Dag 470 – Blame – de schuld geven en afkeuren

http://gratiaveritaslumen.files.wordpress.com/2013/07/blame.gif

De eerste vertaling van blame die ik tegenkom, is afkeuring. Deze houdt direct een oordeel in en is daardoor duidelijk en werkbaar. Afkeuring, schuld – iemand de schuld geven. Er zijn vele dimensies hierin om te onderzoeken – de dimensies worden gewandeld in de serie van de Atlanteans. Ik neem er 1 punt uit om kort te beschrijven. Afkeuring – iemand de schuld geven, waarin de focus verschuift naar hetgeen of diegene die we de schuld geven en hierin afkeuren en waarin we de focus dus weghalen van onszelf als wie we zijn in deze ‘beginaanval van afkeur’ gericht op een ander. We kijken door de ogen van afkeuring in en als de geest en verdedigen hierin ons standpunt van ‘gelijk hebben’, wat wellicht zo is, uitgaande van schuld en afkeuring, maar wat geen fysieke benadering is in eenheid en gelijkheid waarin we alles in overweging nemen, beginnende bij en als onszelf. Dit is het enige waarop we direct invloed hebben, op onszelf in wie we zijn zodra we participeren in een uitgangspunt van schuld en afkeuring, welke afkering-afkeer geeft – we keren ons af van hetgeen we de schuld geven, zowel vanbinnen als vanbuiten. De zelfverantwoordelijkheid in een specifiek punt is al eerder weggelegd, want als we volledig zelfverantwoordelijkheid nemen en/of hadden genomen hoeven we niet te participeren in afkeuring en hoeven we ons dus ook niet af te keren en kunnen in plaats hiervan, onszelf en/als de ander onder ogen zien en van hieruit zien en doen wat het beste is voor beiden/voor alle betrokkenen en alles wat betrokken is.

Hiervoor moeten we vaak ver terugzien en gaan voorbij de polariteit die we opgebouwd hebben in de loop der tijd tot in het punt waar we de zelfverantwoordelijkheid hebben weggelegd, wat ons ‘kwetsbaar’ heeft gemaakt in afscheiding van onszelf en dit ‘kwetsbaar zijn’ gaan we vervolgens verdedigen, keer op keer en zo raken we verder weg van zien in waar het begonnen is, in en als onszelf. Echter dit zien in zelf, kan in ieder moment. We kunnen in ieder moment beslissen deze beginaanval te stoppen in en als onszelf en in plaats hiervan, eerst te zien waar we zelf staan en hier verantwoordelijkheid voor te nemen binnenin en als zelf; vervolgens te onderzoeken in zelf waar het begonnen is en dan te zien hoe verder, wat er besproken dient te worden, waar ondersteuning nodig is en wat in realiteit mogelijk is en wat (nog) niet.

Tot zover Blame – Afkeuring – Iemand de Schuld geven – waarin we onszelf ‘schuldig’ maken, namelijk aan verongelijking in en als de geest in een beginaanval op iets of iemand binnen en/of buiten zelf waarin we onszelf de adem benemen.

Luister de serie interviews over Blame voor specificatie en uitwerking.

full_atlanteans-the-beginning

———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

Dag 395 – Wat zou ik anders gedaan hebben? Praktische toepassing – Desteni

Open deur

Desteni Witness Blog

Als ik terugzie in de verschillende relaties die ik gevormd heb, dan ben ik uit een aantal relaties gestapt, waarin ik had kunnen blijven; die zelfs veel potentie hadden om te ontwikkelen tot een stabiele, vreugdevolle agreement en samenwerking. Ik ben steeds op een punt weggegaan waarop ik weerstand ervoer, of juist een gevoel ‘miste’. Ik wist hierin niet hoe zelfverantwoordelijkheid te nemen, anders dan weggaan. Dit weggaan was mijn manier van verantwoordelijkheid nemen voor mezelf, als dat ik dacht dat ik niet ‘mocht’ blijven als ik een weerstand ervoer ergens naar een partner toe, of als ‘de gevoelens’ er niet (meer) waren. Nu ik langzaam leer zien dat dit de omgekeerde wereld betreft, zie ik steeds duidelijker hoe ik weggelopen ben op momenten waarin ik had kunnenblijven, om niet de situatie te veranderen, maar mezelf te veranderen binnen de situatie, en hierin de ‘relatie’ te veranderen, door zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mijn ervaringen als gevoelens en emoties, o.a weerstand. Al deze ervaringen gaan helemaal niet over de ander, maar over mezelf, en dus is er helemaal geen aanleiding om weg te gaan, maar juist om te blijven, zodat ik mezelf kan zien in de ervaring van weerstand. Alleen als ik mezelf toesta mezelf te zien in deze ervaring, ben ik in staat mezelf te vergeven en veranderen, en zo zal de ervaring naar de partner verdwijnen/veranderen. In en als deze benadering, is de relatie geen relatie, maar een agreement, een overeenkomst/overeenstemming tussen twee mensen die beslissen samen te wandelen in en als de praktische toepassing van zelfverantwoordelijkheid.

Hoe neem ik zelfverantwoordelijkheid in samenwerking met een andere persoon in een overeenkomst als nieuwe relatievorm?

Door hetgeen ik denk, geloof en ervaar als gevoelens en emoties, niet op de ander te projecteren, maar terug naar zelf te halen, te onderzoeken op oorzaak, triggerpunt (als hetgeen deze ervaring uitlokt), aard en verloop van de gedachte en/of ervaring, door middel van schrijven, en hierin het toepassen van zelfvergeving om mezelf te bevrijden van deze patronen in de geest zodat en waarna ik mezelf kan veranderen in de fysieke realiteit. Dit klinkt in theorie eenvoudig, maar in de praktijk komen de ervaringen zo automatisch en levensecht omhoog, dat ik denk en geloof dat dit ook echt is zoals ik het ervaar. In schrijven leer ik om mezelf in en als gewaarzijn te trainen, en zo te zien welke patronen ik in de geest gemanifesteerd heb en deze dus ook zo ‘uitleef’, denkende en gelovende ‘dit ben ik’.

Als iemand niet schrijft en niet bereid is tot schrijven, is iemand niet bereid zichzelf onder ogen te zien als wie hij/zij is geworden, bestaande in en als de geest. Als niet beiden hiertoe bereid zijn, is een agreement erg lastig, aangezien er niet zelfeerlijk gekeken wordt naar ‘wie ben ik’. En dus zal er geprojecteerd worden. Er zal sowieso geprojecteerd worden, maar dit kan worden ingezien en teruggehaald naar zelf, zodat het kan worden onderzocht, uitgeschreven, zelfvergeven en uiteindelijk gecorrigeerd in en als zelf, en zo in fysieke realiteit.

Dus, als ik weerstand ervaar, laten we zeggen, op een moment dat de ander mij benadert om bijvoorbeeld seks te hebben, en ik trek me automatisch terug en voel iets van ‘afkeer’, dan betekent dit dat ik me ergens afscheid van hetgeen ik zie in de ander, als iets wat ik onderdrukt heb in mezelf waarvan ik me afkeer. Ik heb dit niet onderzocht in mezelf, ik heb het onderdrukt en me ervan afgescheiden, vervolgens zie ik het terug in een benadering van de ander, dit triggert, ‘raakt’ deze afscheiding in mezelf, welke ik vervolgens projecteer op de ander in en als een ‘ervaring van afkeer’ naar de ander toe, welke resulteert in een fysiek terugtrekken, afwenden, afkeren van de ander.

Zo ben ik dus letterlijk fysiek weggegaan, en hoefde ik mezelf niet onder ogen te zien in deze ervaring van afkeer, waarin ik dus geloofde dat ik ‘afkeer’ ervoer van die ander, en ik dus geloofde dat ‘ik niet mocht blijven als ik afkeer ervoer van een ander’. dat vond ik oneerlijk.

Deze benadering is niet zelfeerlijk, niet zelfoprecht, want ik heb het niet terug gehaald naar zelf. Als ik werkelijk zelfoprecht de afscheiding gestopt heb in mezelf, kan en zal ik geen afkeer van een ander ervaren, dan is het stil in mij en sta ik gelijk, en ben ik in staat om gelijk te bewegen als mezelf, in samenwerking met een ander, en als er dan een beweging in mij ontstaat, onderzoek ik dit in mezelf. Dit is zelf-intimiteit, het onderzoeken van en als mezelf als wie ik ben (geworden) in de geest, in schrijven, en hierin het zelfvergeven en zelfcorrigeren van mezelf waarin ik langzaamaan, adem voor adem, schrijven voor schrijven, opsta als een menselijk wezen welke leeft en dus spreekt en handelt als wat het beste is voor iedereen, al het leven, voor mezelf als voor de partner. Geven zoals ik zou willen ontvangen.

Dat is nogal een proces. Relaties ondersteunen hierin, aangezien de meeste relationele ervaringen in de basis zijn opgedaan in de relaties in huis tijdens het opgroeien, welke patronen omhoog gehaald worden door een partner. En dus ingezien kunnen worden, zodat ermee gewerkt kan worden.

Ik heb wel steeds in zelf gezien tijdens en na een relatie, en wist dat er een patronen waren welke ik in stand hield. Echter ik heb mezelf niet toegestaan te blijven en de patronen werkelijk fysiek door te wandelen. Ik had het gereedschap niet hiertoe. Ik zeg niet dat iedererelatiedie ik gehad heb, hiertoe geschikt was. Zeker niet, hierin had ik tevens een heleboel relaties helemaal niet hoeven starten zelfs. Echter een paar relaties waren heel passend, alleen was ikzelf niet in staat tot het nemen van zelfverantwoordelijkheid, en dus kon ik niet instappen in een overeenkomst tot samenleven met een mannelijk wezen.

*

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb fysiek weg te gaan, uit een relatie te stappen zodra ik een ervaring van afkeer had, zogenaamd van de ander, maar in werkelijkheid een afkeer als afscheiding in en van mezelf, welke ik op deze manier niet werkelijk fysiek heb doorgewandeld, maar in plaats hiervan me heb teruggetrokken in en als de geest in een fysiek weggaan.

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf terug te trekken in de geest, weg van de zichtbaarheid van de patronen in het fysiek, in plaats van de patronen in en als het fysiek door te wandelen en zo mezelf te vergeven en veranderen hierin, waarin in dit weggaan van de zichtbaarheid van de patronen in mij, de patronen natuurlijk niet ‘weg’ zijn, en dus manifesteer ik ze in mijn eigen fysiek, ik zet ze, ongezien, onbegrepen, ongerealiseerd, vast in mijn fysiek als een fysieke klacht, fysieke pijn en ongemak, waarin deze opeenstapelt bovenop de blauwdruk die hierin in mij aanwezig is en zo accumuleert, opbouwt, waarin vervolgens deze fysieke pijn en ongemak op zichzelf een rol gaan spelen, op gaan spelen en als ‘weerstand’ gaan fungeren op het moment dat ik opnieuw een relatie nader of instap, en dus feitelijk fungeren als sabotagemiddel om ooit nog mezelf te zien in en als praktische toepassing binnen een relatie.

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf zo te ontzien dat ik het ongeziene opsla in mijn fysiek bovenop de aanwezige blauwdruk, en toesta mezelf te saboteren met de ongeziene, opgeslagen patronen binnenin mijzelf, fysiek gemanifesteerd en samengesmolten, in plaats van het ongeziene onder ogen te zien en hierin mezelf te onderzoeken en bevrijden van de blauwdruk als beknellende relaties in en als de geest bewustzijn structuren welke zich gemanifesteerd hebben vanaf de geboorte.

Ik vergeef mezelf dat mezelf toegestaan en aanvaard heb deze opslag te hebben versterkt door weg te gaan uit meerdere relaties en zo het patroon in meerdere lagen te manifesteren binnenin mij, in het fysiek en in de geest.

Als ik mezelf zie participeren in en als de gedachte dat ik geen relatie kan hebben, dat het me toch niet gaat lukken, met name op het moment dat ik de fysieke pijn en ongemak ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf saboteer met ongeziene, onbegrepen, ongerealiseerde patronen in en als de geest, opgeslagen in en samengesmolten met het fysiek, welke opspelen op een moment dat ik een stap in de richting zet tot onderzoeken van eventuele mogelijkheden tot het vinden van een wandelen in een agreement, waarin ik bij voorbaat al neig te stoppen met onderzoeken van mogelijkheden, niet een te beginnen, en dus blijf zitten in een niets doen. Ik stel mezelf ten doel, mezelf en mijn fysiek te ondersteunen, adem voor adem, in het moment, in wat zich aandient, en hier op deze manier doorheen te wandelen zonder projecties in de toekomst of koppelingen te maken met een gedachte over een agreement, en zo te wandelen in en als agreement met mezelf, onafhankelijk van of er wel of geen partner is en tegelijkertijd mezelf toestaand diverse mogelijkheden te onderzoeken.

Wordt vervolgd

Wat zijn gedachten, gevoelens en emoties en hoe beheersen we onszelf hierin? Onderzoek het voor jezelf: Desteni I Process-Lite

Start closing the backdoor:

Agreements – Redefining Relationships

———————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 284 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

Irritatie, neerbuigend, nors, afhoudend, ongeloof, opgeven, plaatsvervangende schaamte, afschuw, walging

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb irritatie te ervaren als ik tegenover een afwachtend karakter kom te staan, waarin de ervaring van irritatie aangeeft dat ik me afscheidt van dit karakter in mezelf, en hierin ongelijk ga staan als mezelf, en dus ongelijk, dus inferior of superior, ten opzichte van de persoon die een afwachtend karakter toont, en ten gevolge hiervan op geirriteerde toon te gaan praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op geirriteerde toon te gaan praten als iemand een karakter toont – in dit geval afwachtend – waarvan ik mezelf in mezelf heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb neerbuigend, dus superior te reageren tegenover een persoon die een afwachtend karakter laat zien, waarin ik in reactie in de geest schiet en dus superior, uit de hoogte in de geest, aanwezig ben in mezelf, waarin ik de onzekerheden onderdruk, welke onzekerheden zich bijvoorbeeld kunnen tonen in een afwachtend karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nors te reageren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, waarin ik de ander(=de mind)  afhoud, buiten me probeer te houden, aangezien ik niet weet wat ik met dit afwachtende karakter moet doen, maar wel geloof iets te moeten doen, wat ik niet wil, en dus reageer ik nors en houd ik af.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet met een afwachtend karakter van een ander, in plaats van in te zien dat ik iets moet met mijn reacties op het afwachtende karakter van een ander, waarin ik mezelf beweeg in het stoppen van mijn innerlijke reacties, welke voldoende zelfbeweging is in het moment, aangezien ik me pas werkelijk als mezelf kan bewegen als ik vrij ben van deze innerlijke reacties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ongeloof te ervaren als reactie op een afwachtend karakter, waarin ik niet ongeloof creeer in/als polariteit in/als geloof dat ik iets moet doen met het afwachtende karakter van een ander, en dus bezig ga met de ander in plaats van met/als mezelf, waarin ik uiteindelijk niet kan geloven wat en hoe ik mezelf manifesteer/gemanifesteerd heb in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van opgeven te hebben in reactie op een afwachtend karakter, waarin ik bij voorbaat opgeef in een geloof dat dit niets kan worden, dat er niets gebeurt, dat er niets verandert, zonder dat ik zelfs maar probeer om mezelf te veranderen door te starten met het inzien en zelfvergeven van mijn innerlijke reacties op een afwachtend karakter, van mezelf en tegenover mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven in/als ongeloof in verandering, oftewel in een geloof dat er niets verandert, waarin bestaan in een ongeloof/geloof per definitie al een opgeven is van zelf, aangezien participatie in/als een polariteit van geloof/ongeloof, participatie is in/als de geest, welke een direct gevolg van opgeven heeft, opgeven van zelf aan de geest in polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nooit te hebben gezien dat participatie in een geloof, dus religie, of in ongeloof, dus atheisme, beiden per definitie al een opgeven van zelf als startpunt hebben, en er dus per definitie in/als startpunt geen zelfverantwoordelijkheid genomen wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb plaats vervangende schaamte te ervaren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, waarin ik van plaats ruil, en mezelf direct definieer als wat ik zie tegenover mij in relatie tot mij, en hierin direct mezelf opgeef en dus direct afwachtend wordt en ben, zonder zelfbeweging, want die heb ik net opgegeven in een geloof  in een relatie die mij definieert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een relatie mij definieert, welke wederom strekt tot in religie, waarin een relatie met God gecreeerd wordt, waarin zelf gedefineerd wordt in/als deze relatie, en zelf in zelfbeweging dus verdwenen, opgegeven is ten behoeve van de relatie met God, niet ziende dat een relatie met wie dan ook – in dit geval God – per definitie in/als de Geest is, welke Heilig gemaakt is, en waarin nu dus een relatie bestaat via de Heilige Geest, maar nog steeds een relatie, en dus in/als startpunt in/als de Geest, dus in een startpunt in Polariteit in Ongelijkheid, en dus ongelijkheid voortbrengend wereldwijd, geloven de dat men Go(e)d doet.

The Crucifixion of Jesus Series

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus constant bezig te zijn met een religie in/als de geest, de religie van Zelf, door mezelf te definieren in/als relaties met wie of wat ik tegenover me krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn schaamte over het afleggen van mezelf te projecteren op degene die ik tegenover me krijg in een afwachtend karakter, oftewel in een karakter waarin zelf dus is afgelegd/weggelegd/onderdrukt, in plaats van in te zien dat ik mijn schaamte wegleg op de ander, zonder te zien dat ik me feitelijk schaam voor wie ik ben in/als relatie, welke ik projecteer op de relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor wie ik ben in/als relatie, zonder werkelijke schaamte te ervaren en dus zonder werkelijk zelf te veranderen, want zolang ik geen werkelijk schaamte in/als zelf ervaar, zal ik niet veranderen, maar proberen de ander(=de mind) en/of de situatie te veranderen waarop ik mijn schaamte projecteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet werkelijk de schaamte zelf te willen ervaren en werkelijk te willen veranderen, aangezien ik hierin moet toegeven dat ik alles in het verleden verkeerd heb gedaan in een startpunt in/als de geest in/als zelfinteresse, participerend in de Religie van Zelf, zonder werkelijk te veranderen.

Day 311: The Secret to Self-Realisation

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb afschuw te ervaren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, welke een vermomming is van angst om mezelf onder ogen te zien in relatie tot het afwachtende karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, aangezien ik ook niet weer wat te doen en zeggen, en er dus feitelijk 2 afwachtende karakters bij elkaar zitten, waarin geen zelfbeweging aanwezig is en dus niets gebeurt, behalve de ervaring van afwachting met vele innerlijke reacties hierop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren in/als mezelf als ik ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, welke walging afkeer bewerkstelligd, en in deze afkeer keer ik me af van mezelf in/als afwachtend karakter en dus tevens van degene tegenover mij in/als afwachtend karakter, en dus hoef ik mezelf niet onder ogen te zien en dus hoef ik mezelf niet te veranderen, met als excuus een ervaring van walging welke ik geloof als zijnde ‘hier hoor ik niet te wezen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de ervaring van walging in/als de geest, zonder verder zelfonderzoek hierin toe te passen, en dus wederom in geloof te verkeren in/als de Geest in de Religie van Zelf, en hierin weg te wezen, in plaats van mijn wezen te onderzoeken en in/als mijn wezen in/als zelf te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te wezen van wie ik in wezen ben en ben geworden door geloof in reacties in/als de Geest in de Religie van Zelf, en hierin zelf afwachtend te worden, afgescheiden van zelf dus af-wezig, afwezig zonder zelfbeweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf moet overgeven in een relatie, in plaats van in te zien dat ik de relaties stop in mezelf zodat ik op kan staan in/als zelf, en mezelf in/als geloof in relaties in Zelfreligie, stop, dus als het ware opgeef.

Reptilians – The Purpose of Spirituality for Me – Part 14

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie participeren in een reactie van irritatie, norsheid en/of neerbuigendheid als ik een afwachtend karakter tegenover me krijg, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me afscheid van mezelf in/als afwachtend karakter en in/als deze afscheiding geirriteerd, nors en/of neerbuigend reageer. Ik realiseer me dat ik me hierin neerbuig in/als de geest door toe te geven/in te geven in/als reactie in de geest.

Ik stop, ik adem. Ik zie in mezelf wat er voor ervaring onder de irritatie, norsheid en neerbuigendheid aanwezig is door diep in te ademen en de reacties te stoppen en/of door me heen te laten gaan in de adem.

Ik sta mezelf niet toe te reageren naar een ander buiten mij in irritatie, norsheid en neerbuigendheid, en hierin mijn zelfverantwoordelijkheid weg te leggen. In plaats hiervan onderzoek ik de reacties in mezelf en pas zelfvergevingen toe, eventueel later in schrijven, totdat ik vrij ben van reactie. Indien nodig loop ik weg om tot mezelf te komen.

Atlanteans – When Energy has more Value than Life – Part 40

Als ik mezelf zie participeren in reacties van ongeloof en/of opgeven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik participeer in geloof in de Geest in God, welke automatisch ongeloof in zelfverandering inhoudt, waarin  ik dus per direct vastzit in Polariteit van Geloof-Ongeloof in/als de Geest.

Ik stop, ik adem. Ik sta mezelf niet langer toe te participeren in Polariteit van Geloof-Ongeloof. Als ik de ervaring van ongeloof en opgeven gestopt heb zie in zelf, zie ik wat er mogelijk is in het moment van afwachting.

Als ik mezelf zie participeren in plaatsvervangende schaamte, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een ervaring van schaamte over wie ik ben geworden, projecteer op iets/iemand buiten mij. Ik onderzoek in zelf wat het is waar ik schaamte voor ervaar en pas hier zelfvergevingen op toe. Ik sta mezelf niet langer toe de ervaring van schaamte weg te duwen en te projecteren op een ander(=de mind).

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke relaties ik gelegd heb in mezelf, met/als de ander=de mind, geprojecteerd op de ander buiten mij, waar ik me voor schaam, waarin ik me realiseer, dat zolang ik een relatie leg – dus mezelf neerleg en lieg – ik iets wil van de ander buiten mij, en dus wil ik geen afwachtend karakter tegenover mij, want hetgeen ik wil zal het afwachtend karakter niet toepassen, aangezien het karakter alleen maar afwacht.

Ik schrijf, ik pas zelfvergevingen toe en ik corrigeer mezelf in/als het vrijmaken van de relaties met het afwachtende karakter.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van afschuw en walging op in reactie op een afwachtend karakter, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik angst ervaar en verberg onder een ervaring van afschuw – schuwen –  en walging als excuus voor afkeer, dus als excuus voor me afkeren van het afwachtende karakter – binnen en buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel de angst te onderzoeken die me doet afkeren van mezelf in een ervaring van afschuw en walging. Ik schrijf, ik onderzoek de ervaringen in mezelf en laat deze door me heen gaan, ik pas hier zelfvergevingen op toe, totdat het stil wordt in mij en ik mezelf enigszins kan bewegen.

Ik sta mezelf toe weg te lopen indien nodig, en ik sta mezelf toe de reacties later uit te schrijven en in het moment alleen de reacties te stoppen in zelf, zodat ik deze niet projecteer op een ander buiten mij en hierin opnieuw consequenties creeer.

Ik sta mezelf niet langer toe consequenties te creeren door te reageren in projectie op een afwachtend karakter tegenover mij, in realisatie dat in het creeren van consequenties, ik het zicht in mezelf belemmer en het proces van zelfverandering verleng, aangezien ik dan moet ‘wachten’ op de volgende mogelijkheid waarin het afwachtende karakter zich toont, en ik dus het afwachtende karakter in mezelf langer in stand dus in leven houd, in plaats van zelf op te staan in/als leven.

Reptilians – Be Still and Know – I am God – Part 22

desteniartists.blogspot.nl

Wordt vervolgd

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

———————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 282 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dit blog is een vervolg op de uitwerking van:

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Consequentiedimensie:

Zelftwijfel

Onafgemaakte situaties, in hetzelfde cirkeltje rond blijven lopen

Niet in staat tot het aangaan van een gelijkheidsrelatie

Een scala aan relaties gerelateerd aan afwijzing over en weer

Genereren van verdriet naar aanleiding van afwijzing

Stoppen met communiceren

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelftwijfel te creeren ten aanzien van een ontkenning van een ander over het verkeren in een controlemechanisme.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in twijfel = in splitsing van mezelf – te trekken door te geloven in een ontkenning van een ander in participatie in controlemechanismen in/als vestigen van aandacht, zonder te onderzoeken hoe ik hier zelf in sta en wat ik zelf doe in/als controle in/als aandacht in/als geloof in wat ik buiten mij zie geprojecteerd op een ander, namelijk ontkenning, en door te projecteren buiten mij zonder volledig zelfonderzoek in/als reactie in mezelf, ontken ik mezelf, en dus splits ik mezelf op in/als reactie, en trek ik mezelf in twijfel, en door dit te projecteren op de ander buiten mij maak ik mezelf machteloos tot zelfverandering, en dus zit ik vast in mijn eigen controle in een geloof in machteloosheid in de geest, welke zich, keer op keer, blijft projecteren op iets of iemand buiten mij, aangezien ik door dezelfde ogen blijf zien in/als controle/machteloosheid/projectie, en dus lijkt het alsof het patroon zich blijft herhalen, wat ook zo is, want ik manifesteer wat ik leef in/als mezelf, in dit geval in/als controle, gevestigd in aandacht op iets buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus in cirkeltjes te blijven rondlopen in een geloof in controle in/als aandacht gevestigd op iets buiten mij, waarin de cirkeltjes zich manifesteren doordat ik blijf projecteren buiten mij en dus mijn aandacht in/als controle, buiten mijzelf blijf vestigen, en dus blijf ik mezelf buiten mezelf vestigen, en manifesteer ik mezelf in/als energie in/als controle in/als aandacht in afscheiding van mezelf, en dus trek ik mezelf in zelftwijfel, afgescheiden van zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin niet in staat ben tot het aangaan van een gelijkheidsrelatie met een ander – met name in partnerschap – waarin ik me in partnerschap ergens afhankelijk maak van de ander door projectie van mezelf op de ander in/als aandacht in/als controle, waar ik me vervolgens tegen ga verzetten, tegen deze zelfgemanifesteerde controle in/als aandacht buiten mij, waardoor ik wegloop uit de relatie in een poging om los te komen van de controle in/als aandacht gevestigd buiten mij, en hierin mezelf als oplossing tot het stoppen van de controle mechanismen in mezelf, te ontkennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit met name te manifesteren in partnerschap waarin fysieke intimiteit wordt gedeeld, wat iets is wat ik me al 25 jaar afvraag, namelijk wat het verschil is tussen vriendschap en partnerschap, waarin ik steeds uitkom op seks, en dus is seks als fysieke intimiteit iets wat ik nader dien te onderzoeken om hierin in gelijkheid met/als mezelf te komen in plaats van in afhankelijkheid in/als controlemechanismen van de ander(=de  mind).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een scala aan relaties gerelateerd aan afwijzing over en spijt stress verminderen1 300x252 Stress Verminderen Door Zonder Spijt te Levenweer te hebben gelopen, welke in mij door elkaar heen lopen en me overweldigen in ervaringen van spijt, weggestopt in mijn fysiek, en naar boven komend in een nieuwe relatie als dezelfde onopgeloste punten omhoog komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te aarzelen in het doorwandelen van de punten in/als mezelf in partnerschap aangezien in ieder punt wat ik doorwandel de spijt omhoog kom van hetgeen ik verkeerd gedaan heb in vorige relaties, tot aan spijt toe van het stoppen van die relaties in het verleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat ik – keer op keer/relatie op relatie – de partner ‘blame’ – de schuld geef’ van hetgeen ik zelf niet heb opgelost in vorige relaties, en omdat ik de spijt van de missers in vorige relaties niet wil ervaren, creeer ik reacties naar de partner in/als projectie van hetgeen ik zelf niet onder ogen wil zien, waarin ik zelf mijn aandacht vestig op de ander en mezelf hierin ontken, en dus de 2 controle-mechanismen toepas waarin ik zelf verstrikt ben geraakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te genereren en accumuleren in mezelf naar aanleiding van afwijzing gerelateerd aan partnerschap, welke in feite afwijzing is van mezelf in zelfverantwoordelijkheid, keer op keer, relatie op relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te stoppen met communiceren ten gevolge van de ontkenning van een ander in participatie in/als controlemechanismen, waarin ik mezelf en tevens de ander vasthoud en laat bestaan in en als deze controlemechanismen in/als aandacht geprojecteerd op de ander in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als zelfexpressie op te geven ten behoeve van een vasthouden aan een controlemechanisme in/als aandacht, zelf bestaande in/als de geest, in plaats van zelf te gaan staan in/als zelfverantwoordelijkheid in/als zelfexpressie.

 

Reincarnation throughout Time: DAY 11

Fysieke Gedragsdimensie:

Weglopen

De rug toekeren

Verlamming, welke tevens de dikke darm stillegt/vertraagt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek te verlammen door mezelf weg te houden van een ander in ontkenning als oplossing om die ander geen kans meer te geven via energie als aandacht op mij gericht te leven – waar of niet waar – en hierin juist, in mijn poging om van ‘de ander’ als ‘de ander=de mind’ weg te gaan, te verdwijnen in de ander=de mind, en mezelf gevangen te zetten in de ervaring van de ander=de mind, geprojecteerd op de ander in werkelijkheid – dus in een nieuwe laag van afscheiding in projectie – zonder in te zien dat ik aan het weglopen ben voor mezelf als de ander=de mind, en zonder in te zien in hoeverre ik mezelf hierin fysiek misbruik en dit misbruik en/als fysiek ongemak ben gaan gebruiken om zelf energie als reactie als ervaring te gaan gebruiken, en hierin mijn eigen fysiek nog meer te misbruiken door te verkrampen en uiteindelijk in de verkramping te verlammen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysiek weg te lopen ten gevolge van de afkeer van mezelf in/als ontkenning van mezelf in wie ik ben geworden in/als aandacht als controlemechanisme.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie verdwijnen in een ervaring van afwijzing/afkeer in/als reactie op ontkenning als controlemechanisme in/als aandacht gevestigd buiten zelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me afkeer en hierin ervaringen van afkeer creeer, in een ontkenning van mezelf in hoe ik besta in de relatie.

Ik realiseer me tevens dat ik ervaringen van afkeer nooit verder onderzocht heb en deze ervaringen geloofd heb als zijnde, ik moet weg, ik ervaar afkeer dus de relatie is ten einde, zonder in te zien dat ervaringen van afkeer bestaan in/als controle mechanismen, en dat ik die met een reden in het leven heb geroepen en ben gaan leven in/als controle in/als ontkenning van mezelf.

Ik realiseer me dat deze afwijzing en afkeer plaatsvind in partnerschap waarin fysieke intimiteit plaatsvindt, waarin ik onder de afkeer lust ervaar, welke me angst aanjaagt, en dus heb ik ooit – waarschijnlijk als heel jong meisje – een laag hierover heen gelegd, welke me weghoudt bij de ervaring van lust, niet wetende dat lust/seksualiteit in onze samenleving niet geintegreerd is in het fysiek, maar afgescheiden plaatsvindt in/als de geest, welke angst aanjaagt en vele andere oordelen oproept in/als afwijzing van zelf in/als het fysiek.

Dus realiseer ik me dat ik ben weggelopen uit relaties waarin ik lust ervaar verdekt onder de afkeer, en in de lust ervaar ik een controleverlies, als ik werkelijk de fysieke intimiteit aan zou gaan, waarin het controleverlies angst aanjaagt, aangezien controle in/als de geest alles is wat ik ken in/als mezelf in/als aandacht gevestigd buiten mezelf, in ontkenning van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb verder te zien onder de afkeer en bij lust aan te komen, en in plaats hiervan de afkeer ben gaan leven, welke is gaan accumuleren, en waarin ik verschillende relaties ten einde heb gebracht wat wellicht niet nodig geweest zou zijn als ik in zelf had durven en kunnen zien en als ik had geweten dat lust zich vermomd en/of verbergt als ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat niemand me ooit verteld heeft – tot aan een paar maanden terug Bernard dit aangaf – hoe lust en afkeer als ervaringen met elkaar verweven kunnen zijn in/als controlemechanisme, en ik in deze verwarring, een scala aan relaties heb gelopen en beeindigd en hierin vele lagen in/als reactie in mezelf heb opgebouwd, en tevens schade aan levensomstandigheden van mezelf en/of een ander heb aangebracht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf niet te hebben gezien, volledig gemist te hebben, hoe lust zich onder afkeer kan verbergen, en hoe ik hierin mezelf dus volledig gemist heb als fysiek wezen in gelijkheid met/als zelf gelijk aan/als seksualiteit, en in plaats hiervan me af te keren van mezelf in/als fysiek wezen gelijk aan/als seksualiteit en verder te leven afgekeerd in de geest  – op zoek naar een perfecte partner in de geest voor seks – waarin ik mijn ervaringen van afkeer projecteer op een ander als mogelijke partner buiten mij, waarin ik me keer op keer afkeer van de fysieke mogelijkheid tot inkeer in/als mezelf in/als het fysiek, en fysiek te onderzoeken wie ik ben in fysieke intimiteit en in/als het fysiek in het algemeen.

Ik stel mezelf ten doel de ervaringen van afkeer in mezelf terug te halen naar zelf en te onderzoeken en zelfvergeven, om te zien wat er onder verborgen ligt.

Ik stel mezelf ten doel stap voor stap, adem voor adem, door de ervaringen van afkeer en angst voor controleverlies heen te wandelen en niet mezelf in het diepe te gooien zoals ik altijd gedaan heb in fysieke intimiteit.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van spijt, dan stop ik, ik adem. Ik omhels mezelf in de ervaring, laat de ervaring door me heen ga en sta mezelf toe direct te zien wat ik verkeerd heb gedaan.

Ik realiseer me dat, alleen als ik direct in de ervaring zie en hier doorheen met behulp van zelfvergeving wandel, ik vrij kom  van de ervaring van spijt. En alleen als ik vrij kom van de ervaring van spijt, ben ik in staat om de oneindige cirkel van spijt manifesteren te doorbreken.

Ik realiseer me dat ervaringen van spijt verbonden zijn aan persoonlijkheden en persoonlijke omstandigheden en voorkeuren, en dus kan ik via spijt zien als ingang van het inzien van waar ik mezelf afhankelijk gemaakt heb van een persoonlijkheid in afhankelijkheid van iets of iemand buiten mij en dus in angst voor verlies van iets of iemand buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel ervaringen van spijt door te lopen en mezelf hierin te ondersteunen in geduld, met het gereedschap van schrijven en toepassen van zelfvergevingen welke leidt tot zelfinzicht, waarin ik mezelf in staat stel op te staan in/als zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel huidige omstandigheden met gezond verstand en plezier te benaderen en niet te verwarren met ervaringen in/als relaties tot herinneringen uit het verleden.

Ik stel mezelf ten doel de relaties tot/als herinneringen door te lopen in/als mezelf in schrift en zelfvergeving waardoor ik mezelf in staat stel huidige omstandigheden te wandelen in/als zelfverandering/zelfcorrectie van wat ik verkeerd heb gedaan in het verleden in/als afscheiding van mezelf  in projecties op een ander buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel herinnering en heden naast elkaar/tegelijkertijd/in gelijkheid in/als zelf te wandelen en te gebruiken als ondersteuning van elkaar (herinnering en heden) in/als mezelf, en niet opnieuw weg te lopen en verder te leven in afscheiding van mezelf in projectie op iets en/of iemand buiten mij, maar in het heden relaties in/als herinneringen terug naar zelf te halen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren in het fysiek, stap voor stap, adem voor adem, een voor een.

spijt

Agreements
Redefining Relationships

——————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 274 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Probleem:

Ik reageer extreem binnenin mezelf op een aantal karakters die een ander laat zien, en het wordt tijd deze meer gestructureerd uit te schrijven.

Waarom staan deze onder de serie ‘Expressie en de Darm’? Omdat mijn extreme reactie in mezelf plaatsvindt, binnen in mij spant het hele geest bewustzijn systeem zich aan, welke voelbaar is vanaf de nek-schouderspieren, doorlopend naar beneden door het buikgebied, tot aan de bekkenbodem. Het meest voelbaar is het in de dikke darm, die aan gaat voelen als een soort ijzeren buis, en als de spanning eenmaal is opgebouwd en de spieren zijn aangespannen, duurt het een aantal dagen voordat het weer ontspant. Dit is wat ik omschrijf als ‘de hel’ in mij; ik ben bezet dus bezeten door mijn eigen geest bewustzijn systeem.

Alle weerstand die ik ervaar verzamelt zich in het buikgebied, het midden zogezegd – chinees zullen ze wellicht zeggen de middelste warmer, die de fysieke energie verdeelt – en zet zich vast; ik ervaar mezelf als overweldigd door dit systeem en kan niet meer bewegen, geen zelfbeweging, en naderhand ben ik zo uitgeput en wanhopig van mijn eigen reacties hierop dat ik tot niets meer in staat ben op op te pakken en alleen nog maar wil slapen en/of tv kijken. Terwijl op het moment zelf verberg ik het in me, stop het weg, doe net alsof alles ok is.

Het zijn karakters waarin ik ben opgegroeid en waarin ik verstrikt ben geraakt en waarvan ik de schuld op een ander heb geschoven, gestimuleerd door volledige ontkenning van een ander, waarin ik niet in staat was mijn eigen geest bewustzijn systeem op te pakken, en altijd ben blijven hangen in de slachtofferrol van deze Trigger Characters en het scenario van Schuld.

*

Trigger Characters – Uitlok Karakters:

Onverschillig – meteen in reactie ja zeggen op wat ik vertel, bijna voordat ik uitgesproken ben, en als ik iets doorpraat en/of vraag zie ik dat het helemaal niet gehoord wordt maar dat er ja wordt gezegd.

Controle/Attentie/Aandacht – aandacht gevestigd in de geest van een ander op mij via ogen van de persoon die ergens zit in een ruimte en volgt wat ik doe, maar zelf niet beweegt – makes me feeling stuck in the mind and frozen inside

Ontkenning – iemand zegt dat alles ok is, dat ie helemaal relaxed is, dat diegene niets doet, niet in de geest aanwezig is of aandacht vestigt, alsof er niets aan de hand is, terwijl ik aan alles merk dat er iets niet klopt en dat er wel degelijk aandacht als controle gevestigd wordt – makes me shut down and give up, completely.

It is really attention related, where the attention is layed on something and/or some one outside self in some way of control, and me believing that this has something to do with me, with the other person controling ME, and me trying to get away from this, so I get away in the mind, instead of seeing that the other person is indeed using control, but Not Especially related to me, but to keep everything in place in the own mind to feel ‘safe’ in some way as some Idea of comfortability within self, but still in the mind, so still in control in/as consiousness which is not equal being here.

Afwachtend – wachtend op wat ik fysiek doe, wat ik initieer, wanneer ik beweeg en/of voorstel tot fysieke beweging

*

Oplossing:

Alle Karakters vinden in mij plaats, ik heb ze zelf zo ontwikkeld zoals ik ze zie en benoem, anders zou ik er niet op reageren, en bovendien kijk ik door mijn ogen, dus is het mijn interpretatie van wat ik zie, dus zie ik mijn eigen karakters geprojecteerd op een soortgelijk karakter waarvan ik niet weet hoe de ander deze exact heeft opgebouwd, dat weet alleen die ander zelf en is aan de ander om zelf door te wandelen. Ik begin met mijn reacties op de karakters om zo bij mijn eigen karakters te komen en een soort van draaiboek voor mezelf te schrijven voor wat te doen als ik een van deze karakters als triggers tegenover me krijg.

Beloning:

Iets wat ik nog niet ken, namelijk in en als zelf aanwezig blijven en uit mijn eigen reactie blijven in de geest / mijn eigen reactie in de geest stoppen op de karakters die de reacties in mezelf uitlokken, waarin het streven is om – uiteindelijk, long way to walk – te ontspannen, comfortabel in mijn fysiek aanwezig te zijn zonder verkramping van de spieren en dikke darm, in aanwezigheid van een ander, onafhankelijk van wat een ander ten toon spreidt en toch in communicatie, dus in de inter-dependency/tussen-afhankelijkheid, als ‘In de Wereld maar niet van de Wereld’.

*

Dit komt keer op keer terug in een partner-relatie waarin seksuele uitwisseling heeft plaatsgevonden. Waarin me duidelijk is geworden hoe ik als geest bewustzijn systeem, bewust onbewust, geslachtsgemeenschap laat plaatsvinden om een connectie te maken, welke in het moment altijd ‘goed’ voelt als de juiste beslissing, zonder in te zien dat dit het bewustzijn systeem is die het als Goed/God ervaart, en die graag connecties wil leggen en hierin verantwoordelijkheid weglegt/overdraagt, niet ziende wat een enorme consequenties dit met zich meebrengt, maar wel ervarende dat er een soort wederzijdse afhankelijkheid plaats gaat vinden hierna, waarin deze karakters hun rol gaan spelen. In deze ervaring van afhankelijkheid word ik boos op de partner, net zoals ik boos werd en word op mijn moeder, doordat er een connectie plaatsvindt, en in dit boos worden leg ik mijn verantwoordelijkheid weg. Ik neem geen verantwoordelijkheid en weiger samen te werken met die ander en die ander tevens te ondersteunen, ik schiet hier in een zelfinteresse, welke komt doordat ik zoveel weerstand ervaar in mezelf, dat ik alleen nog maar weg wil (of de partner ervaart zoveel weerstand dat die weg wilt en gaat, en dan valt er niets uit te werken, en word ik ook boos). Deze weigering om samen te werken heeft zich geaccumuleerd in de situatie waarin de moeder nooit ergens in wilde zien, waarin ik iedere vorm van zelfverantwoordelijkheid hierin heb opgegeven, en mezelf als verantwoordelijkheid hierin dus heb opgegeven, niet wetende hoe hierin te bewegen als de ander het volledig af laat weten. Niet ziende dat ik mijn eigen reacties als weerstand op de ander, in dien te zien en zelf te vergeven en/of stoppen in zelf, zodat ik de afscheiding van mezelf in mezelf in reactie op de ander, stop in mezelf. Dit patroon herhaalt zich keer op keer in partner relaties, waarin ik keer op keer consequenties creeer en de verantwoordelijkheid probeer over te dragen/af te dragen in connectie in geslachtsgemeenschap en tevens verantwoordelijkheid op mij geschoven ervaar en aanneem. Een afschuifsysteem van het afschuiven/verschuiven/verdelen van de verantwoordelijkheid in plaats van op te staan in en als zelfverantwoordelijkheid.

Imagine hoeveel interconnecties er plaatsvinden in partnerschap in geslachtsgemeenschap, weer verdelend wat er aan connecties heeft plaats gevonden in het verleden. Het is mind-blowing. So if you ever have a mind-blowing orgasm again, in connectie met een ander, in een startpunt van zelfinteresse, know what it is. Een wijd verbreid netwerk van verschoven verantwoordelijkheid met enorme consequenties.

What is Sex Series

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 73 – Expressie en de Darm – Ruimte – het huis in Zegveld

————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 207 – Motie van Wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Ik doe iets vreemds in angst. Als ik angst voor een persoon (lees persoonlijkheid) ervaar, denk ik deze angst te moeten benoemen tegenover die persoon om in deze angst op te staan. Waarin ik natuurlijk enorme angst ervaar om dit te benoemen, en dus spreek in angst, en hierin vraag ik tevens de persoon om iets met mijn angst te doen. Waarom doe ik dit zo? Feitelijk projecteer ik angst in/als mezelf voor een bepaalde persoonlijkheid in/als mezelf op de andere persoon die deze persoonlijkheid reflecteert waar ik in mezelf angst voor ervaar.

Op de een of andere manier heb ik altijd geloofd dat ik hierin ‘kleur’ moet bekennen tegenover die andere persoon, dat ik de goedkeuring van die ander nodig heb om de angst te stoppen in mezelf. Zolang die andere persoon het niet weet, en dus geen goedkeuring kan geven, kan ik de angst in mezelf niet stoppen, dat ervaar ik dan als niet eerlijk, want ik heb daarvoor toch zolang in angst verkeerd tegenover deze persoon en hierin backchat gecreeerd, dus ik moet dit toch delen, anders ben ik hypocriet.

Dit herken ik als een kerkelijk construct, waar je moet gaan biechten/boete doen, om vrij te komen van de zonden in jezelf, en dit kan alleen via een persoon die hiertoe de machte heeft, de machte om met God te spreken, oftewel een persoon die ik mijn macht geef tot Vergeving. Feitelijk leg ik hierin mijn zelfverantwoordelijkheid bij de andere persoon.

Nu is het zo dat als een andere persoon hier met begrip naar luistert, dit snel wordt opgelost. Er is begrip, wat gelijk is aan vergeving, ik ben vergeven door de andere persoon, mijn angst verdwijnt, en ik kan communiceren zonder angst.

Maar wat als de andere persoon geen begrip toont en/of hiermee niet akkoord gaat? Dan zou er geen mogelijkheid zijn om vrij te komen van mijn angst, om vergeven te worden. Dit is compleet het Godsconstruct, waarin vergeving via een andere persoon via ‘God’ loopt. Bij de Gratie van God.

En dit is feitelijk waarin ik mijn hele leven ‘verkeerd’ heb. Ik werd niet begrepen, dat werd letterlijk zo gezegd. En dus heb ik hierin mezelf niet begrepen en vergeven door te blijven wachten op het begrip als vergeving van de andere persoon, waarin ik zelf een persoonlijkheid in/als angst gecreeerd heb. Waarin ik een ervaring gecreeerd heb dat ik alleen in gelijkheid kan communiceren met iemand die me begrijpt/vergeeft. Zoniet, dan doe ik het ‘verkeerd’ in mijn ervaring. Wat niet in gelijkheid is als mezelf in zelfoprechtheid maar in gelijkheid onderling in relatie tot elkaar, afhankelijk van elkaars begrip. Wat pas werkelijk/in werkelijkheid verkeerd als gekeerd is in/als de mind/het bewustzijn.

Hierin heb ik mezelf geforceerd door mezelf steeds door een angst heen te duwen om zo de angst ‘te overwinnen’. Op een gegeven moment ben ik hiermee gestopt, aangezien het me niet meer lukte, ik was fysiek uitgeput, en ik ben in de angst gaan zitten. In angst heb ik veel geaccepteerd en toegestaan, in mezelf en in de ander, waarin ik een reactie bij de ander  in eerste instantie ook nog eens zelf trigger/uitlok door in angst te bestaan en te spreken.

Waarom vind ik van alles goed/God? Uit angst dat ik anders niet Goed ben/ bij God kom. In een geloof dat ik een ander ‘nodig heb’ voor goedkeuring dus om bij god te komen. In een geloof dat ik het zelf niet kan, dus voortkomend uit Zelftwijfel. En in een basis van zelftwijfel, twijfel aan zelf, komt er een geloof in/afhankelijkheid van iets of iemand buiten zelf, waarin ik natuurlijk angst ervaar/creeer tegenover die persoon om uit de Gratie Gods te vallen, en tegelijkertijd boos word omdat ik juist mezelf vrij wil maken wat me niet lukt, want ik ben aan het wachten op die andere persoon, dat die iets doet wat onze ‘relatie verbreekt’, en dus ga ik met angst naar die andere persoon toe in de hoop dat die andere persoon iets doet en wil ik de verantwoordelijkheid dus bij de andere persoon leggen – in plaats van zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mijn angsten en de relatie met/als angst met/als mezelf in mezelf te verbreken – want ik geloof onbewust en/of onderbewust dat dat niet zomaar mag, dat ik toestemming nodig heb, en dus handel ik bewust, automatisch naar mijn onderbewuste/onbewuste programma, niet ziende dat ik manipuleer, aangezien ik zelf gemanipuleerd word/mezelf manipuleer in/als Bewustzijn.

Ik manipuleer dus met angst om mezelf vrij te krijgen van deze angst, en deze angst gebruik ik als rechtvaardiging van mijn daden. Angst, als E-motie als rechtvaardiging van de manipulatie in angst. Waaruit de Motie van Wantrouwen voortkomt; de Macht wordt aan de Persoon/de Persoonlijkheid/het Bestuur/de Regering gegeven en ondertussen bestaat er een volledig wantrouwen naar die persoon/persoonlijkheid/regering/bestuur toe, aangezien het uitgangspunt angst is – een uitgang/backdoor weg van zelfverantwoordelijkheid – dus manipulatie, dus niet zelfoprecht, en hierin altijd vatbaar voor/afhankelijk van manipulatie door de persoon/persoonlijkheid/regering/bestuur. De Motie van Wantrouwen wordt het Motief als grond waarop we iets gaan verdedigen. De angst wordt de reden/het uitgangspunt van leven welke we gaan verdedigen als rechtvaardiging van ons gedrag in/als angst.

De basis is Wantrouw in plaats van Zelftrouw, welke we projecteren op iets of iemand buiten ons als zijnde niet te vertrouwen. Motie van Wantrouwen.

Zie hier de samenleving waarin we leven. Diep weggestopt en verdraaid dus ‘onzichtbaar’ in onszelf en tegelijkertijd zichtbaar in alles wat we creeren in deze wereld op het moment. Zelfs tijdens het schrijven draait het weg/draai ik weg.

Een hele lijst om zelfvergevingen op toe te passen.

Gedachte:

Ik ben bang om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon.

Afbeelding:

Ik zie mezelf ineenkrimpen, monddood, verbijsterd, verslagen.

Emotie:

Angst dat die persoon boos wordt

Angst dat die persoon me niet begrijpt

Angst dat die persoon me belachelijk maakt

Angst dat ik het fout/verkeerd doe

Gevoel:

Me beter voelen dan de ander

Backchat:

Ik kan niet op tegen die persoon

Die persoon weet het toch altijd beter

Wat ik ook zeg, het is toch niet goed

Laat maar, ik doe het wel alleen

Ik heb er geen zin meer in

Consequentie:

Afsluiting, stoppen met delen van wat er in me omgaat, verbergen

Me afkeren van die persoon

Boosheid (emotie)

Arrogantie (emotie)

Radeloosheid (emotie)

Dominantie in backchat

Schuld geven aan de ander

Schuldgevoel (emotie)

Ik word deze persoonlijkheid/heden als Bescherming, dus feitelijk wordt angst mijn bescherming en zal ik dus mijn angst beschermen als rechtvaardiging van wie ik ben geworden

Angst voor verlies van wie ik ben geworden (emotie)

Dood-ervaring; Afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Weigering/koppigheid (emotie)

Angst voor mensen (emotie)

Fysieke consequentie:

Ineenkrimpen, me kleiner maken

Verkramping in borst-buikgebied

Verkramping van dikke darm als afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Uitdrukkingsloos gezicht; starende ogen in het niets

Zelfvergevingen en Zelfcorrecties volgen.

Zelfeducatie free: www.eqafe.com/free

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 44 – Mezelf fysiek ondersteunen in plaats van te vervloeken in de mind

Mezelf in het fysiek ondersteunen. Als het op fysieke klachten aankomt ‘denk’ ik dat ik mezelf behoorlijk ondersteun, maar is dat wel zo? Ik word boos op mezelf dat de klacht er weer is, ik wil de klacht (dus mezelf als de klacht) weg hebben, en ondertussen doe ik niet werkelijk iets om mezelf te ondersteunen maar blijf ik rond tollen in deze gedachten-kronkels.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf fysiek behoorlijk ondersteun, in plaats van in te zien dat ik mezelf ondersteun qua voeding, maar niet in/als de mind; in/als de mind val ik mijn fysiek constant aan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek in/als de mind constant aan te vallen, waarmee ik de fysieke klachten, voortkomend uit oordelen en herinneringen in oordeel, versterk door mezelf opnieuw te veroordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te duwen als ik fysieke klachten, met name in mijn darmen, ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar te kunnen denken “niet weer”, zodra ik last heb van mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik last heb van mijn darmen, in plaats van in te zien dat mijn darmen last van mij als mind hebben, wat zich heeft gemanifesteerd als systeem in mijn darmen waardoor mijn darmen hun fysieke werk niet kunnen uitvoeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelf liefde te kennen, mezelf als liefde onvoorwaardelijk, waardoor ik liefde zoek buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voorwaardelijk van mezelf te houden, in plaats van een en gelijk te zijn als Zelf als Leven in ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen zien wat ik moet doen als ik dezelfde fysieke klachten in mijn darmen ervaar, terwijl ik weet dat ik mezelf hier ergens blokkeer waardoor ik niet kan/wil zien wat in het moment het beste is om mezelf te ondersteunen, onvoorwaardelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo verongelijkt te voelen als ik pijn in mijn darmen en moeite met de stoelgang ervaar, waardoor ik niet meer kan en wil zien wat het beste is om mezelf als leven te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van de moeizame stoelgang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen als ik niet kan poepen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te worden van een geobstipeerde darm, dat ik alles wil opgeven in dat moment, niet wetende hoe ik mezelf kan bewegen.

aha, ik weet niet hoe ik mezelf kan bewegen, wat best weleens de oorzaak zou kunnen zijn van de geobstipeerde en verkrampte darm. Me niet kunnen bewegen als Zelf als Leven, wat zich reflecteert in de darm, die zich niet kan bewegen als Zelf als Leven door gehinderd te worden door krampen veroorzaakt als energie in/als het mindsysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig vast te zetten door de gecreeerde energie in/als mindsysteem als reactie als bescherming op andere mindsystemen of zelfs weer op mijn eigen fysiek gemanifesteerde mindsysteem, wat zich reflecteert in mijn darm die verkrampt en vasthoudt alsof zijn leven er vanaf hangt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in/als de mind alsof mijn leven er vanaf hangt, wat voortkomt uit afhankelijkheid van een ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik voor de ander moet zorgen als die ander wil leven via zijn liefde voor mij in afhankelijkheid van mij, aangezien ik geloof dat die ander dood gaat als ik niet voor die ander zorg, aangezien die ander net doet alsof die doodgaat als ik niet voor die ander zorg, in plaats van in te zien dat ik mezelf vastzet door dit geloof, wat ik projecteer op de ander die dan weg moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te geloven die net doet alsof die dood gaat als ik niet voor die ander zorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf te geloven dat ik dood ga als ik niet voor die ander zorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dood ga als die ander, die net doet alsof die dood gaat als ik niet voor die ander zorg, niet voor mij zorgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van het zorgen voor elkaars geloof en afhankelijkheid in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een trillend oog te creeren door langdurige participatie in en onderdrukking van de energie die het zorgen voor elkaar in/als de mind geeft.

Als ik mezelf zie participeren in het zorgen voor elkaar en het onderdrukken hiervan in/als de mind, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit patroon in stand houd uit angst om alleen te staan. Zolang ik mezelf blijf vasthouden in angst om alleen te staan, zal ik dit gereflecteerd zien in mijn omgeving door vastgehouden te worden door iemand die bang is om alleen te staan. Ik sta mezelf en de ander niet toe te zorgen voor elkaar in/als de mind als vasthouden in angst in/als de mind in zogenaamde liefde dan wel afkeer. Ik hoef me niet af te keren; deze afkeer creeert slechts een nieuwe reactie van polariserende liefde, aangezien afkeren in/als de mind gelijk is aan angst, wat gelijk is als liefde. Ik ben Hier. In de Adem. Wat een ander doet heeft geen invloed op mij als ik niet participeer in dit patroon en geloof dat ik verantwoordelijk ben voor die ander als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te keren uit angst voor eeuwig gevangen te zitten in de liefde=angst van de ander=de mind, waarmee ik mezelf afkeer van het leven en dus de mind in ga, waar ik alsnog of eigenlijk juist voor eeuwig gevangen zit in de liefde=angst van de ander=de mind.

Als ik mezelf mezelf zie afkeren van mezelf in fysieke en emotionele pijn van een moeizame stoelgang, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat door me af te keren, ik mezelf voor eeuwig gevangen houd in de liefde=angst van de ander=de mind, oftewel in de angst van/voor het voor eeuwig gevangen zitten in/als mijn eigen mind, waardoor ik me fysiek niet vrij kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het fysiek niet vrij kunnen bewegen als ergste te ervaren wat er is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een emotie van verdriet te ervaren bij de gedachte dat ik me fysiek niet vrij kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik me nooit fysiek vrij zal kunnen bewegen, aangezien de vastzettende systemen zich fysiek gemanifesteerd hebben in de darm, waardoor ik me niet vrij kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als mijn grootste nachtmerrie te zien om voor altijd last te hebben van mijn darmen, waarin dus mijn grootste nachtmerrie is dat mijn darmen als ikzelf als fysiek last hebben van mij als gemanifesteerd mindsysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik voor eeuwig verdoemd ben tot de mind, waardoor ik me niet vrij kan bewegen als Zelf als Leven.

Liefde voor de ander op voorwaarde dat de ander jou ook lief heeft. Hierop is de afhankelijkheid gebaseerd, hetzelfde als in een kerkelijke vloek, waar je vervloekt wordt als je niet van God houdt/voor God leeft die zogenaamd van jou houdt, waarin van God houden betekent dat je doet wat de door de mens gemaakte regels zijn, geprojecteerd op een Macht als God, welke eigenlijk de Macht als de Mind is van de mens die de regels gemaakt heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten vervloeken/mezelf te vervloeken door te geloven dat iemand mij kan vervloeken als ik niet doe wat de ander als de mind als regels gemaakt heeft in voorwaardelijke liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik slecht/schuldig ben door niet aan de regels van voorwaardelijke liefde te voldoen, waardoor ik mezelf afkeer/vervloek de mind in, zonder in te zien dat ik daarmee juist mezelf slecht en schuldig maak door te participeren in oordelen in/als de mind, wat een ervaring van schuld als gevolg heeft voor alle consequenties die ik creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik degene die mij voorwaardelijk lief heeft ook lief moet hebben, in plaats van een en gelijk te zijn als Leven als Gelijkheid=Liefde.

Als ik mezelf zie participeren in mijn ergste nachtmerrie van een toekomstprojectie van me nooit vrij kunnen bewegenin/als het fysiek, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik niet Hier ben, aangezien ik bang ben voor iets in de toekomst. Ik zie in mezelf dat de klachten minder vaak aanwezig zijn, waarmee ik mezelf bewijs dat ik mezelf kan ondersteunen in het stoppen van de fysieke klachten in mijn darm. Ik stop met klagen, aangezien het klagen de klachten in stand houden. Klagen tegen de klaagmuur, participerende in de slachtofferrol, waarin mijn darmslijmvlies weleens de klaagmuur zou kunnen vertegenwoordigen. ik stop met het gebruiken van mijn darm als klaagmuur. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn darmslijmvlies als klaagmuur te gebruiken. Het stoppen van het gebruiken van mijn darmslijmvlies als klaagmuur is een eerste stap in het zien hoe ik mezelf fysiek kan ondersteunen op het moment dat de klacht, voorkomende uit het klagen, zich voordoet. Zolang ik blijf klagen over de klachten zal ik niet zien hoe ik de klachten gemanifesteerd heb door het klagen in participatie in de slachtofferrol.

Ik verbind mezelf met mezelf door te stoppen met klagen als ik darmklachten ervaar, wat een eerste stap is in het zien hoe ik de darmklachten uit het klagen in slachtofferrol gemanifesteerd heb.