Dag 702 – Zijn we niet allemaal een buitenbeentje, buitenstaander of outsider?

buitenstaander-44217165

Day 1100: Outsider

Ik ervaar me met regelmaat een buitenstaander, alsof ik net niet lekker meedoe. Als dit dan ter sprake komt binnen een groep mensen, blijkt dat vrijwel iedereen zich met enige regelmaat een ‘outsider’ ervaart of heeft ervaren. Interessant. Wat gebeurt er dan binnenin mijzelf als ik me een buitenbeentje voel?

Feitelijk is het dan dat ik juist ‘in mezelf gekeerd’ ben in/als de geest en ik niet (volledig) deelneem aan wat er in het fysiek plaatsvindt in bijvoorbeeld een gesprek of activiteit. Ik ben een soort van toeschouwer van wat er gebeurt. Vanuit mijn geest aanschouw ik wat er plaatsvindt en hier heb ik dan gedachten over of ervaar ik gevoelens en emoties bij. Deze spreek ik natuurlijk niet uit, althans het meeste niet – ik weet dat het niet zelfoprecht is om gedachten, gevoelens en emoties uit te spreken over iets. De gedachten, gevoelens en emoties zijn voor mezelf om te onderzoeken en verantwoordelijkheid voor te nemen.

Echter de gedachten en opvolgende gevoelens en emoties, zijn eigenlijk oordelen (gedachten) over mezelf die ik razendsnel projecteer op hetgeen ik waarneem buiten mij. Dus, als buitenbeentje, heb ik feitelijk heel veel gedachten over mezelf als oordeel (dus iets waar ik waarde aan hecht en waarin ik mezelf ‘meer’ of juist ‘minder’ probeer te maken) en dit kan ik onder andere ervaren als ‘angst’ (angst bestaat in en als een gedachte, een oordeel, gebaseerd op een herinnering/ervaring). Het uitspreken ervan zou dus in die zin kunnen ondersteunen, dat ik te zien/horen krijg wat ik denk over mezelf.

Hierin zou ik dan kunnen zeggen dat ik me buiten mezelf bevindt  – dus buiten mezelf sta, in afscheiding van mezelf – en dingen denk/geloof/heb aangenomen/oordeel/ervaar over mezelf. Vervolgens neem ik dit waar in iets of iemand buiten mezelf zonder de gelijkheid te zien en zonder te zien dat ik iets of iemand aanschouw via mijn (geprojecteerde) eigen-waarde-oordelen. Hier scheid ik mezelf opnieuw af, nu van iets of iemand buiten mij.

Wat ik hierin zie is dat dit is hoe we als mensen geprogrammeerd zijn met een geestbewustzijnssysteem waarin we – zolang we deelnemen en geloven in de waarheid van wat de geest naar voren brengt – altijd een ‘outsider zijn’ en buiten onszelf als gewaarzijn, als leven en buiten ons fysiek en het fysieke leven op zichzelf bestaan. Zo zijn we opgegroeid en leven we sinds jaar en dag en dus, is het niet zo ‘vreemd’ dat vrijwel iedereen zich vaak of minder vaak, een buitenbeentje, buitenstaander, outsider voelt.

In het volgende blog begin ik met zelfvergevingen waarin ik verantwoordelijkheid neem voor deze aangenomen, aangeleerde, zelf gecreëerde afscheiding in en als mezelf, dus voor mijn gedachten, gevoelens en emoties over mezelf en/als anderen ten aanzien van de ervaring van ‘buitenstaander’. Laat ik eerst eens inside myself, stoppen met een outsider te zijn.

vergrootglas

Deelname in Realiteit is Nooit een Observatie


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

 

Dag 645 – Een kijkje achter een ervaring van ongeduld

rot fruit

Na woorden of gedrag van mezelf waarin ik in reactie ben en zogenaamd ‘lelijk’ doe naar een ander toe, ervaar ik me eigenlijk vrijwel direct hierna, ‘rot’ – interessante woordspeling, rot, want ik voel me rot over de ‘rotte’ delen in en als mezelf. Het zijn hele kleine/subtiele verschuivingen, zoals het ongeduldig worden en de kat wegduwen, of vanuit een ervaring van ongeduld iemand te woord staan waarin ik ogenschijnlijk vriendelijk ben maar van binnen dit niet zo ervaar, iets wat hoe dan ook mee resoneert in mijn gedrag of woorden. We noemen dit ‘normaal en menselijke’ eigenschappen die we met z’n allen geaccepteerd en toegestaan hebben in onszelf en van elkaar. Echter ze zijn onacceptabel en ik bemerk dit heel duidelijk binnenin mezelf. Ik doe mezelf verdriet en mijn woorden en gedrag laten een indruk achter die niet zijn wie ik ben in overweging van en als leven; in eenheid en gelijkheid.

Ik wil zo niet zijn. Ik wil zo niet leven. Ik zie dat er feitelijk geen enkel moment is waarin ik dit onaardige/ongelijke gedrag kan rechtvaardigen in mezelf, onafhankelijk van wat een ander doet of zegt of niet doet of zegt en onafhankelijk van de omstandigheden. Het is ook niet nodig en het is niet effectief. Het is wel te verklaren als een reactie vanuit een interpretatie van mij vanuit een herinnering, in een poging om een ‘onveilig ervaren’ moment te controleren. Dit heb ik zo opgeslagen in en als een gedachte als controlemechanisme in mijn geest en dit wordt geactiveerd in mezelf zodra een soortgelijke situatie, opnieuw de onveilige ervaring activeert in mij of eigenlijk een ervaring van onbegrip en een ‘niet weten wat te doen’. Vanuit deze ervaring uit (en projecteer) ik woorden en gedrag in afscheiding van mezelf (op iets of iemand buiten mijzelf) en dit gedrag en deze woorden in reactie, activeren tevens een reactie in de ander, door de (al dan niet verborgen) energetische lading die mee resoneert.

Opmerkelijk dat ik twee voorbeelden benoem waarin het woord ‘ongeduldig’ naar voren kom. Ongeduld als ervaring binnenin mezelf. Laat ik het woord eens verder onderzoeken.

Het woord ‘dulden’ zit erin. Ik zie een conflict in het woord van wat ik ‘wel en niet duld’ echter dan geprojecteerd op iets of iemand buiten mezelf, in plaats van het dulden op mezelf toe te passen en mijn reacties niet te dulden van mezelf als ik ‘ongeduld’ ervaar naar iets of iemand, van binnen of buiten mezelf.

Waarom ‘ben ik zo ongeduldig’? Moet ik de trein halen ofzo? Mmm vaak is dit wel het geval. Het zal met geld van doen hebben. De buit binnen halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van ongeduld binnenin mij, te projecteren op iets buiten mij en/of op iets van mezelf in afscheiding van mezelf alsof het niet met mij van doen heeft dat ik ongeduld ervaar maar met hetgeen of diegene waarbij ik ongeduld ervaar.

Dit herinnert me aan een video die ik gisterochtend geluisterd heb. Over opgeven. Dat het niet zozeer gaat over hetgeen waarin we snel opgeven/neigen op te geven, maar dat het ’t meest uitdagende is, om de ervaring van opgeven an sich te stoppen in onszelf.

Dat zie ik ook van toepassing op deze ervaring van ongeduld. En terwijl ik dit schrijf vraag ik me af of ik achter deze ervaring van ongeduld, me niet al in een ervaring van opgeven bevind en hierdoor ‘ongeduldig reageer’. Ik bevind me al in een reactie dus feitelijk heb ik mijn zelfsturing al opgegeven.

Ik ga het verder onderzoeken in het moment en zien of ik met deze realisatie wat meer sturing aan mezelf kan geven binnen deze momenten.

Tijdens het schrijven van dit blog zie ik weer hoe effectief een punt zich opent terwijl ik schrijf, waarbij ik me wel gewaar ben van mijn gedrag en innerlijke ervaring zoals ik hier beschrijf in de eerste alinea, waartoe ik de beslissing neem om dit niet langer toe te staan in en als mezelf en waarbij ik me tijdens het schrijven gewaar wordt van achterliggende ervaringen waarmee ik mezelf kan ondersteunen om via zelfbegrip en/als zelfvergeving, uiteindelijk tot een oplossing/verandering te komen binnenin mezelf.

Wordt vervolgd

Accepteren en Toestaan – Het Contract met de Dood: Dag 22 (vertaling)

fruit

In de eerste vijf gratis interviews van de Quantum Mind Self-Awareness series wordt uiteen gezet hoe we een onveilig moment opslaan in onze geest als een gedachte en hoe we deze gedachte vervolgens als controlemechanisme gaan gebruiken als interpretatie van gebeurtenissen in de loop van ons leven, die lijken op dat ene moment waarin we het controleverlies hebben ervaren en hoe we onszelf op deze manier gevangen houden binnen onze eigen interpretaties (als herinneringen), in en als de geest en hierop aangepast gedrag.

—————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 625 – Liefde is geen ervaring

projectie

How to say “I Love you”?

Liefde is geen ervaring. Ik begin eindelijk te zien wat dit inhoudt en hoe ik liefde kan leven. Ik heb zolang een onbegrip ervaren in mezelf in relatie tot het concept liefde. Ik ervoer het eenvoudigweg niet zo vaak in die mate dat ik het als een ervaring van liefde zou omschrijven en als ik het ervoer hing ik er zoveel aan op dat ik mezelf erin verloor en ging vastklampen aan (als me emotioneel afhankelijk maak van) diegene of datgene waarop ik deze ervaring projecteerde.

Liefde is geen ervaring. Liefde is gelijkheid. En dus hoef ik niets energetisch te ervaren om dit dagelijks te leven. Ik kan dagelijks beslissen om te leven in gelijkheid met en als mezelf en van hieruit, met iets/iemand buiten mij en dit houdt liefde in. Aangezien ik, als ik me werkelijk in gelijkheid, in en als het fysiek ervaar, ik niet langer afgescheiden ben van mezelf als leven en hierin van de ander als leven en zo ben ik dan in dit ene punt, in eenheid met en als mezelf. De afgescheidenheid (van me meer of minder ervaren in en als de geest) is gestopt in dit punt. En zo beslis ik dit toe te passen in ieder punt waarin ik me heb afgescheiden in en als de geest. En zo, is de expressie van liefde een beslissing. En dus, hoef ik niet te ‘wachten’ totdat ik voor ‘iets of iemand liefde ervaar’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te wachten totdat ik liefde ervaar en van hieruit, vanuit deze ervaring in en als de geest, mezelf te gaan bewegen tot een ‘bemachtigen’ van datgene of diegene waarvoor ik liefde ervaar oftewel, waarop ik mijn energetische ervaring van liefde projecteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vervolgens van hetgeen of diegene waarop ik mijn ervaring van liefde projecteer, liefde te ‘willen ontvangen’ als dat door diegene of datgene, de energetische ervaring van liefde in mij geactiveerd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hetgeen of diegene waarop ik mijn ervaring van liefde projecteer, bij me te willen houden en alles te doen om dit gene of diegene bij me te houden en te ‘houden van’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te beperken in het leven van liefde in en als zelfexpressie als een beslissing tot een staan in eenheid en gelijkheid met betrekking tot een punt van afgescheidenheid in en als mezelf, in en als de geest en zo punt voor punt te wandelen, waarin de beperking vooral inhoudt dat ik dit punt voor punt wandelen niet ‘herken’ als een daad van liefde als gelijkheid en hierdoor tegelijkertijd nog te ‘zoeken’ naar die energetische ervaring van liefde om mezelf mee te vervullen en mezelf zo dus juist weer af te scheiden in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hetgeen ik wandel in en als mezelf op weg naar leven, tegelijkertijd onderuit te halen en mezelf zo te verzwakken in wat ik wandel, door mezelf opnieuw af te scheiden/in afgescheidenheid te houden door een zoeken naar een energetische ervaring van liefde om mezelf mee te vervullen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb feitelijk te zoeken naar de ‘eenheidservaring’ in en als de geest als ultieme vorm/ervaring van liefde, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat deze eenheidservaring de ultieme manifestatie van afgescheidenheid betreft in en als de geest, in en als energie, afgescheiden van mezelf als leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te houden van de eenheid met en als mezelf, in en als mijn fysiek, in en als gelijkheid met en als al het fysieke leven om me heen en/als binnenin mij, dit vanuit een ervaring van angst om alleen te staan waarin deze ervaring van angst juist de ervaring van (het zoeken naar) liefde versterkt, als andere kant van de medaille van de ervaring van liefde in en als afgescheidenheid, in en als de geest als ultieme vorm/manifestatie van ‘angst’ als hoe ik besta in en als de geest/de mind in gedachten, gevoelens en emoties.

En zo zoek/verlang ik eerst naar deze vervullende, energetische ervaring van liefde waarvan ik geloof dat die bestaat en werkelijk is als ‘meer dan ikzelf alleen’ en vervolgens, als ik het op een ‘gegeven’ moment ervaar in relatie tot iets of iemand buiten mij, ervaar ik direct een angst voor verlies van diegene of datgene, wat feitelijk een ervaring van angst voor verlies van deze geprojecteerde ervaring is en ik ervaar angst voor verlies omdat de ervaring niet substantieel, niet werkelijk en blijvend is binnenin/als mezelf in/als zelfexpressie die ik praktisch kan leven, maar een energetische ervaring die ik heb aangenomen en opgebouwd als ‘meerwaarde’ en waarin ik geloof en die ik zelfs ‘vorm’ heb gegeven in en als mijn eigen fysiek, door dit construct van liefde zo te leven en manifesteren als een ‘default’ programma in en als mezelf en in en als mijn eigen lichaam en waardoor ik mijn eigen lichaam ‘vervormd’ heb tot aan ziek maken toe. En omdat velen met mij dit zo leven, hebben we dit default programma in de wereld geprojecteerd, hebben we de wereld ‘vervormd’ en ziek gemaakt en jagen we nu met z’n allen deze projectie na als illusie in en als de geest, op zoek naar energetisch vervullende ervaringen, weg van de vervorming en vervuiling, weg van de gemanifesteerde ‘ziekte’; weg van onszelf als hoe we onszelf hebben toegestaan te bestaan.

Wordt vervolgd.

LOVE-IS-EQUALITY1Dus wat is de Beslissing?

*

Why and how is it, that intense physical-mind fear is interpreted/perceived/experienced as ‘Love’?

How is it that ‘Love’ is in fact intense/accumulated physical-mind fear?

Why and how have we mentally and physically become addicted to fear as the interpretation and experience of ‘Love’, and so in turn – become addicted to ‘Love’ as ‘Fear’, the ‘Love of Fear’?

Why and how have human-beings not managed to see/realise/understand the actual real nature and manifestation of ‘Love’ as ‘Fear’?

What is/has the consequences been within ourselves and existence, with accepting and allowing ourselves to ‘fight for our addictions as fear/love’ for the possession/experience of energy in self-interest, but would not considering ‘fighting for/living for/taking responsibility for’ humanity and this physical existence as a whole in and as equality and oneness?

Why/how do we have to take ourselves to extremes of ‘life/death’ to get the addictive adrenaline rush of intense physical-mind fear to experience being/feeling ‘alive’?

What is the relationship between the adrenaline rush of ‘love’ and the adrenaline rush of ‘feeling alive’ within the context of intense physical-mind fear?

Why have we not seen/realised/understood that the feeling of being ‘alive’ as the physical-mind adrenaline rush we experience is in fact intense Fear?

Why/how has intense fear been interpreted/experienced as ‘being alive’?

Uit: Reptilians – Why Love is so Addictive – Part 47

—————————————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 615 – 10. Making Love Visible – Het Zichtbaar maken van Liefde (deel 2)

Polen bos2

My Declaration of Principle – Mijn verklaring van Principes

10. Making Love Visible – through me not accepting/allowing anything less than my utmost potential, I support those in my life to reach their utmost potential, to love them as I have shown love to myself by gifting to me my utmost potential, the best life/living experience and show others as I have shown myself what it means to LIVE

10. Het Zichtbaar maken van Liefde – door zelf niets minder te accepteren / toe te staan dan mijn uiterste potentiëel, om hen lief te hebben zoals ik mijzelf liefde heb laten zien door mijzelf mijn uiterste potentiëeel te geven, het beste leven / de beste levende ervaring en om anderen te laten zien zoals ik mijzelf heb laten zien wat het betekent om te LEVEN.

In de afgelopen zes maanden heb ik alles gegeven wat ik in me had om in samenleven met een partner voor en als mezelf en hierin als voorbeeld, te leven wat het betekent om uiteindelijk niets minder dan het beste toe te staan in mezelf, in een ander en in mijn leefomgeving. Dit is niet zonder vallen en opstaan gebeurd en ging nog gepaard met veel in reactie ‘schieten’ van mijn kant. Echter door dit steeds te vergeven en corrigeren in en als mezelf en verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in mijn reacties en leefsituatie, wordt langzaam zichtbaar wat dit inhoudt in praktische zin. En dan komt er een moment van loslaten zodat een ander de verantwoordelijkheid voor en als zelf kan gaan nemen en uitbreiden en zodat ik verantwoordelijkheid kan nemen voor mezelf in en als dit alleen staan. Als ik dit niet zou doen, zou ik het principe van zelfstandigheid te niet doen, in mezelf en in een ander.

11. No one can save you, save yourself – the realisation that the tools and principles of Desteni is the guide, but I must walk the path myself. We are here to assist and support each other in this process from Consciousness to Awareness/LIFE and what it means to live – but the process itself, where you are alone with yourself in your own Mind: is walked alone

11. Niemand kan jou redden, redt jezelf – de realisatie dat het gereedschap en de principes van Desteni de leidraad zijn, maar dat ik zelf het pad moet bewandelen. We zijn hier om elkaar te assisteren en ondersteunen in dit proces van Bewustzijn naar Gewaarzijn / LEVEN en wat het betekent om te leven – maar het proces zelf, waar je alleen bent met jezelf in jouw eigen Geest: wordt alleen gewandeld.

Aangezien ik een ander niet kan redden zoals in het 11e principe wordt genoemd en ik mezelf en mijn leven niet kan ‘ophangen’ aan een ander die in mijn leven is. Hierin wordt dan gezegd dat ‘ik niet meer wil helpen’, echter dat is niet hoe het werkelijk in elkaar steekt. Liefde wordt vaak als ‘onvoorwaardelijk’ gezien en benoemd en hierin ‘verwacht’ men dat je ‘alles voor elkaar doet’ en ‘bij elkaar blijft’ terwijl er geen verantwoordelijkheid genomen wordt voor de eigen woorden en daden en leefgewoonten. Hierin wordt de eind- en zelfverantwoordelijkheid verschoven naar de partner en gebruikt als manipulatiemiddel. Dit is onacceptabel. Het leven van ons uiterste potentieel bestaat uit het zelfstandig staan en verantwoordelijkheid nemen voor en als onszelf, in wie we zijn en/of zijn geworden. We kunnen ‘fouten’ of vergissingen maken – aangezien we zijn opgegroeid in een wereld van vergissingen en ongelijkheid, echter onze fouten mogen geen bedreiging worden voor de stabiliteit van de partner en de leefsituatie en op een gegeven moment dienen de vergissingen vergeven en gecorrigeerd te worden vanuit zelfstandigheid oftewel, in en als volledige zelfverantwoordelijkheid. Dus voor mij is mijn laatste stap hierin dat ik mijn partner loslaat en alleen verder wandel en aan hem de beslissing laat om op te staan of niet.

Hierin is het niet mis wat een verleden en opvoeding voor enorme impact heeft op ons bestaan en het is absoluut oneerlijk verdeeld in de wereld, om het maar even zo te noemen. Er zou ten alle tijden en voor iedereen ondersteuning beschikbaar moeten zijn op deze reis de geest uit, het fysiek in zonder dat er een barrière is door taal of financiën. Toch kan ik binnen deze oneerlijke verdeling niet toestaan dat mijn stabiliteit vermindert door de staat van zijn waarin een ander zich bevindt. Het is enorm schrijnend en toch is dit de realiteit van de wereld waarin we ons bevinden en van de situatie waarin ik me bevind/bevonden heb en waarin ik zovele keren duidelijk benoemd heb dat er niet zoveel tijd is en dat op een gegeven moment de ‘kansen’ of mogelijkheden ophouden in praktische zin als er niet wordt opgestaan en de manipulatie van en als de geest een halt wordt toe geroepen.

Hiernaast is dit niet wat ik wil voor mezelf en mijn leven. Ik wil een leven opbouwen in communicatie met een ander op weg naar eenheid en gelijkheid en hierin langzaam afstemmen op elkaar. Ik heb gezien hoe dit mogelijk is en langzaam gebeurt, zelfs in de moeilijke situatie waarin ik ben gaan samenleven met iemand uit een andere cultuur met een andere taal. Als twee mensen bereid zijn om zelfoprecht te leven en reflecteren, vergeven en veranderen.

Ik heb veel relatiepunten doorgewandeld de afgelopen zes maanden met de ondersteuning van de aanwezigheid van mijn partner en we zijn fysiek en in communicatie nader tot elkaar gekomen. Nu is het tijd voor de volgende stap en moet ik mijn focus ook weer meer richten op andere zaken zoals werk. Hiervoor is nodig dat het stabiel is in huis. Dat was het niet en uit de situatie blijkt dat mijn partner er nog niet klaar voor is. Dat vind ik niet opmerkelijk gezien de zwaarte van zijn verleden en opvoeding.

Mijn partner van de afgelopen periode is niet meer fysiek aanwezig. Toch is het alsof hij hier is in alles wat ik doe. En ik vermoed dat dit komt doordat ik alles gedaan heb wat ik kon. Ik kan er niets aan veranderen. Dus er is geen ‘gat’ van zelfverwijt om in te vallen in en als de geest. Ik kan niets vinden dat ik anders had kunnen doen om het/hem nog een kans te geven om zelf op te staan hier met mij. Ik ben hem als mezelf niet ‘kwijt’. Ik ben hier als mezelf als mijn uiterste potentieel aanwezig in relatie tot dit punt en ik heb dit geleefd in fysieke realiteit.

Nu is het aan mezelf om verder te gaan met de punten die voor het samenleven aanwezig waren in en als mezelf. In het alleen leven, in wat ik mis of niet mis, in het mezelf richting geven hierin en in punten die nog opkomen als ‘gemis’ in relatie tot mijn partner van de afgelopen tijd.

Hierin zie ik dat het staan in en als het leven van de principes het enige is dat blijvend is en de test door de tijd heen doorstaat zodat ik met en als mezelf kan staan in eeuwigheid en hierin voor een ander kan staan en kan laten zien dat ik alles gedaan heb wat ik kon.

Dat is Liefde die zichtbaar is waarin ik kan staan en blijven staan, in en als mezelf door de tijd heen – ook al lijkt het ogenschijnlijk anders en voelt het niet als wat we kennen als ‘liefde’ in een moment van ‘afscheid’ en staat van afgescheidenheid in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik niet de laatste stap met hem kan zetten waarin het lijkt alsof ik hem laat vallen wat vanuit een perspectief van ‘onvoorwaardelijke liefde’ in en als de geest ook zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat mijn partner niet meer hier lijfelijk aanwezig is en ons fysieke samenzijn en delen te missen waarin we langzaam op elkaar afstemden, terwijl ik tevens zoveel stress en onrust ervoer door een onderdrukte en deels verborgen fysiek gemanifesteerde verslaving die langzaam steeds meer zichtbaar werd en invloed ging uitoefenen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het hartverscheurend te vinden om iemand zichzelf te zien opgeven in en als een fysiek gemanifesteerde verslaving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de impact van een fysiek gemanifesteerde verslaving te onderschatten en niet gezien te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me in en als de geest, niet te kunnen voorstellen dat ik een heel leven op zou geven ten behoeve van een fysieke gemanifesteerde verslaving aangezien dit niet mijn programmering is en er hierdoor niet ‘met mijn hoofd’ bij te kunnen en het tevens niet verwacht of gezien te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de impact van een fysiek gemanifesteerde verslaving vooraf had kunnen zien terwijl ik me zelf in een verslaving als afhankelijkheid in en als de geest bevond en deze fysiek moest doorwandelen alvorens ik helder spreek en praktiseer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op het laatst alleen nog maar te denken ‘hoe kom ik hieruit weg zonder dat het me meetrekt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb toch nog een schuldgevoel waar te nemen ten aanzien van niet samen blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een schuldgevoel te ervaren dat ik opsta/blijf staan terwijl een ander dat niet doet en van hieruit beslis alleen verder te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben gewild en gehoopt dat een zelfverantwoordelijkheid opgepakt wordt in aanwezigheid van mij zodat we ‘samen verder zouden kunnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in eerste instantie verantwoordelijkheid te nemen voor een ander vanuit angst dat een ander dit zelf niet doet of oppakt en het ‘feestje’ oftewel de relatie, dus niet doorgaat.

Ik realiseer me dat ik er zelf vanuit ben gegaan dat we samen zouden blijven en ons leven zouden gaan delen omdat we dat allebei zo wilden en alhoewel ik keer op keer aangaf dat hij zelf verantwoordelijkheid moest gaan nemen en dat ik in een samenleven niet toesta dat ik ‘voor hem moet gaan zorgen’ in consequenties die hij zelf maakt, was het door de situatie van samenleven in hoe we die begonnen zijn en waarvoor ik in eerste instantie verantwoordelijkheid heb genomen ‘voor hem’ en een ervaring van ‘dat het klopt met elkaar’ dat ik vooral deze ervaring van ‘samen blijven’ heb overgebracht, zowel voor mezelf als voor hem, in en als een geloof dat het punt van zelfverantwoordelijkheid door de tijd heen duidelijk zou worden en hij de verantwoordelijkheid voor en als zelf, op zou pakken in aanwezigheid van mij.

Ik stel mezelf ten doel om in een eventueel volgende situatie als en wanneer die zich aandient, duidelijk te zijn vanaf het begin over mijn standpunt in en als zelfverantwoordelijkheid in relatie tot het aangaan van een overeenkomst of overeenstemming als partnerschap zowel in woorden als daden en te stoppen met zorgen voor een ander vanuit een ervaring van angst dat een ander dit zelf niet doet of oppakt en dus niet ‘naar me toekomt’ en in plaats hiervan, te focussen op mezelf en opkomende ervaringen van afhankelijkheid en verlangens te vergeven en te zien in realiteit wat een ander in woord en daad oppakt, los van wat ik me wel of niet voor kan stellen in en als de geest en het zo simpel te houden en te werken met wat hier is.

Ik stel mezelf ten doel de tijd te nemen en mezelf te ondersteunen in het loslaten van de fysieke aanwezigheid van en delen met mijn partner van de afgelopen zes maanden en van eventuele ervaringen van schuldgevoel die de ervaring van gemis bedekken of andere emotionele ervaringen, in en als de realisatie dat de betrokken energie een vorm van eigenbelang ‘behartigt’ als energetische verslaving in en als de geest, te beginnen met het benoemen van de emotie die ik ervaar en het toepassen van zelfvergeving hierop.

Ik stel mezelf ten doel te staan en blijven staan in zorgzaamheid voor en als leven en duidelijk te blijven realiseren en benoemen hoe dit van belang is en hoe ieder moment telt hierin.

Polen tattoo I

Dag 519 – De Bestemming van Leven – Het Zichtbaar maken van Liefde (deel 1)

De Bestemming van Leven – Tijdlijn van de Principes

———————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 608 – Hoe werkt de geest met herinneringen?

herinneringenEen eenvoudig voorbeeld:

Ik stond in de gang mijn wandelschoenen aan te trekken en was in de veronderstelling dat ik een blauwe joggingbroek aan had met lange wijde pijpen, die ik een stukje in mijn sokken doe als ik ga wandelen zodat de pijpen niet over de grond slepen. Dit was de broek die ik diezelfde ochtend – ongeveer een uur geleden vanaf dit tijdstip van het aantrekken van de wandelschoenen – als eerste had aangetrokken maar die ik even later had verwisseld voor een andere – grijze – joggingbroek met iets kortere pijpen.

In de gang stopte ik, automatisch en zonder werkelijk te kijken, de broekspijpen in mijn sokken en stond op. Pas toen ik stond zag ik dat ik een andere broek aan had dan dat ik in gedachten had. In gedachten had ik de broek aan die ik die ochtend als eerste aan had getrokken. Pas toen zag ik, hé, bij deze broek hoef ik de pijpen niet in mijn sokken te stoppen en haalde ze weer los.

Is dit geen vreemd fenomeen? Dat ik in een huidig moment iets aan het doen ben, gebaseerd op een herinnering in mijn hoofd, zonder werkelijk hetgeen te zien dat hier fysiek aanwezig is en waar ik fysiek mee bezig ben, namelijk de joggingbroek die ik daadwerkelijk aan heb op dat moment en in mijn sokken stop.

Dit is een heel eenvoudig en juist daardoor, duidelijk voorbeeld hoe we beinvloed worden door deelname in onze geest, in gedachten (en van hieruit, in energetische ervaringen als gevoelens en emoties die voortkomen uit hetgeen we denken). Het heeft helemaal niets meer te maken met mijn fysieke werkelijkheid. Het is een automatische handeling gebaseerd op een herinnering binnenin mezelf van een situatie een uur geleden, namelijk het aantrekken van die eerste joggingbroek.

Dit automatische gegeven, dit kennen we allemaal. Let er maar eens op hoe vaak iemand achteloos zegt ‘ja dat doe ik automatisch’ zonder dat we ons gewaar of zelfs maar bewust zijn van wat dit automatisme eigenlijk inhoudt.

Deze joggingbroek geeft een zogenaamd ‘onschuldig’ voorbeeld aan, waarmee ik bedoel dat ik er niemand kwaad mee doe dat ik die tweede joggingbroek ook in mijn sokken stop terwijl dit niet nodig is. Dus hierbij kan ik dit voorbeeld heel eenvoudig wegleggen en ‘afdoen’ als ‘niet belangrijk’ en een ‘detail’ en ‘waar maak ik me druk om’.

Echter, dit voorbeeld geeft een mechanisme aan waar ons hele bestaan, ons hele wezen en deze hele wereld op gebaseerd is, namelijk op automatische handelingen, gedachten, en gewoontes die we vanuit herinneringen zo hebben opgebouwd, geleerd of overgenomen zonder dat we de invloed en impact doorhebben van een bestaan gebouwd op herinneringen in en als de geest. Als ik – en iedereen met mij – in dit kleine, eenvoudige voorbeeld op deze manier aanwezig (of eigenlijk afwezig) ben kunnen we er vanuit gaan dat dit zich gelijk zo afspeelt op uitgebreide schaal, van binnen en van buiten en doordat de situaties niet zo rechtstreeks en eenvoudig zijn als in dit kleine voorbeeld maar opgebouwd door de tijd en zelfs door levens heen, van generatie op generatie, in afwezigheid van onszelf in gewaarzijn, is niet meer zo duidelijk te zien wat de gevolgen zijn.

Deze automatische handelingen en gedachten, hebben we niet werkelijk onderzocht op de wezenlijke inhoud en hierdoor zien we niet wat we voortbrengen vanuit deze handelingen en gedachten en uitgesproken woorden. We zetten de wezenlijke inhoud voort zonder ons gewaar te zijn van deze inhoud in wezen en over het algemeen – omdat het een automatisme is vanuit de geest en aangezien de geest is opgebouwd in energie in plus en min – brengt dit dus een polariteit en verschuivingen tussen een plus en een min en van hieruit, een ongelijkheid voort zonder dat we ons hiervan gewaar zijn.

Dat is op zichzelf een zorgwekkend gegeven en dit zorgwekkende uitgangspunt is algeheel zichtbaar in de wereld in hoe die bestaat in ongelijkheid, zonder dat we ertoe komen om de kern, de bron van deze ongelijkheid te onderzoeken en begrijpen,vergeven en corrigeren.

Die bron, dat zijn wij. Wij als mens zijn de bron van de ongelijkheid en dit hebben we zo gemanifesteerd in een ongelijkheid buiten onszelf, in de fysieke wereld, in onder andere een ongelijk geldsysteem in afscheiding van onszelf en van ons gewaarzijn, waardoor het lijkt alsof dit ongelijke geldsysteem ‘de bron van al het kwaad’ is. Maar dat is niet zo; het geldsysteem is een reflectie van diegenen die het gecreëerd hebben (een kleine groep mensen) en van diegenen die deze creatie hebben laten gebeuren (een grote groep mensen zoals jij en ik die toegang hebben tot internet). Dit eenvoudige voorbeeld met de joggingbroek geeft aan hoe weinig gewaar we ons zijn van ons bestaan in automatisme in ongelijkheid en wat de gevolgen hiervan zijn. In die mate dat we ook de gevolgen – de ongelijke geldverdeling – absoluut zullen moeten veranderen tot meer gelijke financiële mogelijkheden voor iedereen als we een algehele verandering in de wereld willen voortbrengen.

Vind je het ook tijd om je gewaar te worden van je ware natuur zodat je hier de leiding in kunt gaan nemen voor en als jezelf in wezen, in overweging van al het leven, op weg naar eenheid en gelijkheid?

De gratis online cursus Desteni I Process Lite geeft een richtlijn in hoe te beginnen bij de bron, binnenin en als zelf en biedt het eenvoudige gereedschap om hierin stap voor stap inzicht, begrip en verandering te brengen.

Desteni I Process Lite – Herinneringen (Youtube)

Overzicht van video’s

Wake up

————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 582 – Waarom ervaar ik me diep van binnen doelloos?

Tomorrow

Ik luisterde naar een interview van Anu over ‘life without purpose’. Hierin werd omschreven hoe we in vroeger tijden, voordat we als wezens in het aardse fysiek leefden, ons algemeen gewaar waren van een doel in ons leven, hoe we een plek hadden die van belang was voor onszelf, voor de mensen om ons heen, voor de samenleving en voor het leven als geheel. En hoe hij dit doel, zorgvuldig bij ieder mens verwijderd heeft zodat we ‘zonder doel’ geboren worden.

Het werd me duidelijk dat dit een ervaring is waar ik in terecht ben gekomen zo rond mijn zestiende jaar, in de leegte van een ervaring van ‘geen doel’ hebben. Tot aan mijn participatie in Desteni ben ik hiermee blijven rommelen. Ik heb het op verschillende manieren weten te ‘stillen’ of vullen voor een tijdje, met name door middel van de studie natuurgeneeskunde die ik in mijn twintiger jaren gevolgd heb en alle werkzaamheden en bezigheden hier omheen en opvolgend hieraan. Echter het bleef ‘de kop opsteken’ van tijd tot tijd. Het was niet geheel, niet volledig, niet ‘kloppend’.

Nu is het niet zo dat ‘Desteni’ dit doel voor me opvult. Het is zo dat binnen samenwerking met de mensen in de groep en met de informatie die voor handen is, ik in en als mezelf een doel ‘hervorm’ die het beste is voor mezelf, voor de mensen om me heen en voor al het leven op aarde. Zolang een doel ergens ‘leven uitsluit’ is het doel geen volledig doel waar ik in op kan staan, er blijft een missing link aanwezig. Dat is het leven zelf. En leven zelf staat als al het leven zelf en is dus een doel in en als zichzelf. Echter wij als mens hebben hierin een volledige deprogrammering en heropvoeding nodig, aangezien we onszelf hebben toegestaan ons zover af te scheiden van ‘leven in/als zelf’ door deelname en geloof in gedachten, gevoelens en emoties, in en als de geest.

Hierbinnen moet het doel dan nog praktisch gemaakt worden zodat het uiteindelijk ook een effect voortbrengt die het beste is voor al het leven. En zo kunnen we een doel maken voor onszelf. Ik heb echter gemerkt dat dit doel, werkelijk en volledig moet zijn anders kan ik er niet in opstaan. Anders valt het doel steeds in het water, komt het niet tot stand omdat ik steeds zie, dit is niet volledig, er klopt iets niet, er mist iets. Dit werd steeds duidelijk in de ondersteuning van mijn fysiek. Hoeveel ik mezelf ook met behulp van de methoden in en rondom de natuurgeneeskunde heb ondersteund, het is niet volledig, er is een factor aanwezig die maakt dat ik mijn lichaam niet volledig kan ondersteunen en dit is zichtbaar in terugkerende klachten. Deze factor ben ik zelf, in wie ik ben geworden in gedachten, gevoelens en emoties, in en als de geest. Als ik mezelf hierin niet begrijp en van hieruit kan veranderen, dan kan ik nog zo gezond eten, nog zoveel fantastisch ondersteunende producten inzetten maar een product van buitenaf kan mij niet blijvend veranderen en dus, blijft het patroon in en als mezelf waarin ik de fysieke disbalans gemanifesteerd heb, een rol spelen en dit blijft tonen in mijn lichaam.

Dit is het punt waar ik steeds tegenaan liep. Ook hier ben ik met de natuurgeneeskunde (met name met behulp van de Nederlandse Bloesemremedies)  een stukje verder in gekomen, echter het was nog steeds niet volledig.

Omdat het mezelf niet als geheel in overweging neemt. Het geheel als mezelf als Leven. En dit komt doordat we niet doorhebben wie we zijn geworden in ons geestbewustzijnssysteem en doordat we niet exact begrijpen hoe we dit hebben toegestaan. En als we het niet volledig zien, begrijpen, realiseren, kunnen we het niet veranderen binnenin onszelf. En kunnen we geen definitie maken van wat ‘Leven’ inhoudt aangezien deze definitie dan onvolledig is en dus onvolledigheid – als verdeeldheid – voortbrengt.

Als we dit eenmaal zien kunnen we zelf een doel verwoorden en dit vervolgens gaan leven, in en als het uitgangspunt van wat het beste is voor al het leven. Als we in dit uitgangspunt staan van wat het beste is voor al het leven, zal hetgeen we voortbrengen dit zo inhouden en het beste zijn voor al het leven.

Dus om onszelf een doel te geven, is het nodig dat we onszelf volledig hervormen in en als het uitgangspunt binnenin onszelf, in wie we zijn geworden. En van hieruit ‘kiezen’ we een doel dat passend is bij onze bekwaamheden die ieder mens individueel heeft en/of heeft verworven en van hieruit kunnen we de bekwaamheden uitbreiden.

Ik voelde hoe ik stabiliseerde binnenin mezelf, na al die jaren, op de plek in mijn fysiek waar ik altijd de paniek ervoer, in en als de realisatie dat ik zelf het doel creëer. En dan niet vanuit spiritueel oogpunt maar in en als het fysiek, praktisch, een Levend doel in overweging van en als het leven binnenin mezelf en dus, in overweging van en als het leven buiten mezelf. Ik dacht destijds dat iedereen een doel had en ik niet. Zo lijkt het tenslotte, iedereen die maar druk bezig is met ‘zijn doelen te verwezenlijken’ in de westerse maatschappij. Dit streven wordt steeds armer en armer omdat we het gemeenschappelijke doel voorbij schieten. We zorgen niet voor elkaar als onszelf, we geven niet zoals we zouden willen ontvangen. Tot ik hoor van Anu: ik heb bij ieder mens het doel geheel verwijderd. Dus ‘het klopt’ waar ik in terecht ben gekomen, in die zin dat binnen de programmering in en als de geest, er geen doel aanwezig is. Vandaar dat ik het niet kon vinden, niet begreep. Ik kon mezelf niet meer vinden naarmate de jaren vorderde en de programmering in en als de geest/mind, zich meer en meer fysiek manifesteert.

Als we geen doel hebben raken we veel sneller bezeten in en als de geest, in gedachte, gevoelens en emoties. Dat is ook zichtbaar in de wereld in het westen, in hoe we leven. Er zijn steeds meer prikkels nodig om onszelf ‘tevreden’ te stellen en hierin raken we steeds verder van onszelf verwijderd. Doordat we het begrip missen van wat er gebeurt binnenin onszelf, in hoe we bestaan en zijn opgebouwd. Er is een volledige hereducatie nodig. Er is een gemeenschappelijk doel nodig waarin we onszelf richting kunnen geven, in en als het besef van de gemeenschap waarin we bestaan, de gemeenschap van en als Leven, binnenin en als onszelf. Net zoals Ieder Ander Levend Wezen.

Als ik dit zie, hoef ik niet langer bang te zijn dat ik geen doel heb en zou verdwijnen in en als de geest, in gedachten, gevoelens en emoties. Het is feitelijk een angst voor ‘bezetenheid’ waar ik zolang mee heb rond gewaard. Doet verdacht veel aan demonisering denken is het niet? Dat is het ook. Een demon houdt niet meer in dan dat we verdwijnen in de gedachten en ervaringen in en als de geest en dit is ook waar de demonen destijds in verdwenen zijn. Doordat het doel binnenin onszelf was weggehaald, was er natuurlijk een nieuw doel nodig: God. There He Is. Zo focussen we ons op God en zijn we tot alles bereid ‘voor hem’. Waarom heb ik me dan niet tot God gekeerd? Omdat ik in en als de geest, verkeerde in de familiestructuren van de ‘banvloek’. En dan heb je toegestaan in en als jezelf dat je ‘van God bent afgekeerd’ en dus is het ‘doel God’ ook verdwenen. Het zwarte gat waarin ik heb rondgedoold.

Dit zwarte gat (de gevangenis in en als de geest in afscheiding van mezelf als Leven) is tegelijkertijd de opening geweest waardoor ik enigszins ben blijven zien. Ik heb natuurlijk zo vaak geprobeerd om ‘bij het Licht’ te komen en dit zogenaamde geloof in ‘God’ verbogen naar een geloof in en streven naar een ‘liefdesrelatie’ maar dit lukte niet werkelijk, er klopte iets niet, mijn lichaam gaf aan dat het niet volledig was. Dus ik werd gedwongen verder te zien, verder te zoeken, niet op te geven.

God is niet de oplossing. God is geen doel op zich. Het is eventueel een Verbeelding die kan fungeren als een tijdelijk hulpmiddel als substituut voor het gebrek aan inzicht en vertrouwen in onszelf als leven. Het is echter de grootste afleiding ooit geworden, een verblindend licht dat we najagen en dat we niet meer herkennen als zodanig als God (geld, liefde, seks, positiviteit, vrede, soulmates en ga zo maar door) en doordat we het niet herkennen, kunnen we het niet definiëren en dus ook niet herdefiniëren en zo blijven we een verbeelding manifesteren in de wereld.

Terug naar het doel. Ik kan een doel maken voor mezelf in en als het uitgangspunt van wat het beste is voor al het leven. Hierin veranker ik mezelf als Leven. Dit begrip van hoe we zijn opgebouwd, dit maakt dat ik mezelf niet langer op de kop hoef te zitten voor het ‘missen van een doel’. Het is niet mijn schuld. Het is wel mijn verantwoordelijkheid.

Het is mijn verantwoordelijkheid om mezelf te leren kennen, vergeven, veranderen en bij te dragen aan een gemeenschappelijk doel, in en als leven. Er is namelijk uiteindelijk maar één doel. Dat is het leven zelf. En leven zelf staat geen afscheiding toe en zal dus pas Geheel tot Leven komen als ieder onderdeel, dus ieder Levend Wezen, hierin deelneemt en zichzelf realiseert. Zie je de enorme taak waar we voor staan als mensheid? We dienen elkaar te ondersteunen om ons dit één voor één te realiseren. En zo breiden we uit in en als gewaarzijn, in ondersteuning van onszelf en elkaar als leven in en als het fysiek. En hoe we dit doen, dat is wat we kiezen in overweging van onze mogelijkheden, positie en bekwaamheden, vanuit het gemeenschappelijke uitgangspunt als wat het beste is voor alles en iedereen. Hierin ligt ons doel en hierbinnen, heeft iedereen een doel dat ondersteunend is voor al het leven, inclusief onszelf als leven.

Desteni I Process Lite

Dirt Road(Courses)

—————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 577 – Een ervaring van zwaarte onderzocht

How-the-Mind-really-works-Andrew-Gable-Desteni-I-Process-222x300(Artist Andrew Gable)

Ik ervaar het als ‘zwaar’ als ik (langer) communiceer met iemand die zich niet direct gewaar is van het bestaan in en verantwoordelijkheid nemen voor onszelf in gedachten, gevoelens en emoties en de introspectie hierin. Feitelijk wandelen we allen hetzelfde proces hier op aarde, van bewustzijn in en als de geest naar gewaarzijn in en als het fysiek. Uit een interview heb ik begrepen dat we niet gewend zijn aan introspectie. Wat ervaar ik dan als ‘zwaar’? Het kan alleen mijn eigen ervaring zijn en die moet ik dan zo hebben opgeslagen als herinnering in en als de geest welke ‘zwaar’ op me drukt. En dat is dan aan mezelf om verantwoordelijkheid voor te nemen, onafhankelijk van wat een ander doet of niet doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als zwaar te ervaren om (langer) met iemand te communiceren die zich niet gewaar is van wat gedachten, gevoelens en emoties zijn zonder me hierin zelf gewaar te zijn van waar deze ‘zware’ ervaring dan vandaan komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als oneerlijk beschouwen dat een ander gewoon doorleeft zonder verantwoordelijkheid te nemen voor zelf in gedachten, gevoelens en emoties en dat ik hier wel mee ‘moet’ communiceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus te denken dat ik en/of een ander geen recht op leven heeft als en zolang we ons bevinden in gedachten, gevoelens en/of emoties, wat feitelijk ook zo is als ‘geen toegang hebben’ tot leven, wat niet hetzelfde is als ‘geen recht hebben op’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen recht op leven heb zolang een ander zich niet gewaar wil zijn/worden van participatie in gedachten, gevoelens en emoties en hierin een afwachtende houding aan te nemen zoals ik als kind heb toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb af te wachten door mijn verantwoordelijkheid voor wie ik ben in gedachten, gevoelens en emoties bij een ander te leggen en hier boos om te worden in mezelf en dit te projecteren als een ervaring van zwaarte in aanwezigheid van een ander, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat door de aanwezigheid van een ander, ik mijn eigen geestbewustzijnspatronen duidelijker ervaar als reactie op de aanwezigheid van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als loodzwaar te ervaren om verantwoordelijkheid te nemen voor mijzelf in gedachten, gevoelens en emoties en de patronen in en als mijn geestbewustzijnssysteem, in en als mezelf, als loodzwaar te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een soort van ijzeren plaat tussen mijn nek en schouderbladen te ervaren en een soort van horizontale ijzeren staven in mijn borst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden als iets geactiveerd wordt dat ik moet veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefste te blijven bestaan zoals ik altijd bestaan heb en/of te veranderen zonder daar hinder van te ondervinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor het niet willen veranderen en hierin mezelf in hinder als weerstand als angst als oordeel vast te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf zo stom te vinden in het niet willen veranderen in punten waarvan ik weet dat ik niet besta als wat het beste is voor mezelf als leven als al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren – dus te veroordelen – om het niet bij ‘het juiste eind’ te hebben en hierdoor verandering in en als mezelf, tegen te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst als oordeel te gebruiken als excuus om niet te hoeven veranderen en hierin boosheid als oordeel en dus als angst, te manifesteren binnenin mezelf en van hieruit, te projecteren buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb punten niet te durven benoemen aangezien ik er geen verantwoordelijkheid voor durf te nemen, hierin dus niet effectief te zijn en boos te worden.

Als en wanneer ik mezelf boos zie worden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik ergens niet effectief ben en ergens geen verantwoordelijkheid voor neem/heb genomen/durf te nemen.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid voor mezelf te nemen in en als de boosheid en de boosheid niet te projecteren op een ander maar in plaats hiervan, zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het veroordelen van mezelf in boosheid en mezelf te vergeven in hetgeen ik boos om en op ben en zo verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in en als de ervaring van boosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf maar knudde te vinden in mijn toepassing van verantwoordelijkheid nemen voor en als mezelf in emotionele ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb neerbuigend te zijn naar mezelf toe in het niet nemen van verantwoordelijkheid voor mijn emotionele ervaringen.

Als en wanneer ik mezelf neerbuigend zie reageren op mezelf en/of geprojecteerd op een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik niet gelijk sta aan hetgeen ik me neerbuigend opstel en en mezelf hierin neerbuig ten aanzien van mijn eigen geestbewustzijnssysteem in ongelijkheid, in afscheiding van mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met me neerbuigend op te stellen en mezelf te vergeven voor waar ik op reageer als hetgeen ik me van heb afgescheiden en voor mijn reactie op zichzelf.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor mijn neerbuigend gedrag in en als mezelf door stap voor stap verantwoordelijkheid te nemen voor mijn reacties en gedachtenpatronen in en als het in klank brengen van zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen in plaats van mezelf te vergeven en mezelf zo ineffectief te maken en benaderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in vergelijkingen te zien en mezelf hierin op te splitsen in een vermeerdering en vermindering, in plaats van in gelijkheid met en als mezelf te leven, onafhankelijk van wat een ander doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden en laten leiden door polariteit in vermeerdering en vermindering, in en als een gepolariseerde gedachte en/of ervaring en hierin streven naar de polariteit die niet direct past bij mijn wezen en zo, dus afgeleid te blijven met een streven naar vermeerdering in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als bewustzijn, in mijn bewustzijn op mezelf gericht als zwaar te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb introspectie als een op mezelf gericht bewustzijn te kennen en dit als zwaar te ervaren in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat introspectie inhoudt ‘met gewaarzijn in en als mezelf zien als hoe ik besta in en als bewustzijn en van hieruit mezelf te ondersteunen met de toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie’ waarin ik mezelf de oordelen als interpretaties vanuit het op mezelf gerichte geestbewustzijnssysteem, vergeef in plaats van mezelf hierin neer te drukken en onder te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als controle, in en als het bewustzijn als zwaar te ervaren.

Tot zover voor vandaag.

Facing Your Real Mind – Kryon: My Existential History

Control – Journeys Into the Afterlife – Part 73

dip_lite_logo_on_white(klik op afbeelding voor link)

————————————————————————————————————————–