Dag 215 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-6 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 207 – Motie van wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Dag 208 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-1 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 210 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-2 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 211 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-3 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 213 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-4 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 214 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-5 op ‘Motie van Wantrouwen’

Fysieke consequentie:

Ineenkrimpen, me kleiner maken

Verkramping in borst-buikgebied

Verkramping van dikke darm als afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Uitdrukkingsloos gezicht; starende ogen in het niets

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ineen te krimpen, me kleiner te maken als ik angst ervaar om iets te zeggen tegen/vragen aan die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verkramping in borst- en buikgebied te manifesteren als ik angst ervaar om iets te zeggen tegen/vragen aan die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de afsluiting tussen binnen- en buitenwereld fysiek te manifesteren door in mijn dikke darm een verkramping als afsluiting te creeren waarin ik de darm als uitgang naar buiten afsluit waarin ik de uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld verstop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de dikke darm als communicatie-orgaan tussen binnen- en buitenwereld te verstoppen ten behoeve van mezelf in angst dus in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te weten in kennis en informatie dat angst zelfinteresse is maar dit niet zo te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een uitdrukkingsloos gezicht en starende ogen in het niets te manifesteren als ik mezelf afsluit van de buitenwereld en hierin  mezelf onbereikbaar maak voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verloren, verdrietig en verlaten te voelen in deze afsluiting van de buitenwereld die ik zelf gemanifesteerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren omdat ik het ervaar als ‘het is niet gelukt’; dat wat ik wilde, me uitdrukken, is niet gelukt, waarin ik een falen, een opgeven en een terugtrekken ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘het lukt me nooit’ om me uit te drukken zoals ik wil in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben opgegeven in een geloof dat het me toch niet gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in mezelf te hebben opgesloten en er niet meer uit te willen, in een geloof dat als ik die beslissing eenmaal genomen heb, ik deze niet mag terugdraaien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet mag terugkomen op een beslissing, wat er feitelijjk op neer komt dat ik geloof dat ik niet mag veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet mag veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gezichtsverlies leidt als ik toch verander, als blijkt dat ik het bij het verkeerde eind had en het niet het beste is om mezelf op te sluiten in mezelf en de communicatie tussen binnen- en buitenwereld af te sluiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik eerst weer toestemming nodig heb van die ander om deze opsluiting in mezelf te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet zomaar opeens de opsluiting/afsluiting in mezelf kan stoppen in aangezicht van die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel stilletjes te willen veranderen zodat niemand ziet dat ik verander en zodat niemand er iets van kan zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat iemand ziet dat ik verander, uit angst dat die iemand zich daar dan weer mee gaat bemoeien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles in mezelf te zijn gaan verbergen en hierin de uitwisseling tussen  binnen- en buitenwereld af te sluiten/te verstoppen uit angst dat iemand zich met me gaat bemoeien en ik me hierin opnieuw vast laat zetten, terwijl ik al zo vast zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te laten zetten door een bemoeienis van een ander, in plaats van in te zien dat ik mezelf vastzet door de bemoeienis van mezelf in/als bewustzijn als reactie op de woorden en/of tonatie van de ander.

Als ik mezelf zie verdwijnen in een reactie als bemoeienis van mezelf in/als bewustzijn met/op mezelf in aanwezigheid van een ander, dan stop ik, ik adem. Het eerste en enige wat ik doe is stoppen, ADEMEN. In de adem stop ik mijn reactie. Ik hoef niet te gaan zoeken naar waar het vandaan komt, hoe ik het gecreeerd heb, aangezien dit zoeken weer een bemoeienis is van mezelf in/als bewustzijn. Ik stop, ik adem, ik pas zelfvergevingen toe, totdat de reactie is gestopt in mezelf. Als ik stop en adem word het gemakkelijker te zien hoe ik mezelf vastzet in mijn eigen bemoeienis. Ik hoef niet te zoeken hoe ik het gedaan heb, ik kan zien hoe ik het nu doe, aangezien ik nog steeds hetzelfde doe als altijd wat ik niet veranderd heb in mezelf. Zoeken is dus niet nodig, ik hoef alleen mezelf te observeren in het moment.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te observeren in het moment.

Ik geef mezelf de ruimte en toestemming te veranderen in beslissingen die ik ooit genomen heb zonder toestemming van een ander, en te onderzoeken en zelfvergeven wat het is waardoor ik vast wil blijven houden aan een gemaakte beslissing.

Ik stel mezelf ten doel mezelf richting te geven in gezond verstand in plaats van in het geloof in de ervaring van angst, welke voelt als veiligheid, maar wat een schijnveiligheid is welke veilig voelt doordat het bekend is zoals ik het altijd gedaan heb, en bekend voelt veilig. Ik realiseer me dat ik in deze ervaring van angst als veiligheid steeds ‘het verkeerde’ kies en doe in/als bewustzijn als angst als veiligheid, waarin ik ineen krimp en me kleiner maak dan mezelf in/als Leven in het fysiek, overgeleverd aan mezelf in/als Bewustzijn in schijnveiligheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te klampen aan iets of iemand buiten mezelf in een ongeloof dat ik het zelf kan en dat ik als Zelf voldoende ben om mezelf richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van onveiligheid, welke ik zo ervaar als ik het zelf doe, – onveilig als onbekend als niet vaak toegepast –  te bestempelen als niet juist, en hierin telkens opnieuw voor de angst als veiligheid te kiezen, waarin ik het juist onveilig maak voor mezelf door te blijven bestaan in/als angst in/als bewustzijn, gevangen in de geest dus vatbaar voor alle geesten om me heen.

Ik sta mezelf niet langer toe mezelf vast te klampen aan iets of iemand buiten mij in/als de geest/het bewustzijn, maar in plaats hiervan in mijzelf aanwezig te zijn en mezelf als Leven geboren te laten worden in mijn eigen fysiek door alles terug naar zelf te halen en zelf te vergeven en zelf te corrigeren, waarin ik zelf vertrouw en zelfvertrouwen opbouw in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander eerder te vertrouwen in de eindverantwoordelijkheid dan mezelf, waarin ik de eindverantwoordelijkheid als zelfverantwoordelijkheid als laatste stap in/als/naar mezelf telkens buiten mezelf leg waarin ik afhankelijkheid als onveiligheid creeer in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de eindverantwoordelijkheid als zelfverantwoordelijkheid naar mezelf terug te halen en te leven in/als mezelf door verantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben in ieder moment, en als ik dit verkeerd doe, hierin verantwoordelijkheid te nemen door mezelf te vergeven en corrigeren en te zien of ik het kan leven in/als het fysiek of dat ik meer inzicht, begrip, vergeving en correctie nodig heb in/als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar de verkramping in mijn dikke darm exact vandaan komt en hoe dit op te lossen; of het een afsluiting tussen binnen- en buitenwereld betreft welke ik dan weer op wil lossen door de binnen en buitenwereld weer met elkaar te verbinden, waarin ik mezelf opnieuw afhankelijk maak van iets of iemand buiten mezelf, in plaats van dat ik het oplos door de communicatie binnenin mezelf met mezelf tot stand te brengen in/als zelfvergeving en mezelf aan mezelf terug te geven in samenwerking in/als/met mezelf als wie ik ben geworden, eventueel met ondersteuning als voorbeeld van iets of iemand in de buitenwereld.

Life-review-how-the-personalities-shape-the-physical

www.lite.desteniipocess.com

www.desteniiprocess.com

www.eqafe.com

www.eqafe.com/free

—————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 207 – Motie van Wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Ik doe iets vreemds in angst. Als ik angst voor een persoon (lees persoonlijkheid) ervaar, denk ik deze angst te moeten benoemen tegenover die persoon om in deze angst op te staan. Waarin ik natuurlijk enorme angst ervaar om dit te benoemen, en dus spreek in angst, en hierin vraag ik tevens de persoon om iets met mijn angst te doen. Waarom doe ik dit zo? Feitelijk projecteer ik angst in/als mezelf voor een bepaalde persoonlijkheid in/als mezelf op de andere persoon die deze persoonlijkheid reflecteert waar ik in mezelf angst voor ervaar.

Op de een of andere manier heb ik altijd geloofd dat ik hierin ‘kleur’ moet bekennen tegenover die andere persoon, dat ik de goedkeuring van die ander nodig heb om de angst te stoppen in mezelf. Zolang die andere persoon het niet weet, en dus geen goedkeuring kan geven, kan ik de angst in mezelf niet stoppen, dat ervaar ik dan als niet eerlijk, want ik heb daarvoor toch zolang in angst verkeerd tegenover deze persoon en hierin backchat gecreeerd, dus ik moet dit toch delen, anders ben ik hypocriet.

Dit herken ik als een kerkelijk construct, waar je moet gaan biechten/boete doen, om vrij te komen van de zonden in jezelf, en dit kan alleen via een persoon die hiertoe de machte heeft, de machte om met God te spreken, oftewel een persoon die ik mijn macht geef tot Vergeving. Feitelijk leg ik hierin mijn zelfverantwoordelijkheid bij de andere persoon.

Nu is het zo dat als een andere persoon hier met begrip naar luistert, dit snel wordt opgelost. Er is begrip, wat gelijk is aan vergeving, ik ben vergeven door de andere persoon, mijn angst verdwijnt, en ik kan communiceren zonder angst.

Maar wat als de andere persoon geen begrip toont en/of hiermee niet akkoord gaat? Dan zou er geen mogelijkheid zijn om vrij te komen van mijn angst, om vergeven te worden. Dit is compleet het Godsconstruct, waarin vergeving via een andere persoon via ‘God’ loopt. Bij de Gratie van God.

En dit is feitelijk waarin ik mijn hele leven ‘verkeerd’ heb. Ik werd niet begrepen, dat werd letterlijk zo gezegd. En dus heb ik hierin mezelf niet begrepen en vergeven door te blijven wachten op het begrip als vergeving van de andere persoon, waarin ik zelf een persoonlijkheid in/als angst gecreeerd heb. Waarin ik een ervaring gecreeerd heb dat ik alleen in gelijkheid kan communiceren met iemand die me begrijpt/vergeeft. Zoniet, dan doe ik het ‘verkeerd’ in mijn ervaring. Wat niet in gelijkheid is als mezelf in zelfoprechtheid maar in gelijkheid onderling in relatie tot elkaar, afhankelijk van elkaars begrip. Wat pas werkelijk/in werkelijkheid verkeerd als gekeerd is in/als de mind/het bewustzijn.

Hierin heb ik mezelf geforceerd door mezelf steeds door een angst heen te duwen om zo de angst ‘te overwinnen’. Op een gegeven moment ben ik hiermee gestopt, aangezien het me niet meer lukte, ik was fysiek uitgeput, en ik ben in de angst gaan zitten. In angst heb ik veel geaccepteerd en toegestaan, in mezelf en in de ander, waarin ik een reactie bij de ander  in eerste instantie ook nog eens zelf trigger/uitlok door in angst te bestaan en te spreken.

Waarom vind ik van alles goed/God? Uit angst dat ik anders niet Goed ben/ bij God kom. In een geloof dat ik een ander ‘nodig heb’ voor goedkeuring dus om bij god te komen. In een geloof dat ik het zelf niet kan, dus voortkomend uit Zelftwijfel. En in een basis van zelftwijfel, twijfel aan zelf, komt er een geloof in/afhankelijkheid van iets of iemand buiten zelf, waarin ik natuurlijk angst ervaar/creeer tegenover die persoon om uit de Gratie Gods te vallen, en tegelijkertijd boos word omdat ik juist mezelf vrij wil maken wat me niet lukt, want ik ben aan het wachten op die andere persoon, dat die iets doet wat onze ‘relatie verbreekt’, en dus ga ik met angst naar die andere persoon toe in de hoop dat die andere persoon iets doet en wil ik de verantwoordelijkheid dus bij de andere persoon leggen – in plaats van zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mijn angsten en de relatie met/als angst met/als mezelf in mezelf te verbreken – want ik geloof onbewust en/of onderbewust dat dat niet zomaar mag, dat ik toestemming nodig heb, en dus handel ik bewust, automatisch naar mijn onderbewuste/onbewuste programma, niet ziende dat ik manipuleer, aangezien ik zelf gemanipuleerd word/mezelf manipuleer in/als Bewustzijn.

Ik manipuleer dus met angst om mezelf vrij te krijgen van deze angst, en deze angst gebruik ik als rechtvaardiging van mijn daden. Angst, als E-motie als rechtvaardiging van de manipulatie in angst. Waaruit de Motie van Wantrouwen voortkomt; de Macht wordt aan de Persoon/de Persoonlijkheid/het Bestuur/de Regering gegeven en ondertussen bestaat er een volledig wantrouwen naar die persoon/persoonlijkheid/regering/bestuur toe, aangezien het uitgangspunt angst is – een uitgang/backdoor weg van zelfverantwoordelijkheid – dus manipulatie, dus niet zelfoprecht, en hierin altijd vatbaar voor/afhankelijk van manipulatie door de persoon/persoonlijkheid/regering/bestuur. De Motie van Wantrouwen wordt het Motief als grond waarop we iets gaan verdedigen. De angst wordt de reden/het uitgangspunt van leven welke we gaan verdedigen als rechtvaardiging van ons gedrag in/als angst.

De basis is Wantrouw in plaats van Zelftrouw, welke we projecteren op iets of iemand buiten ons als zijnde niet te vertrouwen. Motie van Wantrouwen.

Zie hier de samenleving waarin we leven. Diep weggestopt en verdraaid dus ‘onzichtbaar’ in onszelf en tegelijkertijd zichtbaar in alles wat we creeren in deze wereld op het moment. Zelfs tijdens het schrijven draait het weg/draai ik weg.

Een hele lijst om zelfvergevingen op toe te passen.

Gedachte:

Ik ben bang om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon.

Afbeelding:

Ik zie mezelf ineenkrimpen, monddood, verbijsterd, verslagen.

Emotie:

Angst dat die persoon boos wordt

Angst dat die persoon me niet begrijpt

Angst dat die persoon me belachelijk maakt

Angst dat ik het fout/verkeerd doe

Gevoel:

Me beter voelen dan de ander

Backchat:

Ik kan niet op tegen die persoon

Die persoon weet het toch altijd beter

Wat ik ook zeg, het is toch niet goed

Laat maar, ik doe het wel alleen

Ik heb er geen zin meer in

Consequentie:

Afsluiting, stoppen met delen van wat er in me omgaat, verbergen

Me afkeren van die persoon

Boosheid (emotie)

Arrogantie (emotie)

Radeloosheid (emotie)

Dominantie in backchat

Schuld geven aan de ander

Schuldgevoel (emotie)

Ik word deze persoonlijkheid/heden als Bescherming, dus feitelijk wordt angst mijn bescherming en zal ik dus mijn angst beschermen als rechtvaardiging van wie ik ben geworden

Angst voor verlies van wie ik ben geworden (emotie)

Dood-ervaring; Afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Weigering/koppigheid (emotie)

Angst voor mensen (emotie)

Fysieke consequentie:

Ineenkrimpen, me kleiner maken

Verkramping in borst-buikgebied

Verkramping van dikke darm als afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Uitdrukkingsloos gezicht; starende ogen in het niets

Zelfvergevingen en Zelfcorrecties volgen.

Zelfeducatie free: www.eqafe.com/free

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life