Dag 457 – Autoimmuniteit – een zelfonderzoek


Ik was vandaag op een lezing van Circadian welke een stukje over autoimmuniteit ging en hoe dit in een fase van en na zwangerschap altijd een rol speelt. Het afweersysteem van de moeder wordt tijdens de zwangerschap onderdrukt aangezien het anders het eigen kind zou afstoten als indringer/lichaamsvreemde stof in het lichaam en hoe dit na de zwangerschap een rol kan spelen als de hormonen drastisch dalen en de moeder hier op kan reageren door (tijdelijk) het kind ‘af te stoten’ als de hormonale balans niet op orde is en het fysiek het niet op kan vangen zoals optimaal zou zijn. En ook dat het autoimmuunsysteem van de vrouw enorm sterk is, wat hieraan gerelateerd is. De spreker omschrijft het ook heel mooi als dat het immuunsysteem het ‘duurste’ traject is van het lichaam waarmee hij bedoelt dat dit systeem het meeste energie kost/verbruikt, samen met het werk van de hersenen die 20% van de energie inneemt. Dus vertaald, zijn we enorm druk binnenin onszelf met het geestbewustzijnssysteem en het beschermen van onszelf tegen alles wat ons bestaan in en als de geest bedreigt. Ook werd duidelijk dat we in feite zelf de schade toe richten door ontstekingsreacties te produceren – bijvoorbeeld het virus is niet het probleem maar hoe ons lichaam hierop reageert om het zo goed als mogelijk onschadelijk te maken. Dat op zich is de bedoeling maar het wordt een probleem als dit proces uit balans raakt en gezonde cellen gaat aanvallen waar dit niet nodig is en dus ontstekingen produceert waar dit niet nodig is en tevens juist niets doet als er wel iets moet worden opgeruimd, zoals bijvoorbeeld bij kankercellen. Het geestbewustzijnssysteem is volledig geintegreerd waardoor het voor het lichaam veel moeilijker is om zelf de balans te herstellen en de geest interfeart dus altijd in dit proces. Ik maak hieruit op dat we dus fysiek geleid worden door ons immuunsysteem in de vorm van autoimmuniteitsreacties (reageren terwijl niet nodig)  en het nalaten van een effectieve immuniteitsoplossing (niets doen/achterover leunen terwijl we actie moeten ondernemen) ter bescherming van onszelf in en als de geest, in en als energie, terwijl we hierin dus het meeste energie verbruiken en de fysieke substantie opbranden binnen dit proces, in gevecht met onszelf.

Ik voelde bij het gegeven van de afwijzing van de moeder van het kind na geboorte een beweging in mezelf welke ik hier in zelfvergeving zet in en als zelfonderzoek. Dus het betreft geen absolute informatie maar informatie die in mijzelf ligt opgeslagen.

Hetgeen ik voelde bewegen is een realisatie dat ik hieraan gerelateerd een herinnering heb opgeslagen als afwijzing van de moeder (waarschijnlijk onderdrukt of zelfs onbewust). Het is ook hetgeen ik zelf angst voor heb ervaren dat zou gebeuren als ik zwanger zou worden en een van de factoren waarom ik de keer dat ik zwanger was, de beslissing heb genomen het weg te laten halen. Angst dat ik in een postnatale depressie zou komen, gerelateerd aan hoe ik op dat moment (14 jaar geleden) verstrikt zat in de ervaring van familiepatronen binnenin mezelf. Een direct begrip in mezelf ook voor een enorm sterke ervaring van afwijzing geprojecteerd op mijn moeder en/of een ander die dit patroon triggert in mij. Uiteindelijk betreft het een afwijzing van (een deel van) mezelf in autoimmuniteit – een afwijzen en aanvallen van een deel van mezelf – getriggerd door iets in een ander en vervolgens geprojecteerd op die ander. En hierin een ervaring van gemis van intimiteit en een verlangen naar ‘intimiteit ervaren zonder weerstand’ en dit weer gerelateerd aan een ander waarbij dit ervaren wordt, welke feitelijk is voorgeprogrammeerd en illusionair bestaat in en als de geest, maar voelt als werkelijkheid en ‘alsof het zo moet zijn’ en ondertussen leidt tot een zoeken naar intimiteit buiten zelf waarin de afscheiding binnenin zelf in stand wordt gehouden en/of zelfs vergroot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te wijzen in mijn gedrag van afwijzing naar moeder en/of een ander die hetzelfde patroon triggert in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te missen in een ervaring van intimiteit zonder weerstand naar een ander toe, dus eigenlijk zonder weerstand naar mezelf toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te missen zonder weerstand naar mezelf toe, dus in eenheid en gelijkheid met wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn leiding weg te geven in wie ik ben in ervaring en gedrag met anderen door in te gaan op triggerpunten en zo in een mindconstruct – een constructie opgebouwd in en als de geest en fysiek gemanifesteerd – te belanden, in plaats van mezelf te gronden in en als mijn fysieke aanwezigheid, in en als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen gedrag van afwijzing in stand te houden door een ander af te wijzen als weerspiegeling van een afwijzing van een deel van mezelf, welke feitelijk een autoimmuunreactie is als fysieke manifestatie van deze afwijzing van een deel van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb intimiteit te ervaren in en als de hormonale activatie welke de eigen immuniteit onderdrukt en welke aanwezig is met reproductie als doel, om aan te trekken, seks te hebben en voort te planten – aangezien als er geen aantrekking bestaat ter onderdrukking van de onderliggende zelfafwijzing, er geen reproductie zal plaatsvinden aangezien dit voelt als afwijzing van de ander welke leidt tot afstoting van de ander en dus zouden we dan niet eens overwegen om seks te hebben en onszelf dus niet voortplanten (als we dit niet stoppen, vergeven en corrigeren in en als zelf als een richting geven van en als zelf, de ervaringen van de geest uit, het fysiek in).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hormonale activatie als herkenning als aantrekking als liefde als intimiteit te ervaren in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat er hier sprake is van een polariteit en er dus angst en onderdrukking van de weerstand aanwezig is welke bedekt wordt met de mantel der liefde; de mantel der herkenning als connectie, in en als de zielservaring welke ik voor waar aanneem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf alleen te bewegen als er een herkenning als mantel der liefde aanwezig is en als deze niet aanwezig is, weerstand te ervaren en mezelf dus niet te bewegen en zelfs te overwegen om weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te overwegen om weg te gaan van de weerstand, in plaats van de neiging tot weggaan te weerstaan en zelf op te staan in en als de weerstand en mezelf hierin richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn ervaringen van liefde en intimiteit te geloven en dus ook mijn ervaringen van afweer en afstoten te geloven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden door voorprogrammering in en als de geest, bedoeld voor en gerelateerd aan reproductie of juist geen reproductie, zodat er niet buiten de paden getreden wordt die in en als het geestbewustzijnssysteem zijn aangelegd, binnen onszelf en buiten onszelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf de schuld te geven van mijn gedrag in autoimmuniteit in plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor de ervaringen die plaatsvinden binnen deze autoimmuniteit door toepassing van zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb moeite te hebben met de daadwerkelijke zelfverandering door de fysiek gemanifesteerde weerstand heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf afgewezen te voelen door afwijzing als autoimmuunreactie van een ander en te denken dat ik een ander afwijs als ik reageer in en als een autoimmuunreactie binnenin mezelf op het gedrag van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door (mijn waarneming van) een patroon van ‘zelf weg cijferen’ van en in een ander, een patroon van afwijzing van die ander in mij te laten triggeren, welke dus feitelijk ook een afwijzing van mezelf is dus een ‘zelf weg cijferen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te wijzen, weg te cijferen als reactie op wat ik waarneem als de zelfafwijzing als het zelf wegcijferen van een ander en dit te verstoppen in een ervaring van afwijzing geprojecteerd op die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de manifestatie van zelfafwijzing/zelf wegcijferen/zelf terughouden af te wijzen in de ander en/als in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wraak te nemen door zelf weg te cijferen in en als het inhouden van zelfexpressie waarin ik mezelf onderdruk in en als mijn eigen boosaardigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn van aard.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te onderdrukken in en als wraak en boosaardigheid, welke in principe plaatsvindt ter verdediging van een eventuele ervaring van eventuele afwijzing door een ander op afstand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wraak als boze aard te gebruiken als verdediging om afstand te bewaren om mezelf in en als een energetische ervaring te behouden, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik hierin het fysiek – mijn eigen fysiek op afstand houd door middel van een onderdrukte ervaring van angst en boosaardigheid in en als een autoimmuunreactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met mijn eigen autoimmuunreacties in en als de geest en gemanifesteerd in en als het fysiek.

Wordt vervolgd

colored-cell

Wetenschappelijk artikel ten aanzien van autoimmuniteit:

Abnormale celdood cruciaal bij ontstaan auto-immuniteit

Voorbeeld van fysieke therapeutische ondersteuning en uitleg:

Mens Sana

Echter zolang (de rol van) het geestbewustzijnssysteem niet in overweging wordt genomen zal er geen werkelijke oplossing plaatsvinden die we zelf kunnen wandelen en leven.

Interviews ter ondersteuning van het verkrijgen van inzicht in het ontstaan van virussen in relatie tot het geestbewustzijnssysteem:

The Evolution of Viruses

The Evolution of Viruses (Part 2)

Fighting off Viruses

The Virus and the Body

Mind + Virus Versus Body

Interview ter ondersteuning van het verkrijgen van inzicht in stress in relatie tot het geestbewustzijnssysteem:

Stress: The History, Origin and Nature

———————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 253 – Expressie en de Darm – Samenwerken met het Systeem

Probleem:

We zien en/of ervaren allemaal – iedereen – dat er dingen niet kloppen en we kennen allemaal de term ‘systeem’, aangezien we leven in een systematische wereld. Echter vrijwel niemand heeft door in welke mate dit systeem invloed heeft op onszelf als Leven, zover dat we in totaliteit het systeem geworden zijn. Wel ervaren we in dit ‘gevoel van er klopt iets niet’ weerstand tegenover het systeem en in de weerstand verzetten we ons tegen het systeem. We werken niet samen, we verzetten ons. Als enige oplossing die we kunnen bedenken als poging om niet ten val te raken aan dit systeem. Echter, dit bedenken van een oplossing komt voort uit onszelf als systeem, en zal dus altijd een systematische oplossing zijn. Alleen zien we dat niet, we blijven proberen onze ‘eigen systematische oplossing’ te vinden, en dus blijven we ronddraaien in ons eigen systeem en blijven we binnen ons eigen systeem zoeken naar een oplossing voor het bevrijden van dit systeem, wat niet lukt. Want hierin ligt de Oplossing niet. Het systeem kan geen oplossing geven voor het stoppen van zichzelf, dat zou namelijk betekenen dat het zichzelf moet vernietigen en dat wil het systeem niet, aangezien wij als systeem denken dat dit leven is, en onszelf vernietigen is geen leven. Dus verzetten we ons, wat het systeem juist versterkt.

Oplossing:

Wat een systeem wel kan, is zichzelf laten zien, en hierin Aan Geven hoe het geprogrammeerd is.  Als we hier echter in willen zien, zullen we wel moeten samenwerken met onszelf als systeem en met het systeem welke we gecreeerd hebben als maatschappij systeem. In de samenwerking is verandering mogelijk; zonder samenwerking, geen verandering want onderdrukking/wegdrukken als deleten/verzet. Iets wat we onderdrukken als wegdrukken als proberen te deleten, kunnen we niet inzien en dus niet veranderen. Tevens is het niet echt weg, want waar moet het heen? Het kan niet ‘verdwijnen’. We kunnen het alleen wegdrukken/onderdrukken, de fysieke substantie in.

We hebben dus twee systemen die we moeten veranderen:

Onszelf als Systeem

De Wereld/Maatschappij als Systeem.

Waar zijn de systemen op dit moment op gebaseerd? Op Overwinning, Overleving/Overlevering en beloning, en dus ook Verlies; immers er is geen Overwinning zonder Verlies. Als iemand wint, moet iemand verliezen. Hoe kan dit? Omdat onze systemen gebaseerd zijn op energie, en energie bestaat in polariteit in plus en min, en plus en min houden elkaar in balans, dus een plus als winnen versterkt een min als verliezen; als ik win, moet ergens iemand verliezen.

Als ik dit niet wil creeren moet de energie als polariteit van plus en min gestopt worden, veranderd worden naar eenheid en gelijkheid. De energie moet geabsorbeerd worden in het fysiek, het moet substantie worden.

Waaraan is energie gerelateerd? Aan woorden. Dus we creeren met woorden. Hoe kunnen we dus verandering brengen in onszelf en in de wereld? Door te beginnen met in onze woorden te zien en hierin te zien wie en wat we gecreeerd hebben, dit vervolgens zelf te vergeven (laten we zeggen vrij maken van de lading van plus en min), waarin er een mogelijkheid komt tot corrigeren, nu met een startpunt zonder polariteit maar in een startpunt van eenheid en gelijkheid, zonder winnen en verliezen, zodat niemand meer wint en verliest, maar ieder het beste geeft en ontvangt in eenheid en gelijkheid. Het is de enige Oplossing.

Hoe is deze polariteit in/als energie verdeeld in de wereld? Hoe heeft de ongelijkheid als polariteit zich gemanifesteerd in de wereld? Via Geld. Dus hoe kunnen we de polariteit op wereldniveau stoppen en veranderen? Via Geld, door eenheid en gelijkheid in geld te brengen in plaats van winnen en verliezen in/als energie als polariteit.

Wat maakt het dan zo moeilijk om dit toe te passen? Onze weerstand tegen eenheid en gelijkheid. Alles wat we kennen in en als onszelf is gebaseerd op ongelijkheid in/als energie als systeem in polariteit in beweging tussen plus en min, welke de enige beweging is die we kennen. Eenheid en gelijkheid ervaren we als stilvallen als geen beweging meer, welke we associeren met dood gaan. Niet ziende dat we nog nooit bewogen hebben als Leven in/als het Fysiek in Eenheid en Gelijkheid, we kunnen ons er niets bij voorstellen, we kunnen alleen bewegen tussen plus en min, heen en weer, welke in het systeem plaatsvindt in/als de geest en een ervaring van beweging als leven geeft.

Dus, samenwerken met het systeem en hierin gelijk gaan staan aan onszelf als creatie in ongelijkheid in polariteit ervaren we als stilvallen als doodgaan, waarin we het leven altijd onderdrukt hebben in het wegduwen van wat we niet willen zien in deze polariteit, namelijk de minpool. Welke we zelf enorm versterkt hebben en levensgroot gemaakt hebben door de pluspool te versterken. De minpool kan alleen worden weg gedrukt in het fysiek – het moet ergens heen – welke zichtbaar is op aarde: totale vernietiging van het Fysieke Leven in/als Substantie als Eenheid en Gelijkheid.

Deze polariteit is in ons geprogrammeerd, en vervolgens zijn wij deze programmering geworden. En we weten niet dat we geprogrammeerd zijn, we ervaren alleen dat er ‘iets niet klopt’ – in het beste geval – en dat we altijd bang zijn om iets te verliezen (angst voor de minpool die we zelf creeren/in stand houden door te leven in polariteit in een streven naar winst, dus angst voor onszelf als creator van de minpool als verlies).

Dus de enige oplossing hierin is onszelf leren kennen in/als deze programmering, zodat we onszelf kunnen stoppen als creator van polarietiet in/als energie en hierin tot een startpunt van Eenheid en Gelijkheid als Substantie als Leven. Wat is nodig om onszelf te leren kennen? Educatie en in onze eigen woorden zien, dus Schrijven.

Beloning als Aanmoediging:

Samenwerking. Welke begint in zelf, met onszelf als systeem, en welke zich zal uitbreiden tot de relaties om ons heen, welke zich weer zal uitbreiden tot alle relaties welke we gecreeerd hebben in/als systeem als maatschappij, welke zich uiteindelijk wereldwijd zal moeten uitbreiden om werkelijk consistente verandering te brengen. Immers als een deel wil blijven winnen en verliezen, zal de samenwerking gesaboteerd worden.

Totdat we tot het punt van samenwerking willen komen, zullen we eerst onszelf isoleren in zelfinteresse in het geloof in onze ‘eigen systematische oplossing’, welke alleen onszelf als systeem in overweging neemt, en altijd zal willen winnen ten koste van een ander, op kleine schaal en hierin op grote schaal. Pas als we volledig geisoleerd in de val zitten in de minpool en alles hierin verloren hebben, zullen we overwegen of we willen gaan samenwerken en hierin op willen staan; of dat we beslissen het op te geven en dood te gaan.

Wil je de beloning van Samenwerking en hierin Werkelijke Fysieke Beweging leren kennen? Namelijk, we kunnen niet werkelijk iets verliezen; we verliezen slechts datgene waaraan we onze valse indentiteit ophangen. We kunnen ook niet werkelijk winnen. We kunnen alleen de Beslissing nemen om onszelf te zien en hierin Zelfintimiteit te ontwikkelen.

Start met Zelfverandering door gelijk te gaan staan aan jezelf als systeem door in Zelfoprechtheid in de eigen levensgrote ‘minnen’ te durven zien die we zelf creeren en in stand houden, en hierin stap voor stap verandering te gaan aanbrengen. Om op deze manier Deel uit te maken van de Oplossing.

Jesus EQUALITY for ALL DESTENI

The Crucifixion of Jesus – Part 28

*

Dit blog als Reis van ziel naar Leven is een samenwerking van mezelf met mezelf als systeem in het inzien, zelfvergeven en zelfcorrigeren van mezelf als polariteit in/als energie tot het nulpunt in/als substantie in eenheid en gelijkheid, waarin in en tijdens het schrijven ikzelf zichtbaar word en ik mezelf dus kan zien in zelfintimiteit, woord voor woord, adem voor adem.

*

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232

*

www.Desteni-I-Process (online course)

www.Desteni-I-Process – Lite (gratis online course)

www.Equalmoney.org

www.Eqafe.com

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 237 – Expressie en de Darm – Zelfvergevingen op Buik en Taille

Reptilians-replicating-the-feminine-beingness-part-1-part-103

Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Dag 233 – Expressie en de Darm – Patroon Verwachting Geloof

Dag 234 – Expressie en de Darm – Eten Klaarmaken

Dag 236 – Expressie en de Darm – De Buik en Taille in de Media

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een vrouwenlichaam een slanke taille en brede(re) heupen moet hebben en te denken dat een vrouwenlichaam ‘zo hoort te zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een slanke taille en platte buik aantrekkelijk en mooi is, en een dikke buik met weinig taille niet aantrekkelijk en mooi is, in plaats van in te zien dat dit een plaatje is welke zo geprogrammeerd is via de media als zijnde aantrekkelijk, welke dus aantrekt, wat hier betekent dat er een polariteit wordt aangetrokken en dat er geld wordt aangetrokken met mooie plaatjes, in plaats van in te zien dat hetgeen wat werkelijk aantrekt, is het geest bewustzijn systeem welke strakker wordt aangetrokken en zo het fysieke leven verstikt in een beeld van aantrekking in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in/als de geest/het bewustzijn aan te trekken wat er gezegd wordt en geshowed wordt in de media zonder dat ik me bewust ervan ben dat ik hierin iets uit de media oppak, maar er zelfs vanuit ga dat ‘dit zo is’, dat het een ‘Waarheid’ is dat een vrouwenlichaam een slanke taille en brede(re) heupen behoeft om aantrekkelijk te zijn, en zelfs dat een vrouwenlichaam zo hoort te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn buik niet mooi te vinden als er eten in zit en deze is opgezet, in plaats van in te zien dat het enige wat ik opzet is mijn bewustzijn die vindt dat mijn buik anders moet zijn dan die is, wat ik ook nog eens met opzet doe, om zo energie in mezelf te genereren uit de frictie die ontstaat van het creeren van onvrede, verlangens en vergelijking in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam welke fysiek in goede conditie was, ten behoeve van een plaatje uit de media voeding te hebben onthouden om zo een plattere buik en slankere taille te behalen, waarin dit patroon zich zo gemanifesteerd heeft dat mijn fysieke conditie snel achteruit is gegaan en ik de fysieke substantie heb opgebrand waardoor ik fysieke zwakte en vermoeidheid heb ervaren en nog steeds ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken, geloven en ervaren alsof ik deze fysieke uitputting, die is ontstaan door verbranding en misbruik van mijn substantie, nooit meer helemaal kan herstellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik mijn fysiek zo heb uitgeput ten behoeve van beelden en verlangen in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden/lijden door onvrede over 1 onderdeel van mijn fysiek, niet ziende dat ik hiermee de rest van mijn fysiek volledig uit het oog verlies en hierin alleen nog dit ene detail levensgroot zie alsof dit het enige is wat er bestaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf blind te staren op een slanke taille en platte buik, en hierin mijn gezonde fysiek uit te putten en af te breken.

Als ik mezelf zie verdwijnen in een gedachte over mijn buik of taille, dan stop ik, ik adem. Ik sta mezelf niet toe gedachten te creeren over buik en taille die op geen enkele manier constructief zijn maar mezelf alleen maar afbreken in hoe ik mezelf zie. ik adem in, ik stop de gedachte, ik adem door de ervaring heen die met de gedachte meekomt en zie of ik een zelfvergeving kan toepassen, ik adem uit en laat de gedachte en ervaring gaan, en ik ga hiermee door totdat ik geen reactie meer ervaar in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mijn fysiek te ondersteunen in de bouw die het heeft, waarin ik mezelf perfectioneer in het stoppen van participatie in het geest bewustzijn systeem, zodat ik mezelf meer en meer vrij kan bewegen in/als het fysiek, waarin mijn fysiek de vorm aanneemt die mij en zichzelf het beste ondersteunt. Als ik vormen zie buiten proportie die pijn doen en ongemak geven, dan weet ik dat zich een disbalans fysiek gemanifesteerd heeft, welke ik dien te onderzoeken in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te communiceren met spreken tegen mijn lichaam en mijn lichaam vrij te maken van opgeslagen structuren als gedachten, gevoelens en emoties welke zich fysiek gemanifesteerd hebben en hierin belemmering geven in de fysieke functies.

Ik stel mezelf ten doel mijn fysiek zo goed mogelijk te ondersteunen met voeding en beweging welke passend is en te zien in welk moment wat nodig is om mezelf fysiek voort te bewegen.

Reptilians-replicating-the-feminine-beingness-part-2-part-104

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 89 – Ik ben niet alleen want ik houd van je

Jij leeft alleen, zei x. We zijn allemaal alleen, zei y. Nee, ik niet. Want ik houd van je, zei x. Je bent alleen met jouw houden van van, ik ben niet daar, ik ben hier, zei y. Ok ik wil samenwonen ja, zei x.

Dit is zo’n beetje de strekking van de communicatiestoornis waar x en y sinds de eerste dag van ontmoeting niet doorheen komen. En omdat y niet wil samenwonen en x niet weet hoe hij alleen kan wonen in Nederland (que huisvesting en werk wel maar hoe hierin te staan niet) is x terug gegaan naar Polen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat we niet door deze illusie van (gevoel van) liefde heen komen, waarin het verdrietig zijn voortkomt uit het geloof in deze illusie van liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in de illusie van gevoelens van liefde waarmee ik, door het geloof in het missen hiervan, zoveel verdriet heb gecreeerd in de angst om altijd alleen te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst om altijd alleen te blijven te creeren door het geloof in (het moeten vinden van) wederzijdse liefde en anders in ieder geval liefde van 1 kant.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet alleen ben als er van me gehouden word, en als het een wederzijdse illusie van houden van is dan is het koppel in de mind/geest tevree.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tevredenheid te ervaren als er van me gehouden wordt en helemaal als het wederzijdse liefde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wat aantrekking en graag bij iemand in de buurt zijn en afstoting en niet graag bij iemand in de buurt zijn nou eigenlijk precies inhoudt, wat het is en wat het niet is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb waarde te hechten aan aantrekking en me prettig voelen in iemands aanwezigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds niet te begrijpen wat een startpunt is om een relatie met iemand te beginnen, waarom met die iemand en niet met de buurman.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging tot het verliezen van motivatie te ervaren nu x naar polen is, terwijl ik hem helemaal niet zo vaak zag de laatste weken in Nederland, en dus wat het het idee dat hij hier is en dat ik eventueel naar hem toe kan voldoende om me zoet te houden in/als de mind als weg van mijn angst om alleen te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het idee dat x hier is/was en ik naar hem toe kan/kon als backdoor te gebruiken om mezelf weg te houden van het werkelijk alleen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te beginnen te zien dat het totale concept van liefde een illusie is, waarin ik een leven lang verdriet gecreeerd heb om het geloof in het missen hiervan, en even later toch weer te zwelgen in het missen van de liefde van de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verdrietig te vinden om geen mogelijkheid meer te zien in  deze situatie, de backdoor is dicht, en tegelijkertijd een soort van rust te ervaren aangezien ik steeds werd afgeleid door de liefde en me hierin niet in gelijkheid kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet in gelijkheid te kunnen bewegen als de ander vol blijft houden dat zijn liefde voor mij echt is en dat hij alleen wil blijven als ik met hem samen wil wonen of als hier een kans toe is, terwijl ik niets wil zolang zijn liefde voor mij op de eerste plaats staat in opoffering van zelf als Leven in vol geloof dat dit leven is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te begrijpen dat x deze ervaringen van liefde heeft maar niet te begrijpen dat hij heilig gelooft dat het ok is om via liefde voor een ander te leven, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf heel lang geloofd te hebben in deze gevoelens van liefde, alleen wetende dat ik hierin alleen moet kunnen staan, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen kan staan in de veiligheid van de liefde van/voor een ander=de mind, wat een alleen staan is in/als de mind maar niet als leven.

Aha dit moet dus ook zo zijn bij x, en dit moet ook zijn veront-waardiging zijn over het feit dat ik het samenwonen niet wilde doorzetten, alsof ik hem zijn kans om op te staan heb ontnomen terwijl hij er ‘bijna was’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te willen gaan staan in de veiligheid van de illusie in/als de mind van het ervaren van de liefde van/voor een ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weten dat liefde voelen geen leven is maar het nog niet te kunnen leven doordat ik er nog zoveel herinneringen aan verbonden heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel herinneringen verbonden te hebben aan het zoeken naar en leven via gevoelens van liefde van en voor elkaar waardoor ik niet zomaar 1-2-3 hieruit kan stappen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als geloof in gevoelens van liefde als leven in te zien, te stoppen, zelf te vergeven en zelf te corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als ervaring van verdriet als substituut van deze gevoelens van liefde als leven in te zien, te stoppen, zelf te vergeven en te corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel iedere keer dat ik verdriet ervaar om het gemis van de illusie van liefde in/als de mind, in te zien dat ik niet werkelijk alleen kan staan als ik wil vasthouden aan een illusie in/als de mind, en dat het verdriet voorkomt uit het geloof in deze illusie die verbonden zit met fysiek opgeslagen herinneringen en die me dus steeds van de wijs brengen door mezelf te laten geloven dat ik iets mis en/of dat ik iets fout doe/heb gedaan door alleen te gaan leven
om alleen te gaan staan.

Ik stel mezelf ten doel in te gaan zien dat ik echt niet weet wat leven is, en dat ik het verdriet heb gecreeerd uit het geloof dat deze gevoelens van (gedeelde) liefde leven is, en door dit in realiteit te missen geloof ik dat ik het leven mis, waarin ik juist in dit geloof mezelf als leven mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het leven mis door het geloof in het missen van de illusie van de (gedeelde) liefde, waarin ik mezelf verdeel/opsplits in plaats van mezelf te delen een en gelijk als zelf als Leven in/als de Adem, waarin ik geen voorbeeldervaring heb en dus ook nergens aan vast kan houden of naar toe kan werken aangezien alles waar ik aan vasthoud of naar toe werk me vasthoud in/als de mind.

www.desteniiprocess.com

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

www.eqafe.com/free