staan aan en als mezelf in wie ik ben en hoe ik leef, in dit moment en hierin te zien hoe ik mezelf kan bevrijden van definities in en als de geest als staat van zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat ik in de vergelijking een nieuwe laag van ongelijkheid in mezelf creeer.

Afbeelding

Als en wanneer ik mezelf zie vergelijken met een ander en mezelf hierin minder waard maak, dan stop ik, ik adem. Ik adem en realiseer me dat ik in en als de adem, gelijk ben als het fysieke leven, waar ik ook ben, net als ieder ander. Ik stel mezelf te doel, gelijk te staan aan en als mezelf in en als de adem, en mezelf hierin te ondersteunen en terug te brengen in en als mezelf in en als het fysiek in het moment dat ik me gewaar ben dat ik hiervandaan drijf in en als een vergelijking in en als de geest.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een vergelijking van mijn leven met het leven van een ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik levens vergelijk zoals die gemanifesteerd zijn in en als het fysiek, waarin ik bepaalde zaken meer waard maak en bepaalde zaken minder vanuit het gezichtspunt van mezelf in en als de geest waarin ik polariteit=ongelijkheid manifesteer in en als mezelf. Ik stel mezelf ten doel, zelfvergeving toe te passen op hetgeen ik zie en ervaar als meer en/of minder waard in en als de geest en hierin gelijk te (gaan) staan aan en als leven in en als de adem in en als het fysiek, welke gelijk is in ieder leven.

Als en wanneer ik mijn leven als minder ‘fysiek’ zie/ervaar als dat van een ander, dan stop ik, ik adem. Ik onderzoek in mezelf wat maakt dat ik het andere leven als ‘meer fysiek’ zie en ervaar. Ik realiseer me hierin, dat ik verbeeldingen gemaakt heb bij fysiek en fysiek leven gerelateerd aan ‘buiten leven en fysiek werk doen’. Ik stel mezelf ten doel de woorden ‘fysiek leven’ te herdefinieren voor en als mezelf als leven als aanwezig zijn in en als het fysiek in en als de adem, waar ik ook ben en wat ik ook doe, waarin ik het terug breng naar leven in en als het fysiek, welke niet perse een buitenleven betreft; buiten leven en fysiek werk ondersteunt in het fysiek aanwezig zijn maar is geen definitie van leven in en als het fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een ervaring van verongelijking, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me ergens van afgescheiden heb in en als mezelf in en als een verlangen naar iets buiten mezelf, welke ik vervolgens projecteer op een plaatje wat ik zie van (het leven van) een ander. Ik realiseer me dat ik geloof in de werkelijkheid van dit verlangen als zijnde meer dan wat ik leef hier als mezelf. Ik stel mezelf ten doel, te onderzoeken welk verlangen ik gecreeerd heb en in stand houd in en als de geest in en als een geloof dat dit werkelijk is wat ik wil en ik onderzoek hoe ik dit gedaan heb, zodat en waarin ik mezelf deze geprojecteerde afscheiding als geprojecteerde wil vergeef en corrigeer en zo mezelf terugbreng in en als mezelf, in en als de adem in en als het fysiek, waarin ik een en gelijk kan zijn/worden als mezelf in zelfwil in zelfbeweging, welke feitelijk hetgeen is wat ik werkelijk wil.

Ik realiseer me dat ik mijn eigen ervaring van verongelijking als ongelijkheid creeer en manifesteer in mezelf door het participeren in afbeeldingen en/als gedachten, gevoelens en emoties in en als de geest. Ik stel mezelf ten doel de vergelijking en verongelijking in en als mezelf te stoppen door middel van toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie, dag na dag wandelend de geest uit, het fysiek in, in en als de Reis naar Leven.

Desteni Artists

Desteni-I-Process-Lite

Desteni-I-Process-Pro

Why do I Worry about what others Think of Me?

—————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 422 – Mezelf afvallen – Zelfvergevingen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te mager te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik te mager ben, terwijl ik me in principe goed voel bij dit gewicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb af te vallen in gewicht door een afvallen van mezelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te vallen in en als de geest en hierdoor af te vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb spijt te hebben in het verleden wat gewicht te zijn verloren welke ik niet meer ‘terug’ krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gewicht terug te willen krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik gewicht terug moet krijgen, alsof ik meer gewichtig ben als ik wat meer gewicht heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zwak te voelen met zo weinig gewicht, niet zozeer fysiek zwak als vermoeid als wel ‘zwak’ als niet meedoende, meetellend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet meer mee te voelen tellen nu ik het blakende, jeugdige babyvet niet meer bezit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me opgegeten te ervaren door de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me minder te voelen dan de sterke, blakende jeugdige lichamen van anderen met steviger botten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me fragiel te voelen en tegelijkertijd dit fragiel wel prettig te vinden, als ‘licht’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me lichtvoetig te ervaren als ik ‘goed in mijn vel zit’  en me fragiel en afgemat te voelen als ik verstrikt raak in de geest bewustzijn structuren die zich fysiek manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet goed genoeg ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niets mag zeggen omdat ik weinig gewicht heb, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik zo weinig gewicht heb gekregen omdat ik dacht/denk niets te mogen zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als weinig gewicht gemanifesteerd te hebben in en als het fysiek, waarin ik mezelf fysiek verzwak en minder zichtbaar maak, en dus een excuus heb om niets te mogen/hoeven zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken als backchat ‘wat heb jij nou te zeggen, moet je zien hoe je eruit ziet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf een afgetrokken bekkie te vinden hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen hoe ik mezelf afval.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken niets te mogen zeggen voordat ik mezelf/mijn fysiek helemaal op orde heb, welke een angst en verdriet teweeg brengt want wat nu als ik mezelf/mijn fysiek niet op orde krijg, dan mag ik niets zeggen en kan ik niets delen van wat ik gewandeld heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te identificeren met mijn fysiek, en als ik mijn fysiek niet perfect op orde krijg, mezelf als stem te saboteren.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf richting te geven in en als stem als klank in en als eenheid en gelijkheid met en als zelf in zelfvergeving als zelfexpressie, onafhankelijk van hoe ik eruit zie en hoe ik me fysiek ervaar en zo door de uiterlijke schijn heen te wandelen, op weg naar en als Leven, dag voor dag, adem voor adem.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in het uitschrijven van de aanvallen als het afvallen van mezelf in participatie in de geest bewustzijn structuren met toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie als deconstructie tot  inzicht, begrip en realisatie van en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel met en als mezelf te wandelen, in en als een stoppen en zelfvergeven van de aanvallen als oordelen op en als mezelf tot aan een punt van zelfbegrip als zelfrealisatie, no matter what, als wat het beste is voor Al het Leven, en bij iedere ‘misser’ te zien wat ik gemist heb, waar ik was en hoe dat zo komt, zodat en waarin ik mezelf zie, vergeef en corrigeer.

aHR0cHMlM0ElMkYlMkZzcGhvdG9zLWEtb3JkLnh4LmZiY2RuLm5ldCUyRmhwaG90b3MtYXNoNCUyRjMwNjg2NF80MTIzNDkxNzIxNTA1NTJfOTM0OTIzOTE1X24uanBn

————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 417 – De verzorging van Witneus – het konijn als levend voorbeeld

PENTAX Image

Voor context zie Dag 416

Witneus is wat stabieler met de longontsteking, wat betekent dat ze heel rustig aan doet en moet doen, moeite heeft met ademhalen, hele kleine hapjes af en toe eet van de dingen die ze heel lekker vindt en verder vloeibare, vezelrijke bijvoeding krijgt, want een paar hapjes eten maakt haar buiten adem. Het is niet meer zoals op de dag van diagnose dat ze volledig uitgeput op een plek zit en het onduidelijk is of het beter of slechter zal gaan. Het is dus iets beter, en nu is het de vraag of we de ontsteking en het dikke slijm werkelijk tot slinken krijgen en of en hoelang haar lichaampje dit volhoudt. Het zal een lange adem vragen van ons beiden.

Ik ervaar de verzorging van haar als heel erg knus en intiem en tegelijkertijd als behoorlijk uitputtend. Ik ben er niet helemaal helder in wat het uitputtende is, want ik ben de meeste tijd thuis met haar en neem fysiek wat lichte beweging tussendoor. Het is dus het proces hierin wat ik als uitputtend ervaar.

Witneus is een grappig konijn. Ik houd haar steeds iets voor om te eten, en ze wil dit soms wel en soms niet, en soms als ik iets langer aandring. Wat ze doet, als ze het niet wil, is of ze draait haar neusje iets weg, of ze duwt hetgeen ik voorhoud weg met haar neus en/of duwt mijn hand weg met haar neus, of, ze pakt hetgeen aan wat ik voorhoud en laat het dan vallen.

Witneus liep altijd los en ik pakte haar alleen op als het werkelijk noodzakelijk was (bv voor een bedoekje aan de dierenarts voor een inenting, dus echt sporadisch). Ik pak haar nu 4-5x per dag op voor een medicijn en bijvoeding, en dan zit ze eerst een tijdje tegen mijn borst aan. Soms, heel soms, draait ze voor mijn gezicht langs naar de andere kant en…gaat ze mijn oog en neus likken. Het is zo leuk als ze dit doet.

Het bijvoeden met een spuitje en de medicijntjes, ze vindt het geen feest maar doet het wel. behalve als ze echt genoeg heeft, dan draait ze weg. Als ik soms mijn hand houd op een plek waar die ‘weg’ moet, dan zet ze even zacht haar tanden in mijn hand of vinger. Ik probeer hier zoveel mogelijk in samen te werken met haar, dat ik wel doe wat noodzakelijk is maar stop als ze dit duidelijk aangeeft en als het mogelijk is natuurlijk, want bijvoorbeeld een anti-biotica moet gegeven worden of ze wil of niet. Hierin merk ik dat zodra ik ergens in de ervaring van ‘haast’ participeer, het niet soepel verloopt, en als ik de tijd neem gaat het soepel en neemt ze het meeste aan en zie ik zelf wanneer ik beter kan stoppen.

Casper, haar grote witte stevige konijnenvriend, zit buiten. Ik laat hem 1 of 2x per dag binnen. Witneus zit afgescheiden in ene soort van ren, met loopruimte, een bak met hooi waar ze in kan zitten en plasjes doet, een doek en een warmwaterkruikje waar ze rechtop tegenaan leunt in welke houding ze meer lucht krijgt, of waar ze naast zit, een kleine warmte bron die zo te zien prettig is in de buurt van haar borst/longgebied. De eerste keer dat ze iets beter was en Casper rondliep, werd ze helemaal opgewonden en ging naar de ren toe en de neusjes even tegen elkaar, en ging ze hapjes eten. Echter, ze was hierna ook weer een tijdje buiten adem, dus ik begrijp het belang van bezoekuren bij zieken, het is echt heel rustig aan doen. Ook heb ik Casper gisteren even in haar ren gezet, en ze wilde heel graag tegen hem aanzitten. Dat hebben ze ook gedaan, alleen is Casper gewoon een levendig konijn die alles onderzoekt omdat het nieuw is (normaal is hij degene die veel zit en Witneus de bewegelijke, waarbij ze tussendoor steeds bij hem komt zitten). Hij is groter en levendig, en hij duwt haar gewoon opzij. Ook hierin zie ik dat ze weinig kracht heeft. Nog steeds is het spelletje er dat ze willen dat de ander hun likt, en dus duwen ze om en om het kopje onder het kopje van de ander, totdat 1 toegeeft en de ander even gaat likken. Dat spelletje werkt nu ook minder. Casper gedraagt zich eigenlijk gewoon als altijd, alleen nu naast Witneus lijkt dat wat te ‘ruw’. (Hij is geen ruw konijn, echter wel iets minder voorzichtig in zijn benadering dan bijvoorbeeld Witneus is en dit leek voornamelijk op het spreekwoord ‘olifant in een porseleinkastje’, waarbij er te weinig ruimte was binnen de ren, en algemeen binnen in huis). Dus, ze hebben eventjes samen gezeten, en nu laat ik het voorlopig totdat ze eventueel weer wat meer kracht heeft.

Dan hebben we nog Roy de cavia, die zit ook binnen. Zijn hok is iets veranderd zodat Casper wat ruimte heeft in een gedeelte van het hok naast hem. Echt delen lukt niet, dan gaat Casper de baas spelen en Roy uit een deel van het hok houden (het zijn 2 mannetjes). En Casper is veel groter met grotere konijnenpoten, dus dat gaat het niet worden voor Roy, al liep hij knorrend rond in zijn gebied. Dus ze accepteren elkaar, snuffelen even, maar wel met ieder een duidelijke eigen ruimte. Voor Roy heb ik het oude kooitje met tralies erbij gepakt en aangesloten op een gedeelte van het hok. Hij loopt dus niet meer geheel los, maar maakte hier toch al niet zoveel gebruik meer van sinds Roos is overleden. Dus hij kan nu heen en weer in de 2 hokken en ligt graag in dit kooitje met een laag stro en hooi. En….hij kan weer knagen aan de tralies! Hij lijkt beter in zijn vel, en knaagt regelmatig aan de tralies met veel kabaal. Het lijkt erop dat dit een expressie is van hem die hij in het grote houten hok niet kon doen; hij schraapte steeds met zijn tandjes langs het hout maar had geen ‘bite’. Het is tenslotte een knaagdier….

Ook Roy krijgt nog 2x per dag kruiden voor zijn blaas/nieren, en het is zo redelijk stabiel. Feitelijk sta ik voornamelijk de ochtend en de avond tabletjes te stampen en spuitjes klaar te maken en drankjes te bereiden en te voeren lol. Ook Casper krijgt nog steeds een paar druppels colloidaal zilverwater voor zijn blaas. Zodra ik hiermee stop bij beiden gaat het direct slechter, dus ik blijf het doen.

Na nog een overleg met de dierenarts wordt duidelijk dat het gunstig is dat ze nog leeft en af en toe zelf eet, en dat het tevens minimaal 3 weken en wellicht 6 weken kan gaan duren met gebruik van anti-biotica en verzorging om de ontsteking te stoppen. Ik bespreek een programma wat ik naast werk kan voortzetten en waarbij ze dus overdag zelf gaat doorbrengen, wat haar ook de ruimte geeft tot rust, want naast de verschillende ondersteunende en bacterie bestrijdende middelen zal toch haar eigen fysiek het herstel moeten inzetten. Het gaat om een balans hier zodat het fysiek voldoende ondersteund wordt om de bacterie te verminderen, echter ik heb vaker ondervonden dat een teveel aan bestrijding juist een tegenreactie teweeg brengt, ook met colloidaal zilverwater, alsof er een soort van strijd wordt gecreeerd. Er is veel te onderzoeken ten aanzien van de beste benadering hierin, met name in onszelf.

Desteni-I-Process-Lite

Wat zelfvergevingen op ervaringen in mij gedurende de afgelopen dagen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me uitgeput te ervaren door de verzorging van Witneus en het inzien en regelen en veranderen van de verblijfplaats van de diertjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet/medelijden te ervaren toen Casper niet rustig bij Witneus bleef zitten maar druk doende rondsnuffelde en haar wat opzij duwde om erlangs te kunnen en zij gewoon tegen hem aan bleef leunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet altijd te zien hoeveel krachtvermindering bij Witneus aanwezig is in een paar dagen tijd, aangezien dit minder opvalt als ze rustig alleen zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat Casper rustig naast Witneus moet gaan zitten om haar te steunen en even warm te houden aangezien ze toch aangeeft dat ze dit graag wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een soort van afscheid te ervaren van de periode waarin ze altijd samen zitten en rondlopen en knuffelen etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat konijntjes afscheid moeten nemen, waarin ik me realiseer en leer van hen dat ze geen afscheid nemen want ze zijn niet afgescheiden van leven, en dus zijn ze hier als ze samen zijn en zijn ze hier als ze niet samen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een vage angst te ervaren dat het lichaampje van Witneus het niet volhoudt en dat het slijm in haar longen niet voldoende zal slinken.

Als en wanneer ik me in angst zie voor een eventueel overlijden van Witneus, dan stop ik, ik adem. Ik focus op de adem, stem me af op het hier fysiek aanwezig zijn met Witneus en realiseer me dat het voor ons beiden/allemaal van belang is dat we dit samen stap voor stap doorwandelen, in zorgzaamheid, en dat een overlijden op den duur onvermijdelijk is voor ieder levend wezen in een fysiek lichaam. Ik realiseer me dat ik gehechtheden kan zelfvergeven en hier kan zijn in en als de adem en dus stel ik mezelf ten doel, de energetische ervaringen als gehechtheden aan herinneringen zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Als en wanneer ik een emotie van verdriet op Witneus projecteer ten aanzien van Casper, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ze aanwezig is als hij er is, dat ze altijd aanwezig is geweest als hij er is en graag tegen hem aan zit, en dat ze ook aanwezig is als ze alleen is, waarin ik me realiseer en leer dat Witneus zichzelf ten alle tijden richting geeft en altijd zichzelf vermaakt, los van wat Casper doet en of hij er wel of niet is. Ik stel mezelf ten doel, het voorbeeld van Witneus te volgen in en als mezelf, en te zien hoe ik mezelf ten alle tijden richting kan geven en vermaken onafhankelijk van wat een ander doet om mij heen.

Als en wanneer ik mezelf zie denken dat Casper toch rustig bij Witneus moet gaan zitten, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een gedachte projecteer als hoe iemand iets hoort te doen als ‘rekening houden met de ander’. Ik stel mezelf ten doel nader te onderzoeken in mezelf hoe ik sta ten aanzien van wel of geen ‘rekening houden met een ander’, waarin het woord ‘rekening’ hierin verwijst naar participatie in energie van binnen gekoppeld aan de geldstroom van buiten.

Als en wanneer ik zie dat Witneus heel weinig kracht en adem heeft, veel minder dan een week geleden, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik hierin een angst ervaar voor een eventueel overlijden van haar. Ik stop, ik adem, ik stop de ervaring van emotie die opkomt in mij en pas een zelfvergeving toe, en beweeg me in de fysieke situatie waarin ik me bevind, waarin Witneus levend aanwezig is op het moment, en ik geniet van ieder moment met haar, waarin ik steeds in overweging neem wat nodig is in de zorg, zowel voor de diertjes als voor en als mezelf. Ik realiseer me dat de angst die ik ervaar, te maken heeft met een angst voor veranderingen die plaatsvinden als de diertjes er niet meer zijn. Ik adem hierin, en ondersteun mezelf in en als de adem, stap voor stap, in iedere verandering, met toepassing van schrijven van zelfvergeving en zelfcorrectie en een hier aanwezig zijn in zelfintimiteit als een zien-in-zelf, in en als geduld.

Ik realiseer me dat ik waarde hecht aan wel of niet fysieke kracht hebben. Ik realiseer me dat hierin ergens de ervaring van uitputting een rol speelt die mij angst aanjaagt binnenin mezelf. Ik stel mezelf ten doel, de waarde gehecht aan fysieke kracht en gekoppeld aan een ervaring van uitputting en hoe ik hierin sta, te onderzoeken in mezelf, zelf te vergeven en zelf te corrigeren in schrijven in en als zelfondersteuning tot zelfverandering, waarin ik de waarde verplaats naar leven hier, in en als de adem, in ieder moment, in iedere hoedanigheid in en als gelijkheid, respect en integriteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me minderwaardig te voelen als ik me uitgeput ervaar, waarin ik me realiseer dat dit te maken heeft met geld verdienen en niet in staat zijn tot werken om geld te verdienen als er uitputting plaatsvindt, waarin ik me realiseer dat participatie in de geest het fysiek uitput.

PENTAX Image———————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/