Dag 702 – Zijn we niet allemaal een buitenbeentje, buitenstaander of outsider?

buitenstaander-44217165

Day 1100: Outsider

Ik ervaar me met regelmaat een buitenstaander, alsof ik net niet lekker meedoe. Als dit dan ter sprake komt binnen een groep mensen, blijkt dat vrijwel iedereen zich met enige regelmaat een ‘outsider’ ervaart of heeft ervaren. Interessant. Wat gebeurt er dan binnenin mijzelf als ik me een buitenbeentje voel?

Feitelijk is het dan dat ik juist ‘in mezelf gekeerd’ ben in/als de geest en ik niet (volledig) deelneem aan wat er in het fysiek plaatsvindt in bijvoorbeeld een gesprek of activiteit. Ik ben een soort van toeschouwer van wat er gebeurt. Vanuit mijn geest aanschouw ik wat er plaatsvindt en hier heb ik dan gedachten over of ervaar ik gevoelens en emoties bij. Deze spreek ik natuurlijk niet uit, althans het meeste niet – ik weet dat het niet zelfoprecht is om gedachten, gevoelens en emoties uit te spreken over iets. De gedachten, gevoelens en emoties zijn voor mezelf om te onderzoeken en verantwoordelijkheid voor te nemen.

Echter de gedachten en opvolgende gevoelens en emoties, zijn eigenlijk oordelen (gedachten) over mezelf die ik razendsnel projecteer op hetgeen ik waarneem buiten mij. Dus, als buitenbeentje, heb ik feitelijk heel veel gedachten over mezelf als oordeel (dus iets waar ik waarde aan hecht en waarin ik mezelf ‘meer’ of juist ‘minder’ probeer te maken) en dit kan ik onder andere ervaren als ‘angst’ (angst bestaat in en als een gedachte, een oordeel, gebaseerd op een herinnering/ervaring). Het uitspreken ervan zou dus in die zin kunnen ondersteunen, dat ik te zien/horen krijg wat ik denk over mezelf.

Hierin zou ik dan kunnen zeggen dat ik me buiten mezelf bevindt  – dus buiten mezelf sta, in afscheiding van mezelf – en dingen denk/geloof/heb aangenomen/oordeel/ervaar over mezelf. Vervolgens neem ik dit waar in iets of iemand buiten mezelf zonder de gelijkheid te zien en zonder te zien dat ik iets of iemand aanschouw via mijn (geprojecteerde) eigen-waarde-oordelen. Hier scheid ik mezelf opnieuw af, nu van iets of iemand buiten mij.

Wat ik hierin zie is dat dit is hoe we als mensen geprogrammeerd zijn met een geestbewustzijnssysteem waarin we – zolang we deelnemen en geloven in de waarheid van wat de geest naar voren brengt – altijd een ‘outsider zijn’ en buiten onszelf als gewaarzijn, als leven en buiten ons fysiek en het fysieke leven op zichzelf bestaan. Zo zijn we opgegroeid en leven we sinds jaar en dag en dus, is het niet zo ‘vreemd’ dat vrijwel iedereen zich vaak of minder vaak, een buitenbeentje, buitenstaander, outsider voelt.

In het volgende blog begin ik met zelfvergevingen waarin ik verantwoordelijkheid neem voor deze aangenomen, aangeleerde, zelf gecreëerde afscheiding in en als mezelf, dus voor mijn gedachten, gevoelens en emoties over mezelf en/als anderen ten aanzien van de ervaring van ‘buitenstaander’. Laat ik eerst eens inside myself, stoppen met een outsider te zijn.

vergrootglas

Deelname in Realiteit is Nooit een Observatie


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

 

Dag 645 – Een kijkje achter een ervaring van ongeduld

rot fruit

Na woorden of gedrag van mezelf waarin ik in reactie ben en zogenaamd ‘lelijk’ doe naar een ander toe, ervaar ik me eigenlijk vrijwel direct hierna, ‘rot’ – interessante woordspeling, rot, want ik voel me rot over de ‘rotte’ delen in en als mezelf. Het zijn hele kleine/subtiele verschuivingen, zoals het ongeduldig worden en de kat wegduwen, of vanuit een ervaring van ongeduld iemand te woord staan waarin ik ogenschijnlijk vriendelijk ben maar van binnen dit niet zo ervaar, iets wat hoe dan ook mee resoneert in mijn gedrag of woorden. We noemen dit ‘normaal en menselijke’ eigenschappen die we met z’n allen geaccepteerd en toegestaan hebben in onszelf en van elkaar. Echter ze zijn onacceptabel en ik bemerk dit heel duidelijk binnenin mezelf. Ik doe mezelf verdriet en mijn woorden en gedrag laten een indruk achter die niet zijn wie ik ben in overweging van en als leven; in eenheid en gelijkheid.

Ik wil zo niet zijn. Ik wil zo niet leven. Ik zie dat er feitelijk geen enkel moment is waarin ik dit onaardige/ongelijke gedrag kan rechtvaardigen in mezelf, onafhankelijk van wat een ander doet of zegt of niet doet of zegt en onafhankelijk van de omstandigheden. Het is ook niet nodig en het is niet effectief. Het is wel te verklaren als een reactie vanuit een interpretatie van mij vanuit een herinnering, in een poging om een ‘onveilig ervaren’ moment te controleren. Dit heb ik zo opgeslagen in en als een gedachte als controlemechanisme in mijn geest en dit wordt geactiveerd in mezelf zodra een soortgelijke situatie, opnieuw de onveilige ervaring activeert in mij of eigenlijk een ervaring van onbegrip en een ‘niet weten wat te doen’. Vanuit deze ervaring uit (en projecteer) ik woorden en gedrag in afscheiding van mezelf (op iets of iemand buiten mijzelf) en dit gedrag en deze woorden in reactie, activeren tevens een reactie in de ander, door de (al dan niet verborgen) energetische lading die mee resoneert.

Opmerkelijk dat ik twee voorbeelden benoem waarin het woord ‘ongeduldig’ naar voren kom. Ongeduld als ervaring binnenin mezelf. Laat ik het woord eens verder onderzoeken.

Het woord ‘dulden’ zit erin. Ik zie een conflict in het woord van wat ik ‘wel en niet duld’ echter dan geprojecteerd op iets of iemand buiten mezelf, in plaats van het dulden op mezelf toe te passen en mijn reacties niet te dulden van mezelf als ik ‘ongeduld’ ervaar naar iets of iemand, van binnen of buiten mezelf.

Waarom ‘ben ik zo ongeduldig’? Moet ik de trein halen ofzo? Mmm vaak is dit wel het geval. Het zal met geld van doen hebben. De buit binnen halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van ongeduld binnenin mij, te projecteren op iets buiten mij en/of op iets van mezelf in afscheiding van mezelf alsof het niet met mij van doen heeft dat ik ongeduld ervaar maar met hetgeen of diegene waarbij ik ongeduld ervaar.

Dit herinnert me aan een video die ik gisterochtend geluisterd heb. Over opgeven. Dat het niet zozeer gaat over hetgeen waarin we snel opgeven/neigen op te geven, maar dat het ’t meest uitdagende is, om de ervaring van opgeven an sich te stoppen in onszelf.

Dat zie ik ook van toepassing op deze ervaring van ongeduld. En terwijl ik dit schrijf vraag ik me af of ik achter deze ervaring van ongeduld, me niet al in een ervaring van opgeven bevind en hierdoor ‘ongeduldig reageer’. Ik bevind me al in een reactie dus feitelijk heb ik mijn zelfsturing al opgegeven.

Ik ga het verder onderzoeken in het moment en zien of ik met deze realisatie wat meer sturing aan mezelf kan geven binnen deze momenten.

Tijdens het schrijven van dit blog zie ik weer hoe effectief een punt zich opent terwijl ik schrijf, waarbij ik me wel gewaar ben van mijn gedrag en innerlijke ervaring zoals ik hier beschrijf in de eerste alinea, waartoe ik de beslissing neem om dit niet langer toe te staan in en als mezelf en waarbij ik me tijdens het schrijven gewaar wordt van achterliggende ervaringen waarmee ik mezelf kan ondersteunen om via zelfbegrip en/als zelfvergeving, uiteindelijk tot een oplossing/verandering te komen binnenin mezelf.

Wordt vervolgd

Accepteren en Toestaan – Het Contract met de Dood: Dag 22 (vertaling)

fruit

In de eerste vijf gratis interviews van de Quantum Mind Self-Awareness series wordt uiteen gezet hoe we een onveilig moment opslaan in onze geest als een gedachte en hoe we deze gedachte vervolgens als controlemechanisme gaan gebruiken als interpretatie van gebeurtenissen in de loop van ons leven, die lijken op dat ene moment waarin we het controleverlies hebben ervaren en hoe we onszelf op deze manier gevangen houden binnen onze eigen interpretaties (als herinneringen), in en als de geest en hierop aangepast gedrag.

—————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 625 – Liefde is geen ervaring

projectie

How to say “I Love you”?

Liefde is geen ervaring. Ik begin eindelijk te zien wat dit inhoudt en hoe ik liefde kan leven. Ik heb zolang een onbegrip ervaren in mezelf in relatie tot het concept liefde. Ik ervoer het eenvoudigweg niet zo vaak in die mate dat ik het als een ervaring van liefde zou omschrijven en als ik het ervoer hing ik er zoveel aan op dat ik mezelf erin verloor en ging vastklampen aan (als me emotioneel afhankelijk maak van) diegene of datgene waarop ik deze ervaring projecteerde.

Liefde is geen ervaring. Liefde is gelijkheid. En dus hoef ik niets energetisch te ervaren om dit dagelijks te leven. Ik kan dagelijks beslissen om te leven in gelijkheid met en als mezelf en van hieruit, met iets/iemand buiten mij en dit houdt liefde in. Aangezien ik, als ik me werkelijk in gelijkheid, in en als het fysiek ervaar, ik niet langer afgescheiden ben van mezelf als leven en hierin van de ander als leven en zo ben ik dan in dit ene punt, in eenheid met en als mezelf. De afgescheidenheid (van me meer of minder ervaren in en als de geest) is gestopt in dit punt. En zo beslis ik dit toe te passen in ieder punt waarin ik me heb afgescheiden in en als de geest. En zo, is de expressie van liefde een beslissing. En dus, hoef ik niet te ‘wachten’ totdat ik voor ‘iets of iemand liefde ervaar’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te wachten totdat ik liefde ervaar en van hieruit, vanuit deze ervaring in en als de geest, mezelf te gaan bewegen tot een ‘bemachtigen’ van datgene of diegene waarvoor ik liefde ervaar oftewel, waarop ik mijn energetische ervaring van liefde projecteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vervolgens van hetgeen of diegene waarop ik mijn ervaring van liefde projecteer, liefde te ‘willen ontvangen’ als dat door diegene of datgene, de energetische ervaring van liefde in mij geactiveerd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hetgeen of diegene waarop ik mijn ervaring van liefde projecteer, bij me te willen houden en alles te doen om dit gene of diegene bij me te houden en te ‘houden van’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te beperken in het leven van liefde in en als zelfexpressie als een beslissing tot een staan in eenheid en gelijkheid met betrekking tot een punt van afgescheidenheid in en als mezelf, in en als de geest en zo punt voor punt te wandelen, waarin de beperking vooral inhoudt dat ik dit punt voor punt wandelen niet ‘herken’ als een daad van liefde als gelijkheid en hierdoor tegelijkertijd nog te ‘zoeken’ naar die energetische ervaring van liefde om mezelf mee te vervullen en mezelf zo dus juist weer af te scheiden in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hetgeen ik wandel in en als mezelf op weg naar leven, tegelijkertijd onderuit te halen en mezelf zo te verzwakken in wat ik wandel, door mezelf opnieuw af te scheiden/in afgescheidenheid te houden door een zoeken naar een energetische ervaring van liefde om mezelf mee te vervullen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb feitelijk te zoeken naar de ‘eenheidservaring’ in en als de geest als ultieme vorm/ervaring van liefde, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat deze eenheidservaring de ultieme manifestatie van afgescheidenheid betreft in en als de geest, in en als energie, afgescheiden van mezelf als leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te houden van de eenheid met en als mezelf, in en als mijn fysiek, in en als gelijkheid met en als al het fysieke leven om me heen en/als binnenin mij, dit vanuit een ervaring van angst om alleen te staan waarin deze ervaring van angst juist de ervaring van (het zoeken naar) liefde versterkt, als andere kant van de medaille van de ervaring van liefde in en als afgescheidenheid, in en als de geest als ultieme vorm/manifestatie van ‘angst’ als hoe ik besta in en als de geest/de mind in gedachten, gevoelens en emoties.

En zo zoek/verlang ik eerst naar deze vervullende, energetische ervaring van liefde waarvan ik geloof dat die bestaat en werkelijk is als ‘meer dan ikzelf alleen’ en vervolgens, als ik het op een ‘gegeven’ moment ervaar in relatie tot iets of iemand buiten mij, ervaar ik direct een angst voor verlies van diegene of datgene, wat feitelijk een ervaring van angst voor verlies van deze geprojecteerde ervaring is en ik ervaar angst voor verlies omdat de ervaring niet substantieel, niet werkelijk en blijvend is binnenin/als mezelf in/als zelfexpressie die ik praktisch kan leven, maar een energetische ervaring die ik heb aangenomen en opgebouwd als ‘meerwaarde’ en waarin ik geloof en die ik zelfs ‘vorm’ heb gegeven in en als mijn eigen fysiek, door dit construct van liefde zo te leven en manifesteren als een ‘default’ programma in en als mezelf en in en als mijn eigen lichaam en waardoor ik mijn eigen lichaam ‘vervormd’ heb tot aan ziek maken toe. En omdat velen met mij dit zo leven, hebben we dit default programma in de wereld geprojecteerd, hebben we de wereld ‘vervormd’ en ziek gemaakt en jagen we nu met z’n allen deze projectie na als illusie in en als de geest, op zoek naar energetisch vervullende ervaringen, weg van de vervorming en vervuiling, weg van de gemanifesteerde ‘ziekte’; weg van onszelf als hoe we onszelf hebben toegestaan te bestaan.

Wordt vervolgd.

LOVE-IS-EQUALITY1Dus wat is de Beslissing?

*

Why and how is it, that intense physical-mind fear is interpreted/perceived/experienced as ‘Love’?

How is it that ‘Love’ is in fact intense/accumulated physical-mind fear?

Why and how have we mentally and physically become addicted to fear as the interpretation and experience of ‘Love’, and so in turn – become addicted to ‘Love’ as ‘Fear’, the ‘Love of Fear’?

Why and how have human-beings not managed to see/realise/understand the actual real nature and manifestation of ‘Love’ as ‘Fear’?

What is/has the consequences been within ourselves and existence, with accepting and allowing ourselves to ‘fight for our addictions as fear/love’ for the possession/experience of energy in self-interest, but would not considering ‘fighting for/living for/taking responsibility for’ humanity and this physical existence as a whole in and as equality and oneness?

Why/how do we have to take ourselves to extremes of ‘life/death’ to get the addictive adrenaline rush of intense physical-mind fear to experience being/feeling ‘alive’?

What is the relationship between the adrenaline rush of ‘love’ and the adrenaline rush of ‘feeling alive’ within the context of intense physical-mind fear?

Why have we not seen/realised/understood that the feeling of being ‘alive’ as the physical-mind adrenaline rush we experience is in fact intense Fear?

Why/how has intense fear been interpreted/experienced as ‘being alive’?

Uit: Reptilians – Why Love is so Addictive – Part 47

—————————————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 615 – 10. Making Love Visible – Het Zichtbaar maken van Liefde (deel 2)

Polen bos2

My Declaration of Principle – Mijn verklaring van Principes

10. Making Love Visible – through me not accepting/allowing anything less than my utmost potential, I support those in my life to reach their utmost potential, to love them as I have shown love to myself by gifting to me my utmost potential, the best life/living experience and show others as I have shown myself what it means to LIVE

10. Het Zichtbaar maken van Liefde – door zelf niets minder te accepteren / toe te staan dan mijn uiterste potentiëel, om hen lief te hebben zoals ik mijzelf liefde heb laten zien door mijzelf mijn uiterste potentiëeel te geven, het beste leven / de beste levende ervaring en om anderen te laten zien zoals ik mijzelf heb laten zien wat het betekent om te LEVEN.

In de afgelopen zes maanden heb ik alles gegeven wat ik in me had om in samenleven met een partner voor en als mezelf en hierin als voorbeeld, te leven wat het betekent om uiteindelijk niets minder dan het beste toe te staan in mezelf, in een ander en in mijn leefomgeving. Dit is niet zonder vallen en opstaan gebeurd en ging nog gepaard met veel in reactie ‘schieten’ van mijn kant. Echter door dit steeds te vergeven en corrigeren in en als mezelf en verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in mijn reacties en leefsituatie, wordt langzaam zichtbaar wat dit inhoudt in praktische zin. En dan komt er een moment van loslaten zodat een ander de verantwoordelijkheid voor en als zelf kan gaan nemen en uitbreiden en zodat ik verantwoordelijkheid kan nemen voor mezelf in en als dit alleen staan. Als ik dit niet zou doen, zou ik het principe van zelfstandigheid te niet doen, in mezelf en in een ander.

11. No one can save you, save yourself – the realisation that the tools and principles of Desteni is the guide, but I must walk the path myself. We are here to assist and support each other in this process from Consciousness to Awareness/LIFE and what it means to live – but the process itself, where you are alone with yourself in your own Mind: is walked alone

11. Niemand kan jou redden, redt jezelf – de realisatie dat het gereedschap en de principes van Desteni de leidraad zijn, maar dat ik zelf het pad moet bewandelen. We zijn hier om elkaar te assisteren en ondersteunen in dit proces van Bewustzijn naar Gewaarzijn / LEVEN en wat het betekent om te leven – maar het proces zelf, waar je alleen bent met jezelf in jouw eigen Geest: wordt alleen gewandeld.

Aangezien ik een ander niet kan redden zoals in het 11e principe wordt genoemd en ik mezelf en mijn leven niet kan ‘ophangen’ aan een ander die in mijn leven is. Hierin wordt dan gezegd dat ‘ik niet meer wil helpen’, echter dat is niet hoe het werkelijk in elkaar steekt. Liefde wordt vaak als ‘onvoorwaardelijk’ gezien en benoemd en hierin ‘verwacht’ men dat je ‘alles voor elkaar doet’ en ‘bij elkaar blijft’ terwijl er geen verantwoordelijkheid genomen wordt voor de eigen woorden en daden en leefgewoonten. Hierin wordt de eind- en zelfverantwoordelijkheid verschoven naar de partner en gebruikt als manipulatiemiddel. Dit is onacceptabel. Het leven van ons uiterste potentieel bestaat uit het zelfstandig staan en verantwoordelijkheid nemen voor en als onszelf, in wie we zijn en/of zijn geworden. We kunnen ‘fouten’ of vergissingen maken – aangezien we zijn opgegroeid in een wereld van vergissingen en ongelijkheid, echter onze fouten mogen geen bedreiging worden voor de stabiliteit van de partner en de leefsituatie en op een gegeven moment dienen de vergissingen vergeven en gecorrigeerd te worden vanuit zelfstandigheid oftewel, in en als volledige zelfverantwoordelijkheid. Dus voor mij is mijn laatste stap hierin dat ik mijn partner loslaat en alleen verder wandel en aan hem de beslissing laat om op te staan of niet.

Hierin is het niet mis wat een verleden en opvoeding voor enorme impact heeft op ons bestaan en het is absoluut oneerlijk verdeeld in de wereld, om het maar even zo te noemen. Er zou ten alle tijden en voor iedereen ondersteuning beschikbaar moeten zijn op deze reis de geest uit, het fysiek in zonder dat er een barrière is door taal of financiën. Toch kan ik binnen deze oneerlijke verdeling niet toestaan dat mijn stabiliteit vermindert door de staat van zijn waarin een ander zich bevindt. Het is enorm schrijnend en toch is dit de realiteit van de wereld waarin we ons bevinden en van de situatie waarin ik me bevind/bevonden heb en waarin ik zovele keren duidelijk benoemd heb dat er niet zoveel tijd is en dat op een gegeven moment de ‘kansen’ of mogelijkheden ophouden in praktische zin als er niet wordt opgestaan en de manipulatie van en als de geest een halt wordt toe geroepen.

Hiernaast is dit niet wat ik wil voor mezelf en mijn leven. Ik wil een leven opbouwen in communicatie met een ander op weg naar eenheid en gelijkheid en hierin langzaam afstemmen op elkaar. Ik heb gezien hoe dit mogelijk is en langzaam gebeurt, zelfs in de moeilijke situatie waarin ik ben gaan samenleven met iemand uit een andere cultuur met een andere taal. Als twee mensen bereid zijn om zelfoprecht te leven en reflecteren, vergeven en veranderen.

Ik heb veel relatiepunten doorgewandeld de afgelopen zes maanden met de ondersteuning van de aanwezigheid van mijn partner en we zijn fysiek en in communicatie nader tot elkaar gekomen. Nu is het tijd voor de volgende stap en moet ik mijn focus ook weer meer richten op andere zaken zoals werk. Hiervoor is nodig dat het stabiel is in huis. Dat was het niet en uit de situatie blijkt dat mijn partner er nog niet klaar voor is. Dat vind ik niet opmerkelijk gezien de zwaarte van zijn verleden en opvoeding.

Mijn partner van de afgelopen periode is niet meer fysiek aanwezig. Toch is het alsof hij hier is in alles wat ik doe. En ik vermoed dat dit komt doordat ik alles gedaan heb wat ik kon. Ik kan er niets aan veranderen. Dus er is geen ‘gat’ van zelfverwijt om in te vallen in en als de geest. Ik kan niets vinden dat ik anders had kunnen doen om het/hem nog een kans te geven om zelf op te staan hier met mij. Ik ben hem als mezelf niet ‘kwijt’. Ik ben hier als mezelf als mijn uiterste potentieel aanwezig in relatie tot dit punt en ik heb dit geleefd in fysieke realiteit.

Nu is het aan mezelf om verder te gaan met de punten die voor het samenleven aanwezig waren in en als mezelf. In het alleen leven, in wat ik mis of niet mis, in het mezelf richting geven hierin en in punten die nog opkomen als ‘gemis’ in relatie tot mijn partner van de afgelopen tijd.

Hierin zie ik dat het staan in en als het leven van de principes het enige is dat blijvend is en de test door de tijd heen doorstaat zodat ik met en als mezelf kan staan in eeuwigheid en hierin voor een ander kan staan en kan laten zien dat ik alles gedaan heb wat ik kon.

Dat is Liefde die zichtbaar is waarin ik kan staan en blijven staan, in en als mezelf door de tijd heen – ook al lijkt het ogenschijnlijk anders en voelt het niet als wat we kennen als ‘liefde’ in een moment van ‘afscheid’ en staat van afgescheidenheid in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik niet de laatste stap met hem kan zetten waarin het lijkt alsof ik hem laat vallen wat vanuit een perspectief van ‘onvoorwaardelijke liefde’ in en als de geest ook zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat mijn partner niet meer hier lijfelijk aanwezig is en ons fysieke samenzijn en delen te missen waarin we langzaam op elkaar afstemden, terwijl ik tevens zoveel stress en onrust ervoer door een onderdrukte en deels verborgen fysiek gemanifesteerde verslaving die langzaam steeds meer zichtbaar werd en invloed ging uitoefenen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het hartverscheurend te vinden om iemand zichzelf te zien opgeven in en als een fysiek gemanifesteerde verslaving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de impact van een fysiek gemanifesteerde verslaving te onderschatten en niet gezien te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me in en als de geest, niet te kunnen voorstellen dat ik een heel leven op zou geven ten behoeve van een fysieke gemanifesteerde verslaving aangezien dit niet mijn programmering is en er hierdoor niet ‘met mijn hoofd’ bij te kunnen en het tevens niet verwacht of gezien te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de impact van een fysiek gemanifesteerde verslaving vooraf had kunnen zien terwijl ik me zelf in een verslaving als afhankelijkheid in en als de geest bevond en deze fysiek moest doorwandelen alvorens ik helder spreek en praktiseer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op het laatst alleen nog maar te denken ‘hoe kom ik hieruit weg zonder dat het me meetrekt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb toch nog een schuldgevoel waar te nemen ten aanzien van niet samen blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een schuldgevoel te ervaren dat ik opsta/blijf staan terwijl een ander dat niet doet en van hieruit beslis alleen verder te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben gewild en gehoopt dat een zelfverantwoordelijkheid opgepakt wordt in aanwezigheid van mij zodat we ‘samen verder zouden kunnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in eerste instantie verantwoordelijkheid te nemen voor een ander vanuit angst dat een ander dit zelf niet doet of oppakt en het ‘feestje’ oftewel de relatie, dus niet doorgaat.

Ik realiseer me dat ik er zelf vanuit ben gegaan dat we samen zouden blijven en ons leven zouden gaan delen omdat we dat allebei zo wilden en alhoewel ik keer op keer aangaf dat hij zelf verantwoordelijkheid moest gaan nemen en dat ik in een samenleven niet toesta dat ik ‘voor hem moet gaan zorgen’ in consequenties die hij zelf maakt, was het door de situatie van samenleven in hoe we die begonnen zijn en waarvoor ik in eerste instantie verantwoordelijkheid heb genomen ‘voor hem’ en een ervaring van ‘dat het klopt met elkaar’ dat ik vooral deze ervaring van ‘samen blijven’ heb overgebracht, zowel voor mezelf als voor hem, in en als een geloof dat het punt van zelfverantwoordelijkheid door de tijd heen duidelijk zou worden en hij de verantwoordelijkheid voor en als zelf, op zou pakken in aanwezigheid van mij.

Ik stel mezelf ten doel om in een eventueel volgende situatie als en wanneer die zich aandient, duidelijk te zijn vanaf het begin over mijn standpunt in en als zelfverantwoordelijkheid in relatie tot het aangaan van een overeenkomst of overeenstemming als partnerschap zowel in woorden als daden en te stoppen met zorgen voor een ander vanuit een ervaring van angst dat een ander dit zelf niet doet of oppakt en dus niet ‘naar me toekomt’ en in plaats hiervan, te focussen op mezelf en opkomende ervaringen van afhankelijkheid en verlangens te vergeven en te zien in realiteit wat een ander in woord en daad oppakt, los van wat ik me wel of niet voor kan stellen in en als de geest en het zo simpel te houden en te werken met wat hier is.

Ik stel mezelf ten doel de tijd te nemen en mezelf te ondersteunen in het loslaten van de fysieke aanwezigheid van en delen met mijn partner van de afgelopen zes maanden en van eventuele ervaringen van schuldgevoel die de ervaring van gemis bedekken of andere emotionele ervaringen, in en als de realisatie dat de betrokken energie een vorm van eigenbelang ‘behartigt’ als energetische verslaving in en als de geest, te beginnen met het benoemen van de emotie die ik ervaar en het toepassen van zelfvergeving hierop.

Ik stel mezelf ten doel te staan en blijven staan in zorgzaamheid voor en als leven en duidelijk te blijven realiseren en benoemen hoe dit van belang is en hoe ieder moment telt hierin.

Polen tattoo I

Dag 519 – De Bestemming van Leven – Het Zichtbaar maken van Liefde (deel 1)

De Bestemming van Leven – Tijdlijn van de Principes

———————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 608 – Hoe werkt de geest met herinneringen?

herinneringenEen eenvoudig voorbeeld:

Ik stond in de gang mijn wandelschoenen aan te trekken en was in de veronderstelling dat ik een blauwe joggingbroek aan had met lange wijde pijpen, die ik een stukje in mijn sokken doe als ik ga wandelen zodat de pijpen niet over de grond slepen. Dit was de broek die ik diezelfde ochtend – ongeveer een uur geleden vanaf dit tijdstip van het aantrekken van de wandelschoenen – als eerste had aangetrokken maar die ik even later had verwisseld voor een andere – grijze – joggingbroek met iets kortere pijpen.

In de gang stopte ik, automatisch en zonder werkelijk te kijken, de broekspijpen in mijn sokken en stond op. Pas toen ik stond zag ik dat ik een andere broek aan had dan dat ik in gedachten had. In gedachten had ik de broek aan die ik die ochtend als eerste aan had getrokken. Pas toen zag ik, hé, bij deze broek hoef ik de pijpen niet in mijn sokken te stoppen en haalde ze weer los.

Is dit geen vreemd fenomeen? Dat ik in een huidig moment iets aan het doen ben, gebaseerd op een herinnering in mijn hoofd, zonder werkelijk hetgeen te zien dat hier fysiek aanwezig is en waar ik fysiek mee bezig ben, namelijk de joggingbroek die ik daadwerkelijk aan heb op dat moment en in mijn sokken stop.

Dit is een heel eenvoudig en juist daardoor, duidelijk voorbeeld hoe we beinvloed worden door deelname in onze geest, in gedachten (en van hieruit, in energetische ervaringen als gevoelens en emoties die voortkomen uit hetgeen we denken). Het heeft helemaal niets meer te maken met mijn fysieke werkelijkheid. Het is een automatische handeling gebaseerd op een herinnering binnenin mezelf van een situatie een uur geleden, namelijk het aantrekken van die eerste joggingbroek.

Dit automatische gegeven, dit kennen we allemaal. Let er maar eens op hoe vaak iemand achteloos zegt ‘ja dat doe ik automatisch’ zonder dat we ons gewaar of zelfs maar bewust zijn van wat dit automatisme eigenlijk inhoudt.

Deze joggingbroek geeft een zogenaamd ‘onschuldig’ voorbeeld aan, waarmee ik bedoel dat ik er niemand kwaad mee doe dat ik die tweede joggingbroek ook in mijn sokken stop terwijl dit niet nodig is. Dus hierbij kan ik dit voorbeeld heel eenvoudig wegleggen en ‘afdoen’ als ‘niet belangrijk’ en een ‘detail’ en ‘waar maak ik me druk om’.

Echter, dit voorbeeld geeft een mechanisme aan waar ons hele bestaan, ons hele wezen en deze hele wereld op gebaseerd is, namelijk op automatische handelingen, gedachten, en gewoontes die we vanuit herinneringen zo hebben opgebouwd, geleerd of overgenomen zonder dat we de invloed en impact doorhebben van een bestaan gebouwd op herinneringen in en als de geest. Als ik – en iedereen met mij – in dit kleine, eenvoudige voorbeeld op deze manier aanwezig (of eigenlijk afwezig) ben kunnen we er vanuit gaan dat dit zich gelijk zo afspeelt op uitgebreide schaal, van binnen en van buiten en doordat de situaties niet zo rechtstreeks en eenvoudig zijn als in dit kleine voorbeeld maar opgebouwd door de tijd en zelfs door levens heen, van generatie op generatie, in afwezigheid van onszelf in gewaarzijn, is niet meer zo duidelijk te zien wat de gevolgen zijn.

Deze automatische handelingen en gedachten, hebben we niet werkelijk onderzocht op de wezenlijke inhoud en hierdoor zien we niet wat we voortbrengen vanuit deze handelingen en gedachten en uitgesproken woorden. We zetten de wezenlijke inhoud voort zonder ons gewaar te zijn van deze inhoud in wezen en over het algemeen – omdat het een automatisme is vanuit de geest en aangezien de geest is opgebouwd in energie in plus en min – brengt dit dus een polariteit en verschuivingen tussen een plus en een min en van hieruit, een ongelijkheid voort zonder dat we ons hiervan gewaar zijn.

Dat is op zichzelf een zorgwekkend gegeven en dit zorgwekkende uitgangspunt is algeheel zichtbaar in de wereld in hoe die bestaat in ongelijkheid, zonder dat we ertoe komen om de kern, de bron van deze ongelijkheid te onderzoeken en begrijpen,vergeven en corrigeren.

Die bron, dat zijn wij. Wij als mens zijn de bron van de ongelijkheid en dit hebben we zo gemanifesteerd in een ongelijkheid buiten onszelf, in de fysieke wereld, in onder andere een ongelijk geldsysteem in afscheiding van onszelf en van ons gewaarzijn, waardoor het lijkt alsof dit ongelijke geldsysteem ‘de bron van al het kwaad’ is. Maar dat is niet zo; het geldsysteem is een reflectie van diegenen die het gecreëerd hebben (een kleine groep mensen) en van diegenen die deze creatie hebben laten gebeuren (een grote groep mensen zoals jij en ik die toegang hebben tot internet). Dit eenvoudige voorbeeld met de joggingbroek geeft aan hoe weinig gewaar we ons zijn van ons bestaan in automatisme in ongelijkheid en wat de gevolgen hiervan zijn. In die mate dat we ook de gevolgen – de ongelijke geldverdeling – absoluut zullen moeten veranderen tot meer gelijke financiële mogelijkheden voor iedereen als we een algehele verandering in de wereld willen voortbrengen.

Vind je het ook tijd om je gewaar te worden van je ware natuur zodat je hier de leiding in kunt gaan nemen voor en als jezelf in wezen, in overweging van al het leven, op weg naar eenheid en gelijkheid?

De gratis online cursus Desteni I Process Lite geeft een richtlijn in hoe te beginnen bij de bron, binnenin en als zelf en biedt het eenvoudige gereedschap om hierin stap voor stap inzicht, begrip en verandering te brengen.

Desteni I Process Lite – Herinneringen (Youtube)

Overzicht van video’s

Wake up

————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 582 – Waarom ervaar ik me diep van binnen doelloos?

Tomorrow

Ik luisterde naar een interview van Anu over ‘life without purpose’. Hierin werd omschreven hoe we in vroeger tijden, voordat we als wezens in het aardse fysiek leefden, ons algemeen gewaar waren van een doel in ons leven, hoe we een plek hadden die van belang was voor onszelf, voor de mensen om ons heen, voor de samenleving en voor het leven als geheel. En hoe hij dit doel, zorgvuldig bij ieder mens verwijderd heeft zodat we ‘zonder doel’ geboren worden.

Het werd me duidelijk dat dit een ervaring is waar ik in terecht ben gekomen zo rond mijn zestiende jaar, in de leegte van een ervaring van ‘geen doel’ hebben. Tot aan mijn participatie in Desteni ben ik hiermee blijven rommelen. Ik heb het op verschillende manieren weten te ‘stillen’ of vullen voor een tijdje, met name door middel van de studie natuurgeneeskunde die ik in mijn twintiger jaren gevolgd heb en alle werkzaamheden en bezigheden hier omheen en opvolgend hieraan. Echter het bleef ‘de kop opsteken’ van tijd tot tijd. Het was niet geheel, niet volledig, niet ‘kloppend’.

Nu is het niet zo dat ‘Desteni’ dit doel voor me opvult. Het is zo dat binnen samenwerking met de mensen in de groep en met de informatie die voor handen is, ik in en als mezelf een doel ‘hervorm’ die het beste is voor mezelf, voor de mensen om me heen en voor al het leven op aarde. Zolang een doel ergens ‘leven uitsluit’ is het doel geen volledig doel waar ik in op kan staan, er blijft een missing link aanwezig. Dat is het leven zelf. En leven zelf staat als al het leven zelf en is dus een doel in en als zichzelf. Echter wij als mens hebben hierin een volledige deprogrammering en heropvoeding nodig, aangezien we onszelf hebben toegestaan ons zover af te scheiden van ‘leven in/als zelf’ door deelname en geloof in gedachten, gevoelens en emoties, in en als de geest.

Hierbinnen moet het doel dan nog praktisch gemaakt worden zodat het uiteindelijk ook een effect voortbrengt die het beste is voor al het leven. En zo kunnen we een doel maken voor onszelf. Ik heb echter gemerkt dat dit doel, werkelijk en volledig moet zijn anders kan ik er niet in opstaan. Anders valt het doel steeds in het water, komt het niet tot stand omdat ik steeds zie, dit is niet volledig, er klopt iets niet, er mist iets. Dit werd steeds duidelijk in de ondersteuning van mijn fysiek. Hoeveel ik mezelf ook met behulp van de methoden in en rondom de natuurgeneeskunde heb ondersteund, het is niet volledig, er is een factor aanwezig die maakt dat ik mijn lichaam niet volledig kan ondersteunen en dit is zichtbaar in terugkerende klachten. Deze factor ben ik zelf, in wie ik ben geworden in gedachten, gevoelens en emoties, in en als de geest. Als ik mezelf hierin niet begrijp en van hieruit kan veranderen, dan kan ik nog zo gezond eten, nog zoveel fantastisch ondersteunende producten inzetten maar een product van buitenaf kan mij niet blijvend veranderen en dus, blijft het patroon in en als mezelf waarin ik de fysieke disbalans gemanifesteerd heb, een rol spelen en dit blijft tonen in mijn lichaam.

Dit is het punt waar ik steeds tegenaan liep. Ook hier ben ik met de natuurgeneeskunde (met name met behulp van de Nederlandse Bloesemremedies)  een stukje verder in gekomen, echter het was nog steeds niet volledig.

Omdat het mezelf niet als geheel in overweging neemt. Het geheel als mezelf als Leven. En dit komt doordat we niet doorhebben wie we zijn geworden in ons geestbewustzijnssysteem en doordat we niet exact begrijpen hoe we dit hebben toegestaan. En als we het niet volledig zien, begrijpen, realiseren, kunnen we het niet veranderen binnenin onszelf. En kunnen we geen definitie maken van wat ‘Leven’ inhoudt aangezien deze definitie dan onvolledig is en dus onvolledigheid – als verdeeldheid – voortbrengt.

Als we dit eenmaal zien kunnen we zelf een doel verwoorden en dit vervolgens gaan leven, in en als het uitgangspunt van wat het beste is voor al het leven. Als we in dit uitgangspunt staan van wat het beste is voor al het leven, zal hetgeen we voortbrengen dit zo inhouden en het beste zijn voor al het leven.

Dus om onszelf een doel te geven, is het nodig dat we onszelf volledig hervormen in en als het uitgangspunt binnenin onszelf, in wie we zijn geworden. En van hieruit ‘kiezen’ we een doel dat passend is bij onze bekwaamheden die ieder mens individueel heeft en/of heeft verworven en van hieruit kunnen we de bekwaamheden uitbreiden.

Ik voelde hoe ik stabiliseerde binnenin mezelf, na al die jaren, op de plek in mijn fysiek waar ik altijd de paniek ervoer, in en als de realisatie dat ik zelf het doel creëer. En dan niet vanuit spiritueel oogpunt maar in en als het fysiek, praktisch, een Levend doel in overweging van en als het leven binnenin mezelf en dus, in overweging van en als het leven buiten mezelf. Ik dacht destijds dat iedereen een doel had en ik niet. Zo lijkt het tenslotte, iedereen die maar druk bezig is met ‘zijn doelen te verwezenlijken’ in de westerse maatschappij. Dit streven wordt steeds armer en armer omdat we het gemeenschappelijke doel voorbij schieten. We zorgen niet voor elkaar als onszelf, we geven niet zoals we zouden willen ontvangen. Tot ik hoor van Anu: ik heb bij ieder mens het doel geheel verwijderd. Dus ‘het klopt’ waar ik in terecht ben gekomen, in die zin dat binnen de programmering in en als de geest, er geen doel aanwezig is. Vandaar dat ik het niet kon vinden, niet begreep. Ik kon mezelf niet meer vinden naarmate de jaren vorderde en de programmering in en als de geest/mind, zich meer en meer fysiek manifesteert.

Als we geen doel hebben raken we veel sneller bezeten in en als de geest, in gedachte, gevoelens en emoties. Dat is ook zichtbaar in de wereld in het westen, in hoe we leven. Er zijn steeds meer prikkels nodig om onszelf ‘tevreden’ te stellen en hierin raken we steeds verder van onszelf verwijderd. Doordat we het begrip missen van wat er gebeurt binnenin onszelf, in hoe we bestaan en zijn opgebouwd. Er is een volledige hereducatie nodig. Er is een gemeenschappelijk doel nodig waarin we onszelf richting kunnen geven, in en als het besef van de gemeenschap waarin we bestaan, de gemeenschap van en als Leven, binnenin en als onszelf. Net zoals Ieder Ander Levend Wezen.

Als ik dit zie, hoef ik niet langer bang te zijn dat ik geen doel heb en zou verdwijnen in en als de geest, in gedachten, gevoelens en emoties. Het is feitelijk een angst voor ‘bezetenheid’ waar ik zolang mee heb rond gewaard. Doet verdacht veel aan demonisering denken is het niet? Dat is het ook. Een demon houdt niet meer in dan dat we verdwijnen in de gedachten en ervaringen in en als de geest en dit is ook waar de demonen destijds in verdwenen zijn. Doordat het doel binnenin onszelf was weggehaald, was er natuurlijk een nieuw doel nodig: God. There He Is. Zo focussen we ons op God en zijn we tot alles bereid ‘voor hem’. Waarom heb ik me dan niet tot God gekeerd? Omdat ik in en als de geest, verkeerde in de familiestructuren van de ‘banvloek’. En dan heb je toegestaan in en als jezelf dat je ‘van God bent afgekeerd’ en dus is het ‘doel God’ ook verdwenen. Het zwarte gat waarin ik heb rondgedoold.

Dit zwarte gat (de gevangenis in en als de geest in afscheiding van mezelf als Leven) is tegelijkertijd de opening geweest waardoor ik enigszins ben blijven zien. Ik heb natuurlijk zo vaak geprobeerd om ‘bij het Licht’ te komen en dit zogenaamde geloof in ‘God’ verbogen naar een geloof in en streven naar een ‘liefdesrelatie’ maar dit lukte niet werkelijk, er klopte iets niet, mijn lichaam gaf aan dat het niet volledig was. Dus ik werd gedwongen verder te zien, verder te zoeken, niet op te geven.

God is niet de oplossing. God is geen doel op zich. Het is eventueel een Verbeelding die kan fungeren als een tijdelijk hulpmiddel als substituut voor het gebrek aan inzicht en vertrouwen in onszelf als leven. Het is echter de grootste afleiding ooit geworden, een verblindend licht dat we najagen en dat we niet meer herkennen als zodanig als God (geld, liefde, seks, positiviteit, vrede, soulmates en ga zo maar door) en doordat we het niet herkennen, kunnen we het niet definiëren en dus ook niet herdefiniëren en zo blijven we een verbeelding manifesteren in de wereld.

Terug naar het doel. Ik kan een doel maken voor mezelf in en als het uitgangspunt van wat het beste is voor al het leven. Hierin veranker ik mezelf als Leven. Dit begrip van hoe we zijn opgebouwd, dit maakt dat ik mezelf niet langer op de kop hoef te zitten voor het ‘missen van een doel’. Het is niet mijn schuld. Het is wel mijn verantwoordelijkheid.

Het is mijn verantwoordelijkheid om mezelf te leren kennen, vergeven, veranderen en bij te dragen aan een gemeenschappelijk doel, in en als leven. Er is namelijk uiteindelijk maar één doel. Dat is het leven zelf. En leven zelf staat geen afscheiding toe en zal dus pas Geheel tot Leven komen als ieder onderdeel, dus ieder Levend Wezen, hierin deelneemt en zichzelf realiseert. Zie je de enorme taak waar we voor staan als mensheid? We dienen elkaar te ondersteunen om ons dit één voor één te realiseren. En zo breiden we uit in en als gewaarzijn, in ondersteuning van onszelf en elkaar als leven in en als het fysiek. En hoe we dit doen, dat is wat we kiezen in overweging van onze mogelijkheden, positie en bekwaamheden, vanuit het gemeenschappelijke uitgangspunt als wat het beste is voor alles en iedereen. Hierin ligt ons doel en hierbinnen, heeft iedereen een doel dat ondersteunend is voor al het leven, inclusief onszelf als leven.

Desteni I Process Lite

Dirt Road(Courses)

—————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 577 – Een ervaring van zwaarte onderzocht

How-the-Mind-really-works-Andrew-Gable-Desteni-I-Process-222x300(Artist Andrew Gable)

Ik ervaar het als ‘zwaar’ als ik (langer) communiceer met iemand die zich niet direct gewaar is van het bestaan in en verantwoordelijkheid nemen voor onszelf in gedachten, gevoelens en emoties en de introspectie hierin. Feitelijk wandelen we allen hetzelfde proces hier op aarde, van bewustzijn in en als de geest naar gewaarzijn in en als het fysiek. Uit een interview heb ik begrepen dat we niet gewend zijn aan introspectie. Wat ervaar ik dan als ‘zwaar’? Het kan alleen mijn eigen ervaring zijn en die moet ik dan zo hebben opgeslagen als herinnering in en als de geest welke ‘zwaar’ op me drukt. En dat is dan aan mezelf om verantwoordelijkheid voor te nemen, onafhankelijk van wat een ander doet of niet doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als zwaar te ervaren om (langer) met iemand te communiceren die zich niet gewaar is van wat gedachten, gevoelens en emoties zijn zonder me hierin zelf gewaar te zijn van waar deze ‘zware’ ervaring dan vandaan komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als oneerlijk beschouwen dat een ander gewoon doorleeft zonder verantwoordelijkheid te nemen voor zelf in gedachten, gevoelens en emoties en dat ik hier wel mee ‘moet’ communiceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus te denken dat ik en/of een ander geen recht op leven heeft als en zolang we ons bevinden in gedachten, gevoelens en/of emoties, wat feitelijk ook zo is als ‘geen toegang hebben’ tot leven, wat niet hetzelfde is als ‘geen recht hebben op’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen recht op leven heb zolang een ander zich niet gewaar wil zijn/worden van participatie in gedachten, gevoelens en emoties en hierin een afwachtende houding aan te nemen zoals ik als kind heb toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb af te wachten door mijn verantwoordelijkheid voor wie ik ben in gedachten, gevoelens en emoties bij een ander te leggen en hier boos om te worden in mezelf en dit te projecteren als een ervaring van zwaarte in aanwezigheid van een ander, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat door de aanwezigheid van een ander, ik mijn eigen geestbewustzijnspatronen duidelijker ervaar als reactie op de aanwezigheid van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als loodzwaar te ervaren om verantwoordelijkheid te nemen voor mijzelf in gedachten, gevoelens en emoties en de patronen in en als mijn geestbewustzijnssysteem, in en als mezelf, als loodzwaar te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een soort van ijzeren plaat tussen mijn nek en schouderbladen te ervaren en een soort van horizontale ijzeren staven in mijn borst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden als iets geactiveerd wordt dat ik moet veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefste te blijven bestaan zoals ik altijd bestaan heb en/of te veranderen zonder daar hinder van te ondervinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor het niet willen veranderen en hierin mezelf in hinder als weerstand als angst als oordeel vast te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf zo stom te vinden in het niet willen veranderen in punten waarvan ik weet dat ik niet besta als wat het beste is voor mezelf als leven als al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren – dus te veroordelen – om het niet bij ‘het juiste eind’ te hebben en hierdoor verandering in en als mezelf, tegen te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst als oordeel te gebruiken als excuus om niet te hoeven veranderen en hierin boosheid als oordeel en dus als angst, te manifesteren binnenin mezelf en van hieruit, te projecteren buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb punten niet te durven benoemen aangezien ik er geen verantwoordelijkheid voor durf te nemen, hierin dus niet effectief te zijn en boos te worden.

Als en wanneer ik mezelf boos zie worden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik ergens niet effectief ben en ergens geen verantwoordelijkheid voor neem/heb genomen/durf te nemen.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid voor mezelf te nemen in en als de boosheid en de boosheid niet te projecteren op een ander maar in plaats hiervan, zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het veroordelen van mezelf in boosheid en mezelf te vergeven in hetgeen ik boos om en op ben en zo verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in en als de ervaring van boosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf maar knudde te vinden in mijn toepassing van verantwoordelijkheid nemen voor en als mezelf in emotionele ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb neerbuigend te zijn naar mezelf toe in het niet nemen van verantwoordelijkheid voor mijn emotionele ervaringen.

Als en wanneer ik mezelf neerbuigend zie reageren op mezelf en/of geprojecteerd op een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik niet gelijk sta aan hetgeen ik me neerbuigend opstel en en mezelf hierin neerbuig ten aanzien van mijn eigen geestbewustzijnssysteem in ongelijkheid, in afscheiding van mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met me neerbuigend op te stellen en mezelf te vergeven voor waar ik op reageer als hetgeen ik me van heb afgescheiden en voor mijn reactie op zichzelf.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor mijn neerbuigend gedrag in en als mezelf door stap voor stap verantwoordelijkheid te nemen voor mijn reacties en gedachtenpatronen in en als het in klank brengen van zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen in plaats van mezelf te vergeven en mezelf zo ineffectief te maken en benaderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in vergelijkingen te zien en mezelf hierin op te splitsen in een vermeerdering en vermindering, in plaats van in gelijkheid met en als mezelf te leven, onafhankelijk van wat een ander doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden en laten leiden door polariteit in vermeerdering en vermindering, in en als een gepolariseerde gedachte en/of ervaring en hierin streven naar de polariteit die niet direct past bij mijn wezen en zo, dus afgeleid te blijven met een streven naar vermeerdering in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als bewustzijn, in mijn bewustzijn op mezelf gericht als zwaar te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb introspectie als een op mezelf gericht bewustzijn te kennen en dit als zwaar te ervaren in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat introspectie inhoudt ‘met gewaarzijn in en als mezelf zien als hoe ik besta in en als bewustzijn en van hieruit mezelf te ondersteunen met de toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie’ waarin ik mezelf de oordelen als interpretaties vanuit het op mezelf gerichte geestbewustzijnssysteem, vergeef in plaats van mezelf hierin neer te drukken en onder te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als controle, in en als het bewustzijn als zwaar te ervaren.

Tot zover voor vandaag.

Facing Your Real Mind – Kryon: My Existential History

Control – Journeys Into the Afterlife – Part 73

dip_lite_logo_on_white(klik op afbeelding voor link)

————————————————————————————————————————–

Dag 572 – ‘Wat als…….?’

ja-maar campagne

Ik zie mezelf dagelijks deelnemen in een scenario van ‘wat als…’ bijna zonder dat ik het door heb. Ik kijk ruim vooruit en neem hierin zoveel als mogelijk eventuele consequenties van mijn handelingen en beslissingen in overweging. Dit op zichzelf is een ondersteunende eigenschap. Echter niet als ik het ‘automatisch toepas’ en hierdoor verdwijn in gekoppelde angstervaringen aan deze eventuele consequenties. Het vooruit kijken is bedoeld om te voorkomen om in ‘zeven sloten tegelijk te lopen’ zogezegd, of liefst ter voorkoming om in één sloot te lopen en als ik toch in een sloot loop als mogelijk gevolg, dan ben ik voorbereid en in staat om mezelf hierin richting te geven. Het is tijd om de gekoppelde angstervaringen te stoppen, het is namelijk niet de bedoeling dat ik deze angst aan het leven ben en hierin en hierdoor woorden te spreken in en als deze angstervaring en zo, de angstervaring, en dus een consequentie als/van mijn energetische reacties als scenario, te creëren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb deel te nemen in angstervaringen die meekomen bij scenario’s als eventuele consequenties in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘een hekel te hebben’ aan consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door een hekel te hebben aan consequenties, de consequenties te hekelen oftewel, de consequenties te berispen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb consequenties te hekelen, te berispen door deelname in een ervaring van tegenzin of afkeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te keren van consequenties en geen zin te hebben in consequenties/tegenzin te ervaren ten aanzien van consequenties en aangezien het hele leven op dit moment uit consequenties bestaat, tegenzin te ervaren en me af te keren van het/mijn hele leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te keren van het leven en tegenzin te ervaren ten aanzien van het leven/geen zin te hebben in het leven door ‘een hekel te hebben’ aan consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven dus te berispen, te hekelen in alles wat er als consequentie bestaat en zo, de consequentie elke dag voort te zetten in en als een angstervaring voor het voortzetten van de consequentie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb diep te zuchten in en als de ervaring van zwaarte van de ervaring van de consequenties in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb consequenties als zwaar te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘niet meer te willen’ want ik ben moe van de consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘dit gaat me nooit lukken’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet in staat ben om consequenties te stoppen in en als mezelf en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet in staat ben om alle reacties te stoppen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me minderwaardig te voelen door de gedachte dat ik niet in staat ben reacties en hiervandaan, consequenties te stoppen in en als mezelf zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat ik me zo juist minderwaardig maak aan mezelf in en als reactie, in en als de geest en mijn eigen ervaring van minderwaardigheid creëer en in stand houd.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een gedachte als ‘wat als…..’ dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reëel naar de situatie en mogelijke gevolgen als consequenties kan kijken om van hieruit een beslissing te nemen die het beste is voor alle betrokkenen.

Ik realiseer me dat een angstervaring geen zin heeft en dat dit hetgeen is wat zinloos is en niet ‘mijn leven’ oftewel, de staat van zijn in en als de geest is zinloos als hetgeen waarin ik me het grootste deel van mijn leven heb bevonden, wat niet betekent dat ‘mijn leven’ oftewel, leven als zichzelf zinloos is, het is een projectie van mijn gemoedstoestand op het fysieke leven dat zinloos is en dat het leven zinloos maakt als ik het voortzet in en als deze gemoedstoestand, aangezien ik deze energetisch gekoppelde/geprojecteerde lading op deze manier voortzet en zo een ervaring van zinloosheid en geen zin hebben, creëer en in stand houd.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met deelname in de gedachte ‘wat als….’.

Ik stel mezelf ten doel mogelijke risico’s als consequenties op papier te zetten en te zien hoe ik mezelf hierin richting kan geven in overweging van wat het beste is voor alle betrokkenen.

Ik stel mezelf ten doel eventuele gekoppelde angstervaringen direct te vergeven, hardop in klank en mezelf zo te ontdoen van de energetische lading.

Ik stel mezelf ten doel een beslissing te nemen en te handelen als ik vrij ben van de angstervaringen/energetisch gekoppelde ervaringen en mezelf bij te stellen als ik achteraf alsnog in een gedachte van ‘wat als….’ deelneem waarin ik me realiseer dat dit een automatisch patroon is waarin ik mezelf actief dien te stoppen, elke keer opnieuw totdat het een nieuwe, ‘natuurlijke’ manier wordt om aanwezig te zijn in gewaarzijn in en als het fysiek zonder deelname in angstervaringen in en als de geest.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een gedachte als ‘dit gaat me nooit lukken’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me onvoldoende geoefend en getraind heb in het stoppen van mijn reacties en dat dit nu een punt van aandacht is, waarin ik begrijp dat de punten die ik minder actief heb aangepakt in het wandelen van met name het bewuste, onderbewuste en deels onbewuste proces, nu naar voren komen in het wandelen van het onbewuste, de quentumgeest en het quantumfysieke proces.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te trainen in het stoppen van reacties in en als de geest, iedere dag opnieuw en in plaats van door te gaan in en als de reactie in en als een ervaring van onbegrip in focus op iets of iemand buiten mij, te zien wat het punt is waarop ik reageer zodat en totdat ik begrijp wat er gebeurt binnenin mezelf.

Ik stel mezelf ten doel een ervaring van onbegrip van iets of iemand buiten mij direct te stoppen waarin ik me realiseer dat deze ervaring niet werkelijk is maar een afleiding van het zien van wat er werkelijk speelt binnenin mij in afscheiding van mezelf, ter entertainment van mezelf in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel de afscheiding die ik waarneem in mezelf te stoppen en de gekoppelde energetische ervaringen zelf te vergeven, hardop in klank en/of in schrift.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in te zetten in en als een uitgangspunt van zelfvertrouwen in dat ik in staat ben tot het stoppen van reacties in mezelf en als iets niet direct lukt, te onderzoeken wat er gaande is, wat het activatiepunt is en wat de definitie is van de energetische ervaringen en vervolgens mezelf te vergeven en door te zetten in en als de realisatie en het gewaarzijn dat ik mezelf zeer doe door deelname in mijn eigen reacties binnenin mezelf en dat ik van hieruit anderen zeer doe.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het reageren op consequenties en in plaats hiervan, de consequentie te stoppen en mezelf richting te geven als er reacties opkomen in het toepassen van zelfvergevingen en indien nodig, het uitschrijven van gerelateerde punten als opgeslagen herinneringen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het berispen (als oordelen) van consequenties en verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in reactie door mezelf te vergeven en van hieruit te veranderen totdat ik de consequenties binnenin mij één voor één gestopt heb.

Preparing Yourself For the Quantum Physical – The Future of Consciousness – Part 49

Full 2013 the future of consciousness introduction

————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 546 – Samenwerking binnen het gezin – zelfvergevingen

gezinIk zit in de bus en er komt een groepje jongens binnen van rond de 18-20 jaar. Hun taal is grof en denigrerend, niet naar mij toe maar in de gesprekken die ze voeren. Tussendoor zijn ‘onschuldige zinnen’ te horen waarin eigenlijk de kwetsbaarheid zich toont. Kwetsbaarheid in de zin van hoe we allen kwetsbaar zijn als mens, ons fysiek is kwetsbaar en kan eenvoudig gekwetst worden en hier dienen we voor en met elkaar zorg te dragen.

Een voorbeeld van de ongelijkheid in de woorden:

Eén van de jongens lokt een gesprek uit bij de ander: “tsjee wat was je moeder aan het spacen”: (met een hoog stemmetje immiterend) “Kom je niet te laat thuis? Je moet morgen weer vroeg op. Je hebt wel je rust nodig”. Hieruit vloeit een gesprek voort over meer van zulk soort gesprekken en zo gaat er één verder: “Bij mij dan, mijn moeder zei dat ik niet te laat thuis moest komen en mijn vader zei, ‘wat zit je nou te zeuren kreng, laat hem toch gaan'”.

Volop gelach van iedereen en meerdere voorbeelden van hoe de ‘moeder loopt te zeuren’ en de vader de moeder ‘afvalt’ of eigenlijk, ‘aanvalt’ in het gesprek en de zoon aanspoort om desnoods de gehele nacht weg te blijven en direct door te gaan naar de krantenwijk.

Of men wel of niet slaapt/rust tussendoor is aan zelf om te onderzoeken in wat men nodig heeft – over het algemeen hebben we fysiek 4-6 uur rust nodig. Het opvallende is hier het voorbeeld dat de vader geeft naar de moeder toe oftewel de man naar de vrouw. Hoe zal de zoon zich opstellen naar vrouwen toe als medemens met dergelijk voorbeeld in de opvoeding? Hoe wordt de stem van de moeder hier ondermijnt (letterlijk en figuurlijk) door 2 mannelijke huisgenoten – de vader en de zoon – en afgedaan als ‘zeuren’ terwijl ze feitelijk een fysiek punt benoemt om in overweging te nemen? Wellicht beladen met energetische ervaringen in en als zichzelf, waardoor men reageert op deze energetische ervaringen in plaats van te luisteren naar de woorden die ze spreekt. Er zijn ongetwijfeld meerdere dimensies hierin aanwezig en ook de stand van de moeder speelt hierin ‘een rol’. Echter het is in geen geval een excuus om in zoveel ongelijkheid met elkaar om te gaan in communicatie, overleg en samenwerking. Want een gezin is in feite een samenwerking met elkaar waarin effectieve communicatie bepaalt hoe deze samenwerking verloopt.

Zelfvergevingen van mijn kant:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ineen te krimpen bij het horen van de grove taal van de jongens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren bij het horen van de grove taal van de jongens waarin er denigrerend over de moeder gesproken wordt en de taal algemeen, volledig doorspekt is van ongelijkheid en afscheiding van de medemens als levend wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij het horen van zoveel ongelijkheid in de woorden van de jongens en me af te vragen hoe we dit ooit kunnen veranderen op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren van de ongelijkheid die bestaat op aarde in en als een samenleving met elkaar, zo ook binnenin mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf vroeger een bondje te sluiten met mijn vader en me denigrerend op te stellen naar mijn moeder toe, niet zozeer in grove taal maar van binnen door haar woorden als niet belangrijk te bestempelen en haar hierin niet in overweging te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de woorden van mijn moeder niet in overweging te nemen en te bestempelen als onbelangrijk en haar als geheel te bestempelen als ‘zeuren’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te vinden zeuren als ik ergens op wijs wat niet het beste is voor het fysieke leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen woorden als onbelangrijk te zien en niet werkelijk in overweging te nemen.

Als en wanneer ik mezelf ineen voel krimpen bij het horen van woorden van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik de ervaringen als reacties op ongelijkheid, kan zelfvergeven en mezelf kan herenigen met de energie die hierbij vrijkomt.

Ik realiseer me dat als ik het in en als mezelf houd bij het ervaren en zelfvergeven van mijn eigen ervaringen, ik hierna opsta, vrij van hetgeen de ander gezegd heeft aangezien die ander zelf verantwoordelijk is voor zijn/haar eigen woorden en ik voor de mijne, in gedachten en in stem gebracht en dus, als ik meerdere woorden aanmaak als reactie binnenin mij op woorden van een ander buiten mij, dit opnieuw mijn verantwoordelijkheid is en zo creëer ik dus meerdere consequenties binnenin mezelf om opnieuw verantwoordelijkheid voor te nemen en dus, ben ik hier langer mee bezig.

Ik realiseer me dat ik zo ongemerkt, nog heel wat consequenties creëer in en als mezelf die ik opnieuw met me meedraag, waardoor ik opnieuw zal reageren in een soortgelijke situatie.

Ik stel mezelf ten doel bij het horen van grove woorden van een ander, de aandacht naar mezelf te brengen door mijn kin iets naar beneden te brengen en me te richten op mijn eigen borst en dus op mezelf en allereerst bezig te gaan met het vergeven, herenigen en corrigeren van mijn innerlijke bewegingen als reactie op wat ik hoor.

Als en wanneer ik mezelf een bondje zie sluiten met mijn vader naar mijn moeder toe, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf ‘beter doe voelen’ door een ander ‘neer te halen’ zonder te zien dat ik feitelijk mezelf in en als de geest ophef en beter mezelf neer kan halen, de geest uit, het fysiek in.

Ik stel mezelf ten doel mezelf neer te halen door mezelf direct te stoppen een bondje te vormen met mijn vader naar mijn moeder toe en te luisteren naar wat mijn moeder te zeggen heeft en haar woorden door me heen te laten gaan.

Ik stel mezelf ten doel mezelf neer te halen door te stoppen met bondjes sluiten met vader de geest en te luisteren naar wat moeder de aarde te zeggen heeft en mezelf hierin neer te halen, het lichaam in door te luisteren naar mezelf in reactie op de woorden die ik door me heen laat gaan en te ademen doorheen en in de energetische bewegingen binnenin mezelf.

Als en wanneer ik in en als mezelf verdriet ervaar door ongelijkheid in de woorden van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in en als gedachten afvraag hoe we ooit kunnen samenleven als we zo met elkaar omgaan en dus, op voorhand het  ‘niet zie zitten’ in en als een geloof dat ik er niets aan kan veranderen.

Ik realiseer me dat het een proces is wat veel tijd inneemt en dat deze jongens en de woorden er in eerste instantie zijn om mijzelf te vergeven en corrigeren en van hieruit, ik beter in staat zal zijn om een ander te ondersteunen en zo zal de gelijkheid zich uitbreiden en dus, hoef ik deze jongens nu niet als voorbeeld te nemen van wat ‘nu gecorrigeerd moet worden’.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik reactie ervaar op de woorden van een ander, mezelf te herinneren dat deze mensen en deze woorden hier nu zijn om mezelf te ondersteunen in het stoppen van de afgescheidenheid in en als reactie, binnenin mezelf.

Als en wanneer ik mezelf pijn zie ervaren bij de woorden van de ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik pijn ervaar door mijn eigen reactie in en als de geest, op de woorden van een ander.

Ik realiseer me dat ik de woorden persoonlijk neem – wat ze ook zijn, ze zijn persoonlijk gericht naar een vrouw toe – en dat ik hierin pijn ervaar in en als een gedachte dat ik als vrouw onderdrukt word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren in en als een gedachte dat een vrouw onderdrukt wordt en dat er op deze manier geen expressie, en dus geen verandering mogelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat er geen verandering mogelijk is als de expressie onderdrukt wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb feitelijk angst te ervaren bij de onderdrukking van de expressie van de vrouw, waarin ik deze onderdrukking koppel aan ‘de vrouw alleen maar gebruiken voor seks’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een uitgangspunt als de vrouw alleen maar gebruiken voor seks en haar verder niet serieus te nemen als mens in haar woorden en expressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de man alleen maar te gebruiken voor seks en hem niet serieus te nemen als mens in zijn woorden en expressie, in en als een angst zelf zo onderdrukt te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus feitelijk angst te ervaren om behandeld en benaderd te worden voor hoe ik zelf een ander behandeld en benaderd heb en zo wordt het patroon als levend voorbeeld doorgegeven, beginnende binnenin zelf en doorgegeven zoals in het voorbeeld zoals zichtbaar bij deze jongens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb seks te gebruiken om wel of niet te luisteren naar een man of vrouw, afhankelijk van of ik zelf een man of vrouw ben en waar mijn voorkeur ligt/liegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen te luisteren naar iemand waar ik iets van wil/verwacht te krijgen in en als een voordeel in en als de geest.

Waar anders kan de ongelijkheid mee te maken hebben in de kern, dan met geld en/of seks?

We misbruiken elkaar in de afhankelijkheid van elkaar in geld en/of seks. En we neigen ernaar dit ‘liefde’ te noemen.

Stel je een wereld voor waarin je financieel zelfstandig aanwezig bent zonder voorwaarden en zonder de ‘seksuele drive’ als verlangen naar ‘intimiteit’, in en als het vermogen tot expressie en communicatie in gelijkheid met en als jezelf, in en als het vertrouwen dat er voor je gezorgd wordt en dat er voor alles en iedereen gezorgd wordt. Zouden we ons dan zo misdragen tegenover elkaar en/of hechten aan elkaar? Waarschijnlijk kunnen de meesten van ons zich hier weinig tot niets bij voorstellen en dus, bevinden we ons in een toestand van overleving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat mensen ergens wel weten dat ze zich misdragen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat we zeer ver van onszelf verwijderd zijn en in afscheiding, in het uiteen gaan van en als onszelf als leven, aanwezig zijn en dus alleen maar de afgescheidenheid in zicht hebben in en als zelf en dus handelen, bewegen en spreken ter overleving van onszelf in en als deze toestand van afgescheidenheid, in en als de geest op weg naar God als het ultieme paradijs, de ultieme climax, het ultieme orgasme waarvoor die ander nodig is en/of waarvoor geld nodig is en dus die ander die nog wel geld heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren van het leven in een wereld in afscheiding in het uiteengaan van mezelf als leven, ter overleving van mezelf in afgescheidenheid op weg naar de climax in en als de geest, zonder te zien, realiseren en begrijpen dat door het najagen van deze climax in afgescheidenheid, ik mezelf meer en meer afscheid van mezelf als leven en mezelf dus meer en meer pijn doe, en hierbij anderen als leven die ik niet langer zie en in overweging neem binnen mijn beperkte wereld in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me denigrerend op te stellen naar degenen die zich ongelijk uitlaten in woorden in en als een poging om de pijn van de afgescheidenheid in en als mezelf, in en als reactie op woorden van een ander in afgescheidenheid, niet te voelen en ervaren zonder te zien, realiseren en begrijpen dat binnenin deze ongelijkheid tevens leven aanwezig is welke misleid en vervormd is door verkeerde voorbeelden.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op mijn ademhaling in mijn eigen borst en mijn participatie in gedachten, gevoelens en emoties als afscheiding in en als mezelf te stoppen en zelf te vergeven alvorens ik overweeg te spreken tegen mensen die een ervaring van pijn in mij losmaken/activeren met hun woorden.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op het zien waar een patroon of gedrag vandaan komt in plaats van me te focussen op een reactie in onbegrip binnenin mezelf ten aanzien van woorden en daden in ongelijkheid en zo het begrip als vergeving binnenin en als mezelf te vergroten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn moeder en zo mezelf binnen het hele gezin, tegen te werken in plaats van te luisteren en hierin te leren samenwerken en te leren spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb een stem te hebben en mezelf een stem te geven, aangezien ik aan het tegenwerken ben waarin ik mezelf het niet waard vind om mezelf een stem te geven in en als hoe ik besta in ongelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf mijn stem te ontnemen en mezelf te onderdrukken in de tegenwerking in en als de geest, bestaande in en als een angst voor venijn in de woorden van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te bestaan in en als angst voor venijn in de woorden van een ander en hierin zelf venijnig te wo(o)rden in en als mezelf, in tegenwerking tot mijn moeder/een ander.

Als en wanneer ik venijn in mijn stem hoor in mijn woorden naar een ander toe, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me ergens door verongelijkt ervaar.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met spreken als ik venijn bemerk in mijn eigen stem en/of woorden en te zien wat ik de ander wil opleggen in en als een streven om mijn eigen ervaringen te ontlopen.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van verongelijking als reactie op venijn in woorden en/of in een stem, door me heen te laten gaan in en als de adem en mezelf mijn reacties te vergeven en me hierin te focussen op mezelf door mijn kin iets omlaag te brengen en te focussen op de ademhaling in mijn borst alvorens ik spreek.

Ik stel mezelf ten doel te oefenen en te oefenen zodat en totdat ik er beter in word – zoals een kind 100x oefent om op te staan – en ik daadwerkelijk mezelf stop, vergeef en corrigeer in het moment alvorens te spreken.

Full parenting perfecting the human race part 1

Parenting – Perfecting the Human Race – Part 1

———————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dag 545 – Oplossingen in en als de geest ter bescherming van mezelf in ‘afgescheidenheid’

google_2Ik kan er niet tegen als ik iets niet begrijp bij het instellen van bijvoorbeeld een nieuwe Google pagina en er werkt iets niet zoals het naar mijn idee zou moeten doen!

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen als ik iets instel volgens de richtlijnen zoals ze het aangeven, waarna er een foto zou moeten verschijnen maar er niets gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren omdat er op internet, niemand is aan wie ik het kan vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen als ik het zelf niet weet en er niemand in de buurt is die ik iets kan vragen.

Dit gegeven komt de laatste paar dagen naar voren, een ervaring van paniek op de achtergrond – meer als een herinnering als gedachte aanwezig in mij dan als werkelijke energetische ervaring – als iemand waarvan ik afhankelijk ben voor iets, niet te bereiken is. Ik vermoed dat dit een ervaring is van mezelf in kindertijd, waarin ik afhankelijk ben van mijn ouders of andere ‘ouderen’. Ik kan me geen specifiek voorval herinneren waarin iemand niet te bereiken is, het lijkt meer een algehele ervaring die heel diffuus, op de achtergrond aanwezig is. Alsof iemand er wel is maar niet te bereiken is. Dus fysiek aanwezig maar tegelijkertijd afwezig in en als de geest en/of niet beschikbaar voor antwoorden op vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat iemand ten alle tijden beschikbaar is voor antwoorden op vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat als ik een vraag heb, direct antwoord te willen en als ik moet wachten, een ervaring van ongeduld te voelen opkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de wereld vergaat als er niemand in de buurt is om antwoorden te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in verbeelding om me heen te zien grijpen in het niets, zoekende naar iets of iemand die duidelijkheid kan geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren – wat ik zou omschrijven in de woorden ‘het gevoel te hebben’ dat ik dood ga als ik niet direct een antwoord krijg en ik om me heen grijp in het niets.

Ik realiseer me dat ik me in een geestestoestand bevind als ik ‘in het niets om me heen grijp, in en als een ervaring van paniek’ en dat ik zelf hier ben in en als mijn fysiek en dat de ervaring van dood gaan niet werkelijk is.

Ik realiseer me dat ik een diffuse herinnering in me heb opgeslagen welke op de achtergrond aanwezig is en eenvoudig geactiveerd kan worden.

Ik realiseer me dat ik in deze diffuse staat van zijn terecht kom door in gedachten te zijn in en als een oordeel dat en als iemand niet aanwezig is om direct te antwoorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat iemand aanwezig moet zijn om direct te antwoorden en zo niet, dat dit dan gecommuniceerd kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden als iemand niet aanwezig is en dit niet communiceert terwijl er een situatie bestaat van wederzijdse afhankelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om maar niet in deze ervaring van machteloosheid en frustratie te komen, een ‘ik doe het zelf wel’ te hebben ontwikkeld waarin ik geprobeerd heb me in alles onafhankelijk op te stellen, zodat ik nooit meer in deze ervaring en toestand van afhankelijkheid en hierin irritatie en ongemak, hoef te verkeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet echt iets met iemand aan te willen gaan om niet in deze situatie en ervaring van onderlinge afhankelijkheid te komen met een risico dat iemand zichzelf zomaar terugtrekt zonder te communiceren.

Als en wanneer ik me bevind in een ervaring van paniek, ongeduld, machteloosheid of frustratie omdat iemand niet te bereiken is waarvan ik op dat moment afhankelijk ben voor iets, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat energetische ervaringen zoals paniek, machteloosheid, frustratie en ongeduld niet iets toevoegen aan de situatie en gebaseerd zijn op herinneringen van mijzelf als kind in een afhankelijke positie van ouderen waarin ik blijkbaar een ‘niet aanwezig zijn’ heb ervaren.

Ik realiseer me dat ik zelf een niet aanwezig zijn heb gekopieerd en gemanifesteerd in en als mezelf, in en als de geest waarin ik me terug trek en niet aanwezig ben voor een ander.

Ik realiseer me dat ik op deze manier aan verantwoordelijkheid voor mezelf probeer te ontkomen door net te doen alsof ik er niet ben.

Ik realiseer me dat ik ‘geen zin heb’ – feitelijk gebaseerd op  een angst om niet te voldoen hierin – om verantwoordelijkheid voor een ander dan ik te nemen die niet zelf ook zelfverantwoordelijk wil zijn, terwijl dat toch is wat we zullen doen in het begin van een proces aangezien geen van ons allen verantwoordelijkheid heeft leren nemen voor en als onszelf en dus, zal eerst een ander dit voor ons moeten doen in en als een levend voorbeeld, alvorens we het zelf kunnen leren en zolang als dat we de weerstanden doorwandelen zal een ander met minder weerstanden, meer verantwoordelijkheid dragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te dragen in en als mezelf in plaats van in en als mezelf aanwezig te zijn in zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel een ander als mezelf de tijd te geven om verantwoordelijkheid voor en als zelf te leren nemen en hierin verantwoordelijkheid te nemen voor en als mezelf in reactie op een ander, waarin ik me realiseer dat zodra ik geheel aanwezig ben in en als zelfverantwoordelijkheid, in en als mezelf als leven, ik niet langer energetische ervaringen zoals machteloosheid, frustratie, paniek en ongeduld zal hebben als een ander niet aanwezig is om bijvoorbeeld vragen te beantwoorden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als mijn fysiek, in en als de adem te ondersteunen en mijn participatie in gedachten als oordeel op een niet aanwezig zijn, te stoppen en specifiek zelf te vergeven zowel op de gedachten als op de energetische ervaringen die opkomen, waarin ik mijn eigen lichaam onderzoek op deze bewegingen binnenin mij.

Ik stel mezelf ten doel mezelf op voorhand te ondersteunen en voorbereiden door ervaringen als herinneringen van afwezigheid hier te halen en de energetische verschuivingen in mezelf luidop te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het idee te hebben dat ik een afspraak met mezelf niet nakom als ik niet boos wordt op iemand die niet aanwezig is, waarin ik blijkbaar afspraken met mezelf in en als de geest heb gemaakt om mezelf te beschermen in en als de geest tegen vervelende ervaringen van paniek, ongeduld, machteloosheid en frustratie/boosheid, in en als een afhankelijke positie, in een poging om mezelf volledig onafhankelijk te houden als oplossing van mezelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als de geest te denken gelijk te hebben in de oplossingen die ik ooit bedacht heb ter bescherming van mezelf in en als de geest en in een ervaring van verongelijking terecht te komen, als een ander deze ‘oplossingen’ niet evenzo hanteert en blijkbaar andere oplossingen heeft bedacht in en als de geest waarin diegene gelijk denkt te hebben, waarin beiden elkaar in een ervaring van verongelijking brengen waarin we steeds de enige oplossing die we kennen want bedacht hebben, willen toepassen en zo de verongelijking in onszelf en/als de ander, te vergroten aangezien het nog steeds een oplossing is in en als de geest, dus in en als een uitgangspunt die in de basis gestoeld is op onbegrip, hieruit voortkomend afscheiding en zo ongelijkheid en dus, een ervaring van verongelijking teweeg brengt, telkens als deze situatie zich herhaalt.

Ik stel mezelf ten doel, de afscheiding als onbegrip in en als mezelf te stoppen door mezelf te vergeven voor wat ik ooit niet begrepen heb en door een ander te vergeven voor wat ik niet begrepen heb en door te vragen hoe iets in elkaar steekt. Waar ik terecht kom bij mijn ervaring van paniek als iemand niet aanwezig en beschikbaar is om vragen te beantwoorden zodat ik kan begrijpen wat er gebeurt.

Ik zal dus mezelf moeten leren ondersteunen ook als een ander niet aanwezig is voor antwoorden, aangezien ik mezelf niet in verongelijking kan laten vallen iedere keer dat iemand niet aanwezig of beschikbaar is voor een vraag die ik heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als het stoppen van een energetische ervaring van paniek en machteloosheid, frustratie/boosheid en ongeduld, afhankelijk te maken van de aanwezigheid en beschikbaarheid en antwoorden van een ander. Hierin denk ik blijkbaar dat ik het niet zelf kan/zien kan in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel om ten eerste mijn eigen energetische ervaringen van paniek, ongeduld, machteloosheid en frustratie/boosheid te stoppen en vergeven in en als mezelf en van hieruit te zien of er werkelijk direct een antwoord nodig is, praktisch gezien of dat dit een voorkeur van mij is, om vroegtijdig antwoorden te hebben zodat ik me kan voorbereiden, waarin ik me realiseer dat over het algemeen, als ik echt direct een antwoord nodig heb, ik dit wel weet te vinden en dus betreft het meestal een ‘sussen’ van mezelf van een energetische ervaring waarin ik mezelf in en als de geest, afhankelijk  gemaakt heb in en als een gedachte als oordeel dus in afscheiding – afgescheidenheid van mezelf, waarin ik angst ervaar, wat logisch is aangezien ik me in afgescheidenheid van mezelf als Leven bevindt, in een poging tot ‘toenadering’ tot God de Geest, in en als een ervaring van angst in en als de geest – waarin we onszelf in en als de geest altijd incompleet en afhankelijk ervaren en dus ‘uitreiken’ naar een ander voor antwoorden.

Er is een oude beschrijving van afgescheidenheid naar voren gekomen die zeer interessant en toepasselijk is:

Voor de Naer-volghinghe, die de mystieke opgang bij uitstek als een groeien in armoede beschrijft, zijn armoede en afgescheidenheid, zoals zo vaak voor de Rijnlanders, identieke begrippen. Wat het geschrift over de armoede zegt, geldt dus ook voor de afgescheidenheid.
Uit de tekst blijkt alvast dat de afgescheidenheid niet zo maar een gewone ‘deugd’ uit de reeks is. Zij is een ghelijckheydt Godts: God is een af-gescheyden wesen van alle creatueren en wil de mens Hem ontmoeten, dan moet hij eveneens van alle creatueren af-ghescheyden zijn. Zo gezien lijkt de afgescheidenheid de samenvatting van de hele mystieke onthechtingsleer, een negatie van alles wat niet louter God is, een voorwaarde tot de mystieke voltooiing. Als ghelijckheydt Godts kan ze echter niet enkel een af-keer, een af-scheiden zijn. In de afgescheidenheid is een gelijkenis met God, wordt gelijkworden met God gerealiseerd: zij is derhalve eveneens en vooral toe-keer. Zij is Godt’eenemael aen-hangende zegt de Naer-volghinghe enkele bladzijden verder(4), waarmee zij het aen niet hanghen positief aanvult. Terwijl de mens zich psychologisch van de schepping, de menigvuldigheid rondom en binnen zichzelf afscheidt, om zich op grond van deze ghelijckheydt op het Ene te concentreren, terwijl de mens zich vrij maakt(5), bevrijdt hij terzelfdertijd het goddelijke beeld of de goddelijke aanwezigheid in hem: in de afgescheidenheid wordt God, om een geliefd beeld van de Rijnlandse mystici te gebruiken, in de ziel geboren, m.a.w. de afgescheidenheid is de realisatie van de gegevens van het exemplarisme. Eckhart zei het als volgt:”

Bron: Hoofdstuk VI. De afgescheidenheid.

Met dank aan Sylvia en Martijn. Uitbreiding op het woord volgt en zal ook in de eerstvolgende Nederlandstalig Google Hangout naar voren komen. Interessant hoe ik het woord afgescheidenheid in eerste instantie niet kon vinden in een hedendaags woordenboek en dus dacht dat het niet ‘bestaand’ was tot naar voren komt dat het in een oude tekst gebruikt wordt en zo een dimensie van begrip voor me opent over wat er eigenlijk gebeurt als ik participeer in afscheiding, in ‘de beweging van het uiteen gaan’ van mijzelf als leven, in afgescheidenheid in en als de geest.

afgescheidenheidOnderzoek en stop de afgescheidenheid in en als jezelf:

Desteni I Process

—————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/